Fic Kuroko no basket : AkaFuri

ตอนที่ 19 : Quarter 18 : Yes, I am (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    1 มิ.ย. 58

Quarter 18 : Yes, I am

 

            ฟุริฮาตะรู้สึกแปลกๆ

 

            ดูเหมือนเตียงบุด้วยหนัง

 

            เหมือนมีเข็มขัดนิรภัยด้วย

 

            ที่พิเศษสุด

 

            ‘เหมือนผ้าห่มจะมีกลิ่นเซย์ ทั้งๆที่ปกติจะเป็นกลิ่นอ่อนๆเพราะเซย์มานอนด้วยแท้ๆ แต่นี่กลิ่นชัดมาก ชัดเหมือน.....เซย์เอาผ้าห่มไปใส่

 

            อุ่นจัง......

 

            “เอาเสื้อฉันไปกอดซะแน่นแบบนี้ ชั้นก็คิดลึกเป็นนะ โควคิ” หืม??

 

            “เซย์!!! ทำไมนาย.นี่ฉันอยู่ไหนเนี่ย” ฟุริฮาตะมองรอบๆอย่างงงงวย ตอนนี้เขาอยู่ในรถ เซย์เป็นคนขับ แล้วนี่จะไปไหนกันเนี่ย?!

 

            “อ่อ.....ไปเที่ยวกัน”

 

            “อ่า......แต่เซย์เพิ่งขอ....”

 

            “ใช่...นั่นหมายความว่านายต้องไป หรือว่า...” อาคาชิเหลือบมองเล็กน้อยก่อนพูดเสียงเย็น “...นายจะไม่ไป”

 

            “ป.....ไปครับ...” เผด็จการที่สุดอ่ะ!!!! “ว่าแต่เซย์ไม่ทำงานเหรอ?”

 

            “โดด” สั้นๆง่ายๆนะเซย์

 

            “ห๊ะ!!! โดด!!!” อาคาชิ เซย์จูโร่โดดงาน!! แต่เซย์ก็เคยโดดเรียนมาดูแลเราหนิ

 

            “ก็ไม่เชิงว่าโดดหรอก ฉันให้คนจัดตารางงานถึงวันอาทิตย์บ่าย เมื่อคืนก็เลยเอางานของวันนี้มาทำก่อน” อ่า.....ใช่คนหรือเปล่าครับ?

 

            “แล้วทำไมถึงแค่อาทิตย์บ่าย??”

 

            “นั่นสิ ทำไมน้า~~” อาคาชิตอบกลับแบบกวนๆ

 

            จะว่าไป เขายังคิดไม่ตกเลยด้วยซ้ำ

 

            เมื่อวานเพิ่งสารภาพรักกับเซย์ คิดแล้วก็ยังอายนะ

 

            แล้ววันนี้จะพาไปไหนอีก

 

            ฟุริฮาตะคิดแล้วก็หน้าแดงจัดจนอาคาชิต้องรีบจอดเข้าข้างทาง

 

            “เป็นอะไรรึเปล่า หน้าแดงๆนะ ไม่สบายเหรอ” อาคาชิถามพลางเอามือทาบหน้าผาก

 

            “ม...ไม่เป็นไร” //เบียดตัวชิดประตูรถ

 

            อาคาชิมองปฏิกิริยานั้นอย่างอ่อนใจ เพิ่งลดอาการสั่นได้แท้ๆ เริ่มกลัวกันอีกแล้วเหรอ พลางเอาเสื้อคลุมหัวฟุริฮาตะไว้ “นายจะหลับต่อก็ได้ อีกครึ่งชั่วโมงน่าจะถึง”

 

            ฟุริฮาตะเพิ่งสังเกตว่า สิ่งที่คลุมกันหนาวไว้ตั้งแต่ขึ้นรถคือเสื้อตัวนอกของอาคาชิ เพราะอาคาชิเป็นคนขี้ร้อน ถ้าไม่มีเสื้อตัวนี้ตามปกติก็ต้องหันไปซุกอะไรอุ่นๆ ไม่งั้นคงแข็งตาย เปิดแอร์ 19 องศา!!! หนาวนะ แล้วเสื้อตัวนี้ก็อุ่นดี เอ๊ะ เดี๋ยวนะ

 

            “นายเอาฉันออกมายังไง”

 

            “อุ้มออกมาไง” คนผมแดงที่จดจ่อกับเส้นทางก็ตอบ

 

            “เข้าบ้านได้ไง” อย่าบอกนะว่าแอบคว้ากุญแจไปน่ะ

 

            “นายชอบไม่ล็อคบ้านนะ ไม่กลัวโจรหรือไง” ลืมอีกแล้วเหรอ??

 

            “แล้วทำไมฉันไม่ได้ใส่ชุดนอน” คำถามสุดท้ายจากคนขี้กลัว

 

            “คำตอบง่ายมาก โควคิ” อาคาชิหันมายิ้มอบอุ่น แต่เสียวยันสันหลัง “ชั้นเปลี่ยนให้”

 

            อ่า....เข้าใจแล้วครับ

 

            อีกแล้วเร้อ~~~~~~~~~~~’

 

10.30 a.m.

 

            “อ่าเซย์...สวนสนุก?”

 

            “ใช่ ไปกันเถอะ” อาคาชิจับมืออีกคนที่ยืนงงอยู่ให้เดินเข้าไปด้วยกัน

 

            “แล้วทำไมต้องสวนสนุก”

 

            “อยากมา” อาคาชิหันมายิ้มให้ฟุริฮาตะ “อยากมากับโควคิ”

 

            “อ่า....” รอยยิ้มแบบนั้นทำให้ฟุริฮาตะแทบจะละลายเลยทีเดียว

 

            “ไปกันเถอะ”

 

            ฟุริฮาตะมองมือใหญ่ที่จับมือของตนอยู่ มันช่างอบอุ่นจนไม่อยากจะปล่อยมือ อุ่นจนอยากจะจับไว้นานๆ

 

            อาคาชิกระพริบตาอย่างแปลกใจเมื่อรู้สึกว่าคนที่เดินตามเขาอยู่กระชับมือแน่นขึ้น ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อยทำเอาคนที่มองอยู่จากข้างหลังใจเต้น ก่อนจะออกเดินไปพร้อมกัน

 

5.30 p.m.

 

            ‘พลังงานหมดหลอดแล้ว…’

 

            หลังจากโดนอาคาชิลากไปเล่นทุกอย่างจนต้องอ้วกหมดไส้หมดพุง และขาสั่นจนเดินไม่ได้ (เล่นรถไปเหาะตีลังกาจนหมดแรง) เดือดร้อนคนผมแดงต้องอุ้มไปนั่งท่ามกลางสายตาประชาชนจนต้องหน้าแดงแข่งกับสีผมคนอุ้ม ในตอนเย็นแบบนี้จึงต้องลงท้ายด้วยอะไรเบาๆแบบชิงช้าสวรรค์

 

            “ถ้าเหนื่อยก็หลับก่อนได้นะ” อาคาชิดันหัวคนตัวเล็กเบาๆให้มาซบกับอกตัวเองระหว่างที่นั่งชมวิวพระอาทิตย์ตกที่แสนจะงดงาม พลางโอบไหล่คนข้างๆไว้

 

            “ไม่หลับหรอก” ฟุริฮาตะตอบโดยที่หัวยังซุกอยู่กับอกอีกฝ่าย

 

            “ทำไมล่ะ?”

 

            “วิวสวย ได้ดูกับเซย์ หลับไม่ได้หรอก” เสียงง่วงงุนของฟุริฮาตะตอบมาเบาๆ

 

            “โควคิ ฉันมีเรื่องจะบอก” ในเมื่อไม่มีคนช่วยเขาเรื่องนี้ได้ เขาก็ต้องช่วยตัวเอง และถ้าไม่พูดอะไรเลย คนตรงนี้ต้องคิดไปไกลออกนอกทะเลแน่

 

            “อะไรเหรอ” ฟุริฮาตะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวในอกที่เขาซบอยู่กับเสียงจริงจังจากปากอาคาชิจึงผุดขึ้นมานั่นหังอย่างตั้งใจ

 

            “.........” //สูดหายใจลึกๆ

 

            “.............” //งง

 

            “ฉันรักโควคินะ” การสารภาพรักครั้งแรกของอาคาชิ เซย์จูโร่ เริ่มได้!!

 

            “ห๊ะ!!!!

 

            “รักโควคิ” พูดจบอาคาชิก็เริ่มหน้าแดงเป็นริ้วๆพลางหลบสายตา

 

            “อ......อ..........”

 

            “ไม่รู้เลยว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว รู้ตัวอีกที....” ดวงตาสีแดงหันกลับมาสบตาอีกคู่ที่กำลังเบิกกว้าง

 

            “....รู้ตัวอีกทีก็รักนายจจนขาดไม่ได้แล้ว”

 

            “........อ...............อ..............”

 

            “ทั้งรัก ทั้งห่วง ทั้งหวง อยากให้เป็นของฉันคนเดียว”

 

            “ฮึก.......” น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาสีน้ำตาลใส อาคาชิจึงเกลี่ยออกเบาๆ

 

            “เป็นแฟนฉันได้มั้ย??”

 

            “ฮึก.....เซย์บ้า.............ฮึก” อาการสะอื้นเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

 

            “อย่าร้องไห้สิโควคิ เป็นอะไร”

 

            “เซย์บ้า....ฮึก.....บ้าที่สุดเลย”

 

            ตุ้บ....

 

            ฟุริฮาตะโผเข้ากอดอาคาชิอย่างจังจนร่วงลงไปกองกับพื้นชิงช้าด้วยกัน ในขณะที่คนตัวเล็กซึ่งอยู่ด้านบนยังคงร้องไห้ไม่หยุด

 

            อ่า.....เข้าใจละ

 

            “ดีใจมากเหรอโควคิ” อาคาชิถามพลางลูบหัวคนข้างบนเบาๆ

 

            “ดีใจ....ที่สุด.......ฮึก เซย์บ้า” อาคาชิจึงดันคนด้านบนให้นั่ง ก่อนที่ตัวเองจะนั่งข้างๆบนพื้นชิงช้า

 

            “ดูสิ พระอาทิตย์ตกพอดีเลย”

 

            “สวย.......ฮึก”

 

            “แล้วคำตอบล่ะ??”

 

            “อื้อ.....” //พยักหน้ารัวๆ

 

            “นัยน์ตาสีแดงทอประกายอ่อนหวานท่ามกลางแสงสุดท้ายของวันช่างดูงดงาม แต่ก็ยังไม่งดงามเท่าภาพคนสองคนที่กอดกันด้วยความรักทั้งหมดที่มี

 

            “รักโควคินะ รักที่สุด”

 

            “ฉันก็รักเซย์ที่สุด ฮึก.........”

 

            ริมฝีปากบางที่ใช้สัมผัสเขาแล้วหลายต่อหลายครั้งค่อยๆจูบซับน้ำตาอย่างช้าๆ แล้วเลื่อนมาสัมผัสริมฝีปากบางที่สั่นระริกด้วยแรงสะอื้น สัมผัสอ่อนหวานบางเยาที่ริมฝีปากทำให้ดวงตาสีน้ำตาลค่อยๆปรือลงก่อนตอบรับอีกฝ่ายอย่างไร้เดียงสา จูบที่แสนนุ่มนวลยังคงดำเนินต่อไปจนหมดแสงสุดท้ายของวัน

 

Monday 8.30 p.m.

 

            วันนี้เซย์รินมีนัดซ้อมเช้า และทุกคนกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมไปเข้าแถวกัน แต่ดูเหมือนว่าใครบางคนจะง่วงมาก

 

            “ฮ้าว~~~~~~~

 

            “ไปอดหลับอดนอนมาจากไหน ฟุริฮาตะ” คากามิถามเพื่อนที่หาวอ้าปากกว้าง

 

            “เมื่อคืนนอนดึกนิดหน่อย” ฟุริฮาตะตอบพลางถอดเสื้อ

 

            จะไม่ให้ดึกได้ไง ยังดีว่าเซย์ทันชินคันเซ็นเที่ยวสุดท้าย แต่ก็เป็นห่วงนั่งรอเซย์โทรมาบอกว่าถึงบ้านตั้งตี 1 กว่าๆ ตื่นมาตอน 7 โมงเช้า พูดง่ายๆนะ

 

            ผมหลับไปไม่ถึง 1 ชั่วโมงเลยอ่ะ

 

            “ฟุริ!! โดนยุงกัดอีกแล้วเรอะ บ่ายันไหล่เลยนะ” คาวาฮาระถาม

 

            “ของเก่ายังไม่จางเลยนะ อย่าลืมใส่เสื้อนอนสิ” ฟุคุดะแซวความขี้ลืมของเพื่อนเล่น

 

            “อ...อือ”

 

            “ไม่สบายรึเปล่า หน้าแดงนะ” ฟุคุดะดูจะงงกับอาการแปลๆของเพื่อน

 

            “ไม่เป็นไรหรอก”

 

            ใช่ รอยไม่จางลงซักรอย 2 รอยเก่าที่อาคาชิทำเมื่อเดือนก่อนเจ้าตัวก็ซ้ำตลอดจนไม่จางลงซักที แถมเมื่อคืนยังทำเพิ่มอีก!!!!

 

            ก็เขานี่แหละทีทำให้อาคาชิเกือบพลาดชินคันเซ็นเที่ยวสุดท้าย

 

            “เป็นยุงสีแดงที่ดุจริงๆนะครับ”

 

            “ใช่...แว้ก!!! คุโรโกะ”

 

            “เป็นแฟนกันแล้วสินะครับ”

 

            “ม....ไม่ใช่อย่างนั้นนะ” ฟุริฮาตะปฏิเสธทั้งๆที่หน้าแดง

 

            “ไม่ทันแล้ว” คากามิที่เพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จเดินมาคุยพร้อมพาดแขนไว้บนบ่าคนตัวเล็ก

 

            “หนักครับ กล้ามเนื้อเกินความจำเป็นของคุณน่ะ” คุโรโกะหันไปคุยกับฟุริฮาตะ “แล้วตกลงเป็นแฟนกันแล้วสินะครับ”

 

            ทั้งห้องเหลือกันแค่ 3 คนที่รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี ถึงอย่างนั้นฟุริฮาตะก็ยังเขิน แต่...

 

            “อือ....เมื่อวาน......” //หน้าแดง

 

            “เหรอๆ แล้วไปถึงไหนกันแล้วอ่ะ แล้ะ..แอ้ก!!!” คำถามของคากามิ แม้จะโดนคุโรโกะสกัดดาวรุ่งด้วยการแทงซี่โครงแล้วแต่ฟุริฮาตะก็ยังอายอยู่ดี

 

            “คากามิคุงถามอะไรดูความเหมาะสมหน่อยครับ”

 

            “อะไรเล่า ทีเรายัง...อุ้ก!!!” //โดนต่อยท้อง

 

            “ฟุริฮาตะคุงไปก่อนเถอะครับ ผมขอจัดการเจ้าคนปากมากนี่ก่อน” //หน้าแดง

 

            “อ่า.....อืมๆๆ” ฟุริฮาตะเดินออกจากห้องล็อกเกอร์ทันที เสียงคากามิโวยวายดังมาตลอดทางก่อนจะค่อยๆเงียบหายไป และก็มีเสียงข้อความเข้าขัดจังหวะการเดิน เมื่อเห็นข้อความที่ ใครคนหนึ่งส่งมาให้ก็อดที่จะยิ้มออกมาพร้อมกับหน้าร้อนผ่าวไม่ได้

 

            คิดถึงโควคินะ รักที่สุด /เซย์

 

            “คิดถึงเซย์เหมือนกัน รักนะครับ”

 

 

จบแล้ววววววววววว

 

แต่ยังมีตอนพิเศษที่จะออกมาเรื่อยๆนะคะ อย่าเพิ่งหนีหายกันไปไหนน้า

 

แต่ยังไงก็ฝากคู่ไฟดำไว้ในอ้อมอกทุกท่านด้วยค่ะ //โค้งงามๆ

 

และจะมีคู่อื่นๆออกมาเรื่อยๆค่ะ //โค้งงามๆ

 

ตอนพิเศษแต่งแล้วนะคะ และแน่นอนกับ nc //เขินหน้าแดง

 

อย่าเพิ่งทิ้งเค้าไปน้า~~~~~~~~~ //ตะโกนก้อง

 

บ๊ายบายยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

406 ความคิดเห็น

  1. #368 MatchaLatteCream (@tarkra) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 03:04
    ชอบความนายน้อยเขิน ฮือ ทำรอยเยอะขนาดนี้เดี๊ยนแนะนำให้ทำทั้งตัวไปเลยค่ะ อย่าได้เหลือออออ
    #368
    0
  2. #154 aNa_AoNg (@aong009) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 14:29
    หวานไปๆๆๆๆ ยาวไปๆๆๆๆ 656อิจฉาคนมีความรัก
    #154
    0
  3. #114 fonshi (@animefon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 16:40
    น่ารักมากค่ะ ทั้ง2คู่เลยเราจอโทษนะคะที่ไม่ได้เม้นตั้งแต่แรก แต่อยากจะบอกว่าฟิคเรื่องนี้สนุกจริงๆค่ะ แล้วเป็นฟิคการ์ตูนไม่กี่เรื่องที่เราติดตามแถมยังเป็นคู่หายากอีกTT เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ ปล.เท่าที่อ่านมามีหลายช่วงพิมผิด (ตอนก่อนๆอ่ะค่ะแต่นิดเดียวนะคะ)อาจจะเพราะความมึนเราเคยเป็นค่ะ ไรเตอร์อาจจะตกหล่นไป แต่ก็ยังน่าติดตามอยู่ดีค่ะ เรารออยู่นะคะ
    #114
    0
  4. #112 Sono Chieri (@princesskyoko) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 21:02
    ว๊ายๆๆๆ น่ารักเป็นบ้าเลย
    #112
    0
  5. #110 Wu.N (@ning_kris) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 17:58
    ฮื่อออออ อย่าเพิ่งทิ้งเริ่องนี้เหมือนกันนะ T_T ชอบเรื่องนี้อ่ะน่ารักที่สุด
    #110
    0
  6. วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 15:32
    ดาเมจแรงมากงับ จะรอคร้าบบบบบ
    #107
    0
  7. #106 นิจิคาตะ K.S.P (@sandy4869) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 13:08
    อร้ากกกกก น่าร้ากกก คิกๆ เขิลลลลอ้ะ!? >_ #106
    0
  8. #105 กุมารีกานต์ (@gumareegant) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 12:09
    ฟิน~~~~~~~~~
    #105
    0
  9. #103 กุมารีกานต์ (@gumareegant) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 07:58
    รอ~~~
    #103
    0
  10. #102 Akanezung (@fanfiction) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 22:46
    เค้าจาสารภาพรักกันแล้วช่ายม้ายยย
    #102
    0
  11. #101 Akanezung (@fanfiction) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 22:46
    รอจ้าาาา
    #101
    0
  12. #100 furi02 (@furi02) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 22:41
    รอซิคะ!!!! แหม่~ นายน้อยพาหนูฟุริมาเที่ยวแบบนี้ ฟินสิจ๊ะ
    #100
    0