ตอนที่ 10 : ตอนที่ 7 นามนั้นคือแบล็กบลัด(I) : ครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    12 เม.ย. 62

ตอนที่ 7

นามนั้นคือแบล็กบลัด


          "สำหรับการฝึกพื้นฐานฮีโร่ของวันนี้ พวกเธอจะอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน ออลไมท์แล้วก็อีกคน" เริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยหัวข้อสนทนาสุดเร้าใจ(?)จากอีเรเซอร์เฮดท่ามกลางความสงสัยของนักเรียนจากห้องหนึ่งเอ

          "สิ่งที่ฮีโร่ทุกคนต้องทำ ไม่ว่าจะเป็นน้ำท่วมหรือภัยพิบัติอื่น ๆ การทดสอบช่วยเหลือ" ก่อนพี่ชายเธอจะเป็นคนแรกที่ครางเสียงแผ่วออกมาถึงความยาก มีสาวน้อยเขากวางตอบรับอย่างเห็นด้วยและคิริชิมะรีบโต้แย้ง

           ส่วนเธอ... คามินาริ ฮานาเอะนั้น ที่มีอยู่ในหัวตอนนี้ก็มีแค่เพียงความว่างเปล่า ไร้ซึ่งท่าทางยินดียินร้าย ปล่อยให้แขนสองข้างเท้าคางแล้วเหม่อลอยไปไกล ปลายนิ้วเท้าเคาะอากาศเป็นจังหวะที่ไร้ทำนอง

"แล้วฉันจะมารับเธอ"

          ใบหน้าครึ่งซีกของใครคนหนึ่งผุดขึ้นมาในความคิด ทั้งรอยยิ้มและน้ำเสียงอันเย็นเยือกนั่นของเขา... ไม่ว่าจะนึกถึงทีไรเลือดในกายก็พลันเย็นเฉียบจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จนหัวใจกลับมาเต้นเป็นปกติดังเดิม

          "เอาละ ได้เวลาแยกย้าย" เสียงของอีเรเซอร์ถึงได้กลับเข้าหัวอีกครั้งและนั่นทำให้เด็กสาวลุกพรวดขึ้นมาด้วยท่าทีมึนงงเล็ก ๆ หล่อนหมุนตัวกลับไปฟมาบตั้งใจจะมองหาเดนกิแต่สายตาก็ปะทะเข้ากับโทโดโรกิเสียก่อน

          "..."
          "!?" ซ้ำ...หมอนี่ยังจ้องเธอเขม็งเลยด้วย
          "ถ้าไม่รีบไปเปลี่ยนเป็ยชุดประจำตัวแล้วขึ้นรถบัส ระวังจะอดฝึก"

          หมอนั่นว่าเอาไว้เท่านั้นอล้วเดินจากไป ปล่อยให้คนกำลังเหม่อนิ่งไปอย่างประมวลผล ไม่นานก็ยกยิ้ม ตะโกนไล่หลังเสียงไม่ดังมากแต่ก็พอจะให้เพื่อนร่วมห้องแถวนั้นหลายคนหันมอง

          "ขอบใจ!" ขนาดเจ้าตัวยังหยุดเดิน แม้สิ่งที่ปะทะต่อหน้าจะเพียงแผ่นหลังอันสูงสง่าส่งมาให้เห็นก่อนจะแยกตัวไปไม่แม้แต่จะคุยด้วยอีกครั้ง เย็นชาไปบ้างแต่ก็เอาเถอะ เธอจะบวกคะแนนความน่าคบหาให้กับโทโดโรกิ โชโตะสักหน่อยนึงละกัน

          "ฮานาเอะจัง เมื่อกี้นี้..." จากนั้นก็เดินไปรวมตัวกับโอชาโกะและเพื่อนผู้หญิงคนอื่น แน่นอนว่าพวกเขากันมองตาปริบ ๆ ด้วยสีหน้าใคร่รู้มากเลยละ ก็แหม เริ่มภาคเรียนมาก็มีเธอกับเขาที่เริ่มใช้อัตลักษณ์ใส่กันเองก่อนใครเพื่อน

          ซ้ำยัง...ดูจะตีกันก็บ่อย มีอะไรก็ไม่ยักจะลงรอยกันสักเท่าไหร่เลย ถ้าไม่นับบาคุโกที่ปกติมักจะตีกับชาวบ้านชาวช่องเขาอยู่แล้ว ฮานาเอะน่ะเรียกได้ว่าเป็นคนแรกเลยที่ทำให้โทโดโรกิแสดงสีอารมณ์ได้มากที่สุด

          "ไม่มีอะไรหรอกโอชาโกะจัง ฉันก็แค่เหม่อจนฟังอีเรเซอร์พูดไม่ครบ หมอนั่นก็เลยเตือนว่าต้องทำอะไรบ้างน่ะ"
          "อย่างโทโดโรกิน่ะนะ?" จิโร่ เคียวกะถามเสียงสูง สีหน้าดูตื่นตะลึงมาก

          "ก็ใช่น่ะสิ เอ่อ ถึงแม้ว่าฉันจะยังไม่ทันถามแล้วหมอนั่นพูดให้ฟังเองก็เถอะนะ"
          "ฮันแน่ มีการเริ่มก่อนด้วย น่าสงสัยนะเนี่ย"
          "น่าสงสัยที่ว่านี่คือฉันยืนเอ๋อมากไปหน่อย หมอนั่นเลยสงเคราะห์ด้วยการบอกให้ฟังอีกรอบสินะ"

          อะชิโดะชงบทว่าที่คู่จิ้นมาซะหวานแหววแต่กลับโดนเพื่อนสาวผู้เป็นดั่งฮีโร่ช่วยชีวิตในวันสอบมุกเอาทั้งใบหน้าระรื่น เล่นเอาคนฟังที่เหลือแทบหักโค้งรู้สึกเสียดายไปตาม ๆ กัน

          "โธ่ ไอ้เราก็นึกว่าจะมีอะไร" อะชิโดะคนเดิม เพิ่มเติมคือทำหน้ายู่ทว่า...สายเลือดและจิตวิญญาณความเป็นชิปเปอร์ของหล่อนกำลังเรียกร้อง ท้ายสุดก็พยายามสังเกตความเป็นไปของคู่นี้ต่อไปอยู่ดี

          ถึงแม้เมื่อก่อนจะแอบผวาเมื่อคราวที่เจอฤทธิ์โทโดโรกิไป แต่เฮ้... นั่นละหนึ่งในความตื่นเต้นที่แท้จริง(เฉพาะกับเรื่องนี้อะนะ เรื่องอื่นขอ-บาย!)


          และแล้วหนึ่งในเรื่องวุ่นประจำรถบัสก็เกิดขึ้นจนได้ ด้วยความที่ต้องจัดที่นั่งตามลำดับเลขในห้อง ฝั่งซ้ายจากข้างหลังสุดขึ้นมาสามแถวแนวนอน แบ่งอีกสองแถวแนวตั้งชิดริมหน้าต่างเหมือนกับขวาเลย

          ส่วนที่เหลือก็ฟากละแถวหันหน้าเข้าหากันซึ่งนั่นไม่ค่อยเป็นหา ไม่เลย...สักนิดจนกระทั่งเริ่มเดินตามตำแหน่งของตัวเองไปนั่นละ ฮานาเอะแทบจะเอาหัวโขกหน้าต่าง หนีตายไปเลยก็ได้

          หน้าก็ขนาบโทโดโรกิผู้แผ่ไอเย็นมาแต่ไกล ซ้ายบาคุโกมนุษย์ระเบิด ส่วนลำดับสี่อยู่ข้างโทโดโรกิ ไล่ไปเรื่อยยันห้าหก ฝั่งขวาก็ไล่ขวาไปซ้ายเจ็ด แปดก่อนขึ้นหน้า ส่วนที่เหลือเริ่มจากซ้ายก่อนเช่นกัน

          เป็นการตัดแถวที่แปลกดี แต่บ้าเอ๊ย! ใครจะไปคิดเล่าว่าต้องเจอศึกหนักสองหน่อแบบนี้ งี้แผนที่จะงีบหลับเอาแรงสักหน่อยเผื่อเหตุฉุกเฉินก็ล้มเหลวกันพอดี!

          "หน้าบูดทำไมยัยหัวสีขี้ หรือว่าเธอรังเกียจที่จะนั่งใกล้ฉัน?" ฟังแล้วคิ้วกระตุก อยากตอบไปแบบนั้นเหมือนกันถ้าไม่ติดว่าคุณน้ำอข็งได้และเพื่อนคนอื่นเริ่มหันมามองอย่างสนใจเพราะเสียงกึ่งตะคอกของหมอนี่แล้ว

          "ไม่รู้ไม่ชี้" สิ่งเธอพอจะทำได้ใน(อย่างน้อยก็ตอนนี้)คือการยกมือปิดหู แขนกอดอก เอนตัวชิดหน้าต่างแล้วชิงหลับไปซะเลย
          "เฮ้ย!" ถึงจะได้ยินมนุษย์ระเบิดตะโกนลั่นต่างกับเสียงถอนหายของใครบางคน ใกล้ขนาดนี้นี่โทโดโรกิแน่ไม่ต้องเดา

          นั่นละ มันทำให้เธอได้แต่ข่มตารอเวลาต่อไปจนสองหน่อนั่นเงียบไปเอง ไม่นานรถบัสก็พามาถึงสถานที่ตำลองทันที ไม่รอช้า เธอรีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะมุ่ยหน้าเมื่อตอนที่ตัวเองกำลังจะออกไป...

          "?" โทโดโรกิก็จ้องหน้าเธออีกรอบซะงั้น ขนาดบาคุโกมันยังเมินพร้อมสบถ หมอนี่คือจ้องหน้านิ่ง ๆ แล้วเดินหนี ปล่อยให้เธองงเป็นรอบที่สองของวันแบบรอบแรกเทียบกันไม่ติดเลยสักนิดเดียว

          "นี่เป็นสถานที่ฝึกที่ฉันสร้างขึ้น เป็นการจำลองเหตุการณ์ภัยพิบัติ ชื่อของมันก็คือ... อัลติเมท สเปซแจมส์" ผ่านความสงสัยมาได้ จากนั้นก็เดินไปรวมกับพวกอิสึคุเพื่อเผชิญหน้ากับฮีโร่สเปซ "หมายเลข 13"
          
          ที่เหลือนั้น...ก็ไม่มีใครอื่นอีก อาจารย์โชตะหรืออิเรเซอร์เฮดและออลไมท์ที่ยังมาไม่ถึง
          'มากันแค่นี้จะป้องกันพวกนักเรียนได้ดีพอแน่มั้ยนะ?'

          ความกังวลตีตื้นในอกจนทำให้ฮานาเอะเผลอหน้าซีดขึ้นมา วิลเลินครึ่งซีกพาลให้เด็กสาวต้องยืนสูดหายใจลึก ๆ อีกครั้ง เดนกิเห็นความผิดปกติจนแอบเอ่ยทัก รีบดึงตัวให้ถอยหลังลงมาคุยด้วย

          "ฉันเชื่อว่าเขาจะต้องเตรียมแผนดี ๆ เอาไว้อยู่แล้วแน่ ยิ่งได้คำเตือนจากเธอมาอีก...การป้องกันของยูเอย์จะไม่มีทางหละหลวมแน่" แม้เนื้อตัวจะแอบสั่นเทาทว่าคุณพี่ชายก็ยังพยายามพูดปลอบ

          มือทั้งสองของเด็กสาวถึงได้เลื่อนไปกุมแล้วบีบมันแล้วส่งยิ้มบางให้อีกฝ่าสบายใจ
           "อืม" ถึงแม้ว่าในอีกไม่กี่นาทีให้หลังจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ควันและหมอกสีดำซึ่งเกิดขึ้นอย่างไร้สาเหตุ

          ไม่นานก็แพร่กระจายโดยรอบ พาเหล่าวิลเลินหน้าตาเกินมนุษย์ออกมาเป็นกระบุง ยิ่งตามด้วยชายหนุ่มที่หน้าถูกปิดด้วยมือของใครบางคน...
          "เขาอยู่ไหน... พวกเรามาก็เพราะเรื่องนี้ มีคนมากันเยอะเลยนะ ออลไมท์ ดูท่าว่าสัญญลักษณ์แห่งสันติภาพจะไม่ได้อยู่ที่นี่สินะ"

          "ฉันบอกนายแล้วโทมูระว่าจะทำอะไรให้รอฉันกันอน จู่ ๆ ก็บุกมาแบบนี้... ถ้าไม่เสียเวลาฆ่าพวกเขาสักคนสองคน ออลไมท์ก็คงจะไม่มีทางโผล่ออกมาหรอก" หนึ่งคือฝันร้ายขั้นต้น โทมูระ เพราะเธอเคยเจอเขามาก่อน

          แม้หมอนี่จะมีวีรกรรมไม่ร้ายแรงมาก(ถ้าเทียบกับคนอื่น) อย่างน้อยที่สุดก็แค่ทำให้รู้สึกเข็ดขยาด แต่ถ้าเทียบกับใครอีกคนนี่ที่แทบจะเป็นระดับปีศาจ
          "ใช่มั้ย ฮานาเอะจัง?"

          ในที่สุดแล้วความโกลาหลก็ค่อย ๆ เริ่มต้นขึ้นหลังสิ้นสุดประโยคนั้น ชายหนุ่มครึ่งล่างหน้าเปลือยและอีกครึ่งบนใส่หน้ากากสีแดงเลือดนก นัยน์ตาซึ่งผ่านรูนั้นมาของเขา...เพียงแค่มองก็ดำมืดราวกับจะถูกหลุมดำดูดลึกเข้าไป

          เหงื่อพลันขึ้นที่มือสองข้างจนรู้สึกเย็นชื้น ฮานาเอะไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าหลายคนในห้องกำลังหันมามองเธอเป็นตาเดียว แค่ตอนนี้ควบคุมมือของตัวเองไม่ให้เรียกกระแสลมมาบีบอัดพวกวิลเลินก็แทบจะลำบากแย่

          ยิ่งตอนที่รู้ว่าแผนผิดพลาดจนอีเรเซอร์เฮดต้องออกไปเปิดทางให้พวกห้องหนึ่งเอหนีไป แต่โทมูระก็ยังอุตส่าห์จะหาแผนสำรองมาจนได้---

          กร็อบ

          ท้ายที่สุด...ลูกอมพลังงานสูงถึงสามพันกิโลแคลอรี่ถึงถูกเธองัดมาใช้ แม้วิลเลินคุโรกิริจะมีอัตลักษณ์ในการกระจายตัวเพื่อแยกให้นักเรียนแต่ละคนถูกวาร์ปไปต่างสถานที่

          แต่ฮานาเอะเองก็มีพลังมากพอจะเป่าเจ้าควันสีม่วงให้ปลิวไปไกลจากตรงนี้สักระยะและมากพอจะสร้างกำแพงลมเพื่อป้องตัวเองจากเขาเพื่อสร้างทางหนีได้บ้าง

          ฟู่ว

          แต่มันก็แค่เท่านั้น ท้ายที่สุดคุโรกิริก็หาทางแยกนักเรียนยูเอย์ออกจากกันได้อยู่ดี คามินาริคนน้องแทบจะเป็นคนแรกที่วิลเลินใส่หน้ากากจะพุ่งเข้ามาจองตัวให้ไปด้วยกัน

          หมับ

          มือของเธอสั่นเทา สติกระเจิงในคราวที่เชือกสีแดงเลือดทำลายกำแพงลมจนสลายไม่มีชิ้นดี ทั้งรัดมันข้อมือแล้วลากร่างเธอลอยละลิ่วไปตามอากาศโดยไม่มีแต่ความปราณี

           หมับ

           และเธอก็แทบจะทำลายมันลงทันควันพร้อม ๆ กับที่กลุ่มหมอกก้อนนั้นกลืนตัวเด็กสาวกับโทโดโรกิที่อยู่ใกล้กันโดยบังเอิญให้หายไปจากตรงนี้ แน่นอนว่าเด็กคนอื่นก็ด้วย

          ชายสวมหน้ากากพลันเลียริมฝีปากอันแห้งผากของตัวเองด้วยความเสียดาย รู้สึกขัดใจเพราะอีกนิดเดียวก็จะจับตัวเด็กคนนั้นกลับคืนมาได้แล้ว ทว่า...คุโรกิริดันรีบวาปส่งไปที่อื่นเสียก่อนเนี่ยสิ

          "เด็กคนนั้นอยู่โซนดินถล่ม ฉันพาเธอไปไว้ที่นั่น"
          "โซนดินถล่มงั้นเหรอ อืม... กับเจ้าหนูลูกครึ่งที่เป็นลูกชายเอนเดฟเวอร์สินะ" ชายหนุ่มครึ่งหน้ากากพึมพำเสียงเบาด้วยสีหน้าขัดใจ... โทมูระก็เหล่ตามองอย่างนึกรำคาญ

          "ให้ตายสิคุโรกิริ รีบวาปพาฉันไปหาเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้เลย" น่ารำคาญจริง ๆ
          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #19 แบม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 11:50

    อะ อัพต่อเหอะมันคาใจได้โปรด!!!!!!!!!!!"'$!="!=/'"55"9,""=('("='6"9""9"=(="?==",:*")

    #19
    1
  2. #18 numpha6188 (@numpha6188) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 00:06

    ค้างหนักมากกกกกกกTT
    #18
    1
  3. #17 ราชินีคือข้า (@smai955) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 02:23

    อ้ากก มันค้างงงง
    #17
    1
  4. #16 Kurai-kun (@Kurai-kun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 16:11
    รู้สึกอยากสร้างเรือใหม่จังงงงงงงง5555
    #16
    1