คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Buddy Fight ( Tasuku x Gao) Heart Attack

ลมหายใจหยุดชะงักเมื่อคราวที่นัยน์ตาต่างสีสอดประสาน สีแดงของทาสุคุกับเหลืองทองของเขา ความรู้สึกเจ็บในอกซ้ายที่ผุดขึ้นกับความรู้สึกร้อนฉ่า "นี่ผม...กำลังจะตายแล้วงั้นเหรอครับ?" "!?"

ยอดวิวรวม

557

ยอดวิวเดือนนี้

34

ยอดวิวรวม


557

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ม.ค. 62 / 00:22 น.
นิยาย Fic Buddy Fight ( Tasuku x Gao) Heart Attack Fic Buddy Fight ( Tasuku x Gao) Heart Attack | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
          ในที่สุดก็กลับมาแต่งฟิคคู่นี้อีกครั้งหลังจากที่หายจากคู่นี้ไปซะนาน ตอนนี้เข้ามหาลัยค่ะ ไม่ว่างเท่าไหร่ ฮาาา พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า และเราก็ลืมเนื้อเรื่องไปหลายส่วน

          จะให้ตามย้อนดูทีหลังก็...ไม่มีเวลา แต่ยอมรับว่าฟังทั้งพากย์ไทยและญี่ปุ่นนี่ยังคงกรี๊ดกาโอจังกับทาสุคุเหมือนเดิม

          ต่อมความรักลูกสาว(?)และชายแผ่พุ่งมากเหลือเกิน ฮืออ เขินน้อง เขินไปหมดเลย เจ้าพวกบ้า! เนื้อเรื่องอาจจะผิดจากปกติไปนิดหน่อยนะ

          ปล.เพิ่งไปส่องว่ากาโอแต่งงานแล้ว ฮึก แม้จะเจ็บปวดใจแต่ก็จะหน้าด้านแต่งคู่นี้!! ไม่สนหรอกจ้าาา ไม่สนจริง ๆ นะ.....

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ม.ค. 62 / 00:22


          Pairing : Tasuku x Gao
          Rate : เอาแบบใส ๆ ตามสไตล์เด็กม.ต้นพอ PG 13


          หลายวันที่ผ่านมานี้...กาโอรู้สึกได้ว่าร่างกายของตนไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ ถึงแม้เด็กชายจะมีพละกำลังดีเยี่ยมเหมือนทุกทีทั้งการฝึกไอคิ-ยิวยิตสุ การเล่นกีฬาในคาบพละหรือแม้กระทั่งวอร์มร่างกาย(ซึ่งเขาคิดว่าเป็นแบบนั้น)

          ทุกอย่างที่พูดมาดูคล้ายจะเป็นปกติถ้าไม่นับก้อนเนื้อข้างซ้ายซึ่งมักจะเจ็บแปล๊บทุกครั้งโดยไม่ทราบสาเหตุ เอาจริงก็ไม่หนักถึงขั้นนั้นหรอก เขาก็แค่...ไม่รู้สิ รู้สึกเหมือนกับหน่วงกว่าปกติ จั๊กจี้นิด ๆ ด้วย

          เพราะเหมือนกับว่าก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นรัวเร็วจนน่ากลัวเวลาที่ได้เห็นใบหน้าคนคุ้นเคย ยิ่งใครคนนั้นสาวเท้าเข้ามาคุยทั้งรอยยิ้ม กาโอยิ่งรู้สึกเหมือนว่าอากาศรอบข้างมันร้อนขึ้นมากกว่าปกติแบบไม่ทราบสาเหตุ

          แน่นอนว่าอาการปวดหนึบที่หน้าอกก็ด้วย ถึงแม้จะให้ความรู้สึกคล้ายกับตอนที่เขาตื่นเต้นเหมือนคราวได้เล่นบัดดี้ไฟท์กับรุ่นพี่ทาสุคุครั้งแรกและอาจจะในอีกหลายครั้ง ๆ 

มันก็ยัง...

          "กาโอคุง?" เสียงทุ้มนุ่มของบัดดี้โพลิซม.ต้นที่ดังจากข้างหูก่อนใบหน้าหล่อติดน่ารักของอีกคนจะเคลื่อนมาใกล้จนเห็นชัดถึงดวงตาสีแดงคู่นั้นกับขนตายาว ๆ สีฟ้าระยะเกือบประชิด

          "อา..."

          ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

          "แบบนี้ ยะ แย่แล้ว..."
          "กาโอ! เกิดอะไรขึ้น?" เสียงโหวกเหวกไปหมดพร้อมกับความรู้สึกหูอื้อและตาลาย อากาศที่ร้อนขึ้นมากะทันหันจนสติสตังกระเด็นกระดอนไปหมด ยิ่งกับตอนที่ไม่ได้เจอหน้ากันหลายวันแล้วเขาเป็นฝ่ายอุตส่าห์เมลฟปหา

          ก็แค่ไม่ได้เจอกันเป็นเดือนเพราะรุ่นพี่คนสนิทงานยถ่งกับพวกอาชญากรมากไปจนทำได้แค่แอบมองห่าง ๆ และทักบ้างพอเป็นพิธี 
          กระทั่งเห็นว่าอีกฝ่ายว่างและมีเวลาพักผ่อนเหลือเฟือก็เลยอยากชวนไปเล่นบัดดี้ไฟท์ด้วย

          แต่ก็ดันมาลงเอยด้วยการนั่งลิ้นแข็งในสวนสาธารณะแบบนี้ โดนทั้งรุ่นพี่ยื่นมือมาแตะหน้าผาก ดรัมที่พุ่งเข้ามาหาเขาทั้งหน้าซีด ยิ่งแจ็ค มังกรเขียวคู่ใจของรุ่นพี่อีก

          ฟู่ว

          "ผะ ผมไม่เป็นไรครับ สะ สบายดี"
          "คำพูดขัดแย้งกับการกระทำสุด ๆ นายไหวจริง ๆ ใช่มั้ยเนี่ย" ทาสุคุเสริมอย่างเป็นห่วงก่อนดรัม มังกรแดงจะแทรกขึ้นมา

          "ให้ข้ากลับร่างเดิมแล้วช่วยแบกเจ้ากลับบ้านด้วยก็ได้นะ ยิ่งช่วงนี้เจ้าท่าทางไม่สู่ดีอยู่"
          "ช่วงนี้? หมายความว่าไงล่ะนั่น" แจ็คกระพือปีกจิ๋ว เอ่ยถามอย่างข้องใจ

          หากแต่นั่นกลับทำให้คนถูกตั้งข้อสงสัยสะดุ้งเฮือก รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิรอบกายที่ร้อนหนักกว่าเก่าทั้งที่กำลังอยู่ในช่วงใบไม้ผลิ
          "ช่วงนี้ผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังแ่วยอยู่น่ะครับรุ่นพี่ทาสุคุ"

          "?"
          "ป่วยแบบที่... ไม่รู้สิ ผมยังออกกำลังกายหรือจะซ้อมยิวยึตสุก็ทำได้เป็นปกติทุกอย่างนะ ถะ ถ้าไม่นับตรงนี้ จู่ ๆ มันก็...แปลกขึ้นมา"

          ปลายนิ้วจิ้มไปยังอกซ้ายก่อนจะทำหน้าวิตกขั้นสุด ความรู้สึกร้อนวูบวาบยังไม่หายไป ซ้ำยิ่งเพิ่มความตื่นตระหนกให้คนฟังเสียอีก
          "เจ้าเจ็บที่หัวใจงั้นเหรอกาโอ! แล้วทรมานมากขนาดไหน ปวดมากหรือเปล่า แล้ว...เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกข้าก่อนเล่า!"

          เดี๋ยว ได้ข่าวว่าคนที่ควรตื่นตระหนกมากสุดควรเป็นเขา แต่ไหงบัดดี้อย่างดรัมถึงได้วิ่งวนไปมา ทำหน้าเลิ่กลั่กแบบที่กาโอหายปวดอกไปชั่วขณะ
          "จะว่าไป..."

          "?"
          "ช่วงนี้มันก็ไม่ได้ปวดตลอดหรอกครับ ผม... รู้สึกว่ามันปกติตอนอยู่กับคนอื่น อาจจะมีจั๊กจี้นิด ๆ บ้างแต่ก็ไม่แปลกเท่าตอนอยู่กับรุ่นพี่ มันเบากว่านั้นเยอะ"

          จากที่กำลังมุ่นคิ้วเหมือนว่าคราวนี้จะได้เลิกคิ้วแทน นัยน์ตาสีแดงสดคล้ายจะวาววับชั่วขณะเมื่อสมองใคร่ครวญอะไรได้ ขนาดแจ็คยังเกือบหลุดปากเลยถ้าไม่ใช่เพราะเห็นสิ่งมีชีวิตซื่อบื้อทั้งสองหน่อพากันทำหน้างงก่อน

          "ดรัม ตามฉันมาทางนี้" คุณมังกรตัวเขียวก็เลยจัดการเปิดทางเสียหน่อย แอบลากเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์มากระซิบกระซาบเสียงงุ้งงิ้งอยู่หลังต้นไม้ ปล่อยให้เด็กชายผมแดงนึกฉงนทว่าไม่นานก็โดนใครอีกคนเบี่ยงความสนใจ

          "ที่นายบอกว่าหัวใจนายเต้นแปลก ๆ ตอนอยู่กับฉันเนี่ย...พอจะอธิบายเพิ่มได้มั้ยว่าเป็นยังไง"
          "อ๊ะ เรื่องนั้น---" มิคาโดะเม้มปากแน่นอีกครั้ง นัยน์ตาหลุบลงต่ำพร้อมแก้มสีแดงระเรื่ออย่างไม่รู้ตัว 

          เห็นแล้วคนมองก็นึกเอ็นดู อยากเอื้อมมือไปลูบหัวแล้วก็จับมากอดเสียตรงนั้นถ้าไม่กลัวว่าจะขัดบรรยากาศจริงจังกว่าทุกที และเขาก็คงจะอดฟังคำพูดที่น่ารักจากเด็กน่ารัก ๆ ตรงหน้านี้ด้วย

          "ผม... หัวใจผมมันเต้นผิดปกติไปหมด ไม่รู้ว่าทำไมนอกจากแค่ว่ามันเต้นแรงมากเหมือนกับตอนที่ได้แข่งบัดดี้ไฟท์กับรุ่นพี่ครั้งแรก แล้วก็...คนอื่นด้วย" เด็กชายยกมือขึ้นกุมอกซ้ายไว้ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาใครอีกคน

          "มันรู้สึกปวดหนึบไปหมด รู้สึกโหวง ๆ แล้วรอบข้างก็ร้อนไปหมดด้วย" ลมหายใจหยุดชะงักเมื่อคราวที่นัยน์ตาต่างสีสอดประสาน สีแดงของทาสุคุกับเหลืองทองของกาโอ

          ความรู้สึกเจ็บในอกซ้ายที่ผุดขึ้นกับความรู้สึกร้อนฉ่ามากกว่าเดิมจนอยากจะมุดหนีหายไป
          "นี่ผม...กำลังจะตายแล้วงั้นเหรอครับ?"
          "!?"

          ทาสุคุ ริวเอ็นจิได้ค้นพบว่าตัวเองอยากจะก้มลงคุกเข่าแล้วกรีดร้อง มือทุบพื้นเสียหลายทีให้อากัปกิริยาของเด็กชายผมแดง ทั้งการเอียงคอพร้อมใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ

          ฝ่ามือที่บีบเข้าหากันพร้อมความรู้สึกกังวลผิดไปจากทุกที... เอาจริงอีกนั่นละนะว่ากาโอน่ะทำทุกอย่างในสภาพปกติ แต่เพราะเหตุการณ์เหล่านั้นถูกมองผ่านสายตาของทาสุคุ

          ไอ้ท่าทีมาดแมนสมเป็นเด็กชายก็เลยคล้ายจะเบาลงไปหน่อย ซ้ำยังให้ความรู้สึกเอ็นดูแทนจนคุณบัดดี้โพลิซถึงกับต้องกลั้นยิ้มจนเมื่อยแก้ม แอบไอค่อกแค่กในคอแล้วหันกลับมาทำหน้าจริงต่อ

          "กาโอคุง! ตั้งใจฟังฉันให้ดีนะ" จากนั้นก็เรียกชื่อเสียงเข้มพาให้อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก ถึงกับยืดหลังตรงก่อนทำหน้าซีดเผือดเมื่อเขาเอื้อมมือมาจับไหล่สองข้างเลยเชียว น่ารักน่าเอ็นดู

          "ถึงมันอาจจะช้าสำหรับเรื่องนี้ไปหน่อย แต่ว่า...วิธีแก้น่ะพอมีอยู่นะ แต่ไม่รู้ว่าจะใช้ได้ผลกับนายหรือเปล่า" ทาสุคุจอมเจ้าเล--- หมายถึงเด็กชายม.ต้นผู้มีความเป็นใหญ่

          ตอนนี้เขาละมือออกมา ข้างหนึ่งกอดอก อีกข้างจับคางแลเวหลับตาอย่างใช้ความคิดกระทั่งได้ยินเสียงตอบรับกลับมาขึงได้เผยยิ้มบาง
          "ถ้าไม่รังเกียจละก็... ให้ฉันกอดนายดู มันอาจจะช่วยนายก็ได้นะ"

          "ครับ?" กาโอหลุดร้องเสียงสูง ดรัมที่แอบมองจากข้างหลังแทบสำลักน้ำลาย แจ็คส่ายหัวหน่าย ๆ ว่าสุดท้ายคู่หูตนก็เอาจนได้ นั่นเด็กนะได้ข่าว แต่โอ้ ลืมไปว่าทาสุคุก็เด็กด้วย งี้ไม่นับว่าเนียนพรากผู้เยาว์งั้นสินะ

          "ลองดูไม่เสียหายใช่มั้ยล่ะ?"
          "ผม---" กาโอยกนิ้วชี้ขึ้นมาชนกันอย่างลำบากใจ แน่นอนว่าคุณบัดดี้โพลิซก็ไม่เร่งรัด ปล่อยให้น้อง(?)ได้ใช้เวลากับตัวเองให้มากพอ

          กระทั่งกาโอคุงยอมตอบตกลง เขยิบตัวดุ๊กดิ๊กมาทางเขาที่อ้าแขนรออยู่แล้วก่อนหน้าจะซุกอกเพราะความสูงที่ต่างกัน อืม... ลูกพี่เจ้าสุริยะนี่ตัวนิ่มกว่าที่คิดไว้พอตัวเลยสินะ

          "เป็นไงบ้างกาโอคุง ได้ผลมั้ย?" คนพี่ก้มลงถามเด็กชายในอ้อมกอดเสียงเบาอย่างไม่แน่ใจนัก กระทั่งได้เห็นหัวสีแดง ๆ ขยับยุกยิกนิดหน่อยจนรู้สึกจั๊กจี้นิดหน่อย

          "แปลกจังเลย พอกอดรุ่นพี่แล้วรู้สึกสบายใจ" ความช่วยเหลือแบบไม่ได้ตั้งใจดูจะเป็นผลสำเร็จ กาโอคุงตอนนี้สงบจิตสงบใจลงได้แล้ว หน้านั่นซุกอกเขาสักพักใหญ่ทีเดียวกว่าเจ้าตัวจะดิ้นเพื่อให้เขาคล้ายอ้อมแขนออก

          "ได้ยินแบบนี้ก็ดีแล้วละนะ" หลังจากนั้นทาสุคุก็เข้าสู่ช่วงพ่อพระเช่นเดิม รอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งมา ฝ่ามือซึ่งลูบหัวอีกฝ่ายอย่างเผลอไผลแต่กลับทำกาโอชะงัก

          ทั้งหน้าและหูขึ้นสีแดงก่ำแบบที่คนตัวโตกว่าแปลกใจ ริมฝีปากอ้ากว้างเตรียมจะถามแต่เมื่อได้เห็นอีกคนอธิบายกลับมา...
          "ผมรู้สึกร้อนอีกแล้ว หัวใจเองก็เต้นแรงด้วยแต่ว่า...ไม่ทรมานเท่าก่อนหน้านี้แล้วครับ"

          "ทั้งที่มันโหวงแต่น่าแปลกที่ผมกลับไม่หนักใจกับมันเท่าตอนแรกเลย" บวกห้าแต้มความน่ารักให้กาโอ ทำไมหนอเด็กคนนี้ถึงทำให้เขานึกอยากกลั้นยิ้มวันละหลายสิบรอบ (ถึงแม้ว่าเอาจริงจะไม่ถึงก็เถอะ)

          "ถ้างั้นแล้วชอบหรือเปล่าล่ะ?"
          "ครับ!?"
          "ความรู้สึกที่นายเพิ่งพูดถึงเมื่อกี้นี้...ชอบมันหรือเปล่า"

          "เรื่องนั้นผมเองก็ไม่แน่ใจ..." กาโอหลุบตาลงต่ำก่อนถอนหายใจเฮือกแต่ทำเอาทาสุคุถึงกับอมยิ้ม
          "แต่ว่า...ก็ไม่ได้รังเกียจมันครับ ผมไม่คิดงั้นเลย"

          "นั่นสินะ" ทาสุคุถอนหายใจเฮือกก่อนเอนตัวไปอิงต้นไม้ซึ่งชิดกับเก้าอี้ของสวนสาธารณะ นัยน์ตาเหม่อมองสีเขียวอ่อนที่ถูกแสงอาทิตย์ลอดผ่านจนสว่างชวนตาพร่า

          สุดท้ายคนที่กำลังแสดงท่าทีสบายอกสบายใจตอนนี้ก็ไม่ได้มีแต่กาโอคนเดียวแล้ว เพิ่มด้วยทาสุคุ คุณบัดดี้โพลิซผู้อารมณ์คนดีนั้นจนปรึกษากำลังจะเป็นฝ่ายฉงน

          แต่ไม่นาน...ก็กลับกลายเป็นใจเต้น ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำและร้อนผ่าวจนหัวมึนตึ้บอีกครั้ง ยิ่งรีมฝีปาก...ที่ได้สัมผัสกับความนุ่มนิ่มแบบเดียวกันของใครอีกคน

          "ชอบนะ กาโอคุง"
          "อะ อะ อะ ระ รุ่นพี่..."

          ตึง!

          "กาโอคุง!" นาทีนี้ได้ลงไปนอนนับแกะในฝันกลางวันของตัวเองแล้วละ

...
..
.

          ตอนจบอาจจะดูมึ้นมึนไปบ้าง จบแบบรีบตัดเพราะต้องไปนอน ฮือออ ไม่ได้เขียนมาซะนาน รู้สึกเกรียนกว่าหวานอีก 555 ตายแล้วชีวิต

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เจ้าหนูตัวจุ้น จากทั้งหมด 28 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 20:38

    ม....มือไม้สั่นไปหมดแล้วเจ้าค่าาาาา

    อ่อกกกก!!//นอนตายอย่างสงบศพสีชมพู
    #2
    0
  2. วันที่ 7 มกราคม 2562 / 20:34

    ชอบมากเลยยยยยยย//ฟินนน~https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png

    #1
    0