Fic Kuroko no basket : AkaFuri

ตอนที่ 28 : Special Chapter : Happy New Year

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    29 ธ.ค. 58

Special Chapter : Happy New Year

 

            เหล่ารุ่นปาฏิหาริย์นัดรวมตัวกันฉลองเนื่องในโอกาสปีใหม่ หลังจากไม่ได้เจอหน้ากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาค่อนข้างนาน เนื่องจากแต่ละคนก็เลือกเส้นทางที่จะเดินแตกต่างกัน ทำให้มีเวลาว่างไม่ตรงกันเท่าไหร่นัก และเมื่อตรงกันแล้วก็ต้องใช้ให้คุ้ม

 

            และเขาก็กำลังอ้อนวอนขอร้องให้ใครบางคนไปกับเขาอยู่

 

            “นะโควคิ ไปด้วยกันหน่อยสิ” ถ้าหุ้นส่วนคนไหนมาเห็นภาพนี้เข้าคงอึ้งไปหลายวัน เมื่อว่าที่ประธานบริษัทอาคาชิกรุ๊ป ซึ่งถือครองตำแหน่งบริษัทที่มีเครือข่ายมากที่สุดในญี่ปุ่น อาคาชิ เซย์จูโร่ ผู้ซึ่งหยิ่งทระนงตนไม่อ้อนวอนขอร้องใคร กำลังขอร้องผู้ชายหน้าตาธรรมดาๆคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรนอกจากฝีมือในการมัดจักรพรรดิสีแดงให้อยู่หมัดเท่านั้น

 

            “จะให้ฉันไปทำไมล่ะ เซย์ก็ฉลองกับเพื่อนสิ” ฟุริฮาตะยังคงยืนยันคำเดิม หลังจากผู้ชายหน้าตาดีคนนี้อ้อนวอนขอร้องเขามานานเกือบชั่วโมง

 

            “เท็ตสึยะก็ไปนะ”

 

            “คุโรโกะคนเดียว แล้วยังไงเขาก็คุยกับเพื่อนของเขา” อาคาชิตาพราวระยับเมื่อแอบจับอะไรบางอย่างได้

 

            “กลัวเหงาล่ะสิ”

 

            “รู้ก็ดี” ฟุริฮาตะขยับมาประจันหน้ากับอาคาชิ “ฟังนะเซย์ นายไปฉลองกับเพื่อนก็ควรคุยกับเพื่อน ถ้าฉันไปก็เป็นตัวขัดขวางความสนุกอยู่ดี ไม่เอาด้วยหรอก” คราวนี้อาคาชิก็นั่งประจันหน้าฟุริฮาตะบ้าง

 

            “ฟังนะโควคิ” อาคาชิกอบกุมฝ่ามือนุ่มนิ่มไว้กับตัว “ไดกิกับเรียวตะคบหากันอยู่ แล้วยังไงสองคนนั้นก็ไปด้วยกัน แน่นอนเลยว่าไดกิต้องแสดงความเป็นเจ้าของใส่เรียวตะแน่ๆ นายคิดอย่างงั้นมั้ย?”

 

            “อืม ก็จริง” ฟุริฮาตะพยักหน้าหน่อยๆ

 

            “แล้วกลับดึกขนาดนั้น คากามิไม่มีทางยอมให้เท็ตสึยะกลับบ้านคนเดียวแน่ๆ ยังไงหมอนั่นก็ต้องตามเท็ตสึยะมาด้วย นายเข้าใจที่ฉันพูดรึเปล่า”

 

            “ก็เข้าใจ แต่...” อาคาชิไม่ฟังอะไรทั้งนั้นและพูดต่อทันที

 

            “ถ้าคากามิมา ฮิมุโระก็ต้องมา ต่อให้ไม่มาอัตสึชิก็ต้องหนีบเขามาแน่ๆ เจ้านั่นติดเขาจะตาย ดังนั้นเขาก็มาเป็นคู่อีก”

 

            “อื้อ แล้วยังไง?”

 

            “ชินทาโร่น่ะ ถ้าทาคาโอะไม่มาก็ต้องไม่มา ซัทสึกิติดต่อให้ทาคาโอะพาชินทาโร่มาแล้ว”

 

            “แล้วมันเกี่ยวยังไงล่ะ”

 

            “ก็เขามากันเป็นคู่ๆ ฉันเข้าไปคนเดียวฉันก็เหงานะ โควคิก็ไปกับฉันสิ” ฟุริฮาตะขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งผิดปกติบางอย่าง

 

            “แล้วโมโมอิล่ะ”

 

            “ไปเที่ยวกับครอบครัว มาไม่ได้” อาคาชิเอาฝ่ามือนุ่มที่กอบกุมไว้มานาบกับแก้มตน “นะโควคิ ไปกับฉันเถอะนะ ถ้าฉันไปคนเดียวมันต้องเหงามากแน่ๆ นายจะปล่อยให้ฉันเป็นแบบนั้นไม่ได้นะ”

 

            ฟุริฮาตะส่ายหัวเบาๆและยังคงยืนยันว่าจะไม่ไปเช่นเดิม อาคาชิถึงกับโอดครวญอยู่พักใหญ่ อ้อนวอนให้ไปซะให้ได้ แม้ครั้งนี้ฟุริฮาตะจะหัวดื้อไม่ยอมไปก็ตาม

 

.....

 

....

 

...

 

..

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

3 วันต่อมา

 

            “เพราะเซย์ขอหรอกนะ” ฟุริฮาตะหันไปพูดกับคนที่กำลังขับรถเข้าร้านอาหารร้านหนึ่ง เป็นร้านอาหารกึ่งบาร์ และมีห้องวีไอพีสำหรับคนที่ต้องการความเป็นส่วนตัวสูง ซึ่งแน่นอนว่านั่นคือห้องที่พวกเขาจะใช้บริการในวันนี้ และเป็นคนที่นั่งข้างๆนี่เองที่จัดหาร้านและจองที่นั่งไว้

 

            ...ก็ร้านนี้มันอยู่ในเครืออาคาชิกรุ๊ป...

 

            “ครับๆ ขอบคุณที่มาด้วยกันนะครับ” อาคาชิยิ้มระหว่างที่ถอยรถเข้าจอด ก่อนที่ทั้งคู่จะลงจากรถและเดินเข้าร้านไปเพื่อเข้าสู่ห้องพิเศษที่ได้ทำการจองล่วงหน้าไว้แล้ว และเมื่อพวกเขาไปก็พบว่ามีคนรออยู่แล้ว

 

            “โย่ว อาคาชิ” ทาคาโอะ คาซึนาริ พร้อมกับมิโดริมะนั่นเอง “สวัสดีนะ ฟุริฮาตะ”

 

            “ไม่คิดว่านายจะกระตือรือร้นถึงขนาดมาก่อนนะ ชินทาโร่”

 

            “ฉันแค่ผ่านมา” แต่แก้ตัวได้ไม่ทันไร ก็มีคนช่วยแก้ต่างให้เรียบร้อย

 

            “พวกเราเดินมาน่ะ ชินจังบอกว่าวันนี้รถต้องติดแน่ๆก็เลยชวนกันเดินมา”

 

            “ทาคาโอะ!!” มิโดริมะเสียงดังใส่ก็แล้ว แต่ไม่อาจทำให้คนอย่างทาคาโอะสะทกสะท้านแต่อย่างใด กลับหัวเราะลั่นเหมือนเจอเรื่องตลกเสียด้วยซ้ำ...ซึ่งมันก็ตลกจริงๆ

 

            “โควคิอยากกินอะไรมั้ย?” และเมื่อเห็นคู่ทางนั้นเข้าสู่โลกส่วนตัว ตัวเองก็ขอเข้าบ้าง โดยลากเอาคนที่ตั้งแต่เข้าห้องมาเขาก็ไม่ยอมปล่อยมือเข้าโลกส่วนตัวกับเขาด้วย

 

            “ไม่เอาอ่ะ” และในไม่ช้าทุกคนก็เข้ามาเกือบครบ ขาดก็แต่...

 

            “เจ้าบ้าคิเสะหายหัวไปไหนฟระ!?” อาโอมิเนะที่มาถึงคนล่าสุดดูหัวเสียวเบาๆ

 

            “โดนเบี้ยวซะแล้วมั้ง” คากามิพูดเบาๆเพื่อกวนอารมณ์ ซึ่งก็ได้ผลเป็นอย่างดี ทำเอาทั้งห้องคับแน่นไปด้วยเสียงของอดีตเอสคนเก่งทั้งสองทะเลาะกัน โดยที่ดวงตาสีฟ้ามองอย่างเนือยๆและหันกลับมาคุยกับฟุริฮาตะต่ออย่างไม่สนใจแฟนที่กำลังทะเลาะกับคนอื่นนัก

 

            “เอ่อ...ปล่อยไว้อย่างนี้จะดีเหรอคุโรโกะ” ฟุริฮาตะถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

 

            “ปล่อยไว้เถอะครับ เดี๋ยวเหนื่อยก็หยุดกันเอง” คุโรโกะหันไปมองซักพักก็หันกลับมา “เห็นมั้ยครับ หยุดแล้ว”

 

            อาโอมิเนะเดินไปที่โต๊ะเครื่องดื่มเพื่อจัดการชงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ดีๆมาดื่มกัน (อาคาชิบอกว่าเชาค่อนข้างมีฝีมือเรื่องนี้ เพราะเริ่มดื่มตั้งแต่สมัยอยู่เทย์โค) และแน่นอนว่าเขาจะไม่แตะต้องเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ถึงแม้วว่าเขาจะค่อนข้างคอแข็งก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากเสี่ยงจนอาคาชิต้องอุ้มเขากลับบ้านหรอกนะ แน่นอนว่าของเขาและคุโรโกะก็ยังคงเป็นม็อกเทลธรรมดาไร้แอลกอฮอล์ และแน่นอน...วานิลลาเชค

 

            ผ่านไปซักพักก็มีผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเป็นพิรุธที่สุด คือ ใส่หมวกไหมพรมทั้งๆที่อากาศไม่ได้หนาวขนาดนั้น ใส่ผ้าปิดปากรวมไปถึงแว่นกันแดด ทั้งๆที่เวลานี้เกือบสามทุ่มแล้ว

 

            “อ้าาาา กว่าจะเข้ามาได้นะ” แล้วหมวกไหมพรมก็ถูกถอดออก เผยให้เห็นเส้นผมสีทองสวยพลิ้วไหว และดวงตาสีน้ำตาลหลังแว่นกันแดดสีทึบก็ตามออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคยหลังจากปลดสิ่งปิดบังใบหน้าหมดแล้ว

 

            “มาได้ซะทีนะไอ้คิเสะ มานี่!!” คิเสะทำหน้างงๆก่อนจะเดินไปหาอาโอมิเนะที่เรียกให้ไปนั่งข้างๆ “ทำไมมาช้าห๊ะ ฉันรอนานแล้วนะรู้มั้ย”

 

            “ก็ฉันบอกนายแล้วนะว่าวันนี้ติดถ่ายแบบ มาช้านิดนึง ฝากบอกทุกคนด้วย” และเมื่อเห็นสีหน้าคนอื่นๆในห้องก็หันกลับไปหาแฟนตัวเอง “อย่าบอกนะว่านายลืม!?

 

            ...ไม่บอกจะไม่คิดว่าเป็นแฟนกันนะเนี่ย วิธีปิดความสัมพันธ์ของพวกดาราหรือไง...

 

            “ก....ก็....”

 

            “พอเลยไดกิ แฟนนายมาแล้วก็ไปชงเครื่องดื่มมาเพิ่มซะ” อาคาชิตัดปัญหาด้วยการไล่คนดำแต่ชงเครื่องดื่มเก่งให้ไปทำหน้าที่ของตัวเองทันที ไม่ช้าไม่นานค็อกเทลสูตรแอลกอฮอล์น้อยก็ถูกนำมาเสิร์ฟให้แต่ละคน และเริ่มช่วงเวลาแห่งการคุยอย่างพร้อมหน้าซักที

 

.....

 

....

 

...

 

..

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

            “คิเสะ!! มาดื่มแข่งกัน” อาโอมิเนะเอ่ยชวนแฟนตัวเอง และคิเสะรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน “ทำไมวะ นายก็คอแข็ง ไม่เห็นต้องกลัวเมาขนาดนั้นเลย”

 

            “ก็...ก็...” ฟุริฮาตะคิดว่าเขาตาลายจากแสงไฟ เพราะรู้สึกว่าคิเสะจะหน้าแดงขึ้นวูบหนึ่ง “ก็....ก็ถ้าฉันดื่มแล้วเกิดเมาขึ้นมา ใครจะพานายกลับบ้านล่ะ ปกตินายเคยไม่เมาเวลาดื่มซะที่ไหน”

 

            “เออ ก็จริงนะ” อาโอมิเนะเริ่มสำนึกได้ในตัวเองและหันไปชวนอีกคนแทน “คากามิ...”

 

            “ขอผ่าน เดี๋ยวขับกลับไม่ไหว คุโรโกะขับให้ไม่ได้” แต่ก็โดนอีกฝ่ายปัดกลับทันควันก่อนจะชวนจบด้วยซ้ำ ทีนี้ก็ไม่เหลือ...

 

            “อาคาชิ นายห้ามปฏิเสธนะ” ...ใครให้ท้าแล้ว

 

            จะบ้าเหรอ!!!’

 

            เป็นอันรู้กันว่าอาคาชิเป็นพวกทำงานตำแหน่งใหญ่โต การดื่มของมึนเมาเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องเผชิญในงานสังคมที่เจ้าตัวต้องออกบ่อยครั้ง ทำให้อาคาชิค่อนข้างเมายาก และจากสมรรถนะทางกายของเจ้าตัวแล้ว การเมาคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เพราะคนอย่างอาคาชิไม่มีทางเมาให้บุคลิกดูน่าเกลียดแน่นอน

 

            อันที่จริงแล้ว เราอยู่กับเซย์มาตั้งนาน เซย์เองก็ออกไปงานเลี้ยงกับลูกค้าตอนกลางคืนออกบ่อย กลับมายังไม่เห็นเมาเลย แค่หน้าแดงๆนิดหน่อยเอง

 

            คงไม่เป็นไรหรอก

 

            “เอาไงโควคิ ทางนั้นท้าฉันมาน่ะ”

 

            “ก็เอาสิ ถ้านายเมาฉันขับกลับให้ก็ได้นะ” หลังจากคิดคำนวณสะระตะอยู่ครู่หนึ่งก็ให้อีกฝ่ายดื่มแข่งกับอดีตเอสแห่งโทโอ ทั้งยังเย้าเบาๆแถมท้ายให้อีกฝ่ายคิดว่า ยังไงฉันก็ขับรถเป็น พานายกลับได้แน่นอน

 

            …พูดง่ายๆคือ ยั่วอารมณ์ให้อาคาชิเอาชนะให้ได้ก็แค่นั้น...

 

            “ฟุริฮาตะคุงนี่ใจร้ายจังนะครับ” คุโรโกะที่นั่งอยู่อีกข้างของเขาพูดขึ้นมา ยังไงก็ไม่มีทางปิดเรื่องแบบนี้กับคนอย่างคุโรโกะได้อยู่แล้ว

 

            “แค่เร่งนิดหน่อยน่ะ ยังไงเซย์ก็คงไม่ยอมแพ้ใครง่ายๆแน่” ฟุริฮาตะเชื่อมั่นในตัวแฟนตัวเองมาก แต่ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นเครื่องดื่มที่อาโอมิเนะไปชงมาเพื่อใช้ในการแข่ง “น...นั่นอะไรน่ะ น่ากลัว....”

 

            “B-52 ค็อกเทลสุดร้อนแรงที่ช่วยให้การแข่งจบเร็วขึ้นไงล่ะ” อาโอมิเนะหันมาตอบ และหยิบแก้วหนึ่งจากในนั้นขึ้นมายื่นให้คิเสะ “อันนี้ของนาย กินซะ”

 

            “ฮะ! ฉันไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวพาอาโอมิเนจจิกลับบ้านไม่ไหว” แต่อาโอมิเนะก็หันมาทำหน้าดุใส่

 

            “กิน!!!

 

            “ครับ...” แล้วคิเสะก็ยอมรับแก้วมา แต่ก็ยังไม่ดื่มในทันที เพราะช่วยคนรักวางค็อกเทลที่มีไฟลุกอยู่ที่ปากแก้วลงบนโต๊ะพร้อมหลอดดูด รวมถึงส่งวานิลลาเชคที่อาโอมิเนะทำเพิ่มให้คุโรโกะ ก่อนที่ผู้เข้าแข่งขันในการดื่มเครื่องดื่มฤทธิ์แรงครั้งนี้ทั้งคู่จะค่อยๆดูดเข้าไป...

 

            “เดี๋ยวนะ แก้วที่ฉันให้นายล่ะคิเสะ” อาโอมิเนะหันมาถามด้วยความสงสัย

 

            “ก็มันเหมือนกันนี่นา ฉันก็เลยส่งของฉันให้อาคาชิจจิก่อน”

 

            “ว...ว่าไงนะ” อาโอมิเนะแทบจะตาเหลือกออกมาจากเบ้า “อาคาชิหยุด” แล้วเจ้าตัวก็เปลี่ยนแก้วกลับ โดยเอาแก้วนั้นให้คิเสะตามเดิม และเอาอีกแก้วให้อาคาชิ ก่อนจะดูดเข้าไปพร้อมๆกัน ความร้อนไหลผ่านลำคออาคาชิจนเจ้าตัวรู้สึกได้เลยว่ามันแทบจะร้อนไปทั้งตัว ค็อกเทลจากส่วนผสมแอลกอฮอล์ดีกรีสูงไหลลงคออย่างรวดเร็วไม่แพ้ตอนจิบแรกที่ลงลำคอจากแก้วที่คิเสะยื่นให้ และเขาใช้เวลาไม่นานนักก็หมดช็อตแรก

 

            คิเสะที่ยังไม่ยอมดื่มแก้วของตัวเอง นั่งมองคนทั้งคู่ที่ถึงแม้จะแค่ช็อตแรกเข้าปากไปก็มีอาการหน้าแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าอาการหน้าแดงนี่เขาดูจากอาโอมิเนะ

 

            อาโอมิเนจจิที่ดำๆยังหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัดขนาดนี้ แล้วอาคาชิจจิ...

 

            “แดงเถือกแทบจะกลืนไปกับสีผมเลยนะครับอาคาชิคุง” คุโรโกะพูดเสร็จก็ดื่มวานิลลาเชคของตัวเองเข้าไปอึกใหญ่ “แต่มันดูร้อนมากๆเลยนะครับ”

 

            “อาคาจิน มันน่ากลัวอ่ะ มีไฟลุกด้วยอ่า” มุราซากิบาระทำท่ากลัวเมื่อเห็นบุคคลคอแข็งของทีมทั้งคู่หน้าแดงตั้งแต่ช็อตแรก

 

            “นี่ๆชินจัง มีวิธีแก้เมาแบบเร่งด่วนมั้ย” ทาคาโอะกระซิบถาม

 

            “ของแบบนั้นมีที่ไหนล่ะ”

 

            “ยังจะต่ออีกมั้ยทั้งคู่” ฮิมุโระที่ทำหน้าที่เป็นกรรมการถามขึ้นมา “มีใครไม่ไหวมั้ย”

 

            “ไหว” เสียงเรียบนิ่งไม่มีอาการสั่นดังมาจากปากอาคาชิ

 

            “นายไหว ฉันก็ไม่ยอมหรอก” อาโอมิเนะกัดฟันตอบ “คนที่จะเมากว่าฉันได้ มีแต่ฉันเท่านั้น!!

 

            “ประโยคบ้าๆนั่นคืออะไรน่ะอาโอมิเนะ” มิโดริมะที่เตรียมประจำการเผื่อฉุกเฉินตัดขึ้นมา แล้วแก้วที่สองก็อยู่ตรงหน้าคนทั้งคู่ แต่ก่อนที่เขาจะดื่มลงไป...

 

            “ร้อน” เสียงพึมพำเบาๆคล้ายละเมอมาจากคุโรโกะที่คอพับคออ่อนไปแล้ว...

 

            “ใช่ มันร้อน” อาคาชิขมวดคิ้วเบาๆโดยที่ยังหน้าแดง

 

            “จะไม่ร้อนได้ไงล่ะอาคาจิน ไฟทั้งนั้นเลย” แต่ฟุริฮาตะที่นั่งข้างๆคนทั้งคู่รู้สึกถึงอะไรบางอย่างแปลกออกไป

 

            ทำไมมันร้อนขึ้น ทั้งจากตัวคุโรโกะแล้วก็เซย์

 

            “ร้อน” คราวนี้คุโรโกะปีนไปนั่งบนตักคากามิที่นั่งอีกข้างของเขา “ช่วย....ด้วย......ร้อน”

 

            “หือ?” คากามิถึงกับขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิและท่าทางที่เปลี่ยนไปของร่างบอบบางบนตัก “คุโรโกะ นายเป็นอะไร”

 

            “ไทกะ.....ร้อน” คราวนี้เปลี่ยนของจริง เปลี่ยนซะจนคากามิหน้าแดง สรรพนามเริ่มเปลี่ยนไปและคนตัวเล็กที่สุดเข้าบดเบียดร่างที่แข็งแกร่งกว่ายิ่งกว่าเดิม

 

            ดวงตาสีแดงตวัดวูบไปที่อาโอมิเนะซึ่งเริ่มดูล่อกแล่กอย่างเป็นธรรมชาติของคนมีพิรุธ

 

            “นายใส่อะไรลงไปในนั้น ทั้งแก้วฉันแล้วก็เท็ตสึยะ”

 

            “ห...เฮ้ย ฉันไม่รู้เรื่อง” คราวนี้อาคาชิยิ้มเย็นขึ้น

 

            “งั้นเปลี่ยนคำถาม” ดวงตาสีแดงสดเป็นประกายวาวด้วยอารมณ์เบื้องลึก “ของเท็ตสึยะฉันไม่รู้ แค่ของฉัน...นายใส่อะไรลงไปในแก้วของเรียวตะ”

 

            “อ...เอ๋? ฉันเหรอ” คราวนี้คิเสะแทบจะลุกหนีจากแก้วช็อตที่วางตรงหน้าตัวเอง

 

            “ลองคิดดูนะ ช็อตพวกนี้ปนๆมากันหมด แต่ของเรียวตะ นายปักหลอดลงในนั้นแล้วแยกให้เรียวตะโดยเฉพาะ แต่ฉันก็เผลอจิบไปนิดหน่อย แก้วนั้นแหละที่น่าสงสัยสุด”

 

            “น...นั่นมันแก้วที่อ่อนเป็นพิเศษต่างหากล่ะ”

 

            “มันร้อนพอกันเลย และตอนนี้ฉันก็รู้สึกว่ามันร้อนมากขึ้น” ฟุริฮาตะดึงทิชชู่ออกมาและส่งให้อาคาชิซับเหงื่อ ในขณะที่ตัวเองก็หยิบแก้วของคิเสะและแก้วที่อยู่รวมๆกันมาดมๆดูก็ไม่เจอกลิ่นอะไรผิดปกติ ลองจิบดูก็ไม่พบความแตกต่างเลยด้วยซ้ำ

 

            ...ใช่ ไม่แตกต่าง แรงพอกันเลย...

 

            คิเสะเองก็ลองคว้าแก้วที่วางรวมๆกันไปดื่มดูจนหมด ก็ไม่รู้สึกร้อนมากไปกว่าความร้อนที่แผดเผาในลำคอจากแอลกอฮอล์เข้มข้น

 

            “ร้อน....ไทกะ....ร้อน...”

 

            “ร้อนแล้วมาเบียดเพิ่มเนี่ยนะ” คากามิกัดฟันพร้อมทั้งพยายามแกะมือคนตัวเล็กที่ล็อคคอเขาแน่นออก แต่ก็ไม่เป็นผล และในตอนนั้นเอง...

 

            ...ฟุริฮาตะก็รู้สึกร้อนขึ้นมา...

 

            “คายออกมาไดกิ นายใส่อะไรลงไป” คราวนี้ดวงตาสีแดงชักจะเรืองๆเป็นพิเศษ อาโอมิเนะจึงโยนซองยาลงกับโต๊ะ

 

            “เอ๋ๆๆๆ สีแบบนี้มันไม่ใช่พวกยาปลุกเซ็กส์เหรอ?” ทาคาโอะจับสังเกตได้ก็คว้าขึ้นมาดู

 

            “ยาปลุกเซกส์!!” คราวนี้ทั้งห้องแทบจะตะโกนออกมา

 

            “อืม น่าจะใช่นะ ขอดูหน่อยสิ” คราวนี้ทาคาโอะจัดการหยิบยามาดมๆ ขยี้เป็นผง และสารพัดวิธีทดสอบเบื้องต้น ซักพักก็เงยหน้ามาตอบว่า “ชัดๆล่ะ ยาปลุกเซกส์จริงๆ”

 

            “หา!!!

 

            “มันเป็นพวกออกฤทธิ์ได้ดีด้วยนะ แต่ส่วนใหญ่ถ้าเอาผสมกับแอลกอฮอล์จะทำให้คู่นอนมีอารมณ์ร่วมด้วยมากขึ้นนะ ประมาณว่ามึนๆกรึ่มๆก็เข้าได้ง่ายหน่อย แต่ถ้าไม่ใช้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็จะปลุกได้ง่ายกว่าเดิมนิดนึง” ทาคาโอะหันไปยิ้มทะเล้นใส่อาโอมิเนะเจ้าของยา “ฉันพูดถูกมั้ย อาโอมิเนะ”

 

            “ก....ก็จะวางให้คิเสะอ่ะ ใครจะไปคิดว่ามันจะเป็นแบบนี้”

 

            “แล้วคุโรโกะล่ะ” คราวนี้คากามิถามขึ้นมา

 

            “มันคงปลิวลงไปนิดหน่อย”

 

            “ไม่นิดมั้ง” มิโดริมะค้านขึ้นมาเมื่อคนจืดจางดูหน้าแดงขึ้นทุกทีๆ

 

            “นี่นายจะวางยาฉันเหรออาโอมิเนจจิ โรคจิตจังเลยนะ” คิเสะดุขึ้นมา แต่นั่นก็ไม่ทำให้อาคาชิสนใจเท่า...

 

            “โควคิเป็นอะไร”

 

            “ฉ...ฉัน......ฉัน...จิบมันไปหน่อยนึง”

 

            แทบทั้งห้องถึงกับเงียบกริบ เพราะอาคาชิดูท่าจะโมโหขึ้นมาแล้ว

 

            “เอ่อ.....ความจริงถ้านายอดทนอีกซักนิดนึงนะ สองสามชั่วโมงก็คงหมดฤทธิ์” ทาคาโอะพูดแบบเกรงๆสายตาน่ากลัวนั่น แต่อาคาชิก็ฉุดฟุริฮาตะให้ลุกขึ้นเดินตามเขาไปทันที

 

            “ฉันสองคนกลับก่อนนะ” อาคาชิรุนหลังฟุริฮาตะให้รีบเดินกลับไปที่รถ “โควคิขับ ฉันดื่มมากไป ไปที่คอนโดฉัน มันใกล้กว่าและฉันจะไม่ไหวแล้ว”

 

            ขณะนั้นเป็นเวลาสี่ทุ่มตรง และพวกเขาก็กำลังกลับไปที่คอนโดของอาคาชิ

 

 

ฮู่วววว นายน้อยของเราช่างร้อนแรงงงง

 

เจอกันตอนหน้าที่ปีหน้าค่ะ อย่าลืมเม้นต์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

406 ความคิดเห็น

  1. #376 MatchaLatteCream (@tarkra) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 03:48
    กัดหมอนจะขาดแล้วค่าาาาาา แอร๊ยยยยยย // ดิ้น
    ฮือ คิดภาพนายน้อยขึ้นมาในหัวแล้วเซ็กซี่เว่อร์ฮือ งานนี้ต้องขอบคุณมิเนะใช่ม้ายยยยยยยยยย
    #376
    0
  2. #213 โคฮาคุ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 13:40
    เม้นปีใหม่พอดีไร์มาต่อปีใหม่แล้วคับบ
    #213
    0
  3. #212 my rice (@khawtoo-nantamon) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 17:29
    ต่อสิต่อ
    #212
    0
  4. #211 แอล (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 12:02
    รอยุวๆๆๆๆๆ มาต่อเร็วๆนะ
    #211
    0
  5. #210 Potae-kamui (@Potae-kamui) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 09:25
    เฮ้ยยย
    ต่อออออ
    #210
    0
  6. #209 Wu.N (@ning_kris) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 07:16
    กราบขอบคุณอาโอ(?)
    #209
    0
  7. #208 ปอเช่ เพน (@so20180) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 00:04
    มิเนะหื่นมาก555น้องครก ฟุริ นายน้อย เลยพลอยโดนไปด้วยเลย555
    #208
    0