ตอนที่ 8 : ตอนที่ 5 การทดสอบของวายร้าย VS ฮีโร่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    20 ก.พ. 62

         สุดท้ายก็มาลงอยู่ดี หายไปนานทุกคนน่าจะลืมกันหมดแล้ว ฮึก วันนี้คึกอยากลงสามตอน(ถ้าทำได้นะ) เกินกว่านั้นไม่ไหว กระดิ่งงอกไม่ทันจ้าาา

...
..
.

          เช้าวันถัดมาฮานาเอะตื่นขึ้นมาในสภาพไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่นัก นัยน์ตาสีเหลืองหรี่ลงจ้องสภาพดูไม่จืดของตัวเองที่หน้ากระจกก่อนวักน้ำลูบหน้า เรียกความสดชื่นกลับมาแล้วอาบน้ำทันที

          อาหารเช้าวันนี้เด็กสาวก็ยังคงรับประทานได้ดุเดือดเหมือนกับทุกที ข่าวเปล่าสิบถ้วยพูน ปลาซาบะย่างเกลือสามตัว แพนเค้กราดไซรัปอีกสี่ชิ้น ประมาณนี้ละข่าวเช้าของฮานาเอะ

          "ไปแล้วนะคะ/ไปแล้วนะครับ" สองพี่น้องคานาริว่าเสียงใสหลังจากฟาดเรียบไปแล้วจนอิ่มอืด จากนั้นก็ขึ้นรถเมล์ไปเรียนคาบเช้าในภาคปกติพร้อมกับที่...ฮานาเอะเหมือนจะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยแล้ว

          แม้ว่าจะไม่ได้เล่าความฝันให้ใครฟังเพราะไม่แน่ใจว่าจะเป็นแค่การมั่วไปเองหรือเปล่า หล่อนก็เลยทำได้แค่ปล่อยผ่านมันไปก่อนทุกสิ่งจะเริ่มต้นขึ้น การเรียนที่หลายคนก็ว่าน่าเบื่อ บางคนก็กระตือรือร้น 

          หลังจากนั้นก็ถึงคราวมื้อเที่ยง เวลารับประทานมื้อเที่ยงราคาถูกก่อนจะเริ่มการทดสอบขึ้น ทุกคนในห้อง A ต่างก็รีบเปลี่ยนชุดประจำตัวอย่างคึกคัก 

          แน่นอนว่าเดนกิ พี่แฝดเธอเป็นเพียงแค่เสื้อเชิ้ตธรรมดา ใส่เสื้อแจ็คเกตและกางเกงมีลายกับสีเดียวกัน ส่วนตัวเธอเองก็ไม่ได้ค่อยจัดจ้านอะไรเท่าไหร่ 

          เสื้อแบบที่สั่งทำพิเศษจนมีลักษณะคล้ายกับเสื้อวอร์ม กางเกงขายาวไร้ลวดลาย ทุกส่วนล้วนเป็นสีเทา จืดชืดแบบสุด ๆ แต่นั่นละรสนิยมของเธอ
          ส่วนคนอื่นก็...ดูอลังไปตามประสา จะมีโทโดโรกินั่นละที่ดูเหมือนชุดรัดรูปไปหน่อย

          "!!" กำลังมองแบบเพลิน ๆ ไปหน่อยรู้ตัวอีกทีเจ้าคนชอบแช่แข็งก็หันมาสบตาเธอเข้าเสียแล้ว ฮานาเอะถึงกับรีบเบือนหน้าหนี รู้สึกว่าตัวเองทำท่าทางมีพิรุธขั้นสุด แต่ให้ทำยังไงเล่า... การกระทำเมื่อกี้นี่มันเสียมารยาทจะตายชัก!

          "หึ"
          'แล้วนายจะขำฉันทำไมเนี่ย เจ้าบ้า!'

          "ฟังนะ พวกเราจะมีวายร้ายคุ้มกันอาวุธนิวเคลียร์ที่ตั้งใจจะเอามาใช้ แล้วฮีโร่ก็ต้องหยุดพวกเขาก่อนที่จะสายเกินไป!" ก่อนจะตีกัน(?)ไปมากกว่านี้ สุดท้ายก็ได้เสียงของออลไมท์ที่ดังเรียกสติเสียก่อน

          ทุกคนนอกจากเธอและโดโรกิพากันตั้งใจฟัง พาลให้สองหน่อต้องหันกลับไปมองตามอย่างช่วยไม่ได้ด้วยคนหนึ่งที่อารมณ์คุกรุ่นเพราะอะไรก็ไม่ทราบสาเหตุ ส่วนอีกคน...รู้สึกขบขัน แม้จะเล็กน้อยก็เถอะนะ

          "ถ้าฮีโร่จับวายร้ายได้หรือเข้าถึงคอร์ของนิวเคลียร์ก่อนที่เวลาจะหมดก็จะชนะ ถ้าวายร้ายรักษาคอร์เอาไว้ได้หรือจับฮีโร่ได้ก็จะเป็นฝ่ายชนะ" ออลไมท์ยังพูดต่อไปอีกทั้งดวงตาที่มองกระดาษ

          ก่อนจะพูดทั้งรอยยิ้มที่ตามมาด้วยผลลัพธ์ไม่ดีนัก

          "เพื่อนร่วมทีมและคู่แข่งจะถูกเลือกโดยการสุ่มเลือก"
          "พวกเราจะทำอย่างนั้นจริงเหรอครับ" อิดะถึงกับร้องประท้วงจนมิโดริยะต้องรีบมาแก้ความเข้าใจให้ยาวเหยียดเลย

          "มันเป็นการบังคับร่วมมือของทีมกับฮีโร่ที่ไม่รู้จักกัน เพราะงั้นการทดสอบนี้อาจจะ---"
          "เข้าใจแล้วครับ! เป็นการทำเพื่ออนาคตของเรา ขอโทษครับ!"

          'สองคนนี้นี่เหมาะสมจะเป็นเพื่อนกันจริง ๆ ' ฮานาเอะลอบมองข้างขวาของตนก่อนจะยิ้มแห้ง หลังจากนั้นก็ปล่อยให้ออลไมท์สุ่มผลที แน่นอนว่ารายชื่อในแต่ละทีมนั้น...

          ทีม A คือ มิโดริยะกับอุรารากะ ทีม B เป็นของ(เจ้าบ้า)โทโดโรกิแล้วก็โชจิ ทีม C คือยาโอโยโรซุกับมิเนตะ แล้วก็บลา ๆ ไหลไปเรื่อยจนครบทั้งยี่สิบคน ใช่...แค่ยี่สิบคน

          "ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอเป็นส่วนเกินสินะยัยหัวสีขี้" ดอกแรกมาก็หน้าชาเพราะคำพูดร้ายกาจจากคนไม่เคยมีความเป็นสุภาพบุรุษเลยสักเสี้ยวของบาคุโก แลล่นเอาฮานาเอะชักหงุดหงิด นึกอยากหันกลับไปซัดพายุสักลูกถ้าไม่ใช่เพราะเดนกิหยุดเอาไว้ก่อน แล้วก็...

          "แน่นอนว่าเรื่องนั้นฉันมีทางแก้ แต่ว่า...ไม่ใช่สุ่มให้ไปอยู่กับสักทีมจนได้เปรียบกว่าคนอื่นขึ้นมาหรอกนะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดไป" คุณฮีโร่อันดับหนึ่งที่รีบเข้ามาแก้สถานการณ์ได้ทันท่วงทีก่อนจะบานปลายริมฝีปากซึ่งฉีกยิ้มจนเห็นฟันนั้นก่อนมือจะเอื้อมมาบีบไหล่เด็กสาวอย่างแผ่วเบา 

          เอ่ยทางเลือกใหม่ที่ทำแฝดน้องตระกูลคานาริอยากถอนหายใจหนักกว่าเก่า
          "เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงไป สาวน้อย เธอกับฉัน...พวกเราจะได้สู้กันต่อในสนามนั้นโดยที่ฉันจะเป็นฮีโร่ให้เอง ฉันให้เวลาเจ็ดนาที...ถ้าปกป้องนิวเคลียร์ได้เธอจะเป็นฝ่ายชนะไป"

          พวกเพื่อนในสนามออกจะตกใจที่เวลานั้นน้อยกว่าที่ควรจะเป็น เจ็ดนาที!? บ้าน่า ถึงจะอ่อนให้ขนาดนี้แต่จำนวนเวลาที่คน ๆ นี้ใช้ ยังไงก็...อันตรายอยู่ดี

          "แน่นอนว่าฉันจะออมมือให้ ไม่ต้องกลัวไปละ สาวน้อย" แม้จะพูดแบบนั้นก็ยังไม่ช่วยให้หลายคนเลิกกังวล ถึงแม้ฮานาเอะจะสอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียนก็เถอะ แต่ว่า...นี่มันกับมืออาชีพเลยนะ

          "ค่ะ" หากแต่เจ้าตัวกลับไม่พูดอะไรมากนอกจากขานรับเสียงเบา ตาทอประกายมุ่งมั่นก่อนจะเข้าไปรอดูผลข้างในกับพวกห้อง A คนอื่นแล้วก็อาจารย์ร่างยักษ์ 

          นั่นก็เพื่อรอดูผลทีมแรกและสองอย่างมิโดริยะ อุรารากะและบาคุโกกับอิดะที่จะปะทะในไม่อีกกี่นาทีข้างหน้านี้
          "อา ตื่นเต้นชะมัด" เด็กสาวผมเหลืองรำพึงกับตัวเองเบา ๆ อย่างชอบใจ ตาสีเหลืองใสจ้องมอนิเตอร์ 

          รอดูคู่เดือดที่เธอคาดการณ์กระทั่ง...มันเริ่มต้นขึ้น บาคุโกโจมตีมิโดริยะ และมิโดริยะก็ตอบโต้มนุษย์ระเบิดด้วยการวิเคราะห์อย่างเฉียบคม
          จากนั้นก็หลอกล่อจนกระทั่งฝ่ายบาคุโกประมาท ปล่อยให้เจ้าบ้าเอาแต่ระเบิดตามอารมณ์จนกระทั่งแพ้ไปเองซะได้

          "ความแค้นของเพื่อนสมัยเด็กนี่น่ากลัวจังนะ" ฮานาเอะรำพึงกับตัวเองเบา ๆ อีกแล้วก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ รอดูคู่ของคนอื่นสู้ต่อไปเพราะเธอกับออลไมท์น่ะนัดสุดท้าย

          แน่นอนว่าเวลาก็ผ่านไปพักใหญ่...แบบไม่น่าเบื่อนักหรอก แต่ก็ไม่ได้ดีเด่อะไรขนาดนั้น แต่เธอจะถือซะว่านี่เป็นการเก็บข้อมูลแล้วกัน 
          จากนั้นก็ตั้งใจดูแล้วเก็บเป็นข้อมูลวิเคราะห์(รวมถึงช่วงติชมคุณบาคุโกผู้สะบักสะบอมและมิโดริยะที่ถูกพาไปรักษาตัว) จากนั้น...เมื่อถึงตาของตัวเอง

          "โอ้ ตึกถูกสร้างใหม่อีกแล้วสินะ" ฮานาเอะพึมพำครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ด้วยความรู้สึกประหม่าเล็ก ๆ  สองมือบีบกันไว้อย่างแน่น ยิ่งมีสายตาหลายสิบกว่าคู่จ้องกลับมาหล่อนก็รู้สึกประหม่า

          ทว่าฮานาเอะก็ยังก้าวต่อไปอย่างมั่นคง มือคว้ากล่องลูกอมที่ซุกไว้ในกระเป๋ากางเกงของยูนิฟอร์มตนขึ้นมากัดกร้วม ท่ามกลางความแปลกใจของใครอีกหลายคนนั้น ไม่นาน....เธอก็เข้าไปยังจุดของนิวเคลียร์ได้เสียที

          ระหว่างนั้นก็กวาดตาสำรวจโดยรอบ มองดูพื้นที่แคบอันแสนจะเป็นอุปสรรคในการพลังของเธอแบบนี้ นั่นก็ช่วยไม่ได้ละนะถ้าจะ...ทำลายมันทิ้งซะ

          บึ้ม

          เสียงระเบิดเบามๆ ตั้งแต่ยังไม่ครบห้านาทีก่อนผนังและฝ้าจะพร้อมใจกันเป็นรู บ่งบอกให้รู้ว่าเด็กสาวคนนั้นคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่ ช่างเป็นการต่อสู้ที่เปิดเผยสุด ๆ ...อย่างน้อยก็ระดับหนึ่ง

           "เอาละสาวน้อย! ฉันจะเข้าไปละนะ" เสียงตะโกนของออลไมท์ดังลั่นไปทั่วอาคาร เด็กสาวพลันยืนอยู่นิ่ง นัยน์ตาสีเหลืองสว่างหรี่ลงเล็กน้อย 
          หูเงี่ยฟังความเคลื่อนไหว ระหว่างนั้นก็ใช้กระแสลมกระจายไปตามทิศทาง...เพื่อจับสัมผัสของคุณฮีโร่อย่างแผ่วเบา

          'ทางนั้น!' พลันก็มีแสงร้องเตือนในความคิด ฮานาเอะรีบเปลี่ยนท่า มือสองข้างแสร้งทำเป็นกอดอกทั้งที่ความจริงปล่อยมันให้ว่างรอจัดการออลไมท์ได้ทุกเมื่อ

          "แล้วก็...สวัสดี"

          คำพูดเพียงแค่นั้นแต่กลับเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง ร่างของกายคากำยำชะงักไปแต่ไม่นานก็พุ่งมาทางเธอด้วยความเร็ว ไหนกัน...ออมมือ? ไม่เห็นมีเลยสักนิด!

          ควับ

          เพราะงั้นเธอก็ควรจะเผยตัวจริงอิกไปสักหน่อยด้วย อุตส่าห์กินลูกอมพลังงานสูงมาจนเสี่ยงจะมีกิโลแคลอรี่เกินสามพันอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช้ให้คุ้มคงเสียดายแย่
          "นั่นมัน..."

          คุณฮีโร่มืออาชีพถึงกับชะงักไปวินาทีที่เกิดเกราะลมห้อมล้อมรอบนิวเคลียร์ พายุอีกส่วนหนึ่งก็พุ่งมาทางเขา ราวกับเป็นหนามแหลมพาให้คนตัวโตต้องปัดป้องอย่างหนักทีเดียว

          ฉึก

          ลูกดอกลมแบบไร้รูปร่างถูกสร้างขึ้นลูกแล้วลูกเล่า ขนาดของมันค่อย ๆ ใหญ่มากขึ้นเรื่อย ๆ และก็ไล่กวดออลไมท์มากเข้าเรื่อยเช่นกัน ถึงจะมีหลายครั้งที่เขาเกือบแตะเธอไม่ก็แตะนิวเคลียร์ได้หลังทำลายเกราะพายุ

          และเธอเองก็เกือบจะจัดการเขาในสภาพออมแรงได้เช่นกัน เมื่อเช็คดูหน่อยก็พบว่ายังเหลือพลังงานในหัวอยู่เกินครึ่ง เหลือเฟือเกินกว่าจะรับมือในห้านาทีเลย

          ตึง

          ฮานาเอะสร้างเกราะลมขึ้นมาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า ป้องกันจนออลไมท์ได้แต่ยิ้มเจื่อนที่ทะลุการป้องกันเธอไม่ได้สักที 
          แน่ละ เด็กสาวฝึกมาจนสมาธิสูงแล้ว สายยืดเยื้อแบบเธอน่ะ... ในสภาพของเขาแบบนี้บอกเลยว่าสบายมาก

          "สงสัยฉันคงต้องเอาจริงขึ้นอีกหน่อยแล้ว" ก็ถ้ามันเป็นแบบนี้ตลอดไปน่ะนะ
          'เวรละ' คนเคยใจเย็นเริ่มเหงื่อตก ชักอยู่ไม่สุขจนต้องจำกัดการใช้อัตลักษณ์ตัวเองให้คุ้มค่า ไม่สนถึงเวลาที่เหลือแต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้

         แด่โปรฮีโร่อันดับหนึ่งที่เพิ่มความเร็วและพละกำลังจนเธอชะงัก เค้นสมาธิออกมาป้องกันไปพร้อมกับเรียกสายลมจากรูที่สร้างขึ้นลดทอนการใช้พลังงานในตัวไปได้

          ฉึก

          ในที่สุดมันก็เฉี่ยวแขนออลไมท์ไปได้สักที ถึงแม้ว่านั่นจะแลกกับการที่เขาเอื้อมมือมาจนใกล้จะแตะของสำคัญของเธอแบบเฉพาะกิจได้แล้ว ชั่วขณะนั้นยัยคนเคยเอื่อยเฉื่อยก็เลยทำเรื่องบ้าบิ่นขึ้นมา

          วูบ

          หล่อนเค้นพลังในเฮือกสุดท้ายมารวมกันแถวพุงก่อนจะผลักออกไปสุดแรงเกอด แรงมากทีเดียวพอจะผลักออลไมท์ให้กระเด็นทะลุกำแพง แม้จะแค่ห้องเดียวก็เถอะนะ

          "หมดเวลา!"

          "เฮ้อออ" จากนั้นเสียงประกาศของการทดสอบก็ดังขึ้น เด็กสาวถึงกับถอนหายใจเฮือก ทรุดตัวลงนั่งท่าเป็ดบนพื้นอย่างเหนื่อยอ่อนเพราะกิโลแคลอรี่ถูกใช้ไปไม่มีเหลือเลย

          "เก่งมากสาวน้อย ต้อนฉันจนมุมได้...แม้จะแค่นาทีสุดท้ายแต่ก็เยี่ยมยอด" ออลไมท์ในสภาพชุดเปื้อนฝุ่นว่าเสียงใส เขาลุกขึ้นปัดร่างกายก่อนจะเดินมาช่วยพยุงเด็กน้อยที่ตอนนี้ยิ้มแหยเพราะหิวจนแทบหมดแรงเดินแล้ว

          "คุณเองก็เช่นกันค่ะ ช่วงหลังเล่นเอาหอบเลย" คามินาริคนน้องสารภาพไปตามตรง จากนั้นก็เดินแบบคนใกล้ตายไปรวมกับคนอื่นในห้อง แน่นอนว่า...เสียงชื่นชมเกิดขึ้นเสียยกใหญ่

          แต่เจ้าหล่อนรีบยกมือขึ้นห้ามแล้วก็สารภาพทั้งหน้าจ๋อย เรียกเสียงหัวเราะครืน ๆ ทั้งบาง
          "เลิกชื่นชมกันสักทีเถอะน่า ตอนนี้ทุกคนน่ะ...ควรจะปล่อยให้ฉันเข้าห้องไปหาของกินได้แล้ว"

          "หึ"
          "ยังขำไม่เลิกอีกหรือไง" คามินาริคนน้องบ่นอุบอิบเมื่อได้ยินเสียงในคอที่คุ้นหูดังเข้ามา แต่เหมือนว่าจะดังไปหน่อยสำหรับการที่มีใครอีกคนอยู่ข้างตัว โทโดโรกิเลิกคิ้วมองยัยคนปากร้ายเพราะโมโหหิวแล้วยิ้ม...

อย่าหวังว่ามันจะหวานปานน้ำผึ้งตามแบบฉบับพวกพระเอกอะไรหรอกนะ

นี่น่ะ กวนประสาทกันชัด ๆ !

          "ไม่ใช่เรื่องของเธอ"
          'ทำไมเจ้าพวกบ้าถึงชอบปากร้ายกันนักนะ' ฮานาเอะได้แต่พยายามสูดลมหายใจเข้าออก สงบสติของตนให้กลับมาเป็นปกติ

          แต่เพราะอาการหิวที่ทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดต่ำไปหน่อย สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของมนุษย์ก็เลยทำงานและ... นั่นละนะ ต้องเข้าช่วงปิดปากเงียบก่อนจะทำอะไรบ้าบอไปมากกว่านี้

          "..."
          'เลิกเถียงด้วยแล้วสินะ' โทโดโรกิลอบมองเด็กสาวหัวแอบดื้อรั้น นินทาหล่อนในความคิด จากนั้นก็เบือนหน้าหนีไม่คิดจะสนใจต่อเป็นครั้งที่สองอีกเลย

          ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่เข้ายูเอย์มาแล้วบังเอิญได้นั่งรถเมล์สายเดียวกันกับเด็กสาวสายลมโดยไม่ได้ตั้งใจ เพียงเพราะ...พี่ชายของเธอมีนัดกับเพื่อนในห้อง

          แต่ก็นั่นละนะ ไม่ใช่ธุระอะไรที่เขาจะต้องสนใจ อีกไม่นานก็จะถึงสถานีที่เขาต้องนั่งรถไฟกลับไปบ้านแล้ว แค่นั่งเงียบไม่สนใจหล่อนไปก็พอ
          "..." ถึงแม้ว่าจะเผลอก้มลงไปเห็นคนที่ได้อันดับหนึ่งใส่หูฟังแล้วผล็อยหลับ หัวพิงกับกระจกจนโขกดังโป้กอยู่หลายทีก็เถอะ

          ตึง ตึง ตึง!

          "ให้ตายสิ" โทโดโรกิสบถอย่างอ่อนใจทว่าสุดท้ายก็ยอมให้คู่อริพิงไหล่ชั่วคราวก่อนจะหันไปสะกิดหล่อนเข้าเมื่อถึงคราวเขาต้องลงป้ายนี้
          "อย่าเอาแต่หลับเพลินจนลงผิดป้ายละ"

          นั่นคือคำเตือนสุดท้ายที่คุณชายน้ำแข็งไฟแกเตือนมาก่อนจะเดินหายจากรถไป ฮานาเอะได้แต่ทำหน้าเลิ่กลั่ก สมองสับสบงุนงงนไปหมดตามประสาคนเพิ่งตื่นว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น

          แต่เมื่อนึกขึ้นได้ถึงภาพเมื่อก่อนหน้า ภาพที่ใครอีกคนอยู่หน้าใกล้กว่าทุกครั้งก่อนจะถอยออกไป พร้อมกับความรู้สึกแข็งที่ดูจะน้อยกว่าทุกทีนั้น...
          "ไม่ใช่หรอกน่า ฮะ ๆ อย่างตาบ้านั่นอะนะ"

          คุณหนูสายลมถึงกับสั่นหัวดุ๊กดิ๊กพร้อมหัวเราะ เหม่อมองออกไปใกล้นอกหน้าต่างก่อนจะตบแก้มตัวเองที่เริ่มฟุ้งซ่านให้เข้าที่อีกครั้ง คว้าหูฟังขึ้นมาใส่ต่อและ...หลับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #28 เเบะเเบะ (@chiellxRadsans) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 13:12
    หลับอีกเเล้ว55
    #28
    1
    • #28-1 (@cherry-ann) (จากตอนที่ 8)
      4 พฤษภาคม 2562 / 13:29
      นอนเก่งค่ะคนนี้ 555 ขี้ง่วง
      #28-1