Celebate Dandy รักกี่ทีก็มีแต่เธอ

ตอนที่ 4 : เเคร์หรือไม่เเคร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 มี.ค. 57

3

แคร์หรือไม่แคร์?

 

Hi! I’m Runway

(สวัสดีครับ ผมชื่อรันเวย์)

I’m sing and so sing. I’m nobody

(ผมโสด ผมยังไม่มีแฟน ผมยังไม่มีใคร)

It’s you I mean to you

(คุณน่ะ... ผมหมายถึงคุณน่ะแหละ)

You like me? I’m smart? I should I said I smart?

(คุณว่าผมเป็นยังไงบ้างเหรอ? ผมหล่อมั้ย? ผมควรพูดว่าผมดูดีได้มั้ย?)

But you believe me. I love you

(แต่เชื่อเถอะ ผมนี่แหละที่รักคุณ)

                Yeahhhhhh!!

                Yeahhhh

                กรี๊ดดดดด >//<”

                อร๊ายยยย >/\<”

                ฉันงงกับเสียงที่กำลังดังกระหึ่มอยู่ในยิมของโรงเรียนฉัน ปกติโรงเรียนฉันไม่ค่อยมีผู้หญิงนิยมกรี๊ดกร๊าดกันกลางวันแสกๆ  แบบนี้ ยกเว้นงานคอนเสิร์ต ปาร์ตี้ฟูมูล เพราะในโรงเรียนฉันไม่ค่อยมีผู้ชายหล่อๆ ให้กรี๊ดกันสักเท่าไหร่

                กรี๊ดดดดดด

                กรี๊ดดดดด

                เสียงมันเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ!!

                ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

                ทำไงได้ง่ะ ฉันแพ้เสียงดังๆ หัวใจฉันชอบเต้นทุกครั้งที่ฉันคิดว่ามันกำลังจะมีอะไรเกิดขึ้น หรือว่าในยิมจะมีคอนเสิร์ต?

                ตึกๆๆๆๆๆ เสียงเท้าฉันวิ่งกระทบพื้นเสียงดังตรงไปยังยิมของโรงเรียน

                ในที่สุดฉันก็วิ่งมาที่ยิมจนได้ กรี๊ดๆๆๆ ข้างหน้าจะมีอะไรที่น่าตื่นเต้นบ้างน้า มีอะไรๆ อะไรมีๆ >////<

                โอ้วพระเจ้า!! คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!! คงเหมานักเรียนภจิราห์ ไฮสคูล มากองไว้ที่ยิมนี่ที่เดียวสินะ แล้วฉันล่ะ ฉันจะเข้าไปข้างในได้จังได๋ T^T โอ๊ยยยยยย คิดไม่ออกกกก ยังไงดีๆ

                แวบบบ >/\<

                วาบบ >O<

                ไม่ว่าจะแทรกเข้าไปด้วยวิธีไหน เป็นอันต้องจอดสนิท หมดแล้วหนทาง ต่อให้เสียงกรี๊ดจะดังเพิ่มขึ้นอีกล้านเดซิเบลขนาดไหน ฉันคงไม่มีวันได้ไปแหกตาดูเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นกลางยิมได้ ทำไมยิมนี้ไม่มีอัฒจันทร์ ทำไมโรงเรียนฉันไม่มีแสตนเชียร์! ทำไมไม่มีเหมือนในฮาร์เวิร์ดบ้างงงง U_U

                พูดถึงที่นั่นแล้วฉันก็คิดถึงใครบางคนขึ้นมา 

                อืมมม วันนี้พุธ วันพุธ สี่โมงเย็น สี่โมงเย็น...อืมมม แดนดี้!!!!

                แดนดี้อยู่ที่สนามบาสตอนนี้ที่มหาลัย!! โอ๊ยตายยยย ฉันต้องรีบไป! แต่ถ้าโรงเรียนฉันจะมีคนเพิ่มขึ้นขนาดนี้ ฉันคงจะ ออกไปจากโรงเรียนนี้ได้ยาก ฮึ่ยยยย อยากจะรู้จังว่ากลางยิมมันมีใคร!!!

                อยากรู้ววววว T^T

                แต่สุดท้ายฉันก็ไปออกทางรั้วหลังโรงเรียน แม้ว่ามันจะมีหนามแล้วขูดแขนเลือดซิบเท่าไหร่ ฉันก็อยากจะออกไปหาแดนดี้ ฉันอยากไปดูเขาเล่นบาส ถ้าฉันไม่ไปวันนี้ ฉันก็ต้องรออีกหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ

 

                สนามบาสฮาร์เวิร์ดที่เก่าเวลาเดิม

                วิ้ววว...

                ลมเย็นที่ฉันสัมผัสได้ เหมือนที่นี่ วันนี้ เวลานี้ มันมืดเร็วกว่าปกติ ดูมันเงียบๆ ดูมันไม่มีใคร บ้าสิ! ปกติที่นี่เวลานี้ คนเยอะจะตายชัก มีแต่คนมารอดูแดนดี้เล่นบาส ฉันก็เป็นเหมือนกับคนพวกๆ นั้นนั่นแหละ แต่ทำไมวันนี้มันเงียบๆ จัง ไม่มีคน ไม่มีใครเลย...

                อย่าบอกนะว่า! แดนดี้กลับบ้านแล้ว!

                ฮะ นอกจากฉันจะไม่รู้ว่าที่กลางโรงยิมในโรงเรียนฉันมีอะไร ฉันยังต้องอดดูแดนดี้เล่นบาสอีกเหรอเนี่ย!!

                นั่นไงพวกเรา!!!

                ใช่ๆๆๆๆ มันมาจริงๆ ด้วย!!

                ฉันรู้สึกได้ถึงลางร้ายที่กำลังมาเยือนฉัน ตอนนี้เริ่มมีผู้หญิงหน้าแปลกประมาณปีหนึ่งปีสอง เดินมาหาฉันด้วยท่าทางนางร้าย และฉันรู้ว่าพวกเธอคงไม่พอใจฉันเรื่องแดนดี้แน่  

                กล้า! หน้าด้าน! วิ่งไปกอดแฟนคนอื่นเขา อืมมม แบบนี้ฉันควรจะจัดการกับนังแพศยาแบบนั้นยังไงดี

                ตบพอมะ

                น้อยไป!!

                อะไรแพศยา ใครกล้า ใครหน้าด้าน พวกนี้มันด่าใครกัน แล้วนั่นมองมาทางฉันทำไม (แกล้งโง่) ฮือๆๆๆ ที่คนเงียบ เพราะความจริงแล้วพากันอพยพไปภจิราห์ ไฮสคูลใช่มั้ย T^T และแดนดี้ก็ไปทำอะไรสักอย่างที่ยิมฉันใช่มั้ย เหลือแต่นังหมาบ้าที่ทิ้งไว้กัดฉันที่นี่คนเดียว แล้วใครจะมาช่วยฉันล่ะ

                นี่!! ด่าขนาดนี้แล้วช่วยพูดอะไรสักอย่างบ้างสิจ๊ะ!! เงียบอย่างนั้นไม่ได้แปลว่าฉันจะไม่รู้ว่าเธอแรดนะ!!

                แสดงออกมาสิ แสดงออกมาถึงธาตุแท้ของเธอ!

                หน็อยยย มีกันแค่สามคนทำเป็นมาเบ่ง ระรานคนอื่นไปทั่ว ฉันว่าที่ฮาร์เวิร์ดสอนมาดีนะ แต่พวกนี้คงเป็นติ่งที่แอบเข้ามาเรียน ไม่ผ่านเกณฑ์มาตราฐาน! ที่สำคัญพวกเธอก็กล้ากว่า! หน้าด้านกว่า! แถมแรดกว่า!!!

                แต่ขอโทษ... ที่พูดมานี่คิดอย่างเดียว ไม่กล้าพูด T^T

                ตึกๆๆๆ ฟุ่บ! ตึกๆๆๆๆ

                เสียงลูกบาส!! ฉันเหลือบไปเห็นที่กลางสนามบาส ผู้ชายคนหนึ่งกำลังเลี้ยงลูกบาสส่งลงห่วงอย่างสวยงาม แต่ทว่ารอบกายกลับไม่มีใคร เขายังคงเล่นบาสต่อไปเรื่อยๆ เล่นคนเดียวอย่างนั้น...

                เหมือนว่าเขาจะหันมาเห็นฉัน

                ...แต่ก็หันกลับไป

                ฉันรู้ดีว่าคนคนนั้นเป็นแดนดี้ แต่เขาก็เมินฉัน พวกผู้หญิงสามคนที่ยืนจ้องอยู่ตรงหน้าฉันรีบทำหน้าแบะ แสยะยิ้ม และกราดสายตามาที่หน้าฉันด้วยความสะใจเต็มที

                หึๆๆ เขาไม่มาช่วยแกหรอก เพราะอะไรรู้มั้ย ก็เพราะแกมันไม่สำคัญไง

                ...!!!

                และอีกข้อ เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเธออีกด้วย

                ...!!!

                ใช่! มันถูก มันถูกทุกอย่าง!

                ถ้าจะตบก็ทำไมไม่ตบให้เสร็จๆ เลยล่ะ ฉันจะได้รีบไป

                ขอโทษนะ มันไม่ง่ายอย่างนั้น

                ยังไงก็เชิญฉันตกปากรับคำท้า

                ฟึ่บบบบ!!

                ฉันหลับตาปี๋ยอมรับความเจ็บปวด น้ำตาฉันไหลออกมา แต่ทว่ามันกลับไร้เสียงสะอื้น แต่รู้มั้ย...ว่าความจริงแล้วฉันนั้นโคตรเจ็บเลย...เจ็บหน้าที่กำลังจะโดนตบ แต่ที่เจ็บกว่าคือเจ็บที่เขาไม่แคร์

                หมับ!

                หยุดเถอะ พวกเธอทำร้ายผู้หญิงคนนี้ไม่ได้หรอก

                พะ..พะ..พี่ภีม

                อืม

                ห้ะ อะไรนะ ใครๆ ใครมาทำอะไร ใครมาช่วยอะไรฉัน ฉันลืมตาขึ้นมา พบกับความว่างเปล่าข้างหน้า ฉันไม่ได้โดนตบอย่างที่ฉันคิด และข้างหน้าฉันก็ปรากฏให้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่ง หน้านิ่งๆ ดูเย็นชา แต่ลึกๆ แล้วในแววตากลับมีความอบอุ่นซ่อนอยู่ เขาจัดอยู่ในลิสต์ของผู้ชายที่ดูดีที่สุดในรอบแห่งปีเลยก็ว่าได้ แต่ว่า..เขาเป็นใครเหรอ?

                เชื่อผมเถอะครับ ผู้หญิงคนนี้เขากำลังอยู่ในการดูแลของใครบางคนอยู่เขาพูดอะไรงงๆ ที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจ

                คะ

                อะ..โอ๊ยยย

                ฉันเจ็บแขน ใช่สิ มันโดนหนามที่รั้วหลังโรงเรียนขูดนี่ ตอนนี้เลือดมันไหลออกมาไม่หยุดแล้ว ซี๊ดดดดดด เจ็บสุดๆ!! ฉันประคองแขนของตัวเอง อยู่ดีๆ พวกที่มาหาเรื่องฉันก็กลับเงียบ และรีบชักมือที่กำลังเงื้อจะตบฉันอย่างทันทีทันใด ฉันมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างงงๆ

                ปะ...เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้จะมาทำร้ายเขาค่ะพี่ภีม ขอโทษนะคะ

                อืม

                เจ้าของชื่อเรียก พี่ภีมยื่นมือมาจับแขนฉัน เขาหันมาถามฉันด้วยความห่วงใย ฉันรู้สึกขอบคุณมากๆ ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากยิ้มขอบคุณ เขาประคองฉันให้ยืนตรง บอกตามตรงว่าฉันไม่เคยรู้สึกดีกับใครขนาดนี้

                โอ๊ยย

                ขอโทษนะ บังเอิญผู้หญิงคนนี้อยู่ในความดูแลของฉันว่ะ

                ดะ..แดนดี้!!!

                แดนดี้ประคองฉันให้เดินตามเขาไปในขณะที่เลือดยังไหลตามทางอยู่ไม่หยุด ฉันจะหันหลังไปมองหน้าพี่ภีมคนนั้นเป็นครั้งสุดท้ายอีกก็ทำไม่ได้ แดนดี้ยังคงพาฉันไป...พาฉันไป จนไกลลับตา

               

                อีกฟากหนึ่งคนเดิม

                ภีมยืนนิ่งมองแดนดี้พาขนมเค้กเดินจากไปเพื่อจะไปทำแผล หรือทำอะไรก็ไม่อาจรู้ได้ เขาเอามือล้วงกระเป๋ามากดโทรศัพท์กดข้อความส่งสายตรงถึงอีกสามคนที่รอข่าวคราว สักพักสติ๊กเกอร์ไลน์ยิ้มดีใจก็ปรากฏอยู่หน้าจอ ภีมส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ถ้าสังเกตดีๆ...จะแอบเห็นว่าภายใต้ใบหน้านิ่งๆ นั้นกำลังอมยิ้มอยู่

                หึๆๆๆ ภารกิจเสร็จไปอีกหนึ่ง!

 

 

 

 

3 ความคิดเห็น