คัดลอกลิงก์เเล้ว

(fic TasuxGao) กล่องช็อคโกแลต... (ล่วงหน้าเทศกาลวันวาเลนไทน์) ลงครบละจ้า

พรุ่งนี้...คือวันวาเลนไทน์ ทั้งช็อคโกแลตหวาน ๆกับสาว ๆ ที่คงวิ่งวุ่นสารภาพหนุ่มที่ชอบ แน่นอนว่ากาโอไม่ชอบมัน... แค่เห็นความวุ่นวายก็เบื่อแล้ว แล้ว เฮ้! ช็อคโกแลตที่วางบนโต๊ะนี่มันของใครกันเนี่ย!

ยอดวิวรวม

2,005

ยอดวิวเดือนนี้

22

ยอดวิวรวม


2,005

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


45
จำนวนโหวต : 0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ก.พ. 60 19:09 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
          อะแฮ่ม หลังจากทดลองแต่งแล้ว ค้นพบว่า หือ นี่เรามาแต่งฟิคคู่นี้ช้าไปหรือเนี่ย! OMG! แต่งเสร็จละ เม้นเงียบเชียบมากค่ะ ฮา ^^; ขอบคุณทุกคนที่มาเม้นกันนะคะ ตอนนี้ไม่รู้ว่าเราจะถึกทนแต่งไปได้คู่ไหน นี่เป็นอนิเมะเรื่องแรกเลยที่เราดูจบในเวลาประมาณอาทิตย์กว่าได้มั้ง ละมาติ่งจนแต่งฟิคคู่นี้แถมยังรู้สึกว่าจะชอบนานกว่าที่เป็นเวลาคลั่งอย่างรวดเร็วแบบนี้ ขอบ่นสักนิดเถอะค่ะ
          แต่กาโอเป็นตัวละครอนิเมะเกมการ์ดเด็กเรื่องแรกที่ทำเราชอบได้ และรู้สึกว่านางฉลาดเกินอายุพอตัวนะ ฮื่อ น่าร้ากกก >.,< ทาสุคุน้อยที่ส่อเค้าจะหล่อในอนาคตก็ด้วย เรานี่หวั่นใจ๊หวั่นใจว่านางจะได้เคะสักวัน แต่ความอวยเรือก็พาลให้เราฮึดจนมาแต่งฟิคคู่นี้จนได้ ตอนแรกหาอ่านไม่เจอนี่อย่างท้อเลยค่ะ T-T 
          แต่ตอนนี้มาละ พร้อมกับการอัพเกรดอายุตัวละคร ขอโดดให้นางไปสักสามปีจะได้แต่งง่ายหน่อยนะคะ แล้วก็ถ้าอารมณ์ขณะแต่งตอนนั้นไปเพิ่มใครไว้ละก็ ขอบอกล่วงหน้าเลยว่า ไม่รู้ค่ะ ฮะ ๆ เพราะเราก็ยังตอบตัวเองไม่ได้เลยเหมือนกัน

          เอ้า บ่นยาวละมาเข้าสู่ช่วงสปอย!!
.............................................
          "ช็อคโกแลต... งั้นเหรอ" เด็กหนุ่มก้มลงมองกล่องปริศนาตรงหน้าห่อกระดาษสีฟ้ามุ้งมิ้งบนโต๊ะเรียน ดวงตาสีทองสบกับดรัมผู้เป็นคู่หู มองตาปริบ ๆ อีกฝ่ายก็ส่ายหัวไม่รู้ไม่ชี้ แถมทำท่าจะกินอย่างเดียวด้วยจนต้องยกขึ้นสูงเหนือหัว เลยได้กลับไปมองคนทางขวาอีกที
          "บาคุ..."
          "อย่าถามฉันเพราะฉันก็ไม่รู้" หนุ่มนักจัดเด็คเท้าคางนิ่งพลางเริ่มแกะกินกองช็อคโกแลต็ตรงหน้านับสิบที่ได้จากสาวที่แอบสอดมาไว้ในโต๊ะ
          'งั้นแล้วใครส่งมาฮะ อุตส่าห์บอกไว้แล้วเชียวว่าจะไม่รับช็อคโกแลตน่ะ'...ถึงแม้ว่าจะพยายามบอกแบบอ้อม ๆ ไว้แล้วว่าไม่อยากแบกของหนักกลับบ้าน(ถึงแม้คำพูดนั้นจะทำเอาดรัมจ้องเขม็งก็เหอะ) 
          บ่นไปนั่นเด็กหนุ่มหัวแดงก็ทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้อย่างอ่อนแรง ทว่าไม่ทันที่ก้นจะได้ถึงพื้นไม้ เสียงกุกกักโครมครามก็มาจากในลิ้นชัก ความหนักอึ้งของโต๊ะอย่างไม่รู้สาเหตุ พาลให้มันเซมาข้างหน้า ปริมาณช็อคโกแลตชิ้นน้อยใหญ่ที่ร่วงหล่นลงมาจากช่องจนทำให้เด็กหนุ่มชะงัก ล้มลงจากเก้าอี้ และทั้งตักก็มีแต่กล่องช็อคโกแลต
          'ที่พูดไปเนี่ยไม่ฟังกันบ้างเลยเรอะพวกเธอ!!' ด้วยท่าทีนั้นพาลให้คนในห้องม.ต้นปีสามต้องหันขวับมามองทั้งรอยยิ้มน้อยใหญ่ กาโอหน้าแดงอย่างไม่รู้จะแก้ตัวยังไงแล้ว

          'หืม' ช็อคโกแลตบนโต๊ะกล่องล่าสุดที่เพิ่งดูหล่นตามลงมาด้วย เป็นดรัมนั่นเองที่หยิบมันขึ้นมาดู ด้วยความสงสัยแบบสุดชีวิต พอเห็นรอยยิ้มกริ่มส่งเขี้ยวแถมยังเจ้าเล่ห์จากดรัมก็เลยยิ่งรู้สึกหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ มังกรเกราะเหล็กหมุนกล่องไปมาชวนน่าสงสัยก่อนจะพูดชื่อที่ชวนให้น่าตะลึง
          "ดูเหมือนว่ากล่องนี้จะเป็นของ ริวเอ็นจิ ทาสุคุ ละนะ..."
          ฉ่า~~~
          'มะ แม้แต่รุ่นพี่ก็เอากับเขาด้วยเรอะ!!'

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 14 ก.พ. 60 / 19:09

บันทึกเป็น Favorite


(fic TasuxGao) คนใกล้ตัว...

          13 กุมภา ใกล้วันวาเลนไทน์... ไม่ว่าจะหันมองไปทางไหนก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศสีชมพูอมม่วงล้อมรอบตัวไปหมดจนน่าอึดอัด ไม่ใช่ว่าเกลียด...ก็แค่ไม่ชอบ เด็กหนุ่มผมสีแดงที่ล้อมกรอบหน้าเส้นผมสีน้ำเงินของเขายืนกอดอกพิงผนังจ้องมองความวุ่นวายจากหน้าต่าง ข้างล่างก็ดูครึกครื้นกันเหลือเกิน กับพวกนักเรียนสาวที่คุยกระหนุงกระหนิงกับแฟนหรือจะเพื่อนของเธอ ในห้องเองก็ใช่ย่อย ไม่มีเค้าหรือร่องรอยของการพูดถึงบัดดี้ไฟท์แม้แต่น้อยเลย
          'น่าเบื่อชะมัด...'
          "หน้าหงิกแต่เช้าอีกแล้ว เจ้านี่น้า ถึงคราวเทศกาลนี้ของพวกมนุษย์ทีไรไม่เค้ยไม่เคยจะได้หน้าระรื่นกับเขาสักที"
          "ขอโทษด้วยละกันที่ฉันไม่ชอบวันวาเลนไทน์น่ะ" กาโอจ้องมองคู่หูทั้งสีหน้าเบื่อหน่ายเต็มทน ถอนหายใจออกมาเสียงเบาอีกเฮือกใหญ่ก็ย้ายก้นตัวเองมานั่งยังเก้าอี้ ในทันควันที่เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะได้ ความรู้สึกถึงบางสิ่งก็ทำให้เขารู้สึกตัวจนต้องหันขวับไปมองที่หน้าประตูห้องตามความเคยชิน

...แล้วก็พบแต่ความว่างเปล่า...
          'อีกแล้วเหรอเนี่ย...เฮ้อ'
          "ช่วงนี้เห็นจ้องหน้าประตูบ่อยเชียวนะ มีอะไรงั้นหรอ โย่ว" เป็นทัตสึยะคนแรกที่เข้ามาทักทายเขาในเช้าวันนี้ ถ้าไม่นับคนหมู่ใหญ่ก็มีเด็กหนุ่มหนุ่มหัวเหลืองนั่นแหละที่ยังคงเต้นได้เสมอแบบไม่สนสถานการณ์
          "นั่นสินะ หรือนายจะ..."
          "จะอะไรหรือโย่ว แอสโมได"
          "ไม่น่าถามเลย ทัตสึยะ มันแน่อยู่แล้วว่าตอนนี้กาโอกำลังมีความรักอยู่ยังไงล่ะ..."
          พรวด!
          "แค่ก ๆ "
          "หวะ หวา ตายละ บาคุ ไหวมั้ยโย่ว" ทัตสึยะหันไปลูบหลังนักจัดเด็คที่ยามนี้พยายามตบอกตัวเองแทบตายเพราะสำลักนมที่อุตส่าห์หยิบมาดื่มให้ลื่นคอ แต่เช้านี้คู่หูปีศาจตัวแสบของทัตสึยะดันทำเรื่องเข้าให้แล้ว
          "เรื่องแบบนั้นมันใช่ซะที่ไหนกันเล่า" กาโอว่าไปนั่นหน้าก็ขึ้นสีระเรื่อ ยกมือปิดปากที่สำลักน้ำตายตัวเองไป พร้อมกับเหลือบตามองแววตาของคนในห้อง ส่งยิ้มขบขันออกมาให้จนหน้าชักยิ่งแดงก่ำ
          "ความรู้สึกช้าไปนะกาโอ"
          "นั่นก็เพราะฉันสำลักน้ำลายถึงตอบนายไม่ทันหรอก แอสโมได" พ่อหนุ่มเลือดร้อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเท้าคางสีหน้าเบื่อเต็มที่ ปีศาจร่างม่วงหัวเราะอีกยกใหญ่ แบกเอาวิทยุที่ไม่รู้คว้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ขึ้นวางบนไหล่
          "ไม่เอาน่า กาโอ วันใกล้วาเลนไทน์ทำตัวสดใสหน่อย เด็กหนุ่มเลือดร้อนอย่างนายก็ใช่ว่าจะไม่มีสาว ๆ มาชอบหรอกนะ"
          "ฮะ ๆ "ก็ไอ้สาเหตุนั่นแหละที่ทำฉันอยากเลี่ยงจนนั่งหน้าหงิกแบบนี้ไง...คิดได้ก็แค่ในใจ เมื่อสุดท้ายออดดังบอกถึงเวลาเริ่มคาบแรกแล้ว ทุกคนต้องแยกย้ายเข้าที่ของตัวเอง แม้เท็ตสึยะจะแสดงท่าทีอยากอยู่ต่อแค่ไหนแต่ก็ยอมเดินไปนั่งเก้าอี้โดยง่าย บาคุนั่งกินข้าวกล่องต่อจนหมด...และก็ยังหยิบกล่องต่อไปออกมาเรื่อย ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหมดสักที ส่วนแอสโมไดหันมายิ้มร่าแล้วเป็นแสงพุ่งออกจากห้องมันธยมต้นชั้นปีที่สามนี้ไป คาดว่าคงไปตามคิวงานเต้นที่ตัวเองรับมาละนะ

          ส่วนกาโอในตอนนี้...เจ้าตัวนั่งมองตาปริบ ๆ กับดรัม มังกรส้มผมเหลืองเดินก้าวสั้นตรงไปยังหลังสุด นั่งลงแล้วกอดอกพิงตั้งท่าจะหลับต่อทันที
          "ข้าไม่รู้ไม่ชี้ด้วยหรอกนะ โดยเฉพาะเจ้านั้นน่ะ..."
          "เดี๋ยวก่อน!"
          "ครอก ฟี้~"
          "...ให้ตายสิ" ผลสุดท้ายหนุ่มน้อยหัวแดงก็ได้แต่เกาหัวตัวเองให้ยิ่งยุ่งกว่าเก่าก่อนหันไปนั่งเรียนทั้งสภาพความคิดที่เพิ่งจะยุ่งเหยิงมาไม่นานนี้ละ
          'เจ้านั่นอีกแล้วงั้นหรอ... อืม... นายหมายถึงใครกันล่ะเนี่ย'


          "กลับมาแล้วครับ!" ร่างโปร่งเปิดบานประตูอย่างช้า ๆ ก่อนจะเก็บรองเท้าให้เป็นระเบียบ ได้ยินเสียงคลอรับอย่างแผ่วเบาของแม่จากข้างใน กาโอตอบกลับไปเล็กน้อยก่อนจะพุ่งตัวขึ้นไปห้องนอนในทันควันแยกกันกับดรัมที่พุ่งหาห้องครัวเป็นอย่างแรก
          "ให้ตายสิ"
          ปัง!
          เขาล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้ว หน้าติดจะหล่อจุ่มลงผ้าห่มพร้อมกับกระเป๋าเรียนที่ยังไม่ปล่อยออก วันนี้ที่โรงเรียนก็ยังมีการบ้านเหมือนอย่างเคย แค่คิดก็รู้สึกขี้เกียจจนอยากนอนหลับมันต่อซะตรงนี้หรือไม่ก็ไปท้าบัดดี้ไฟท์กับใครสักคนให้หายเบื่อคงจะดีกว่า แต่ถ้าชิ่งออกไปแบบนั้นคงไม่พ้นได้โดนคุณแม่บังเกิดเกล้าตามมาบ่นถึงในห้องแน่
          'ฮึ่ย แบบนั้นไม่ดีแน่ ไม่ดีสุด ๆ ' กาโอลุกพรวดขึ้นมานั่งเอาฝ่าเท้าชนกัน ส่ายหัวพลางนึกสภาพสีหน้าแล้วตัวมันดันหนาวขึ้นมาเองอย่างกับมีใครมาเปิดแอร์เอาไว้
          "แต่ไม่ว่ายังไงมันก็เบื่ออยู่ดีนั่นแหละอยากเล่นบัดดี้ไฟท์ชะมัดเลย!" ถ้อยคำตะโกนสุดท้ายดังพร้อมร่างที่บิดขี้เกียจชูมือสุดฟ้า...
          "กาโอ จะตะโกนทำไมน่ะลูก!"
          ...พร้อมกับเสียงคุณแม่สุดรักที่ทำสั่นพั่บจนต้องล้มเลิกความคิดหันไปหัวหมุนกับการบ้านจากที่โรงเรียนต่อแทน
          "...อืม ข้อนี้มัน"
          แก๊ก แก๊ก
          "...?..." เสียงบางอย่างรบกวนมาในความคิด มองไปทางหน้าต่างก็พบแต่ความว่างเปล่าและดวงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำลงทุกที
          "ฉันอาจจะคิดมากไปเองก็ได้มั้ง"
          แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก
           ขวับ!
          "...."อีกแล้วเหรอ?...
          แก๊ก แก๊ก
          คราวนี้เขาแสร้งหันไปนั่งจดยุกยิกกับการบ้านบนโต๊ะเสียงมันก็ดังขึ้น เด็กหนุ่มเลยตัดสินใจนั่งนิ่งอยู่นั่นสักครู่ และหันไปมองทันจนเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหว เขาไม่รอช้ารีบเปิดหน้าต่างก่อนจะต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นกับดวงหน้าดูดีที่จ่อระยะประชิดแบบไม่ทันตั้งตัว

          "จับได้แล้ว..."
          "หวา!.."
          ตุ้บ! ...พลั่ก
          "!!"
          "ไม่เจอกันไม่กี่วันดูขวัญอ่อนขึ้นนะ กาโอคุง" ลมหายใจอุ่นรดลงใกล้หน้า ฝ่ามือที่ดูกำยำและแข็งแรงเทียบเคียงกับของเขาแต่กลับเย็นกว่า สัมผัสตรงข้อมือทั้งยังดวงตาสีแดงที่จ้องมาจากข้างบนนั้นแถมยังรอยยิ้มบางเจือความใจดีอย่างทุกทีพาลให้หน้าเห่อร้อนขึ้นมา...
          "ระ รุ่นพี่ทาสุคุ!"
          "ไง กาโอคุง..." อีกฝ่ายกระโดดเข้ามาทางหน้าต่างหน้าตาเฉยก่อนจะปล่อยมือเขาให้เป็นอิสระ เด็กหนุ่มเส้นผมสีฟ้าอ่อนพร้อมกับคู่หูมังกรเขียวร่างจิ๋วกระพือปีกอยู่ข้างกัน เจ้าตัวหันมาส่งยิ้มขำใส่เด็กหนุ่มผู้กำลังหน้าเหวอก่อนจะถือวิสาสะทรุดตัวนั่งบนเตียงอย่างคุ้นชิน ไม่ลืมจะถอดรองเท้าวางไว้หลังคาข้างบนนั้น ปฏิกิริยาเช่นนั้นไม่ทำให้เจ้าของห้องว่าอะไรนอกจากทิ้งตัวลงนั่งข้างกันพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าอ่อนแรงเต็มที นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รุ่นพี่บุกมาหาเขาแบบนี้ และเพราะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยปล่อยผ่าน

          แต่เท่าที่ผ่านมาอีกฝ่ายก็เคยแค่แวะมาเคาะหน้าต่างทักทายแบบปกติ อยู่คุยตามประสากับเล่นบัดดี้ไฟท์ด้วยกันบ้างบางครั้งแล้วก็ไป แต่คราวนี้ตรงกันข้าม กลับโผล่พรวดชะโงกหน้ามาห้อยหัวยิ้มกริ่มอย่างนั้น ทั้งตกใจ ทั้งหัวใจเต้นแรงในเวลาเดียวกัน ...เกือบได้ช็อคตายแล้วมั้ยเขาน่ะ
          "เมื่อกี้รุ่นพี่ทำผมเกือบหัวใจวายนะ! อยู่ ๆ ก็โผล่พรวดเข้ามานึกว่า..." ได้ทีหนุ่มน้อยก็หันไปโวยเสียงเบาก่อนจะลงในประโยคท้าย ดวงตาสีทองฉายแววตื่นกลัวระคนหงุดหงิดนิด ๆ ดูน่ารักน่าชังในสายตาคนอายุมากกว่าหนึ่งปี
          "นึกว่า...อะไรล่ะ หืม..."
          "ไม่มีอะไรครับ!" 
          ทาสุคุหัวเราะเสียงเบา มือข้างหนึ่งยีหัวเด็กน้อยไปมาด้วยความเอ็นดู กาโอหน้าบูดนิดหน่อย ก้มหัวลงต่ำแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรยอมปล่อยให้ฝ่ามือเย็นนั่นลูบหัวตามใจชอบเพิ่มความเอ็นดูให้ทาสุคุอีกเท่าตัว
          "ไหน ๆ รุ่นพี่ทาสุคุมาแล้ว เรามาเล่นบัดดี้ไฟท์กันเถอะ!" ดวงตาสีทองส่องประกาย พอนึกถึงจุดประสงค์เดิมได้รอยยิ้มก็กว้างขึ้น เขาละตัวจากฝ่ามือนั่นก่อนจะเตรียมคว้ากองการ์ดมาไว้ในมือแต่ก็ถูกหยุดไว้ก่อนด้วยฝ่ามือของคนเดิม ทาสุคุตีสีหน้าจริงจังใส่ ออกปากดุ
          "การบ้านตั้งอยู่กองใหญ่แท้ ๆ แต่กลับคิดเรื่องเล่นก่อน ไม่ดีเลยนะกาโอคุง"
          "การบ้านงั้นหรอ... ลืมไปเลย! ยังไม่ได้ทำอีกตั้งเยอะเลยนี่หว่า" เด็กหัวแดงหันขวับไปตามนิ้วเรียวที่ชี้นั้น มองตาปริบ ๆ แสดงท่าทีตาลีตาเหลือก ใจหนึ่งก็อยากเล่นบัดดี้ไฟท์แต่งานมันก็มีรัดตัวซะเหลือเกิน! ทว่าจะรั้งให้รุ่นพี่ที่เขาเคารพอยู่ต่อก็ไม่น่าดี มองจากท้องฟ้าที่เริ่มจะเย็นลงอีกหน่อยแล้วยิ่งเหนื่อยใจ
          "น่าเสียดายจังนะ ดูท่าทางคงต้องเลื่อนไปอีกวันซะแล้ว"
          "อ่า...ครับ..."
          "ถึงจะแบบนั้นแต่ฉันก็ยังตั้งหน้าตั้งรอวันที่จะได้เล่นด้วยกันอีก เรื่องการบ้านก็พยายามเข้านะ"
          "ฮะ ๆ ครับ!" ถ้อยคำสัญญาดังเช่นเคยพาลให้หัวใจที่ห่อเหี่ยวชุ่มชื่นทันตา รอยยิ้มส่งเขี้ยวสองข้าง แก้มที่ขึ้นสีระเรื่อ แถมดวงตาหรี่ลงเวลายิ้ม ไม่รู้ว่าครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่คนมองหลุดอุทานว่า 'น่าเอ็นดู' ในใจ แต่ขั้นต่ำของมันคงเป็นร้อยเป็นพันจนนับไม่ไหวแน่
          "งั้นฉันไปก่อนนะ กาโอคุง"
          "ครับ รุ่นพี่ทาสุคุ"
          ร่างสูงโปร่งก้าวออกจากหน้าต่างพร้อมกับมังกรเขียวคู่ใจ ทว่าสุดท้ายก็หันกลับมามองเด็กน้อยอย่างนึกได้ แจ็คไนท์ผู้รู้งานเหลือบมองทันปลายหางตาคู่หู มังกรแยกเขี้ยวยิ้มบ่งบอกถึงความรู้งานก่อนจะชิ่งบินออกนอกหน้าต่างทิ้งให้คนทั้งสองยืนจ้องตากันครู่เดียว ท่ามกลางความงุนงงของกาโอนั้นเอง...
          "รุ่นพี่ทาสุคุมี...!!"

          อุ่น...แล้วก็...นุ่ม...ในเวลาเดียวกัน สัมผัสร้อนจากกายของเขาเพียงหนึ่งเดียวที่กาโอกำลังรับรู้ ริมฝีปากสีแดงสดทาบทับลงมา แม้ดวงตาจะมองเห็นไม่ชัดเจนแต่ความรู้สึกกลับยิ่งแจ่มชัด แม้จะแปลกประหลาดแต่ก็รู้สึกดี เครื่องยืนยันของมันคือการที่หัวใจเต้นรัวจนจะหลุดมานอกอกอย่างนี้ แล้วก็ความรู้สึกร้อนวูบวาบบนหน้าจนเวียนหัวไปหมด
          "!!"
          แต่เหมือนคนรุกจะยังไม่พอ ฝ่ามือเย็นอีกข้างรั้งท้ายทอยของเขาให้แนบชิด ริมฝีปากรับสัมผัสร้อนนั้นมากกว่าเก่า ครั้นจะขัดขืนก็ยังไร้แรง หรือเพราะเขาไม่อยากปล่อยมันเองก็ไม่รู้...
          ไม่รู้ว่าจูบนี้ยาวนานแค่ไหน หากแต่สิ่งที่สัมผัสได้คือตัวเขาที่ตัวมันเบาหวิวพาลจะลอยอยู่รอมร่อ สัมผัสของเตียงนุ่มที่ถูกอีกฝ่ายพยุงมาให้นั่งแล้วก็รอยยิ้มดูดีระยะประชิดหน้าอีกครั้ง
          "สุขสันต์วันวาเลนไทน์ล่วงหน้านะ กาโอคุง"
          "อะ อา..."
          "แล้วก็พรุ่งนี้น่ะ...เตรียมรับมือไว้ให้พร้อมเลยนะ" รับมือ...รับมืออะไร คำถามทั้งหมดลอยวนอยู่ในหัว ทว่าคนทิ้งปริศนาก็ไม่อยู่ให้ถามแล้วพร้อมกับตัวเขาที่เพิ่งจะตั้งสติได้จนทันเห็นเพียงแค่ความว่างเปล่าตรงหน้า
         เหมือนกับเรื่องจริงที่ซ้อนในความฝัน และมันก็ก่อตัวทันควันอย่างไม่คิดให้ตั้งตัว
         "อึก" อะ อา ที่ว่านั่นมันเริ่มจากการถูกรุกของผู้ชายคนนั้น ริวเอ็นจิ ทาสุคุ แค่จะพูดอะไรต่อยังทำไม่ถูก เพิ่งจะเจอเป็นครั้งแรกกับการถูกผู้ชายเอาสิ่งที่เรียกว่า...จูบแรก... ไป
          บึ้ม!...ฉ่า~

          หน้าของหนุ่มน้อยเลือดร้อนผู้สดใสราวกับดวงอาทิตย์ที่เคยเป็นประกายตลอดเวลายามนี้แผดสีแดงแข่งกับสีท้องฟ้ายามเย็น ยังมีการบ้านอีกมากให้ต้องลุยต่อ เขาต้องตั้งสติก่อน!
          "..."/// แต่สัมผัสนั่นที่ยังคงหลงเหลือกับลมหายใจของทาสุคุ กาโอจับริมฝีปากของตนอย่างเผลอตัว ลูบมันไปมาก่อนจะยกฝ่ามือทั้งสองขึ้นปิดหน้า ส่งเสียงงึมงำในคออยู่คนเดียว
          "สุขสันต์วันวาเลนไทน์ล่วงหน้านะ กาโอคุง"
          "ก็เคยพูดไปแล้วไงว่าผมน่ะ...เกลียดวันวาเลนไทน์ที่สุดเลย"


          ในที่สุดแล้วเช้าวันใหม่ก็มาเยือน เขาได้รับการต้อนรับจากมันอย่างสดใส...อืม ถ้าว่ากันตามตรงมันก็ออกจะมากไปสักหน่อยสำหรับมิคาโดะ กาโอ น่ะนะ... ทำไมวันนี้มันถึงได้วุ่นวายขนาดนี้กันหนอ
          "เฮ้อ..." 14 กุมภา วันวาเลนไทน์ อา...ในที่สุดมันก็มาถึงแล้ว พร้อมกับความโกลาหลขนาดย่อมรอบโรงเรียนมัธยม หญิงชายทั้งคู่รักหลายคู่แล้วก็หญิงสาวคุยกันกระหนุงกระหนิงเพิ่มจำนวนมาอีกหน่อยนึง และบางส่วนก็หันมาจ้องเขม็งใส่เขาจนน่าขนลุก...
          'เอื๊อก พวกสาว ๆ น่ากลัวชะมัด' เด็กหนุ่มผู้อ่อนประสบการณ์กับเรื่องพรรค์นี้มองท่าทีเช่นนั้นแล้วส่งยิ้มแห้งในใจ เขาก้มหาคู่หูที่ยามนี้เดินดุ๊กดิ๊กไปข้างหน้าแบบไม่สนใจคนข้างหลัง ดวงตาสีทองมองหน้าประตูอาคารอย่างหวาดหวั่นไม่แน่ใจในบางสิ่ง และสุดท้ายความคาดการณ์ของเขาก็เป็นจริง
          "ว้าก!! พวกเจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย เฮ้ เดี๋ยว นี่มันอะไรก๊านนน!" สาวทั้งหลายแหล่ที่ไม่กล้าเข้าหาเขาด้วยช็อคโกแลตแต่ก็ดั๊นอยากจู่โจมกันให้เซอร์ไพรส์ยามนี้หอบหิ้วกล่องมากมายใส่คู่หู ทีแรกดรัมก็มีท่าทีตื่นตกใจอยู่หรอก แต่พอนึกได้ว่าของข้างในนั้นคือของหวานที่(อาจจะ)แสนอร่อยก็ปลื้มปิติ ยินดีเหลือเกิน แต่เสียใจด้วยนะพ่อหนุ่มมังกรเลือดร้อน~!
          "ขอโทษทุกคนด้วยนะ แต่ว่าฉันคงต้องขอตัวก่อนละนะ" กาโอส่งยิ้มแห้งให้แทบจะในทันที พลางรีบคว้ามังกรส้มตัวจิ๋วให้ ผงกหัวเล็กน้อยพลางลบเลี่ยงท่าทีของสาว ๆ ที่ดูจะเหวอทว่ากว่าจะได้แย้งอะไรกาโอก็วิ่งพรวดหายจากตรงนั้นไปเสียแล้ว...
          "โธ่ สุดท้ายปีนี้ก็อดให้อีกแล้วหรอเนี่ย" นั่นเป็นเสียงของพวกเธอที่ได้แต่ร้องเสียดายกันในใจและคาดว่าของพวกนี้เธอคงต้องหาเวลาไปสอดมันในตู้รองเท้าเหมือนอย่างเคยแน่นอน

          "ฮะ ๆ พูดถึงไม่ทันขาดคำ พ่อหนุ่มเลือดร้อนมากเสน่ห์ของเรามานู่นแล้ว ทัตสึยะ ฮะ ๆ ท่าทางเหนื่อยหอบเชียว หนีพวกสาว ๆ มาอีกแล้วสิ"
          "แฮ่ก ๆ ก็แน่ละ พูดไว้ชัดเจนอยู่ทุกปีแล้วก็ยังไม่พ้นอยู่ดี" กาโอหันไปตอบคำถามกับปีศาจม่วงแอสโมไดที่ยามนี้ยืนหัวเราะ ไม่เห็นว่าทัตสึยะอยู่ด้วยเหมือนอย่างทุกทีเลยอดสงสัยไม่ได้
          "อาจารย์ประจำชั้นเรียกทัตสึยะไปคุยด้วยน่ะ ก่อนหน้านายจะมาไม่กี่นาทีเอง"
          กาโอเลิกคิ้วให้นิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ดูเหมือนว่าตั้งแต่ทัตสึยะขึ้นเรียนชั้นม.ต้นเจ้าตัวก็ดูจะขยันมาเช้าขึ้นกว่าเดิม แม้จะยังแอบโดดไปซ้อมเต้นช่วงเช้าบ่อยครั้งกับแอสโมไดจนโดนอาจารย์ไล่ตามตัวเสียบ่อยทว่าก็นับว่าเจ้าตัวพัฒนาขึ้นแล้ว...นิดนึง...อะนะ
          "อรุณสวัสดิ์ บาคุ!"
          "อืม อรุณสวัสดิ์ กาโอ" ระหว่างที่เดินเข้าห้องมาได้จวนจะถึงที่นั่งเด็กหนุ่มก็หันไปทักทายเพื่อนสนิทร่วมห้องอีกคนอย่างทุกที และบาคุก็กำลังนั่งกินข้าวกล่องเหมือนทุกวันเช่นเดิม คราวนี้หันมาจ้องเล็กน้อยแล้วก็ไม่สนใจอะไรอีก
          ตึกตึก ตึกตึก
          ในไม่กี่ก้าวตัวเขาก็เดินมาถึงที่นั่งเรียนประจำของตน ดวงตาสีทองที่สังเกตรอบห้องไปด้วยพลันต้องสะดุดลงเมื่อเห็นสิ่งแปลกปลอมบนโต๊ะตรงหน้า ก็ยังสงสัยว่ามันคืออะไรแต่พอนึกถึงเทศกาลในวันนี้ได้เขาก็พอจะเดาออก
          "ช็อคโกแลต... งั้นเหรอ" เด็กหนุ่มก้มลงมองกล่องปริศนาตรงหน้าห่อกระดาษสีฟ้ามุ้งมิ้งบนโต๊ะเรียน ดวงตาสีทองสบกับดรัมผู้เป็นคู่หูที่เดินตามหลังมาหน้าคลายความหงิกลงไปแล้ว ดวงตากลมโตมองตาปริบ ๆ เขม็งอีกฝ่ายก็ส่ายหัวไม่รู้ไม่ชี้ แถมทำท่าหิวดูจะกินอย่างเดียวชดเชยของก่อนหน้าจนเด็กหนุ่มต้องยกมันขึ้นสูงเหนือหัว พลางหันกลับไปมองคนทางขวาตน
          "บาคุ..."
          "อย่าถามฉันเพราะฉันก็ไม่รู้" หนุ่มนักจัดเด็คเท้าคางนิ่งพลางเริ่มแกะกินกองช็อคโกแลตตรงหน้านับสิบที่คาดว่าจะได้จากสาวที่แอบสอดมาไว้ในโต๊ะ

          'งั้นแล้วใครส่งมาฮะ อุตส่าห์บอกไว้แล้วเชียวว่าจะไม่รับช็อคโกแลตน่ะ'...ถึงแม้ว่าจะพยายามบอกแบบอ้อม ๆ ไว้แล้วว่าไม่อยากแบกของหนักกลับบ้าน(ถึงแม้คำพูดนั้นจะทำเอาดรัมจ้องเขม็งก็เหอะ) เด็กหนุ่มนึกย้อนไปถึงคำพูดเมื่อวานตอนเย็นที่เขาออกจะพูดเสียงดังฟังชัดและแจ่มแจ้งขนาดนั้น มั่นใจไปแล้วว่าพวกผู้หญิงคงได้ยิน แต่มันก็ดั๊นยังมีมาอีก
          บ่นไปนั่นเด็กหนุ่มหัวแดงก็ทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้อย่างอ่อนแรงไม่รู้จะแก้ไขอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ทว่าไม่ทันที่ก้นจะได้ถึงพื้นไม้ เสียงกุกกักโครมครามก็มาจากในลิ้นชัก ความหนักอึ้งของโต๊ะอย่างไม่รู้สาเหตุ พาลให้มันเซมาข้างหน้า ปริมาณช็อคโกแลตชิ้นน้อยใหญ่ที่ร่วงหล่นลงมาจากช่องจนทำให้เด็กหนุ่มชะงัก ล้มลงจากเก้าอี้ และทั้งตักก็มีแต่กล่องช็อคโกแลต
          'ที่พูดไปเนี่ยไม่ฟังกันบ้างเลยเรอะพวกเธอ!!' ด้วยท่าทีนั้นพาลให้คนในห้องม.ต้นปีสามต้องหันขวับมามองทั้งรอยยิ้มน้อยใหญ่ กาโอหน้าแดงอย่างไม่รู้จะแก้ตัวยังไงแล้ว

          'หืม' ช็อคโกแลตบนโต๊ะกล่องล่าสุดที่เพิ่งดูหล่นตามลงมาด้วย เป็นดรัมนั่นเองที่หยิบมันขึ้นมาดู ด้วยความสงสัยแบบสุดชีวิต พอเห็นรอยยิ้มกริ่มส่งเขี้ยวแถมยังเจ้าเล่ห์จากดรัมก็เลยยิ่งรู้สึกหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ อยากรู้อยากเห็นจนต้องชะโงกหน้าเข้าไปดู มังกรเกราะเหล็กหมุนกล่องไปมาหลบห่างจากตัวชวนน่าสงสัย ก่อนเขาจะพูดชื่อที่พาลให้หน่าเห่อร้อนขึ้นมา
          "ดูเหมือนว่ากล่องนี้จะเป็นของ ริวเอ็นจิ ทาสุคุ ละนะ..."
          ฉ่า~~
          'มะ แม้แต่รุ่นพี่ก็เอากับเขาด้วยเรอะ!!' เด็กหนุ่มผมแดงเพลิงนิ่งค้าง พวงแก้มขึ้นสีระเรื่อน่าเอ็นดูชม แต่เพราะอยู่บนใบหน้าติดจะหล่อสาวทั้งหลายแหล่จึงได้มองว่ามันน่ารักขณะที่พวกหนุ่มกลับมองว่ามันน่าขันซะมากกว่า วาเลนไทน์ปีนี้ดูท่าจะมีเรื่องให้คุยกันสนุกซะแล้ว... ก็เพราะเจ้าชื่อของบัดดี้โพลิซนี่แหละนะที่หลุดออกปากจากมังกรเกราะเหล็กตัวนี้
          'แต่เดี๋ยวก่อนนะ...เมื่อกี้ดรัมพูดว่ารุ่นพี่ทาสุคุเหรอ' กาโอไล่ความมึนงงจากหัวรีบลุกพรวดรวมกองช็อคโกแลตยัดเข้าลิ้นชักใต้โต๊ะตามเดิมก่อนแบมือขอกล่องสีฟ้ามาดูจากดรัม มังกรร่างเล็กยื่นให้แต่โดยดีขณะที่คิ้วแฉกสีน้ำเงินมันขมวดเข้าหากัน พยายามนึกถึงบางสิ่งที่ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน และเพียงไม่นานเขาก็พบคำตอบของมัน เป็นความรู้สึกที่กระอักกระอ่วนจนอยากตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ ที่สมองมันดันมาไวได้เหมาะเจาะกับเรื่องของผู้ชายคนนี้เหลือเกิน
          "แล้วก็พรุ่งนี้น่ะ...เตรียมรับมือไว้ให้พร้อมเลยนะ"
          'ไอ้ที่ว่าเตรียมรับมือไว้ให้พร้อมมันคือเรื่องนี้งั้นหรอครับเนี่ย รุ่นพี่...' ช็อคโกแลตวันวาเลนไทน์ที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงสุดชีวิตทว่าสุดท้ายก็ได้รับมันมาจากรุ่นพี่ที่เขาเคารพในเวลาเดียวกัน ไม่ปฏิเสธเลยว่ามันน่าดีใจแค่ไหน กาโอมุดหน้าลงในอ้อมแขนพร้อมกับฟุบลงบนโต๊ะ ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ข้างนอกจะส่งเสียงเฮฮาอะไรกันเพราะหูของเขามันอื้ออึงไปจนหมดแล้ว แม้กระทั่งแววตาอยากรู้อยากเห็นของบาคุที่จ้องมากับเสียงหัวเราะดังลั่นของแอสโมไดยังไม่รู้สึกตัวเลย...
          'เป็นคนที่ทำให้ผมใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ตลอดเลยนะ รุ่นพี่ทาสุคุ'
          แผ่นกระดาษที่ร่วงลงมาจากใต้กล่องเพราะกาวคงหมดฤทธิ์ไปปรากฏแก่สายตาตอนที่ได้จ้องมันภายใต้อ้อมแขน
          'เย็นวันนี้ฉันจะมาหานายที่โรงเรียน หวังว่าจะได้คำว่า ตกลง จากนายแค่อย่างเดียวนะ' ถึงจะไม่เคยโดนสารภาพรักก็เถอะ แต่เขาไม่ได้ซื่อบื้อจนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะจีบเขาแบบเนียน ๆ นะ
          "มาทำกันแบบนี้แล้วผมจะกล้าปฏิเสธได้ยังไงกันเล่า..."


          ผลสุดท้ายก็ถึงจนได้... เย็นวันนี้ที่เขาจะได้เจอกับริวเอ็นจิ ทาสุคุ บัดดี้โพลิซหนุ่มที่ยามนี้ตัวเขาเองอยู่ในชุดยูนิฟอร์มนักเรียนดูแปลกตากว่าทุกที ข้างกายมีมังกรเขียวแจ็คไนท์บินอยู่ข้างตัว เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวให้ดังกระหึ่ม กาโอกำประตูแน่นทำหน้าอึดอัด รู้สึกเหมือนอากาศรอบข้างมันน้อยลงไปทุกที เดี๋ยวหน้าแดงเดี๋ยวหน้าซีดหน้าเปลี่ยนไปอย่างไฟจราจรเปลี่ยนสีเรียกเสียงหัวเราะจากแอสโมไดลั่น
         อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงหน้าอาคารแล้ว ทาสุคุหันมาทางเขา ส่งรอยยิ้มเจือความใจดีแถมยังวิบวับจนน่าหวั่น ทว่าไม่นานก็ใกล้จะหยุดฝีเท้าลง กาโอสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด ก่อนจะเลิกพิงทางเข้าก้มลงมองดรัมที่ยืนยิ้มแยกเขี้ยวให้ ใช้อุ้งมือนั่นสะกิดขาเขาเบา ๆ
          "เจ้าไปได้แล้ว"
          เด็กหนุ่มผมแดงหน้านิ่งไป จ้องทาสุคุทีสลับดรัมที ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางยิ้มออกมา
          "ขอบใจนะดรัม" ในมือนั้นถือกล่องช็อคโกแลตสีฟ้าที่ว่างเปล่า บ่งบอกถึงการตัดสินใจของเขา เด็กน้อยเดินไปหยุดหน้าคนฝากอาการแปลกประหลาดเมื่อวานไว้ จ้องตาคนสูงกว่าตน และเพียงชั่วครู่เขาก็ตัดสินใจได้
          "รุ่นพี่ทาสุคุครับ คือว่าผมน่ะ..."
……………
……


...
          "...จะตอบตกลงครับ"

……………………………………………….…
          ช่วงพิเศษฉลองแด่วันวาเลนไทน์ นิดนึงกับช่วงพิเศษใส่ไข่ ตอนแรกว่าจะใส่มากกว่านี้แต่โทรศัพท์มันลงยาก จะขอเพิ่มเนื้อเรื่องพิเศษที่ไม่แน่ใจว่าจะลงเรื่องสั้นใหม่มั้ย

          "รุ่นพี่ทาสุคุ..." ตรงหน้าของบัดดี้โพลิซคือเด็กสาว หน้าตาเค้าโครงคงถึงความเข้มแข็งและสดใส มีร่องรอยของความเท่ให้เห็นแต่ขณะเดียวกันมันก็ดูน่ารัก ดวงตาสีแดงจ้องคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ ในสภาพชุดคลุมของโรงฝึก เส้นผมสีแดงที่ล้อมรอบผมยาวขึ้นจนถึงคาง ผมสีน้ำเงินก็ถูกปล่อยถึงไหล่...
          "นี่ใช่...กาโอคุงงั้นหรอ" ทาสุคุหลุดอุทานเสียงเบาตอนที่เปิดประตูโรงฝึกออกมา ทีแรกเขาแค่จะมาเยี่ยมเด็กน้อยเท่านั้น แล้วก็พบว่าเจ้าตัวยังฝึกไม่เสร็จ เขาจึงตั้งใจจะรอก่อนแต่ฮานาโกะ น้องสาวของกาโอก็ดูท่าทีลุกลน บ่งบอกถึงเซอร์ไพรส์ถ้าเขาเข้าไปตามเอง ทีแรกคิ้วสีฟ้าก็ขมวดเข้าหากัน
          แต่พอเห็นเด็กหญิงคะยั้นคะยอมากเข้าเลยใจอ่อนยอมตามมา ใครจะคิดว่า...ตรงหนานี้จะเป็นแฟนหนุ่มของเขาในร่างผู้หญิงกันเล่า!
          "คะ คือว่า เรื่องนี้มันมีสาเหตุนะครับ ผมไม่รู้ว่าตื่นมาแล้วเป็นแบบนี้ได้ไงนะ! พอนึกหาวิธีแก้ไม่ออก ก็เลยต้องอยู่ในสภาพนี้มาก่อน..."
          เด็กสาวร่างผอมเพรียวชุ่มเหงื่อจนผ้าแนบเนื้อ ไม่เชิงว่าหุ่นดีจนต้องจ้องเขม็ง สีหน้าแหยตอนพยายามแก้ตัว
          'อา...น่ารักขึ้นอีกแล้วสินะ' ทาสุคุยิ้มบาง สาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ ฝ่ามือเย็นลูบหัวคนกำลังซึมให้สงบลง ช้าและแผ่วเบา กาโอถึงได้มองหน้าเขา เม้มปากบางก่อนจะเบนไปอีกทาง
          "สภาพผมตอนนี้ดูไม่ได้สุด ๆ เลยใช่มั้ยล่ะ เฮ้อ...แถมยังเล่นจูจุทซึลำบากด้วย ไม่คล่องแคล่วเหมือนเดิมอีก ไม่ว่าจะคิดยังไงผมในร่างเดิมก็ดีกว่าตั้งเยอะ"

          "นายคิดยังงั้นจริงหรอ"
          "แน่สิครับ ผมน่ะ กังวลเรื่องนี้สุด ๆ ไปเลยละ!" กำมือที่ถูกชูขึ้นบ่งบอกถึงคำยืนยันในคำพูด ทาสุคุยิ่งยิ้มหวานอย่างเอ็นดู หัวเราะเสียงเบาพาลให้รุ่นน้องหน้ามุ่ยหนักกว่าเก่า กาโอก้มหน้างุดจะละหน้าออกห่างให้หายใจสะดวกขึ้นทว่าสัมผัสนุ่มร้อนบนหน้าผากชื้นเหงื่อ เขาโดนเล่นให้แล้ว
          ร่างที่ผอมบางถูกโอบมาให้ชิดเพื่อให้ทาสุคุจูบหน้าผากได้สะดวกขึ้น ครู่หนึ่งนั้นที่ชีพจรหัวใจเต้นรัวเร็วและก็ปล่อยเขาให้เป็นอิสระ
          "อึก ระ รุ่นพี่"
          "ไม่ว่าจะเป็นนายในรูปแบบไหนฉันก็ชอบนายอยู่ดีนั่นแหละนะ กาโอคุง"
          "รุ่นพี่ทาสุคุขี้โกงชะมัด"
          "แต่นายก็ไม่ได้รังเกียจใช่มั้ยล่ะ"
          "ครับ" เด็กหนุ่มในร่างเด็กสาวดูโล่งอกขึ้นมา ร่างเพรียวถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดของทาสุคุนั้น... และแล้วเรื่องวุ่นขนาดย่อมก็จบลงด้วยฉะนี้
………
……
          แต่หารู้ไหมว่าการที่กาโอคุงกลายเป็นเด็กสาวไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ... เจ้าตัวต้นเรื่องเองก็รู้เห็นกับเรื่องนี้ด้วยนะ
          "และในที่สุดสมุนไพรของโลกเวทมนตร์ก็ได้ผลดีมากเลยละนะ ฮะ ๆ ฮ่า ๆ สำหรับของขวัญนี้ที่กาโอขอมาเพื่อนาย หวังว่าจะชอบมันนะ ริวเอ็นจิ ทาสุคุ" ปีศาจม่วงแอสโมไดในชุดนักทดลองแอบยืนยิ้มกริ่ม ลอบถ่ายรูปจากกล้องไร้เสียงอย่างฉับไวก่อนจะกลายเป็นแสงพุ่งหายไปทันควัน
          'งานนี้ได้ช็อตเด็ดมาจนได้สินะ ฮิ'
          พร้อมกับลืมความคิดที่ว่าสมุนไพรเปลี่ยนเพศมันจะหมดฤทธิ์เมื่อไหร่... ปล่อยแบบนี้ไปจะดีแน่ไหมหนอ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เจ้าหนูตัวจุ้น จากทั้งหมด 25 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 เมษายน 2561 / 09:54
    สู้นะฮะ&#128519;
    #4
    1
  2. วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 07:11
    เขิน >\\\\<~~~?
    #3
    1
  3. #2 ก็แค่สาววายคนนึง ที่จิ้นTasuGao
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:49
    ให้กาโอจังเป็นผู้ชายเหมือรเดิมนั้นละค่ะ มันดีต่อใจ=,.=b
    #2
    1
    • 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:20
      เด็กผู้ชาย ฮ่า โชตะจงเจริญ!
      #2-1
  4. วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:44
    สนุกมากเลยคะ...ช่วยแต่งอีกนะคะ จะรอคะ

    #1
    1
    • 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:39
      กำลังแต่งฟิคใหม่ค่ะ แต่รอสอบเสร็จก่อนเน้อ
      #1-1