Fic Kuroko no basket : AkaFuri

ตอนที่ 10 : Quarter 9 : Background of success (PG-15)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    16 พ.ค. 58

Quarter 9 : Background of success (PG-15)

 

*คำเตือน – กรุณาเตรียมทิชชู่ไว้ซับเลือดกำเดา

 

            “ข้าวต้มน่าจะเสร็จแล้วครับ เดี๋ยวผมออกไปยกมาให้” คนจืดจางหลบฉากออกมาเพื่อให้คนเพิ่งฟื้นได้ตั้งสติ

 

            ห......ห๊ะ

 

            อ............อาคาชิ....เช็ดตัว?......เปลี่ยนเสื้อผ้า?....

 

            สะอาดจริงๆล่ะน้า~~

 

            แล้วไม่ใช่ว่าสะอาดจนเห็นทุกซอกทุกมุมงั้นเรอะ?!

 

            ยิ่งคิดก็ยิ่งอาย คนป่วยมุดลงใต้ผ้าห่มทันที

 

            ทำไมเขาต้องดูแลเราขนาดนี้ เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาเป็นถึงคุณหนู การดูแลคนอื่นต้องเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยทำแน่ แต่การทำทุกอย่างให้เราด้วยตัวคนเดียวแบบนี้.....

 

            “ทานซะหน่อยนะครับ จะได้ทานยา”

 

            “ค......คุโรโกะ!! มาตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

            “ตั้งแต่คุณมุดเข้าผ้าห่มครับ แล้วก็ไม่ได้เงียบขนาดนั้นด้วย” คุโรโกะตอบ “ทานเถอะครับ จะได้ทานยาแล้วนอนต่อ ตอนนี้เกือบตี 1 พักผ่อนให้เต็มที่เถอะครับ”

 

            “อ่า.....ขอโทษที่รบกวนนะ” ฟุริฮาตะหน้าหม่นลงเมื่อรู้ว่าตัวเองรบกวนเพื่อนขนาดนี้

 

            “ไม่เป็นไรหรอกน่า นายไม่สบาย ไม่มีใครปล่อยให้นายอยู่คนเดียวหรอก” คากามิที่ตามมาที่หลังตอบ

 

            “ทานข้าว ทานยา แล้วนอนนะครับ เดี๋ยวผมขอโทรไปบอกอาคาชิคุงก่อน เขากำชับผมว่าถ้าฟุริฮาตะคุงฟื้นให้โทรบอกทันที” พูดจบคุโรโกะก็เดินออกจากห้องทันที

 

            ฉ่า...........

 

            “ฟุริฮาตะ เป็นอะไรมั้ย? หน้าแดงนะ” คากามิถามด้วยความเป็นห่วง

 

            “ป.....เปล่า........ชั้นสบายดี” จะป่วยต่อก็เพราะอาคาชินี่แหละ

 

            พรุ่งนี้จะหลบเขายังไงดีเนี่ย...

 

.....

 

....

 

...

 

..

 

.

 

คอนโดคากามิ 10.00 a.m.

 

            “ฟุริ นายเป็นไงบ้าง”

 

            “เมื่อวานพวกเราตกใจแทบแย่”

 

            “อาคาชินะ ไม่ให้ใครยุ่งกับนายเลย” เอ่อ.......ไม่ต้องบอกก็ได้นะ

 

            “หายไวๆนะ ฟุริฮาตะ”

 

            สารพัดเสียงวุ่นวายดังระงมในคอนโดขนาดกลางนี้ เป็นเสียงของรุ่นพี่และเพื่อนๆของฟุริฮาตะทั้งหมด เสียงที่บอกถึงความเป็นห่วงทำให้เขามีความสุขมาก แต่จู่ๆรุ่นพี่โคงาเนะก็ถามขึ้น

 

            “แล้วนี่........อาคาชิไม่มาเยี่ยมเหรอ??”

 

            “พรวด!!! แค่กๆๆๆ” ทำเอาฟุริฮาตะถึงกับสำลักน้ำดื่มทันที

 

            “มาตอนเย็นครับ” คุโรโกะตอบ

 

            “ทำไมต้องตอนเย็น น่าจะปล่อยให้ฟุริฮาตะพักผ่อนนะ” ฮิวกะถาม

 

            “คุณพ่อของอาคาชิคุงเป็นประธานบริษัทอาคาชิกรุ๊ปครับ ท่านประจำที่สาขาใหญ่ที่โอซาก้า ส่วนที่โตเกียว ท่านให้อาคาชิคุงกับเลขาของท่านช่วยกันจัดการครับ”

 

            “เด็กม.ปลายเนี่ยนะ??” ฮิวกะตกใจมาก

 

            “อาคาชิคุงทำตั้งแต่ม.ต้นแล้วครับ”

 

            “ถึงเลขาของพ่อจะช่วยก็เถอะ แต่มันก็หนักเกินไปอยู่ดี ถ้าผิดพลาดเรื่องใหญ่นะ”

 

            “ถ้าเป็นอาคาชิคุงไม่พลาดแน่ครับ เขาได้รับการเรียนการสอนมากเป็นพิเศษในทุกๆด้าน เขาไม่เคยก้าวพลาดแม้แต่ครั้งเดียว การที่เขาช่วยบริหารสาขาย่อยแบบนี้ผมมองว่าเป็นแค่การเตรียมพร้อมขั้นเบื้องต้นก่อนจะรับช่วงต่อจากคุณพ่อแค่นั้นเองครับ”

 

            ค.....แค่เบื้องต้น??

 

            เขาโตมาแบบไหนกัน เพราะอย่างนี้สินะเขาถึงได้ยึดติดกับที่ 1 มาตลอด แต่เขาโตมาแบบนี้จะดีงั้นเหรอ จะว่าไปเขาก็ไม่เคยออกนอกกรอบเลย ไม่เคยเข้าเกมเซนเตอร์ ไม่เคยเห็นรอยยิ้มสดใส

 

            เขาจะมีความสุขกับชีวิตในกรอบแบบนี้เหรอ

 

            ราวกับรู้ว่าฟุริฮาตะพูดอะไรอยู่ คุโรโกะพูดต่อว่า “อาคาชิเองก็ไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้หรอกครับ แต่เพราะเขาเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลอาคาชิ ทั้งเรื่องการเรียนและศักดิ์ศรีของตระกูล เขาจำเป็นต้องแบกรับมันไว้ เพื่อวันข้างหน้าเขาจะต้องสืบทอดอาคาชิกรุ๊ปอย่างไม่มีข้อกังขาครับ”

 

            “ฟังดูกดดันพิลึกแฮะ” คาวาฮาระบ่นเบาๆ

 

            “ทุกคน~~~ ชั้นทำกับข้าวมาฝาก มากินด้วยกันสิ ฟุริฮาตะคุงด้วยนะ” เพื่อไม่ให้ทุกคนเครียด โค้ชริโกะจึงเรียกทุกคนมาทานอาหาร แต่.....

 

            “อะ......” ดูเหมือนจะทำให้ทุกคนเครียดกว่าเดิมนะ

 

            “โค้ช ฟุริฮาตะยังไม่หายดี ผมว่าให้เขากินอาหารอ่อนๆก่อนดีกว่า...ครับ” คากามิเป็นห่วงสุขภาพ (ทางกายและทางจิต) ของคนป่วยก่อนรีบค้าน

 

            “นั่นสินะ....” เฮ้อ....เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบาๆในใจคากามิ แต่ก็โล่งใจได้ไม่นานเมื่อความเลวร้ายมาเยือน....

 

            “งั้นนาย 2 คนมากินด้วยกันนะ” ห๊ะ!!!!ไม่อ๊าววววว

 

            “เอ่อ.....คากามิคุงเพิ่งทำให้ผมทานครับ ผมอิ่มแล้ว ต้องขอโทษด้วยครับ” ไหงทิ้งกันงี้ละคุโรโกะ!!!!

 

            “งั้นนายมากินซะ คากามิคุง”

 

            “ผมก็อิ่มแล้วนะครับโค้ช ไม่ไหวหรอกครับ” ค้านเสียงหลงนะครับคากามิคุง งั้น....

 

            “คากามิคุงไม่รู้จักคำว่าอิ่มหรอกครับ ทานเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ” ก่อนที่ริโกะจะลากตัวคนตัวใหญ่กว่ามากไปกินข้าวฝีมือเธอ

 

            ถือซะว่าเอาคืนเรื่องเมื่อคืนนะครับ

 

.....

 

....

 

...

 

..

 

.

 

ย้อนกลับไปก่อนฟุริฮาตะตื่น

 

            ไทกะคุง อย่านอนเบียดสิครับ

 

            ‘ก็เตียงมันแคบ นายจะให้ชั้นทำไงล่ะ

 

            ‘ผมไม่คิดว่าจะแคบขนาดคนตัวเล็กๆอย่างผมนอนเพิ่มอีกคนแล้วทำให้เบียดหรอกครับ

 

            ตอนนี้ทั้งคู่กำลังนอนเบียดกันอยู่ในห้องของคากามิ ไทกะ ความจริงก็ไม่เบียดมากหรอก นอนได้สบายๆพอหลวมตัว แต่คากามิเบียดคุโรโกะจนติดกำแพงแล้วมากกว่า

 

            ผมบอกแล้วไงครับว่าวันนี้ไม่ให้แตะตัวแล้วคุโรโกะติงเบาๆ

 

            ตอนนี้เลยเที่ยงคืนแล้ว วันใหม่แล้วต่างหากคากามิยังคงแถ

 

            ‘………..’ คุโรโกะแก้มป่องนิดๆแบบงอนๆ

 

            ‘โถ่...เท็ตสึยะ เห็นใจชั้นหน่อยสิ แฟนนอนอยู่ข้างๆก็ต้องขอกอดบ้างเป็นธรรมดา อย่าโกรธเลยนะคนตัวใหญ่กำลังออดอ้อน ทั้งดูน่ารักและน่าขำไปพร้อมกัน แต่นั่นก็มากพอให้คุโรโกะ.....

 

            ฉ่า........//หน้าแดง

 

            ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก แถมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆพวกนี้ทำให้คากามิอดใจไม่ไหว

 

            ใบหน้าร่างสูงค่อยๆใกล้คนตัวเล็กกว่ามากขึ้นเรื่อยๆจนริมฝีปากชิดติดกัน คากามิละเลียดริมฝีปากของคุโรโกะเบาๆ ลิ้วรสหวานช้าๆไม่ให้คนตัวเล็กตื่นตระหนก ก่อนที่จูบหวานๆจะเริ่มทวีความร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆแปรผันตรงกับสีแดงบนใบหน้าของกวางน้อยในอ้อมกอดของเขา

 

            ริมฝีปากค่อยๆละเมียดละไมไปทั่วทั้งแก้ม ก่อนค่อยๆลามมาที่ใบหู และเม้มเบาๆ แต่ก็มากพอให้คนตัวเล็กสั่นเบาๆได้ เท็ตสึยะเสียงแหบพร่าของคากามิดังขึ้นข้างหูของคุโรโกะ บ่งบอกถึงความต้องการเป็นอย่างดี

 

            ท.......ไท..กะ........คุง............อ๊ะร่างบางครางออกมาเบาๆเพราะคนตัวสูงกำลังโลมเลียและขบเม้มลำคอขาวของเจ้าตัวอยู่ เกิดเป็นรอยสีแดงจ้ำๆหลายจุด ดวงตาสีฟ้าใสค่อยๆปรือลง สติเริ่มไม่อยู่กับตัวเมื่อมือหนาใหญ่เริ่มสอดเข้ามาภายในเสื้อ และไล้ขึ้นมาเรื่อยๆจน....

 

            การแข่ง!!!!’ ระฆังทองนามว่าฟุริฮาตะดังขึ้นเรียกสติกลับมาพอดี

 

.....

 

....

 

...

 

..

 

.

 

            ถึงตอนนั้นคุโรโกะจะปรับสีหน้าได้ดีมากจนทำให้ใบหน้าแดงก่ำกลับกลายเป็นขาวสะอาดตามเดิม แต่เขาก็รู้ดีว่ายังไงก็ปิดไม่มิด

 

            เมื่อคืนหลังโทรบอกอาคาชิเสร็จ เขาก็เข้าไปนอนต่ทันที ถึงจะแกล้งหลับก็เถอะแต่ก็ตบตาคนร่างใหญ่ (แต่ซื่อบื้อในหลายๆครั้ง) ได้ คากามิแค่จุมพิตที่ขมับเบาๆก่อนนอนกอดเขาจนเช้า

 

            เขาตื่นมารอยแดงยังอยู่รอบคอเต็มไปหมดเลย

 

            ตอไปเปิดประตูให้ทุกคนเข้ามา รุ่นพี่ก็มองที่คอเขาก่อน ถึงไม่พูดก็รู้ว่าคิดอะไรกันอยู่

 

            คุโรโกะอุ้มเบอร์สองขึ้นมาเพื่อให้อาหารที่ระเบียงห้อง ก่อนชำเลืองมองคากามิที่กำลังทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่อกอยู่

 

            ถือซะว่าลงโทษที่ทำให้ผมอายละกันครับ

 

ตัวอย่างตอนต่อไป.....

ผ........ผม...............ผม..........ป.................โป๊อยู่นะ!!!’

เรียกชั้นว่าเซย์.....

อาคาชิเห็นปฏิกิริยาอย่างนี้ก็ยิ้มในใจ ชิวาว่าตัวน้อยตกหลุมพรางราชสีห์แล้ว......

ตอนต่อไปเตรียมรับกับนายน้อยหลุดมาดครั้งใหญ่ค่ะ และต่อจากนี้ด้วย

อย่าลือเม้น+โหวต+ให้กำลังใจแอดเยอะๆน้า

ปล. ต่อจากนี้จะยาวขึ้นเรื่อยๆนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

406 ความคิดเห็น

  1. #359 MatchaLatteCream (@tarkra) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 02:31
    โง้ย เรียกฉันว่าเซย์..ฆรี๊ส!! น้องขอเรียกค่ะ น้องขอเรียกเอง!!!
    #359
    0
  2. #175 Momoi Satsuki (@princesskyoko) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 04:01
    ฟินมากๆเลย
    #175
    0
  3. #145 aNa_AoNg (@aong009) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 00:43
    อร้าย สปอยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #145
    0
  4. #42 นิจิคาตะ K.S.P (@sandy4869) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 23:54
    ตอนต่อไป เร็วๆนะ รอไม่ไหวแล้ว >3<^
    #42
    0
  5. #40 Poison_T (@tontomnew) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 15:09
    อ็ายยยยย
    #40
    0
  6. #39 Phatonepiece (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 08:03
    Fin คำเดียว จะน่ารักไปไหนจ้ะ ยิ้มไม่หุบแล้วง่าา
    #39
    0
  7. #37 furi02 (@furi02) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 00:38
    ฟุริ!!!! ให้เดานะลูก!!! หนูโป๊ต่อหน้านายน้อยแน่ๆ!!! // กำเดาพุ่งไหลย้อยเป็นแม่น้ำโขง... ///7///
    #37
    0