Fic Kuroko no basket : AkaFuri

ตอนที่ 14 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    22 พ.ค. 58

Quarter 13 : I don’t know when

 

9.00 p.m.

 

            ฟุริฮาตะได้สติที่...โซฟาในห้องนั่งเล่นของบ้านตัวเอง

 

            นี่เราอยู่ที่นี่ได้ไง

 

            “ฟื้นแล้วหรอครับ” เสียงใกล้มากเลย....

 

            “หวะ....เหวอ!!!!” ตุ้บ!!

 

            “คุโรโกะ ตกใจนะ” เสียงที่ดังมาเงียบๆทำให้ฟุริฮาตะตกจากโซฟาที่ตัวเองนอนอยู่ทันที “ว่าแต่มาได้ไง”

 

            “อาคาชิส่งเมลล์มาให้คุโรโกะออกมาหานายไง”

 

            “ค.....คากามิ” อยู่ด้วยเรอะ

 

            “ตอนผมไปเจอ คนร้ายนั่นก็โดนคนของอาคาชิคุงเอาไปแล้วล่ะครับ”

 

            “นายสลบอยู่บนพื้น เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ปากก็แตก”

 

            “ผมอยากต่อยหน้า 2 คนนั่นจังครับ” เอ่อ....คุโรโกะ เสียงสุภาพกับคำลงท้ายมันไม่เข้ากับประโยคน่ากลัวนั่นเลยนะ

 

            “อาคาชิคงจัดการเองแหละ”

 

            ปัง!!!! “โควคิ!!” ตุ้บ!!!!

 

            ยังไม่ทันได้ลุกจากพื้น ฟุริฮาตะก็ต้องกลับไปนอนแอ้งแม้งโดยมี ใครบางคนนอนทับอยู่ซะแล้ว

 

            “นาย 2 คนจะไปเดตที่ไหนก็ไป ชั้นมาแล้ว ขอบคุณมาก”

 

            “ครับ” //ลากคากามิที่กำลังงงออกไป

 

            “ม....มาได้ไงน่ะเซย์” ก็อีกฝ่ายเรียนอยู่โตเกียว แล้วนี่มันก็กลางสัปดาห์เลยนะ

 

            “เป็นอะไรมากมั้ย? พวกนั้นทำอะไรนายรึเปล่า??” คนผมแดงถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะจัดการตรวจดูร่องรอยการบาดเจ็บทันที

 

            “ดูเหมือนจะโดนจูบ ไซร้คอนิดหน่อย ปลดกระดุมเสื้อไป 3 เม็ด แล้วก็มีแผลถากๆที่เอวนะครับ” คุโรโกะโผล่หน้ามาตอบ “ผมแค่เดาจากร่องรอยตอนไปเจอนะครับ อ้อ!! ผมล็อกบ้านให้เลยละกันนะครับ” แล้วก็เดินออกไปทันที

 

            2 คนนั้น กลับไปแล้ว

 

ด้านนอก.....

 

            “ปล่อยไว้อย่างนี้จะดีเหรอ” คากามิถามอย่างเป็นกังวล

 

            “ถ้าไม่ปล่อย เราจะแย่นะครับ” ในเมื่ออาคาชิไล่ ถ้าพวกเราไม่ออกมาคงแย่แน่ๆ

 

            “แล้วที่อาคาชิพูดว่า จะไปเดตที่ไหนก็ไปล่ะ เขารู้ได้ไง??”

 

            “อาคาชิคุงเป็นคนช่างสังเกตครับ ไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะดูออก” คุโรโกะตอบพร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่ทำให้คนมองใจสั่น “เรากลับกันเถอะครับ สองคนนั้นเขาไม่เป็นอะไรหรอก” ถ้าฟุริฮาตะเป็นที่ต้องตาต้องใจขั้นจริงจังของจักรพรรดิไร้พ่ายแห่งราคุซันละก็ ยิ่งถูกใจมากเท่าไหร่ชิวาว่าขี้กลัวก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น

 

            “นั่นสินะ อาคาชิคงไม่ปล่อยให้ของรักของตัวเองเป็นอะไรง่ายๆหรอก”

 

            “เข้าใจซักทีนะครับ”

 

            “ไม่ได้สมองทึบนะเฟร้ย!!” ก่อนที่ทั้งคู่จะจับจูงกันหายไปในความมืด

 

ในเวลาเดียวกัน ข้างในบ้าน.....

 

            อาคาชิอุ้มฟุริฮาตะขึ้นมาวางบนโซฟา ทันทีที่คนของเขาโทรมาบอกว่าได้ตัว 2 คนนั้นแล้ว และมีอีก 2 คนที่เขารู้ว่าต้องเป็นคากามิกับคุโรโกะมาพาตัวฟุริฮาตะไปเขาก็โล่งใจขึ้นมาก

 

            ถึงจะไม่โล่งเท่าการที่ได้เห็นกับตาว่าโควคิของเราปลอดภัยแล้วก็เถอะ

 

            ส่วน 2 คนนั้นก็ถูกคนของเขาซักฟอกจนขาวสะอาดเรียบร้อยแล้ว คิดแล้วก็ดีเหมือนกันที่คู่รักแสงเงานั่นรู้แค่นั้น เพราะไอ้สารเลว 2 ตัวนั่นเกือบข่มขืนแล้วด้วยซ้ำ ทำเอาเขาอยากจะจัดการมันด้วยตัวเอง ถ้าไม่ติดว่าร่างบางสุดหวงของเขากำลังกลัวอยู่

 

            พวกมันทำระยำเอาไว้ แล้วคนอย่างอาคาชิ เซย์จูโร่ก็หวงของซะด้วยสิ 2 คนนั้นทำอะไรบ้างทำไมเขาจะไม่รู้ แสงสลัวของห้องนั่งเล่นที่ถูกปรับเพื่อให้ฟุริฮาตะได้หลับไม่เป็นอุปสรรคต่อคนที่มีเนตรจักรพรรดิอย่างอาคาชิ เขาเห็นบริเวณหลังลำคอของคนตัวเล็กว่ามีรอยจ้ำแดงเต็มไปหมดที่เขารู้ดีว่าไม่ใช่ของเขา (ในเมื่อเพิ่งทำไปแค่ 2 รอย) รวมไปถึงริมฝีปากบอมแดงและแตกเล็กน้อย สงสัยเจ้าตัวคงกัดปากแน่นไม่ให้ลิ้นของพวกชั่วมันเข้ามา คาดว่าถ้าถอดเสื้อออกก็จะเห็นรอยแดงตามแผ่นอกอยู่ประปรายเช่นกัน

 

            “โควคิร้องไห้ก็ได้นะ” อาคาชิพูดขึ้นทำลายความเงียบ

 

            “ช...ชั้นไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนะ” การที่ชิวาว่าเริ่มกล้าเถียงสิงโตแสดงให้เห็นถึงความกลัวที่เริ่มคลายลงแล้ว ทั้งระหว่างเขาทั้ง 2 คนและเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ แต่ถึงยังไงชิวาว่าของเขาก็ยังไม่หยุดสั่นเสียที

 

            “แล้วที่ตัวสั่นนี่เป็นไปตามสัญชาตญาณหรือไง” อาคาชิถามนิ่งๆ

 

            “.......” ฟุริฮาตะไม่ตอบอะไร

 

            “ร้องออกมาเถอะ ชั้นจะอยู่กับนายทั้งคืน จะกอดนายไว้อย่างนี้ จะไม่ไปไหนจนกว่านายจะไล่” ว่าแล้วอาคาชิก็กดหัวคนที่กำลังสั่นให้ซุกกับอกแกร่ง

 

            “ช.....ชั้น..อึก.....ไม่อ่อนแอ....นะ” เสียงกระท่อนกระแท่นที่มากับอาการสะอื้น

 

            อ่า...เริ่มแล้วสินะ

 

            “นายไม่ได้อ่อนแอหรอกโควคิ วันนี้นายแค่เจอมากไป ก็แค่นั้น”

 

            ท่ามกลางแสงสลัวของบ้านหลังเล็ก ในความเงียบสงัดยังมีเสียงสะอื้นเบาๆของคนๆหนึ่ง แต่ก็ยังมีเสียงนุ่มหูน่าฟังของอีกคนคอยขับกล่อมอยู่เสมอ

 

            “นายไม่เป็นไรแล้วนะ ชั้นอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัว”

 

1 ชั่วโมงต่อมา.....

 

            ดูเหมือนว่าฟุริฮาตะจะร้องไห้หนักเป็นเวลานานไปหน่อยจนไม่มีแรงจะเดิน อาคาชิจึงช้อนร่งคนตัวเล็กขึ้นมาเพื่อพาไปนอนดีๆให้สบายตัว มือเรียวเล็กยังคงกำอยู่ที่เสื้อที่เปียกชิ้นน้ำตา แต่เมื่ออาคาชิขึ้นมาถึงชั้นบนก็เพิ่งนึกได้

 

            ห้องโควคิ ห้องไหน

 

            ถึงจำนวนห้องจะไม่เยอะ แต่เขาก็ไม่อยากเสียมารยาทด้วยการเปิดดูทุกห้องหรอกนะ

 

            “ซ....ซ้าย” เสียงอู้อี้เพราะไม่ยอมเงยหน้าออกจากอกของเขาดังขึ้นแผ่วเบา อาคาชิจึงไม่ลังเลที่จะเลือกห้องทางซ้าย และค่อยๆวางคนในอ้อมกอดลงบนเตียง ก่อนที่จะเดินออกไปหาผ้ามาเช็ดตัวให้คนตัวเล็กหลับสบายตัวกว่านี้

 

            หมับ!!!

 

            “อ๊ะ!!!” ฟุริฮาตะที่คว้าชายเสื้อของอาคาชิร้องขึ้นมาอย่างงงๆ

 

            “อยากให้ชั้นอยู่ก่อนเหรอโควคิ”

 

            “ป...เปล่าซักหน่อย” แต่หน้าขึ้นสีจางๆเหมือนเด็กทำผิดแล้วถูกจับได้

 

            “ชั้นแค่จะไปหาผ้ามาเช็ดตัว ไปไม่นานหรอก” อาคาชิระบายยิ้มบางๆออกมาก่อนที่จะค่อยๆปลดมืออีกฝ่ายออกจากชายเสื้อของเขา แตพอเขากลับมาพร้อมน้ำอุ่นกับผ้า เสียงลมหายใจสม่ำเสมอนั่นก็ทำให้เขารู้ว่า คนตัวเล็กหลับไปแล้ว

 

            ผ้าชุบน้ำค่อยๆเช็ดไปตามใบหน้าและลำคอ เขารู้ว่าฟุริฮาตะอาบน้ำมาจากโรงยิมแบ้วแน่ๆ แต่คราบน้ำตาจะทำให้ใบหน้าเหนียวเหนอะหนะไม่สบายตัว และเขาคงต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วย.....อีกครั้ง

 

            แต่ในห้อวนี้ไม่มีตู้เสื้อผ้า มีแต่ชิ้นชักที่มีเสื้อกล้าม ชั้นใน และกางเกงหูรูดแบบที่เขาเคยใส่เท่านั้น อาคาชิจึงเลือกที่จะให้ใส่แค่กางเกงตัวเดียว และคงต้องถือวิสาสะเอาอีกตัวเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง ก่อนจะมานั่งบนเตียง มองใบหน้าของคนที่หลับสนิทด้วยแววตาสงบ

 

            เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่

 

            เขาแค่สนใจ เพราะอาการขี้กลัวนั่นมันแสดงออกมาอย่างเปิดเผย สำหรับคนอย่างเขาที่ต้องเก็บอารมณ์ตลอดนี่ถือว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่มาก

 

            แต่กว่าจะรู้ตัวอีกที เขาก็ถลำลึกลงไปเรื่อยๆ

 

            ...จนตอนนี้ถอนตัวไม่ทันอีกแล้ว

 

            มือขาวสะอาดไล้ตามขอบตาบวมของคนที่กำลังหลับเบาๆ เรื่อยมาตามแก้มขาวอมชมพูแบบฉบับของคนสุขภาพดี ริมฝีปากบางที่มีรอยแผลนิดๆ อ่า...พรุ่งนี้คงต้องใส่ยาสินะ

 

            แสงไฟสลัวจากหน้าต่างก็เพียงพอสำหรับควงตาสีแดงที่สำรวจร่างกายฟุริฮาตะอย่างช้าๆ อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ตามหน้าอกมีรอยจ้ำอยู่เล็กน้อย และที่สีข้างมีรอยถากจางๆที่เดาว่าคนจืดจางคงจัดการทำแผลแล้ว เขาคงต้องหาทางทำอะไรซักอย่างกับรอยพวกนี้แล้วล่ะมั้ง

 

            “อึ่ก!!!” เสียงจากลำคอของฟุริฮาตะทำให้รู้ว่าคงกำลังฝันร้าย อาคาชิจึงค่อยๆล้มตัวลงนอนข้างๆและลูบผมสีน้ำตาลนุ่มมืออย่างแผ่วเบา ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้สึกดีกับสัมผัสนี้ เพราะตอนนี้ชิวาว่าของเขาขยับมาซุกอกเปลือยเปล่าและกอดเขาอย่างแน่นเนี่ยสิ!!

 

            “เฮ้อ...ขี้อ้อนจังนะโควคิ” ทำแบบนี้ตบะก็แตกง่ายๆเอาน่ะสิ อาคาชิรู้สึกถึงใบหน้าร้อนผะผ่าวของตัวเอง ไม่ต้องมีกระจกก็รู้ว่าเขากำลังหน้าแดงอยู่

 

            ‘…เกือบเที่ยงคืนแล้ว ได้เวลานอนแล้วล่ะคิดดังนั้นจึงช้อนหัวคนที่กำลังซบอกเขามาให้หนุนแขนของตน ก่อนจะจุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากบาง (กับรอยแตกเล็กๆ) ของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าจะรบกวนคนหลับขณะที่ร่างกายเกือบเปล่าเปลือยแนบชิดกันจากการกอดของทั้งคู่ และค่อยๆหลับไปกับเสียงหัวใจที่ดังกึกก้องจนน่ารำคาญนั่น

 

            ไม่เคยใจเต้นแรงกับใครที่ไหน

 

            และจะไม่เป็นอย่างนี้กับใครอีก

 

            ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกที...

 

            ...หัวใจของราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่ก็ตกอยู่ในอุ้งมือเล็กๆของชิวาว่าขี้กลัวซะแล้ว

 

 

ตัวอย่างตอนต่อไป

 

น......น่ารัก

 

โควคิ ก่อนสลบ จำได้มั้ยว่าพวกนั้นทำอะไรนายบ้าง

 

.....แล้วรู้สึกดีมั้ยล่ะ

 

ตอนนี้นายน้อยน่ารักมากกกกก//แดดิ้น

 

ทำไมไรท์รู้สึกว่านับวันเม้นยิ่งหดหาย??

 

อย่าลืมเม้นกันเยอะๆนะค้า ขอกำลังใจด่วนๆ

 

อย่าลืมทำการบ้านนะค้า//วิ่งหลบหนังสือคณิต

 

เป็นกำลังใจให้ผู้อ่านทุกคนค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

406 ความคิดเห็น

  1. #401 jkjmtae (@jkjmtae) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:55

    อ่าาาาเคยอ่าเมื่อนานมาแล้วแต่ไม่ได้ติดตามพอนึกได้กลับมาอ่านอีกที่ก็ฟินเหมือนเดิมเลยย~

    #401
    0
  2. #363 MatchaLatteCream (@tarkra) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 02:46
    ตอนก่อนนู้นบอกชิวาว่าตกหลุมพรางของราชสีร์ ตอนนี้เราว่ามันกลับกันแล้วน้า อิอิ
    #363
    0
  3. #149 aNa_AoNg (@aong009) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 11:00
    ท่านชั้งเปนผช.ที่แสนดีและเจนเทิลแมนมากๆๆๆๆค่ อ้ากกกกกก แม่ขาหนูอยากได้ผช.คนนี้

    #149
    0
  4. #134 ริท (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 20:39
    ริท ยังอ่านอยู่น่า
    #134
    0
  5. วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 13:14
    นายน้อยอย่าเพิ่งตบะแตกนะ.... 555555555 มาต่อไวๆน้าคร้าบ~
    #70
    0
  6. #69 Poison_T (@tontomnew) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 11:21
    ชิวาว่า ผู้ที่จะมาฆ่า ราชสีห์ > #69
    0
  7. #68 ปาน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 10:16
    เรียกแอมบูแลนด่วน สาเหตุฟินจนเลือดหมดตัว
    #68
    0
  8. #67 MaskedOtakuGirl (@tooney2001) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 07:53
    สครีมเลยครับพี่น้องน่ารักไปม้ายยยยยT///T
    #67
    0
  9. #66 manutchung (@manutchung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 06:41
    นายน้อยจะน่ารักไปไหนเนี่ย
    #66
    0
  10. #65 Wu.N (@ning_kris) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 06:07
    โควคิขี้้อ้อนมากกก ไรต์สู้ๆนะคะ
    #65
    0
  11. #64 เคตะน้อย (@chibaryohei) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 03:20
    ขอโทษด้วยค่ะที่ไม่ได้เม้น
    แต่จะรอฟินต่อไปนะคะ โฮะๆๆ
    #64
    0
  12. #63 Sono Chieri (@princesskyoko) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 00:29
    น่ารักอ่า
    #63
    0
  13. #62 furi02 (@furi02) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 00:08
    ขอกรี๊ดดังๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด >///< ฟินคะ แต่ที่รู้ๆตอนหน้าท่าจะฟินกว่า ฮ่าาาาาาาาาาาๆๆๆ
    #62
    0