Destiny Fantasia Online โลกแฟนตาซีไร้ขีดจำกัด

ตอนที่ 223 : ภาค2 บทที่68 ราชันย์แห่งแวมไพร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    28 พ.ค. 62

“หนอย  ตายซะเจ้ามนุษย์”  อารังค์ตวาดลั่นออกมาพร้อมกับผลักเลออนออกไป

เวทย์โลหิต – บลัดสตรีม

            ด้านหลังของอารังค์ปรากฏวงแหวนเวทย์สีโลหิตขนาดใหญ่  พลังเวทย์อันน่าพรั่นพรึงปะทุออกอย่างบ้าคลั่ง  แล้วหลอมรวมเป็นคลื่นพลังเวทย์ที่ครอบคลุมทั่วอาณาเขตถาโถมเข้าหาเลออน  ทว่านอกจากเลออนจะไม่หลบเขายังยิ้มอย่างยินดี

นักสู้มนตรา – เกราะศักดิ์สิทธิ์

 

            ร่างกายของเลออนถูกเคลือบด้วยพลังเวทย์ธาตุศักดิ์สิทธิ์ที่เข้มข้นสูง  ทั่วทั้งร่างของเขาเปรียบเสมือนกับถูกสวมไว้ด้วยเกราะที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กไหล  เขาพุ่งร่างฝ่าคลื่นพลังเวทมนต์ของอารังค์ที่โถมเข้าใส่อย่างไม่กลัวเกรง  ร่างกายของเลออนที่อยู่กลางคลื่นพลังอันบ้าคลั่งนั้นไม่มีแม้แต่รอยแผลเกิดขึ้น

 

            เพียงเสี้ยววินาทีเลออนก็พุ่งฝ่าคลื่นพลังเข้าถึงตัวอารังค์  หมัดที่ห่อหุ้มพลังเวทย์ธาตุศักดิ์สิทธิ์ถูกชกเข้าใส่ร่างของขุนพลแวมไพร์อย่างรุนแรง  ส่งให้ร่างของอารังค์ล้มลงกระแทกพื้นอย่างรุนแรงจนพื้นแตกกระจาย  เลออนไม่หยุดเพียงเท่านี้เขายังผนึกพลังเวทย์ปริมาณมากไว้ที่มือแล้วชกเข้าใส่ร่างของอารังค์ที่นอนอยู่บนพื้นอีกครั้ง  ทำให้พื้นปราสาทถล่มลงเป็นหลุมขนาดใหญ่พร้อมกับอารังค์ที่ร่วงหล่นลงไปยังชั้นล่างของปราสาท

 

“เอาล่ะ  นัวร์  ซัดกับคุณราชานั่นไปนะ  ผมขอย้ายเวทีก่อนล่ะ”  เลออนหันมากล่าวกับนัวร์ก่อนจะกระโดดตามอารังค์ลงไป

“อา  ฉันจะจัดการเจ้าราชาค้างคาวค้างปีนี่เอง” นัวร์ตอบโดยไม่ละสายตาจากราชาแห่งแวมไพร์วลาด

“จะจัดการข้าอย่างนั้นรึ  เจ้าแวมไพร์น้อย”  วลาดกล่าวเสียงเย็น “ว่าแต่  ข้าไม่เคยรู้เลยนะว่าเผ่าพันธุ์เราจะมีคนหยาบคายเช่นเจ้า”

“หืม  อยากให้สุภาพเหรอ  ก็ได้นะ...”  นัวร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย   ก่อนจะเบิกตาขึ้นแล้วกล่าวเสียงดัง “แต่ไม่ใช่กับแก  ไอ้ค้างคาวหมดคุณภาพ”

 

            นัวร์พุ่งเข้าหาวลาดในระยะโจมตี  ดวงตาของเขาสาดแสงสีแดงฉาน  คมหอกกางเขนของนัวร์วาดเข้าใส่ราชาแวมไพร์อย่างไม่ลังเล  แน่นอนว่าวลาดผู้ได้ชื่อว่าราชาแห่งแวมไพร์ย่อมไม่ถูกโจมตีง่ายๆเช่นนี้  รอบร่างกายของเขาปรากฏบาเรียสีดำขึ้นปกป้องร่างกาย   ทว่านัวร์กลับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกันกับที่คมหอกของนัวร์ค่อยๆบิดเบี้ยวและผ่านบาเรียของวลาดไปราวกับไม่มีตัวตน  ราชาแห่งแวมไพร์เบิกตากว้างขึ้นแล้วรีบเคลื่อนตัวหลบคมหอกของนัวร์ไปได้   แต่บนใบหน้าของเขาก็ยังปรากฏบาดแผลขึ้นมาทั้งๆที่วลาดมั่นใจว่าหลบพ้น

 

“หึ” วลาดสัมผัสใบหน้าของตนเองและเห็นโลหิตของตน  เขาเงยหน้าขึ้นมองนัวร์แล้วกล่าวต่อ  “เป็นการใช้พลังจิตที่ดี  เจ้านี่ถึงจะไร้มารยาท  แต่ดูท่าฝีมือคงพออวดอ้างว่าอยู่ในเผ่าพันธุ์ของเราได้”

 

            นัวร์เห็นท่าทีของอีกฝ่ายที่ไม่แสดงอารมณ์อะไรแล้วก็รู้สึกขัดใจ  เขากวัดแกว่งหอกของตนแล้วชี้ไปที่หน้าของอีกฝ่าย  “ฉันเกลียดคนแบบแกว่ะ”

เพชฌฆาตโลหิต

จำแลงร่างแวมไพร์ – ชินโซ

 

            สิ้นคำของนัวร์รอบร่างของเขาก็ปรากฏหมอกสีโลหิตขึ้น  ดวงตาของนัวร์เปล่งแสงสีแดงท่ามกลางหมอกราวกับนักล่าที่เร้นกาย  จิตสังหารอันรุนแรงแผ่พุ่งไปทั่ว  พลังของนัวร์พุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล  ร่างกายของเขาค่อยๆสูงและใหญ่ขึ้นจนสมบูรณ์แบบ  ใบหน้าเขาคมเข้มและหล่อเหลาขึ้น  เส้นผมสีเงิน  ทั่วทั้งร่างของนัวร์ในตอนนี้ไม่มีจุดใดเลยที่จะตำหนิได้

 

“เพชฌฆาตโลหิต และชินโซงั้นรึ  ใช้ทักษะระดับนี้ได้สมแล้วที่เป็นผู้ที่กล้ามาท้าชิงตำแหน่งราชา”  วลาดกล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชม  แต่ก็ยังคงกล่าวต่อด้วยเสียงแข็ง  “แต่ว่าเจ้าคิดจะใช้ทักษะของแวมไพร์ชั้นสูงมาสู้กับข้าที่เป็นราชาแวมไพร์รึ”

 

“งั้นก็ลองแสดงฝีมือของราชาแวมไพร์ที่ว่าหน่อยสิ  ไอ้แวมไพร์ดัดจริต”  นัวร์กล่าวพร้อมกับพุ่งเข้าหาวลาดอย่างรวดเร็ว

 

“เห้อ  เรื่องมารยาทนี่คงแก้ไม่ได้สินะ”  วลาดถอนหายใจแล้วยื่นมืออกมา จากนั้นก็ปรากฏดาบยาวหนึ่งเล่มขึ้นบนมือของเขา  ทันทีที่ได้จับดาบวลาดก็ตวัดเข้าใส่นัวร์อย่างไม่ลังเล  ทว่าคมดาบของวลาดกลับไม่สามารถสัมผัสร่างของนัวร์และตัดได้เพียงหมอกสีเลือดเท่านั้น  ร่างของนัวร์ที่หายไปปรากฏขึ้นเบื้องหลังของวลาด  ปลายหอกของนัวร์พุ่งเข้าสู่กลางหลังของราชาแห่งแวมไพร์อย่างรวดเร็ว

 

เคร้ง!!!

 

            คมหอกของนัวร์ถูกใบดาบของวลาดหยุดไว้อย่างง่ายดาย  ทำให้ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับวลาดได้แม้แต่น้อย  คิ้วของนัวร์กระตุกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหายตัวไป  และปรากฏตัวขึ้นในอีกตำแหน่งเพื่อโจมตีวลาดอีกครั้งและทำต่อไปเรื่อยๆ  แต่นัวร์ถึงกับต้องขมวดคิ้วแน่นเพราะไม่ว่าจะโจมตีอีกสักกี่ครั้งก็ถูกวลาดป้องกันได้ทั้งหมด  ไม่เพียงเท่านั้นการโจมตีของวลาดยังเริ่มรุกไล่นัวร์ได้แล้ว  คมดาบของวลาดเริ่มสร้างบาดแผลให้นัวร์ได้ในขณะที่นัวร์ยังไม่อาจโจมตีวลาดได้แม้แต่น้อย

 

“หืม  เป็นอะไรไปเจ้าหนูแวมไพร์  ฝีมือไม่เห็นเท่าฝีปากเลย” วลาดกล่าวด้วยรอยยิ้มเยาะ

“หนอย  อย่าพึ่งได้ใจไปสิ  เจ้าราชากระจอก”  นัวร์สบถด้วยโทสะ  หมอกสีเลือดรอบตัวจางหายไป  ออร่าพลังเวทย์อันมหาศาลพุ่งพล่านขึ้นจนปกคลุมไปทั่วบริเวณ  “แกอย่าลืมสิว่าฉันเองก็เป็นผู้เล่น  ในเมื่อทักษะเผ่าพันธุ์ชนะไม่ได้  งั้นก็ต้องใช้ทักษะอาชีพเข้าช่วยล่ะนะ”

 

วิชาหอกเทพโลหิต – ไล่ล่าสังหาร แสงสีชาด

 

            นัวร์ถีบร่างพุ่งเข้าหาวลาดอีกครั้งพร้อมกับแทงหอกเข้าหา  วลาดแทบไม่ใส่ใจกับการโจมตีในครั้งนี้  เขาเบี่ยงตัวหลบคมหอกไปได้อย่างง่ายดาย  แต่คิ้วของวลาดก็ต้องเลิกสูงขึ้นเมื่อเขาได้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของนัวร์  และสิ่งที่ทำให้นัวร์ยิ้มก็ถูกแสดงออกมาเมื่อคมหอกที่พลาดเป้าไปแล้วและร่างของนัวร์เปล่งแสงสีแดงเลือดแล้วพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว 

 

ลำแสงสีแดงที่พุ่งออกไปหักเลี้ยวกลับเข้าหาวลาดในพริบตา  แม้วลาดจะหลบไปได้อย่างฉิวเฉียดแต่ก็ใช่ว่าจะวางใจได้  เพราะลำแสงนั้นยังคงเลี้ยวกลับมาโจมตีใส่วลาดต่ออีกครั้งทำให้วลาดที่พึ่งจะหลบการโจมตีเมื่อสักครู่ต้องยกดาบขึ้นป้องกัน   แต่ไม่ทันที่คมดาบจะได้ปะทะกับลำแสงสีแดง  ลำแสงนั้นก็หักเลี้ยวอีกครั้งแล้วพุ่งเข้าใส่หน้าอกของวลาด

 

วลาดต้องพยายามเบี่ยงตัวไม่ให้แสงสีแดงนั้นสัมผัสหน้าอกของตน  เมื่อลำแสงนั้นเคลื่อนผ่านตัววลาดไปอีกครั้งก็หยุดลงและปรากฏร่างของนัวร์ให้เห็น  นัวร์ค่อยๆหันมาหาวลาดแล้วยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ดูยียวนก่อนจะกล่าวขึ้น

 

“ไง  ไม่เห็นเก่งเหมือนปากเลยนี่  ไอ้ราชากระจอก”  นัวร์กล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน   พร้อมกับหอกในมือเปล่งแสงขึ้นอีกครั้ง

 

วิชาหอกเทพโลหิต – สาดซัด  ฝนโลหิต

 

            นัวร์กระโดดขึ้นเหนือร่างของวลาด  แล้วแทงหอกที่ผนึกพลังเวทย์อันมหาศาลเข้าใส่ราชาแวมไพร์อย่างต่อเนื่องราวกับห่าฝนสีแดงสาดเข้าใส่  ดาบในมือของวลาดถูกยกขึ้นปัดป้องการโจมตีและหักลงอย่างรวดเร็ว  ทำให้วลาดต้องผนึกพลังเวทย์ของตนเพื่อสร้างเป็นอาณาเขตป้องกันรับการโจมตีของนัวร์เอาไว้   และในขณะที่ป้องกันการโจมตีนั้นเองใต้ร่างของวลาดก็ปรากฏวงแหวนเวทย์สีแดงชาด

 

“อะไรกัน”  วลาดอุทานออกมาและพยายามที่จะหนีออกจากวงแหวนเวทย์นี้  แต่เขาก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นเพราะไม่สามารถขยับได้  เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองนัวร์  และได้เห็นว่าที่ดวงตาของนัวร์นั้นเปล่งแสงออกมาอย่างลี้ลับ  “ใช้พลังจิตตรึงร่างข้าไว้รึ”

 

เวทย์โลหิตระดับเจ็ด – คุกโลหิต

 

            พลังเวทย์ก่อตัวขึ้นรอบร่างของวลาดแล้วเปลี่ยนรูปร่างเป็นกรงสีแดงฉาน  เวทมนต์นี้ไม่เพียงแค่ผนึกการเคลื่อนไหวเท่านั้น  แต่เมื่อผู้ที่ถูกกักขังด้วยเวทมนต์นี้ถูกโจมตี  กรงเวทมนต์สีโลหิตจะระเบิดออกและสร้างความเสียหายให้แก่ผู้ที่ถูกขังอยู่ภายในอย่างมาก  แน่นอนว่านัวร์ย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้  หอกบนมือของเขาอัดแน่นด้วยออร่าพลังเวทย์จนล้นทะลักออกมา

 

วิชาหอกเทพโลหิต – ซัดหอก  ดาวหางแดง

 

            นัวร์ยกหอกขึ้นแล้วขว้างเข้าใส่วลาดอย่างสุดแรง  วลาดที่ไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้  ก็ทำได้เพียงหลับตาลงแล้วผนึกพลังไว้ทั่วทั้งร่างเพื่อรับการโจมตี  เพียงพริบตาหอกโลหิตของนัวร์ก็ปะทะเข้ากับร่างของวลาด  พลังเวทย์ในหอกของนัวร์และพลังของวลาดที่ผนึกขึ้นป้องกันระเบิดออกอย่างรุนแรงทำให้หอกของนัวร์กระเด็นออกไป  ส่วนวลาดที่ยังโดนตรึงไว้ด้วยคุกโลหิตก็อยู่ในสภาพที่เหลือพลังในการป้องกันตัวเองต่ำเป็นอย่างมาก  แน่นอนว่าผลของคุกโลหิตย่อมทำงานทันที  กรงขังสีเลือดระเบิดออกอย่างรุนแรงทำให้ราชาแห่งแวมไพร์ได้รับบาดเจ็บอย่างมาก

 

“ไง  เจ้าราชาแวมไพร์ค้างปี  ไหนแกโม้นักหนาไง  ไม่เห็นเก่งอย่างปากว่าเลย” นัวร์ยิ้มเย้ยใส่วลาดที่มีอาการบาดเจ็บอย่างเห็นได้ชัด

“หึ  เจ้าเก่งจริงๆนั่นแหละ  แต่อย่าพึ่งได้ใจสิ”  วลาดยังคงกล่าวอย่างเยือกเย็น  “เพียงแค่นี้ยังเอาชนะข้าไม่ได้ง่ายๆหรอกนะ”

“หา  ว่าไงนะ”

 

อัญเชิญภูติรับใช้ – เซอร์แวนท์ ออฟ แวมไพร์

 

            รอบร่างของวลาดปรากฏออร่าพลังเวทย์ที่เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง  ไม่นานนักพลังเวทย์นั้นก็ก่อตัวอย่างชัดเจน  รูปร่างของมันนั้นคือค้าวคาวสีดำที่มีขนาดเท่ากับแมวเต็มวัยนับสิบตัว  ค้างคาวตัวหนึ่งค่อยๆสลายกลายเป็นละอองสีดำลอยเข้าสู่ร่างของวลาด  ทำให้บาดแผลของวลาดหายไปอย่างรวดเร็ว  ไม่เพียงแค่บาดแผลเท่านั้นกระทั่งพลังชีวิตของวลาดเองก็ฟื้นฟูขึ้นมาอย่างมาก

 

“นั่นมันอะไรฟะ”  นัวร์กล่าวด้วยความตกตะลึง  พร้อมกับควงหอกกางเขนของเขาเตรียมรับมือ

“ข้าจะแสดงให้เห็นถึงพลังของราชาแห่งแวมไพร์”  วลาดแผ่จิตสังหารอันเยือกเย็นออกมา  จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าหานัวร์ทันที

 

วิชาหอกเทพโลหิต – สาดซัด  ฝนโลหิต

 

            หอกกางเขนที่ผนึกพลังเวทย์ของนัวร์ถูกแทงรัวออกเบื้องหน้าเพื่อรับการมาของวลาด  แต่ทว่าทั้งวลาดและค้างคาวรอบตัวเขานั้นกลับสามารถหลบการโจมตีของนัวร์ไปได้จนหมดสิ้น  เพราะว่าค้างคาวเหล่านี้ไม่เพียงมีไว้เพื่อรักษาตนเอง  แต่ยังช่วยเพิ่มความสามารถในการรับรู้ให้กับตัววลาดอีกด้วย  นัวร์เห็นว่าการโจมตีของตนไม่ได้ผลก็หยุดมือและชักหอกกลับ  ก่อนจะตั้งท่าชี้ปลายหอกต่ำลงจรดพื้นพร้อมกับผนึกพลังเวทย์ลงสู่หอกกางเขน

 

วิชาหอกเทพโลหิต – ทิ่มแทง  คมเขี้ยวโลหิต

 

            วลาดยังคงพุ่งเข้าโจมตีนัวร์อยู่  มือของราชาแวมไพร์งองุ้มเป็นกรงเล็บที่ห่อหุ้มด้วยพลังเวทย์อันน่าสะพรึงยื่นตรงเข้าหานัวร์  ทว่านัวร์หลบหนีสายตาของเขามองศัตรูอย่างมั่นคงไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความหวั่นเกรง  และในวินาทีที่กรงเล็บของวลาดกำลังจะถึงตัวของวลาด  คมหอกของนัวร์ก็ตวัดขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

ตูมมมม!!!

 

“รู้ผลแล้วล่ะนะ  เจ้ายังไม่คู่ควรที่จะมาท้าชิงตำแหน่งราชาแห่งแวมไพร์” วลาดกล่าวด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ  พร้อมกับหยุดร่างลงเบื้องหลังของนัวร์

 

            เลือดสีแดงสดสาดกระจายออกจากร่างของนัวร์  เขาค่อยๆล้มลง  บนร่างของนัวร์ปรากฏบาดแผลขนาดใหญ่  แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้คิ้วของวลาดต้องกระตุกขึ้น  เมื่อนัวร์ชูแขนข้างหนึ่งขึ้นโชว์นิ้วกลางให้กับวลาด  แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มทั้งที่ยังกระอักเลือดออกมา

 

“จะปากดีอะไรก็หัดดูสภาพตัวเองก่อนเถอะ  ไอ้เวรเอ้ย”

 

            ทันทีที่วลาดได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดที่หน้าอกของตน  เมื่อเขาก้มมองก็ได้เห็นว่าร่างของเขาเป็นรูขนาดใหญ่  โลหิตไหลออกจากปากของราชแวมไพร์จำนวนมาก  เขาทรุดลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับความเจ็บปวดมหาศาลที่แล่นเข้ามาสู่ร่างกาย  ทำให้วลาดต้องเบิกตากว้างขึ้นมา  ค้างคาวอีกสองตัวที่วลาดเรียกออกมาสลายกลายเป็นละอองสีดำ  และลอยเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว  ทำให้ร่างกายของวลาดฟื้นฟูกลับมาเหมือนเดิม  ในขณะเดียวกันนัวร์ก็รีบหยิบน้ำยารักษาระดับสูงสุดที่ตนมีออกมาดื่มจนร่างกายของเขาฟื้นฟูขึ้นมากเช่นกัน

 

“เจ้าหนู  ข้าขอถอนคำพูดเจ้าเป็นคู่ต่อสู้ที่คู่ควรแล้วล่ะนะ”

“เหอะ  เลิกพูดมากแล้วมาสู้กันต่อได้แล้วล่ะน่า”

 

 

            ร่างของอารังค์กระเด็นเข้ากระแทกกับกำแพงและล้มลง  ในเวลาเดียวกับที่มีการต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งราชาแวมไพร์  ภายใต้ปราสาทเองก็มีการต่อสู้เช่นเดียวกัน  เป็นการต่อสู้ที่หากใครดูแล้วคงจะคิดว่าใกล้จะถึงบทสรุปเต็มที  เลออนเดินเข้าหาร่างของอารังค์ที่สะบักสะบอมอย่างช้าๆแล้วกล่าวขึ้น

 

“หืม  ขนาดโดนซัดไปหนักถึงขนาดนี้แล้ว  สายตายังไม่เหมือนคนกำลังจะแพ้อยู่เลยนะครับ”  เลออนฉีกยิ้มเหี้ยมออกมาแล้วพูดต่อ  “รีบแสดงฝีมือที่แท้จริงออกมาซะก่อนที่จะตายดีกว่ามั้ง”

 

“หึ  อย่าพึ่งทำเป็นเก่งนักเลยเจ้ามนุษย์!!! 

 

เวทย์โลหิตระดับเจ็ด – จิ้งจอกโลหิต

 

            อารังค์ลุกขึ้นพร้อมกับร่ายเวทมนต์  เบื้องหลังของเขาปรากฏวงแหวนเวทย์สีแดงขึ้นสองวง  จากนั้นพลังเวทย์สีเลือดก็ก่อรูปร่างเป็นจิ้งจอกสีแดงฉานพุ่งเข้าโจมตีเลออน  อารังค์เองก็ใช้จังหวะที่จิ้งจอกโลหิตทั้งสองรบกวนสายตาของคู่ต่อสู้เพื่อพุ่งตามเข้าไปโจมตีเช่นกัน  เลออนเห็นเช่นนั้นถอนหายใจเล็กน้อย

 

“ไม่ยอมเอาจริงง่ายๆสินะครับ”  เลออนพูดแบบไม่พอใจนัก

 

เวทย์พิพากษา – โซ่สวรรค์

 

            วงแหวนเวทย์สีทองสองวงปรากฏขึ้นที่ข้างตัวของเลออนทั้งสองด้าน  โซ่สีทองที่มีปลายแหลมคมพุ่งออกจากวงแหวนเวทย์ทั้งสองทะลวงร่างจิ้งจอกโลหิตที่พุ่งเข้ามาอย่างง่ายดาย  เหลือเพียงอารังค์ที่หลบรอดโซ่สีทองทั้งสองและเข้าถึงระยะโจมตีของตน  เขาผนึกพลังเวทย์สีเลือดให้มีรูปร่างเป็นดาบสีเลือดพร้อมกับฟันเข้าใส่เลออน  แต่ก็ถูกเลออนรับการโจมตีไว้ได้ด้วยมือข้างเดียว

 

“ก็น่าจะรู้นี่ว่าเวทย์สายมารไม่สามารถชนะพลังเวทย์ธาตุศักดิ์สิทธิ์ได้”  พูดจบเลออนก็ยกกำปั้นที่ผนึกพลังเวทย์ธาตุศักดิ์สิทธิ์ขึ้นแล้วชกเข้าใส่อารังค์จนกระเด็นไปอีกครั้ง  “รีบเอาจริงได้แล้วมั้งครับ  ไม่งั้นล่ะก็ผมจะรีบกำจัดคุณแล้วไปช่วยนัวร์จัดการกับราชาแวมไพร์ซะ”

 

“หนอยแก”  อารังค์กัดฟันแน่น  ที่ผ่านมาเขาไม่อยากใช้พลังที่แท้จริงเพราะต้องการที่จะซ่อนพลังนี้ไว้ใช้ปกป้องวลาดในคราวจำเป็น  “ช่วยไม่ได้  คงต้องใช้มันในตอนนี้เลยล่ะนะ”

 

            พลังเวทย์ของอารังค์แปรเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน  จากออร่าพลังเวทย์สีแดงดั่งโลหิตกลายเป็นพลังเวทย์บริสุทธิ์สีดำสนิท  ไม่เพียงแค่เปลี่ยนแปลงเท่านั้นแต่ปริมาณของพลังที่อารังค์มียังเพิ่มขึ้นอย่างมากมายมหาศาลอีกด้วย   เลออนเบิกตาขึ้นและฉีกยิ้มกว้างด้วยความยินดีทันทีเมื่อเสียงรายงานดังขึ้น

 

สัตว์อสูร ขุนพลแวมไพร์แห่งทิศเหนือ  อารังค์ ปลดปล่อยพลังที่แท้จริง  และพัฒนาเป็นสัตว์อสูรชั้นวีรชน ระดับ 10 ค่ะ

 

“มันต้องอย่างนี้สิครับถึงจะสนุก”  เลออนกล่าวพร้อมกับร่ายเวทย์  วงแหวนเวทย์สีทองสี่วงปรากฏขึ้นด้านหลังของเขา  จากนั้นโซ่สีทองที่มีปลายแหลมก็พุ่งออกจากวงแหวนเวทย์โดยมีเป้าหมายอยู่ที่อารังค์

 

เวทย์แห่งความมืดระดับเจ็ด – หมาป่าทมิฬไล่ล่า

 

            พลังเวทย์สีดำของอารังค์ก่อตัวเป็นหมาป่าสีดำสีตัวพุ่งเข้าปะทะกับโซ่สวรรค์ของเลออน  พลังเวทย์ธาตุบริสุทธิ์ทั้งสองขั้วปะทะกันอย่างรุนแรง  จนทำให้พื้นที่โดยรอบได้รับความเสียหาย  พลังทั้งสองนั้นต่างแพ้ทางกันเองทำให้ทั้งหมาป่าทมิฬของอารังค์  และโซ่สวรรค์ของเลออนสลายไปทั้งคู่  ในพริบตาที่พลังทั้งสองสลายไปอารังค์ก็เข้าประชิดตัวของเลออนได้สำเร็จและกล่าวเสียงเย็น

 

“ตายไปซะ”

 

เวทย์แห่งความมืดระดับเจ็ด – คลื่นทมิฬ

 

            วงแหวนเวทย์สีดำปรากฏขึ้นบนพื้น  คลื่นพลังเวทย์ธาตุความมืดอันเข้มข้นพุ่งทะลักขึ้นจากพื้นเข้าโจมตีเลออน  ทำให้เลออนต้องยกแขนขึ้นพร้อมกับผนึกพลังเวทย์ธาตุศักดิ์สิทธิ์ขึ้นป้องกันการโจมตี  แต่แรงดันจากการโจมตีของคลื่นทมิฬก็ยังส่งร่างของเลออนให้กระเด็นขึ้นทะลุเพดานไป

 

 

            นัวร์ถูกรุกโจมตีจากวลาดอย่างหนัก  เขาโจมตีจนวลาดบาดเจ็บหนักได้อีกถึงสองครั้ง  แต่ว่าวลาดก็ฟื้นพลังได้ด้วยพลังจากค้างคาวของเขา   ทำให้นัวร์เริ่มตกอยู่บนที่นั่งลำบาก  ทว่าในขณะที่นัวร์กำลังจะเสียท่านั้นเองพื้นที่เขาและราชาแวมไพร์ยืนอยู่ก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง

 

ตูม!!!

 

“อะไรกันอีกเนี่ย”  วลาดเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับหลายอย่างที่เกิดขึ้น  แต่วินาทีที่เขากำลังหงุดหงิดนี้เองที่ก่อให้เกิดช่องว่างให้นัวร์เข้าประชิดตัวและฝังเขี้ยวลงบนไหล่เขาได้สำเร็จ  ราชาแห่งแวมไพร์ที่พึ่งรู้ตัวจึงสบถด้วยโทสะ  “ใสหัวไปจากตัวชั้นซะ”

 

            วลาดเกร็งมือเป็นกรงเล็บแล้ววาดเข้าใส่นัวร์  แต่นัวร์รู้ตัวก่อนจึงกระโดดหลบไปได้  และในเวลาเดียวกันฝุ่นควันจากการระเบิดก็จางลงเผยให้เห็นเลออน  และอารังค์ที่ขึ้นมาจากใต้ดิน  นัวร์เห็นเช่นนั้นจึงรีบพุ่งเข้าไปหาเลออนอย่างรวดเร็ว  แล้วกล่าวถามสถานการณ์

 

“เฮ้  ไหงขึ้นมาแล้วเจ้านั่นมันดูเก่งขึ้นฟะ”

“หืม  อีกฝั่งเขาก็ต้องมีไม้ตายซ่อนไว้บ้างสิครับ”  เลออนยิ้มตอบ

“แล้วนายคิดว่าจัดการไหวมั้ยล่ะ”  นัวร์ถามโดยไม่ละสายตาจากวลาดและอารังค์

“อารังค์มีพลังเวทย์ธาตุความมืดบริสุทธิ์ที่สามารถต่อกรกับพลังธาตุศักดิ์สิทธิ์ได้...”  เลออนกล่าวพร้อมกับเรียกอาวุธของตนออกมา  อาวุธของเลออนนั้นมีลักษณะเป็นถุงมือที่มีลายโลหะประดับบนนิ้วทั้งห้า  และที่กลางหลังมือก็มีอัญมณีขนาดใหญ่ที่เปล่งละอองแสงตลอดเวลา  “แต่ว่าผมเองก็มีไม้ตายซ่อนไว้เช่นกัน”

 

“พูดถึงไม้ตาย ฉันเองก็พึ่งใช้ไปเหมือนกัน”  นัวร์พูดด้วยท่าทีของผู้ชนะ  แท้จริงแล้วที่นัวร์ดูดเลือดของวลาดเมื่อครู่เพราะเป็นเงื่อนไขของทักษะพื้นฐานของแวมไพร์  ทักษะกลืนโลหิต  โดยปกติแล้วทักษะนี้มีไว้เพื่อฟื้นฟูพลังชีวิต  แต่ก็มีโอกาสเล็กน้อยที่จะได้รับทักษะที่ฝ่ายตรงข้ามใช้งานอยู่  และก่อนที่นัวร์จะใช้ทักษะนี้เขาก็ใช้ไอเทมที่มีไว้เพื่อเพิ่มโอกาสสำเร็จของทักษะเท่าที่มี  และโอกาสที่เพิ่มมาก็ช่วยให้เขาได้รับทักษะใหม่เป็นผลสำเร็จ  นัวร์มองหน้าวลาดแล้วยิ้มกล่าว

 

“ลองมาเจอกันหน่อย”

 

อัญเชิญภูติรับใช้ – เซอร์แวนท์ ออฟ แวมไพร์

 

(ทักษะประจำเผ่าพันธุ์

เซอร์แวนท์  ออฟ  แวมไพร์ – จะอัญเชิญอสูรเวทมนต์ออกมาเป็นข้ารับใช้ของผู้ใช้ทักษะ  โดยที่พลัง  ความสามารถ  และรูปร่างของอสูรรับใช้จะแตกต่างกันไปตามผู้ที่ใช้ทักษะ)

 

            พลังเวทย์สีแดงแผ่ออกจากร่างของนัวร์จนทำให้ทั่วบริเวณมีสภาพเหมือนกับมีละอองเลือดลอยฟุ้งอย่างหนาแน่น  จากนั้นพลังเวทย์ของนัวร์ก็ก่อรูปร่างจนมีลักษณะคลายกับรูปร่างของมนุษย์ที่มีเคียวเป็นอาวุธ  นัยน์ตาของนัวร์เปล่งแสงสีแดงออกมาอย่างเจิดจ้า  เช่นเดียวกับเลออนรอบร่างกายห่อหุ้มไว้ด้วยออร่าสีองเปล่งประกาย  ทั้งคู่มองไปยังคู่ต่อสู้ของตนและกล่าวด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

 

““เอาล่ะ  เข้ามาเลย  ตาพวกแกโดนยำแล้ว””


_____________________________________________________________


     ขออภัยที่หายไปนานนะครับ  ผมยังไม่ได้ทิ้งเรื่องนี่เน้อ  เพียงแต่หลังจากที่ไปแข่ง(แพ้ในวันที่2 555)  แล้วกลับมาผมคิดเนื้อเรื่องไม่ออกเลย  เลยกลายเป็นว่าต้องเสียเวลาไปหาไอเดีย+อ่านทวนเนื้อเรื่อง  ต้องขอภัยจริงๆครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

2,694 ความคิดเห็น

  1. #2666 AniDEX C (จากตอนที่ 223)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 19:00

    (คนอ่านน่ะทื่หายไปเป็นปี )คนส่วนน้อยชอบอ่าน555

    ชอบอากิระ

    #2666
    0
  2. #2665 AniDEX C (จากตอนที่ 223)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 18:57

    เรื่องนี้คนเขียนคงคิดตอนต่อไปไม่ไหวจริงๆ สงสัยคงต้องจบตอน 223 เเหละนี้ ปี 2562 เรื่องนี้หายไปเป็นปีจริงๆ

    #2665
    0
  3. #2643 Maizas Dragonil (@goldcremer) (จากตอนที่ 223)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 00:40
    รออ่านต่อคร้บ
    #2643
    0
  4. #2642 เพื่อรักเธอ (@romelove) (จากตอนที่ 223)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 19:33
    ขอบคุณครับ
    #2642
    0
  5. #2641 ChaiiNatthanan (@ChaiiNatthanan) (จากตอนที่ 223)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 19:23
    แค่กลับมาก้ดีไจแล้วคับ สนุกมาก รอๆๆ
    #2641
    0
  6. #2640 iChar2 (@ichar) (จากตอนที่ 223)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 14:53
    รออออออออออ
    #2640
    0
  7. #2639 DaiDoo (@DaiDoo) (จากตอนที่ 223)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 12:48
    ขอบคุณที่กลับมา 5555
    #2639
    0
  8. #2638 Meemiza (@NichaPes) (จากตอนที่ 223)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 06:31
    เรารอได้เสมอค่ะ
    #2638
    0
  9. #2635 Ryusay Sangkatjai (@ryusay) (จากตอนที่ 223)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 18:29
    รอได้ #เสียงสูง
    #2635
    0
  10. #2634 boat489 (@boat489) (จากตอนที่ 223)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 18:09
    ไม่เป็นไรเลยครับไรท์
    #2634
    0