Fic Kuroko no basket : AkaFuri

ตอนที่ 12 : Quarter 11 : Mark

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    19 พ.ค. 58

Quarter 11 : Mark

 

Sunday 2.30 p.m.

 

            วันนี้ฟุริฮาตะหายดีแล้ว จึงมาเล่นบาสกับเพื่อนปี 1 ของตัวเอง

 

            “ฟุริฮาตะคุงสบายดีนะครับ”

 

            “!!! คุโรโกะ อย่ามาเงียบๆสิ ชั้นหายดีแล้วล่ะ ขอบคุณแล้วก็ขอโทษที่รบกวนนะ”

 

            เมื่อวานหลังอาคาชิกลับไปฟุริฮาตะก็ขึ้นนอนทันที แต่ไม่หลับนะ

 

            ของชั้นคนเดียวมันดังก้องในหัวไม่หยุดเลยอ่ะ

 

            หรือเพราะหัวใจเราเต้นแรงมากจนน่าอาย

 

            หรือเพราะไอความร้อนที่ยังเหลือที่คอ กลิ่นประจำตัวของใครบางคนยังอวนที่จมูก

 

            หรือ.......ทั้งหมดรวมกัน

 

            “ว่าแต่คอไปโดนอะไรมาน่ะ ฟุริ” ฟุคุดะถาม

 

            “อะไร??”

 

            “ก็คอนายน่ะ มีรอยแดงอยู่จ้ำนึงนะ ไม่เห็นรึไง” ได้ยินดังนั้นฟุริฮาตะก็รีบวิ่งไปห้องน้ำทันที ก็เมื่อคืนนอนไม่หลับ เมื่อเช้าตื่นสายจบเกือบมาไม่ทันแล้ว เขาเลยไม่ได้สำรวจตัวเองหน้ากระจกเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อทันทีที่เห็นเงาของตัวเองก็ถึงกับตกตะลึง

 

            บนลำคอขาวเรียวมีรอยช้ำสีแดงอยู่ 1 จุด ตุดเดียวที่เด่นชัดบนลำคอ

 

            ยุงกัดเหรอ.....ไม่น่าใช่....แล้วรอยอะไรล่ะ

 

            “มีอะไรรึเปล่าครับ”

 

            “คุโรโกะ!!! อย่ามาแบบนี้สิ น่ากลัวนะ”

 

            “ผมตามคุณมานะครับ ว่าแต่เมื่อคืนอาคาชิคุงได้ไปหาคุณรึเปล่า?”

 

            “หือ??” รู้ได้ไง

 

            “เมื่อวานอาคาชิคุงโทรมาถามผมเรื่องอาการป่วยของคุณครับ พอรู้ว่าคุณกลับบ้านแล้ว ยังไม่ทันพูดอะไรต่อก็วางเลย แล้วตกลงเขาไปเยี่ยมคุณรึเปล่าครับ” คุโรโกะถาม เขาอยากรู้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ถ้าอาคาชิไปหาฟุริฮาตะ แสดงว่าเขากำลังสนใจคนตรงหน้าคุโรโกะ....ขั้นรุนแรง จนสืบข้อมูลทุกอย่างมาครบแล้ว แต่ดูจากปฏิกิริยาของฟุริฮาตะแล้ว

 

            ไปหาแน่

 

            ฟุริฮาตะหน้าแดงเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวานได้ นายต้องเป็นของชั้นคนเดียว โควคิ

 

            มือสั่นเทาค่อยๆจับที่รอยช้ำปริศนา ระวังให้ดี

 

            อย่าบอกนะว่า......

 

6.00 p.m.

 

            “ขอบคุณมากคร้าบบ”

 

            “ฟุริฮาตะหายไปไหน” คากามิถามเมื่อเห็นอีกคนหายตัวไป

 

            “มาแล้วววว ไปคุยกับคุณพ่อมาอ่ะ”

 

            “แล้วนี่ยังไม่อายน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก เมื่อไหร่จะได้กลับล่ะ” คาวาฮาระโวยวาย

 

            “เอากุญแจมาสิ ชั้นปิดโรงยิมเอง พวนนากลับไปพักเถอะ”

 

            “เอางั้นเหรอครับ?” คุโรโกะถามแบบเกรงใจ

 

            “ไม่เป็นไรหรอก เชื่อมือชั้นได้เลย!!!

 

.....

 

....

 

...

 

..

 

.

 

            [อาคาชิคุง ยังไม่กลับเกียวโตอีกเหรอ]

 

            “ผมโตแล้วนะครับยูคิโอะซัง เดี๋ยวผมขึ้นชินคันเซ็นกลับเองก็ได้ครับ” อาคาชิตอบคู่สนทนาทางโทรศัพท์ ทุกเย็นวันศุกร์เขาต้องนั่งชินคันเซ็นจากเกียวโตมาดูแลบริษัทสาขาของอาคาชิกรุ๊ปที่โตเกียวตามคำสั่งของคุณพ่อ ที่อยู่ที่โอซาก้าและเตรียมตระเวนทั่วญี่ปุ่นอยู่ ก่อนที่เย็นวันอาทิตย์จะนั่งชินคันเซ็นกลับไปที่เกียวโตเพื่อเรียนราคุซัน โดยในวันธรรมดาจะมี ยูคิโอะซัง เลขาคนสนิทของคุณพ่อดูแลบริษัท

 

            วันนี่เขามาที่เซย์รินเพื่อพบใครบางคน หวังว่าชิวาว่าน้อยของเขาจะยังไม่กลับ

 

            รู้หรอกนะ ว่าวันอาทิตย์นายชอบมาเล่นกับเพื่อนที่นี่น่ะ สืบมาหมดแล้ว

 

            แต่ก่อนจะถึงโรงยิม เพื่อนๆของโควคิรวมถึงอดีตร่างเงาของเขาก็เดินออกมาโดยที่ไม่มีคนที่เขาต้องการเจอ แต่โรงยิมยังไม่ปิดเลย

 

            โควคิล่ะ

 

…..

 

….

 

 

..

 

.

 

            ซ่า....ซ่า...

 

            ตอนนี้ฟุริฮาตะกำลังอาบน้ำอยู่คนเดียว

 

            ถึงที่นี่ไม่น่าจะมีผี และผมก็ไม่กลัวด้วย แต่อย่าเจอกันเลยครับ

 

            ...ก๊อกแก๊กๆๆ...

 

            กึก!! ฟุริฮาตะชะงักกิจกรรมทุกอย่างก่อนปิดน้ำและเดินไปแอบดูทันที เราอยู่คนเดียว

 

            แล้วเมื่อกี้เสียงอะไร....

 

            “ใช่แน่......เสียงหนู!!! ใช่ๆๆ มันคือหนูแน่นอน ไม่มีอะไรแน่ ฮ่าๆๆๆๆ” ฟุริฮาตะหัวเราะออกมาแบบปลอบใจตัวเองสุดๆก่อนจะอาบน้ำต่อ

 

            แกร๊ก!!!

 

            “!!!!” คราวนี้เสียงเปิดประตูทำให้ฟุริฮาตะสะดุ้งสุดตัวจนเกือบลื่นหกล้มในห้องน้ำ

 

            ไม่ออกไปดูแล้ว น่ากลัวเกินไป....

 

            ....น่ากลัวจนไม่อยากหันไปดูเลยด้วย

 

            ตึก....ตึก....ตึก......

 

            เสียงอะไรบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ....

 

            หมับ!!!!

 

            “แว้กกกกกกกกกกกกก!!!! พ่อแก้มแม่แก้มช่วยผมด้วยยย อย่ามาหลอกเลยผมกลัวแล้วคร้าบบบ พรุ่งนี้ผมจะเข้าโบสถ์เช้าก่อนเข้าเรียน เย็นหลังเลิกเรียน ไปเถอะคร้าบบบ”

 

            “โควคิ!!! เซย์เอง”

 

            “เซย์!!! ตกใจหมด เล่นอะไรเนี่ย” เอาจริงๆคือฉี่เกือบเล็ดแล้ว เซย์บ้า!!!!!

 

            “หึๆๆๆๆ”

 

            “อยากหัวเราะก็เต็มที่เลยเซย์.....” ก่อนที่......

 

            “ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กลัวผีแต่อยู่คนเดียว แล้วเมื่อกี้พ่นอะไรออกมาบ้างน่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ตลกเป็นบ้าเลย” ในที่สุดกัปตันคนเก่งของราคุซันก็กลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมาอย่างหมดมาดเกือบ 5 นาทีถึงจะซาลง

 

            อ่า.....ทาคาโอะคุงเข้าสิงรึเปล่าครับท่าทางแบบนี้ทำให้ฟุริฮาตะนึกถึงพอยท์การ์ดของชูโตคุ เหมือนกันไม่มีผิด ทั้งตำแหน่งในการเล่นและ...อาการหัวเราะ

 

            “แล้วทำไมไม่เรียกล่ะ มาทำไมเงียบๆ อยู่คนเดียวมันน่ากลัวนะ”

 

            “แล้วทำไมไม่รีบกลัวล่ะ”

 

            “ก็มันเหนียวตัว เลยอาบน้ำก่อน แล้วไปคุยกับคุณพ่อก่อนเลยช้ากว่าคนอื่น” เอ๊ะ เดี๋ยวนะ “อาบน้ำ!!!!

 

            ถ้าปกติเขาอาบน้ำกับรุ่นพี่และเพื่อนๆ ถึงเป็นผู้ชายด้วยกันแต่ก็จะยังใส่กางเกงกันไว้ ไม่เปลือยทั้งตัวถ้าไม่ใช่ออนเซ็น และทุกคนก็ทำแบบนั้น แต่...

 

            ตอนนี้เขาอยู่คนเดียว.....

 

            ....ก็เลยเปลือยทั้งตัว

 

            เริ่มจากสีแดงริ้วๆ ค่อยๆขยายไปทั่วใบหน้า ลุกลามไปถึงใบหูและลำคอ

 

            เกิดอาการทันทีที่รู้ว่า อาคาชิเห็นตนเองเปลือย....เป็นครั้งที่ 3 แล้ว

 

            “คนเพิ่งหายป่วยไม่ควรอาบน้ำนานๆนะ เช็ดตัวให้แห้ง แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วกลับบ้านซะ เดี๋ยวชั้นเดินไปด้วย” ว่าจบอาคาชิก็พยายามปิดน้ำโดยไม่ให้ตัวเองเปียก คว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ที่หยิบติดมือมาด้วยคิดว่าเป็นของฟุริฮาตะแน่ๆ ก่อนจัดการคลุมหัวร่างเล็กที่กำลังแปลงร่างจากชิวาว่าเป็นกุ้งต้มตัวแดงที่....น่ากินอีกแล้ว จึงหันหลังและเดินออกไปทันทีก่อนที่ตัวเองจะกินคนข้างหน้าซะก่อน “เร็วๆนะ ชั้นรออยู่”

 

7.00 p.m.

 

            “ขอบคุณนะเซย์ที่มาส่ง” คนตัวเล็กส่งเสียงเบาๆในลำคอ เหตุการณ์ที่ห้องอาบน้ำทำให้ฟุริฮาตะอายจนอยากจะละลายไปกับอากาศ ไม่ต้องมีกระจกก็รู้ว่าตัวเองเดินหน้าแดงมาตลอดทางตั้งแต่โรงเรียนจนตอนนี้......ถึงหน้าบ้านแล้ว

 

            “เข้าบ้านดีๆ ไปล่ะ” อาคาชิพูดจบก็หันหลังกลับทันที

 

            “ไม่ดื่มชาก่อนหรอ” อยกให้อยู่ต่อล่ะสิโควคิ อาคาชิยิ้มนิดๆก่อนหันไปตอบ

 

            “ชั้นกลัวพลาดชินคันเซ็นเที่ยวสุดท้ายน่ะ ขี้เกียจให้คนมารับ อย่าลืมสิว่าชั้นเรียนที่เกียวโต สุดสัปดาห์ชั้นแค่มาดูบริษัทแล้วก็ต้องกลับไปเรียนต่อ” ห....โหดไปครับ

 

            “งั้นกลับดีๆนะ” อาคาชิยิ้มให้บางๆก่อนเตรียมจะหันหลังกลับ

 

            “เอ่อ.....เดี๋ยว!!!” แต่ฟุริฮาตะก็ยังคงรั้งไว้เพราะลืมถามอีกเรื่องที่..สำคัญมาก

 

            “เมื่อวาน.......เซย์ได้ทำอะไร....กับคอชั้น...รึเปล่า??”

 

            “ก็ไม่มีอะไรหนิ” งั้นเราก็กลัวไปเอง “แค่แสดงความเป็นเจ้าของ”

 

            “..............”//เครื่องค้าง

 

            “ก็ kiss mark ไง บอกแล้วว่านายเป็นของชั้นคนเดียว” อาคาชิยิ้มออกมา แต่คนมองกลับรู้สึกว่าไม่มีกระแสความใจดีในรอยยิ้มหล่อๆเลย กลับดูเจ้าเล่ห์มากแผนการอย่างบอกไม่ถูก

 

            “อ........อ..........” //ใบ้กิน

 

            “เอาเถอะ กะจะไม่แกล้วแล้วแท้ๆ แต่ไหนๆก็ถามถึงแล้ว งั้นขอซักหน่อยละกัน” ว่าแล้วอาคาชิก็เดินเข้าไปใกล้ รั้งเอวคนตัวเล็กกว่าที่ยังค้างเอามาใกล้ตัว ซุกไซร้เข้าที่คออีกข้างของฟุริฮาตะหนักๆแต่อ่อนหวานจนฟุริฮาตะอ่อนไปทั้งตัว ลท้าดวยขบเบาๆเป็นการหยอกล้อเล็กน้อย

 

            “ฮ.....อึก............ซ...เซย์..........นี่มัน....น....หน้าประตู..นะ” ฟุริฮาตะพยายามเรียบเรียงคำพูดเตือนคนผมแดงอย่างยากลำบาก อาคาชิจึงยอมถอนริมฝีปากออกมาก่อนจะสบดวงตาสีน้ำตาลใสและพูดว่า

 

            “ถ้าเข้าบ้านมันจะไม่ใช่แค่นี้ไง ถึงต้องเป็นหน้าบ้าน” ก่อนไล้รอยทั้งสองที่เขาทำเอง กับปากอย่างพึงพอใจ “ชั้นไม่ยอมให้รอยพวกนี้หายง่ายๆหรอก ไม่ต้องห่วงนะ”

 

            ไม่ห่วงเลยจ๊ะ.....อาคาชิยื่นนามบัตรของตัวเองให้คนตัวเล็กที่ทำท่าสติหลุด “ด้านหลังมีเบอร์ส่วนตัวของชั้นอยู่ โทรมาทุกครั้งที่ถึงบ้านนะ หรือถ้ามีอะไรก็โทรมา ไม่มีก็โทรได้ ชั้นไม่อยู่ก็อย่าคิดถึงให้มากนะ เดี๋ยวเพ้อ” ก่อนหอมแก้มคนค้างเบาๆฟอดใหญ่ๆ

 

            “แล้วจะรอนะโควคิ”  แล้วก็เดินจากไปโดยที่ชิวาว่ากำลัง.....สติหลุดโดยสมบูรณ์ “อ่อ!!! เดี๋ยวชั้นถึงบ้านจะโทรมาบอกเอง ไม่ต้องห่วง รักษาตัวด้วยล่ะ”

 

ตัวอย่างตอนต่อไป....

 

ไม่มีค่ะ แบร่ :P พอดีเห็นว่าตอนต่อไปมัน.....ไม่รู้จะย่อยังไงค่ะ

 

แต่เรื่องนี้....นายน้อยหื่นจังค....//กรรไกรเฉียดเท้าไปเล็กน้อย

 

ติดตามตอนต่อไปนะคะ

 

ปล. ไรท์แค่ปิดเทอม 5 เดือนก่อนจะเข้ามหาลัยแบบ.......ไม่ได้นอนไงคะ อย่าอิจเลยค่ะ จิร้องไห้ //กระซิกๆ

 

บายยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

406 ความคิดเห็น

  1. #361 MatchaLatteCream (@tarkra) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 02:38
    นายเป็นเจ้าสาว(?)ให้ใครไม่ได้นอกจากนายน้อยแล้วล่ะฟุริวาว่า..
    #361
    0
  2. #225 บูชาอาโอมิเนะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 23:52
    ไม่ค่อยหื่นเลยนะคะนายน้อย ถ้าจะรุกซะขนาดนี้ //เบ้ปากแรง //เขิลลลลล ฟุรินี่รับไม่ทันเลยทีเดียว
    #225
    0
  3. #173 Momoi Satsuki (@princesskyoko) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 04:00
    So funny
    #173
    0
  4. #158 YeolUp INFINITE&B.A.P (@rabbit_tai1995) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 04:34
    ชอบตอนอาคาชิพูดว่า 'โควคิ เซย์เอง' จังอะ ><  อาคาชิหื่นไป ฟุริก้อน่ารัก
    #158
    0
  5. #147 aNa_AoNg (@aong009) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 00:57
    หลงตัวเองโครตอ่ะ แต่หล่อให้อภัยยยยยยยยยยยยยย คนหล่อดูดีแสดงความเปนเจ้าของเยอะๆๆนะคะะะะะะะะะะะะะะ เราชอบ
    #147
    0
  6. #56 nidalpp (@nidalpp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 02:20
    รีบมาต่อ นะคะ ><
    #56
    0
  7. #55 Poison_T (@tontomnew) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 20:11
    การบ้านไม่ทำ มานั่งอ่านฟิค อ่านเสร็ดฟินจัด...ไม่ทำแล้วการบ่งการบ้าน!!!!
    #55
    0
  8. #54 Wu.N (@ning_kris) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:32
    คิดนายน้อยตินหัวเราะแบบทาคาโอะแล้วกลัวนิดๆ
    #54
    0
  9. #53 Wu.N (@ning_kris) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:32
    นายน้อยดูหลงตัวเองนิดๆ//ฉึก!!!กรรไกรปัก
    #53
    0
  10. #52 furi02 (@furi02) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 23:48
    นะ นายน้อยหัวเราะ!!! =[ ]= OMG!!!!!! พระเจ้าาาาาา ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ถถถถ // เชื่อเลยคะว่านายน้อยหื่-- เล่นทำรอยไว้2ที่ แหม่กลัวโดนคนอื่นคาบไปขนาดนั้นเชียว 55555 // สู้ๆนะคะไรต์ #พยายามไม่อิจฉาเรื่องเปิดเทอม
    #52
    0