Fic Kuroko no basket : AkaFuri

ตอนที่ 30 : Special Chapter : Happy New Year 3 (END)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    13 ม.ค. 59

Special Chapter : Happy New Year 3 (END)

 

            มันไม่ใช่แค่ความปวดเมื่อยอย่างรุนแรงตรงช่วงเอวที่ทำให้ฟุริฮาตะต้องปรือตาขึ้นในช่วงเที่ยงของวันแรกแห่งปี

 

            ไม่ใช่แค่คราบน้ำแห่งความใคร่ที่เมื่อคืนทั้งเขาและอาคาชิปลดปล่อยออกมาจนหมดตัว ซึ่งตอนนี้มันแห้งเกรอะกรังจนคันยิบๆทั้งตัว

 

            ไม่ใช่อากาศหนาวบาดผิวกายเปลือยเปล่าด้วย

 

            แต่ที่ฟุริฮาตะต้องตื่นทั้งที่เพลียแบบสุดๆนั้น เพราะ...

 

            ปวด...ท้อง

 

            ไม่ใช่ปวดจากอาการขับถ่าย (เพราะเมื่อคืนโดนทะลวงบุกโจมตีประตูเมืองติดต่อกันเกิน 4 ชั่วโมงโดยไม่หยุดพัก) ไม่ใช่ปวดแสบกระเพราะจากการขาดอาหารหรือความเครียด (เพราะมันเหนื่อยจนไม่หิวแล้ว) แต่มันเป็นเพราะ...

 

            เวรกรรม...เต็มเลยไงข้างหลังเนี่ย

 

            ...ช่องทางด้านหลังเต็มไปด้วยน้ำสีขาวขุ่น จนรู้สึกได้ว่ามันไหลย้อนออกมา

 

            ฟุริฮาตะค่อยๆยกท่อนแขนที่วางพาดเอวเขาออก ส่วนตัวเองก็ลุกออกจากเตียงเพื่อไปห้องน้ำ แต่เพียงแค่วางขาลงพื้นเท่านั้น เขาก็ต้องกลับไปนอนบนพื้นตามเดิม ลำพังแค่ทรงตัวให้นั่งได้ก็นับว่าลำบากแล้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะเดินไม่ไหว แต่ฟุริฮาตะก็กัดฟันเดินต่อไปโดยพยุงตัวไปตามทาง น้ำสีขาวขุ่นหยดย้อยออกมาตลอดทางที่เขาเดินจนถึงห้องน้ำนั่นแหละ แล้วก็ต้องทำหน้าลำบากใจอีกครั้ง

 

            ...เพราะล้วงออกไม่เป็น...

 

            ตามปกติอาคาชิมักเป็นคนอุ้มเขาออกจากเตียงมาล้างตัวและล้วงเอาสิ่งที่ตัวเองปลดปล่อยไว้ข้างในออกมา น่าจะรู้ดีว่ามันอาจทำให้เขาปวดท้อง แต่จากศึกครั้งใหญ่เมื่อคืนนี้ ทำให้เขาลองเดาดูว่า อาคาชิคงเผลอหลับไปก่อนที่จะพาเขาไปล้างตัว นั่นทำให้ร่องรอยน้ำรักแห้งกรังเต็มตัวอยู่นั่นเอง

 

            ส่วนตัวฟุริฮาตะเอง...สลบคาอกอาคาชิแหละ จำได้ว่าออนท็อปอยู่

 

            ฟุริฮาตะสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านที่แสนจะทะลึ่งออกไป แล้วก็เปิดฝักบัว ปล่อยสายน้ำอุ่นรินรดผ่านร่างกายเพื่อทำความสะอาดภายนอก ส่วนภายใน...

 

            ก็คงต้องลอง...

 

            นิ้วยาวลองสอดเพียงนิ้วแรกเข้าไป และแล้ว...

 

            “อึก!” เจ็บอ่ะ!

 

            “โควคิ เปิดประตูให้ฉันหน่อย” เสียงจากประตูห้องน้ำ ฟังก็รู้ว่าใคร

 

            “ไม่เอาอ่ะเซย์ ฉันโป๊อยู่นะ”

 

            “เห็นทั้งตัวมาตั้งแต่ก่อนคบอีกนะ เปิดเถอะ” มันใช่เรื่องมั้ยเนี่ย!!

 

            แต่ถึงอย่างนั้นฟุริฮาตะก็ไม่ยอมเปิด เอาแต่ยืนขาสั่นเพราะจะทรงตัวไม่อยู่อาบน้ำฝักบัวไปเรื่อยๆ ถามว่าทำไมไม่แช่น้ำอุ่นในเมื่ออ่างก็มี คำตอบคือ...ขี้เกียจรอน้ำเต็มนั่นเอง มันรู้สึกเหนียวตัวเกินไป

 

            แกร๊กๆๆ แอ๊ด...

 

            แล้วฟุริฮาตะก็เห็นเงาคนหัวแดงๆเดินผ่านโซนฝักบัวไปอ่างอาบน้ำ และเปิดน้ำทิ้งเอาไว้ ก่อนจะเดินกลับมาที่โซนที่เขาอยู่และ...

 

            “ทำไมไม่เปิดประตูล่ะ”

 

            “ก..ก็ฉันโป๊อยู่อ่ะ แล้วแถมทั้งตัวมัน...” จะบอกว่าเดินไม่ไหวนั่นก็อีกเหตุผลที่ไม่ยอมไปเปิดให้

 

            “เดินไม่ไหวคราวหลังก็ปลุกฉันสิ” ดวงตาสีแดงดูอิดโรยไปอย่างเห็นได้ชัด

 

            “ก็เซย์ต้องพักผ่อนนะ”

 

            “อาบน้ำเสร็จค่อยนอนต่อก็ได้ แล้วอีกเรื่อง...” อาคาชิมองฟุริฮาตะหัวจรดเท้า “นายโป๊ ตอนนี้ฉันก็โป๊ เท่าเทียมกันแล้วนี่”

 

            “เซย์!!

 

            “ฉันไม่มีอารมณ์อยากกดโควคิตอนนี้หรอกน่า” ประโยคนี้ทำให้ฟุริฮาตะสบายใจขึ้นเล็กน้อย “...ถึงจะอยากทำก็เถอะ”

 

            “แค่เมื่อคืนก็พอแล้วมั้ง...”

 

            “ใช่ เมื่อคืนก็น่าจะพอแล้ว” แล้วอาคาชิก็เอื้อมมือมาปิดน้ำ และอุ้มร่างบางไปวางในอ่างน้ำอย่างอ่อนโยน ตามด้วยตัวอาคาชิเอง ทั้งคู่นั่งหันหน้าเข้าหากันโดยที่ดวงตาสีน้ำตาลพยายามเสมองไปทางอื่น

 

            “แล้วทำไมต้องเอาฉันมานั่งแบบนี้ล่ะ”

 

            “โควคิยืนอาบน้ำไม่ไหวหรอก” แล้วอาคาชิก็ขยับตัวเข้าประชิด “...และนายก็ล้วงน้ำออกไม่เป็นด้วย”

 

            “ก็...ก็ปกติเซย์ล้วงนี่นา”

 

            “ขอโทษนะ” เป็นอาคาชิที่ซบหน้าผากลงกับบ่าเล็กๆ “เมื่อคืนเหนื่อยมากเลย กะว่าจะนอนพักซักสองสามนาทีให้หายหอบแล้วจะอุ้มโควคิไปอาบน้ำ เผลอหลับได้ไงก็ไม่รู้ ตื่นมาอีกทีโควคิก็เปิดฝักบัวอ่ะ”

 

            “ไม่เป็นไรหรอกน่า” ฟุริฮาตะลูบหลังกว้างเบาๆ แล้วอาคาชิก็ร้องซี้ดออกมา ฟุริฮาตะจึงเห็น...

 

            “แล้วโควคิก็เล็บยาวมากด้วย ดูจากรอยตามตัวฉันก็รู้แล้ว เล็บยาวๆแบบนั้น ล้วงไปมีแต่จะเจ็บ”

 

            “เอ่อ...ฉันทำหมดนี่เลยเหรอ?”

 

            “ไม่ใช่นายแล้วจะใครล่ะ” มันไม่ได้มีแค่รอยข่วนเป็นทางยาวเท่านั้น แต่รวมไปถึงรอยจิกจนบางรอยยังมีเลือดซิบออกมา อาคาชิที่ผละมานั่งตรงก็มีรอยข่วนเป็นแนวบนแผ่นอกขาวสี่รอยขนานกันประมาณห้าหกชุด ที่หน้าท้องแกร่งก็มีจิกอีกที่เขามองไม่ชัดเพราะมันอยู่ใต้น้ำ แม้แต่ท่อนแขนขาวก็มีรอยจิกลึกจนถึงขั้นถลอก

 

            แม้แต่รอยฟันและรอยจูบก็ยังมีบนลำตัวขาวสะอาด

 

            “ข...ขอโทษ”

 

            “ไม่เป็นไรหรอก” อาคาชิพูดเหมือนมันไม่ได้เจ็บ ทั้งๆที่ความจริงนั้นแสบมากโดยเฉพาะเมื่อมันโดนน้ำ “เมื่อคืนฉันทำแรงเองแหละ”

 

            “..........”

 

            “แต่นายก็บอกแต่ว่า แรงอีก...แรงอีกฉันก็เลยไม่ทันยั้งน่ะ”

 

            “.............” น่าจะปล่อยให้ซึ้งกับประโยคแรกไปก่อน

 

            “แต่ตอนนี้โควคิต้องเอาน้ำออกนะ”

 

            “อ๊ะ!” ฟุริฮาตะร้องเบาๆด้วยความตกใตเมื่อจู่ๆอาคาชิก็ยกร่างเขามานั่งบนตัก โดยที่ยังคงประจันหน้ากัน มือดันศีรษะให้ไปซบกับไหล่แข็งแกร่ง (เห็นรอยเขี้ยวด้วย) และมืออีกข้างก็ลูบไล้หลังเบาๆอย่างปลอบประโลม

 

            “อย่าเกร็งนะ มันอาจจะเจ็บนิดนึง เพราะเมื่อวานเราทำกันนานแล้วก็แรงกว่าปกติด้วย” แล้วอาคาชิก็ค่อยๆกดปลายนิ้วเข้าไปในตัว ภายในกลับมาอบอุ่นอย่างปกติแล้ว แต่ที่สำคัญคืออาคาชิต้องอดกลั้นตัวเองไม่ให้ต้องการเนี่ยสิ

 

            “เซย์...มันแสบ”

 

            “อดทนอีกนิดนะคนดี เดี๋ยวก็หมดแล้วนะ” ริมฝีปากร้อนๆตามอุณหภูมิปกติของอาคาชิประทับที่ต้นคอขาวเบาๆเพื่อปลอบประโลมไม่ใช่ปลุกเร้า ใช้เวลาไม่นานนักก็เอาน้ำกามออกมาจนเชาแน่ใจว่าหมด จึงได้หยุดล้วง

 

            “โควคิหลับรึยังเนี่ย?” อาคาชิถามเมื่อเห็นฟุริฮาตะเงียบไป

 

            “ยัง ฉันไม่ได้หลับง่ายขนาดนั้นนะ”

 

            “แต่ง่ายมากใช่มั้ย เมื่อคืนตกใจนะเนี่ย จู่ๆก็ล้มทับฉันเลย”

 

            “เซย์อ่ะ!! //เขิน

 

            “เอาน่าๆ ขอบคุณนะที่ยอมให้ฉันทำนานขนาดนั้น”

 

            “ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่นั้นเองนี่นา ฉันก็อยากทำเพื่อเซย์บ้าง”

 

            “น่ารักนะเราน่ะ” แล้วอาคาชิก็ก้มลงฟัดแก้มทั้งสองข้างด้วยความหมั่นเขี้ยว จนห้องน้ำกึกก้องไปด้วยเสียงหัวเราะของคนทั้งคู่

 

            แล้วอาคาชิก็ลูบไล้ตามผิวกายเพื่อทำความสะอาดไปเรื่อยๆ บ้างก็วักน้ำขึ้นมาราดบนส่วนไหล่ที่โผล่พ้นน้ำบ้าง บ้างก็หอบเบาๆบนต้นคอกลิ่นหอมกรุ่น รู้ตัวอีกที ฟุริฮาตะก็หลับคาไหล่เขาไปแล้ว

 

            หลับง่ายยังกะเด็กๆ

 

            อาคาชิดึงจุกน้ำออก แล้วอุ้มฟุริฮาตะทั้งอย่างนั้น คว้าผ้าเช็ดตัวมาเช็ดตัวทั้งคู่ให้แห้งโดยเร็วเพื่อกันอากาศหนาว จากนั้นก็เอาตัวคนหลับไปวางบนเตียงโดยที่เอาผ้าห่มคลุมไว้ด้วย ส่วนตัวอาคาชิก็เดินเข้า walk-in closet ไป และกลับออกมาพร้อมชุดใหม่และในมืออีกชุด...ชุดเขาเอง

 

            Marchmallow : Walk-in closet เรียกได้ว่าเป็นมุมหนึ่งของห้องที่จัดสรรสำหรับเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย เอาไว้แต่งตัวโดยเฉพาะค่ะ อาจกั้นเป็นห้องแบบจริงจังเลย หรือ built-in ตู้และชั้นเก็บเสื้อผ้ามากั้นจนเหมือนเป็นห้องก็ได้ เหมาะสำหรับคนมีเสื้อผ้าเยอะค่ะ

 

            ในที่นี้ อาคาชิเป็นพวกที่กำลังจะเข้าสู่ความเป็นนักธุรกิจ ก็ต้องมีเสื้อผ้าที่ใช้เลือกสรรในวาระโอกาสงานเลี้ยงประชุมสัมมนานู่นนี่นั่นอยู่แล้ว จึงควรใช้ walk-in closet จะเหมาะสมกว่าค่ะ

 

            อาคาชิจัดการทายาที่ช่องทางซึ่งเมื่อคืนใช้งานหนักจนตอนนี้มันบวมแดง แต่ยังดีที่ไม่ฉีกขาด แล้วใส่เสื้อผ้าให้คนที่นอนหลับอย่างสบายใจจนเสร็จเรียบร้อย กระชับผ้าห่มไปถึงคอและจุมพิตเบาๆบนหน้าผาก มือแกร่งทาบไปตามลำคอเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย โชคยังดีที่ไม่เป็นไข้

 

            อาจจะเรียกว่าเป็นแผนระยะยาวของเขาก็ได้ ช่วงสมัยมัธยมปลายที่เขารบเร้าให้ฟุริฮาตะออกวิ่งนั้น ไม่ได้มีเหตุผลเพียงเพื่อทำให้คนๆนี้มีสมรรถภาพทางกายแข็งแกร่งขึ้นเพื่อลงสนามได้อย่างเต็มภาคภูมิเท่านั้น แต่หากทำแบบนั้นสม่ำเสมอ อาการเจ็บป่วยต่างๆก็จะเกิดได้ยากขึ้นเพราะร่างกายมีภูมิคุ้มกัน และแน่นอน กับบทรักที่รุนแรงและยาวนานอย่างเมื่อคืนนั้น มันจะไม่ทำให้ถึงกับได้ไข้ เพียงแต่ต้องปวดเมื่อยเป็นธรรมดา

 

            ‘ขนาดเรายังเมื่อยเลยเนี่ยคิดแล้วก็บิดลำตัวนิดๆ

 

            อาคาชิออกจากห้องนอนตัวเองและปิดประตูเบาๆเพื่อไม่ให้คนข้างในตื่น ส่วนตัวเขานั้นลงมาชั้นล่าง จัดการคราบอะไรๆที่หลงเหลืออยู่ แล้วลงมือทำอาหารกลางวันทันที จากวัตถุดิบที่พอมีอยู่ในตู้เย็นนั้น เมนูจึงกลายเป็นข้าวผัดหมู หลังจากที่เตรียมข้าวและยาแก้ปวดและแก้อักเสบสำหรับชิวาว่าน้อยแล้ว เขาค่อยเดินไปปลุกอีกคนที่ยังคงหลับสนิทจนเหมือนไม่ได้ตื่นเลยมากกว่า

           

            “โควคิ ตื่นได้แล้ว”

 

            “..............” //หลับ

 

            “โควคิ...”

 

            “..................” แต่คราวนี้เสียงดุแค่ไหนฟุริฮาตะก็ไม่ยอมตื่นง่ายๆ อาคาชิจึงดึงผ้าห่มออก ช้อนตัวคนที่กำลังหลับขึ้น อุ้มลงมาทั้งอ่างนั้น จนนั่งบนเก้าอี้นั้นแหละถึงจะเริ่มรู้สึกตัว นั่นก็เพราะ...

           

            “โอ๊ยๆๆๆ ก้นฉันอ่ะเซย์” //เจ็บ

           

            “นี่วางเบาแล้วนะ” อาคาชิจูบหางตาที่มีน้ำตาซึมเป็นการปลอบโยน กินข้าวเถอะ จะได้กินยาแล้วนอนต่อ”

 

            “กินแล้วนอนก็อ้วนกันพอดี” บ่นเบาๆ แต่ก็ยังยอมกินไปเงียบๆจนหมดจาน และกินยาที่เตรียมไว้ จากนั้นก็นั่งแช่อยู่ตรงนั้นไม่ลุกไปไหน เพราะรู้ตัวดีว่าลุกไปได้สองก้าวก็ต้องล้ม รอให้อาคาชิเก็บล้างคนเดียวจนเสร็จ แล้วกลับมาอุ้มไปนอนบนเตียงตามเดิม

 

            ผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว และเนื่องจากแม่บ้านยังไม่มา นั่นก็แสดงว่าคนที่ปูที่นอนขนาดใหญ่ใหม่ก็คืออาคาชิเอง ฟุริฮาตะถูกวางลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน เขาขยับตัวจัดท่าทางองตัวเองเล็กน้อย (ไม่กล้าขยับมาก มันเจ็บ) แล้วอาคาชิก็นอนลงข้างเขา สะบัดผ้าห่มคลุมคนสองคนและสวมกอเขาไว้อย่างอ่อนโยน

 

            “เซย์ไม่ทำงานเหรอ?”

 

            “ปีใหม่ใครเขาทำงานล่ะโควคิ”

 

            “ก็ปกติเซย์มีวันหยุดซะที่ไหนล่ะ” แต่นั่นคือความจริง เพราะหลังจากที่เรียนมหาวิทยาลัย อาคาชิเวลาว่างน้อยลงมาก เรียนควบสองมหาวิทยาลัยทั้งในโตเกียวและต่างประเทศ ดูแลบริษัทช่วงเย็น บางทีก็กินข้าวกับลูกค้าบ้าง วันเสาร์อาทิตย์ก็ประชุมกับหุ้นส่วน พูดง่ายๆคืออาคาชิทำงานทั้งอาทิตย์ มีเวลานอนราวๆ 5 ชั่วโมงต่อวัน (แต่ตอนเช้ายังออกไปวิ่งได้นะ)

 

            “ฉันเคลียร์งานล่วงหน้าแล้วน่ะ มันเป็นช่วงวันหยุดงานใหม่เลยยังไม่เข้ามา งานเก่าที่เหลือๆอยู่ในบริษัทก็เสร็จหมดแล้ว” แล้วอาคาชิก็พลิกตัวลงไปซุกกับอกของฟุริฮาตะแบบอ้อนๆ “ทีนี้ก็ได้นอนกอดโควคิแบบเต็มอิ่มจนถึงวันจันทร์เลยล่ะ”

 

            “ถึงขนาดเต็มอิ่มเชียว” นี่เขาคงได้นอนเฉยๆให้คนๆนี้กอดสินะ

 

            “ไม่อิ่มหรอก” ดวงตาสีแดงสดสบกับดวงตาสีน้ำตาลใส “กอดโควคินานแค่ไหนก็ไม่อิ่ม อยากกอดเอาไว้ทั้งวันทั้งคืนเลย” แล้วอาคาชิก็ก้มลงใช้จมูกซุกซุนกับหน้าท้องของฟุริฮาตะ ฝ่ายเจ้าของหน้าท้องนั่นก็ดิ้นด้วยความจั๊กจี้

 

            “ซ......ฮ่าๆๆๆๆๆ เซย์.......โอ๊ยๆ พอ....พอแล้ว” หัวเราะได้แป๊บเดียวก็หยุด “ดิ้นมากมันกระเทือน หัวเราะก็สะท้านข้างใน”

 

            “ทายาให้แล้วนะ เดี๋ยว...”

 

            “เออ! ลืมได้ไงเนี่ย หยิบกล่องพยาบาลมาให้หน่อยสิ” อาคาชิงงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ถามอะไร ลงไปหยิบกล่องพยาบาลในครัวมาให้ พอขึ้นมาก็เจอฟุริฮาตะที่นั่งพิงหัวเตียงแล้ว

 

            “ถอดเสื้อออกด้วย” จะทำแผลให้นี่เอง

 

            “เบาๆมือหน่อยนะ บางแผลยังแสบๆอยู่เลย”

 

            ฟุริฮาตะไม่พูดอะไร นอกจากเอาสำลีไปชุบเบตาดีน และเริ่มทาจากแผลตื้นๆอย่างรอยข่วนก่อน ซึ่งมีเต็มแขนและลำตัวอาคาชิจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง จากนั้นจึงค่อยๆใส่ตามรอยจิกอย่างระมัดระวัง โดยใส่ไปก็ต้องคอยเป่าไปด้วย เพราะเจ้าของแผลสะดุ้งทุกครั้งที่ยาหยดใส่เพราะความแสบ

 

            “เสร็จแล้วล่ะ อีกแป๊บนึงยาก็แห้งแล้วค่อยใส่เสื้อนะ” เนื่องจากเป็นฤดูหนาว อาคาชิจึงใส่เสื้อแขนยาวสีเข้ม ทำให้นอนนี้ยังใส่เสื้อไม่ได้ ฟุริฮาตะจัดเก็บยาลงกล่อง และส่งให้อาคาชิเอาไปวางที่อื่นก่อน

 

            “กลับมานั่งนี่สิ” ฟุริฮาตะเรียกให้กลับไปนั่งที่เดิม อาคาชิก็นั่งแต่โดยดีแม้จะสงสัยว่าเพื่ออะไร

 

            ฟุ่บ...

 

            “หือ? อ้อนอะไรล่ะโควคิ” อาคาชิงงเล็กน้อยเมื่อฟุริฮาตะโน้มตัวลงมากอดเอวเข้าไว้ โดยที่ช่วยปรับท่านอนให้เหมาะกับคนปวดสะโพก กลายเป็นว่าฟุริฮาตะกำลังซบตักอาคาชิอยู่ โดยที่สองแขนก็กอดรัดเอวเอาไว้

 

            “ไม่ได้อ้อนนะ แค่กลัวเซย์หนาว แล้วเดี๋ยวเซย์จะไม่สบาย” แล้วก็พูดจาอู้อี้ ซุกหน้าไปกะหน้าท้องของเขาด้วยความเขิน

 

            “ฉันไม่หนาวง่ายขนาดนั้นหรอกน่า” แต่เอาจริงๆอาคาชิก็เริ่มเย็นๆผิวบ้าง ถึงอย่างนั้นในใจกลับอุ่นวาบขึ้นมา คนตัวเล็กกว่าเขานิดเดียวแต่กลบทุ่มเทความเป็นห่วงให้เขามากมายขนาดนี้ เรื่องเมื่อคืนก็ทีหนึ่งแล้ว ทั้งที่ทำให้ตัวเองเจ็บตัวแท้ๆ แต่ก็ยังยอมให้เขากอดรัดให้จมเตียงจนสลบคาตัวเขาเอง

 

            อ่อนโยนกับคนรอบข้างจริงๆนะ...

 

            “ยาคงแห้งแล้วล่ะ ใส่เสื้อเถอะ” อาคาชิใส่เสื้ออย่างว่าง่าย แล้วก็จับฟุริฮาตะ (ซึ่งไร้เรี่ยวแรงในการขยับตัวด้วยตัวเอง) ให้นอนอย่างเหมาะสม แล้วเขาก็ล้มตัวนอนข้างๆ โดยที่แขนข้างหนึ่งก็ให้ฟุริฮาตะหนุนนอน

 

            นานๆทีเขาก็อยากมีช่วงเวลาสโลว์ไลฟ์ นอนกอดโควคิกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงโดยที่ไม่ต้องทำอะไรบ้างเหมือนกัน

 

            “รักโควคินะ”

 

            “รักเซย์เหมือนกัน” //หน้าแดง

 

            “อะไรน่ะโควคิ คบกันมาจะหกปีแล้วนะยังไม่ชินกับการบอกรักอีกเหรอ” //แซว

 

            “ก็....งื้อออออ” ไม่ตอบอะไรนอกจากร้องออกมาอย่างขัดใจ อาคาชิจึงกอดปลอบทั้งรอยยิ้ม

 

            “โควคิ” คราวนี้เสียงก็ชักจะจริงจังขึ้นมา “เรียนจบแล้วเรามามีลูกกันเถอะ”

 

            “เอาเรื่องที่มันเป็นไปได้หน่อยสิเซย์”

 

            “ถ้าเป็นน้ำเชื้อของฉัน ยังไงก็ต้องได้แน่นอน” //มั่นใจ

 

            “แล้วไอ้ที่ฉีดเข้าตัวฉันไปเมื่อคืนแล้วค้างยันเที่ยงล่ะ ยังไม่พออีกเหรอ”

 

            “ยังอุตส่าห์ตบมุขนะ”

 

            “ก็เซย์ยิงมุขมาก่อนอ่ะ”

 

            แล้วทั้งคู่ก็หยอกล้อกันไปหยอกล้อกันมาเรื่อยๆ จนค่อยๆผล็อยหลับไปทั้งที่ใบหน้ายังมีรอยยิ้มและอ้อมกอดยังกระชับแน่น

 

            นานๆที...พวกเขาก็อยากนอนกอดกันให้นานแบบนี้บ้างเหมือนกันนะ

 

 

จบแล้วสำหรับสวัสดีปีใหม่ของคู่นี้ ช่างยาวนานและ...กลัวปลิวในเด็กดีเหลือเกิน ไอ้พวกข้างบนๆอ่ะ

 

อย่ากดปลิวเลยนะคะ ไม่ได้มีอะไรในอ่างอาบน้ำเลยนะเออ

 

อย่าลืมเม้นต์นะคะ ไรท์ชอบเข้ามาอ่านคอมเม้นต์ จากที่อ่านในมิดดทาคา รีดเดอร์ที่รักบางคนก็คอมเม้นต์ซะ...ไรท์นั่งขำ 55555555

 

สรุปคือ เม้นต์เลยค่ะเม้นต์เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

406 ความคิดเห็น

  1. #378 MatchaLatteCream (@tarkra) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 04:04
    เง้อ น่ารีกมากมายเลยค่ะ ฮือ อ่านไปยิ้มไปเป็นคนบ้าแล้วววววว
    ใครว่านายน้อยไม่เถรตรง ขอโทษเถอะ เถรตรงกว่าคางามิอีก!!
    #378
    0
  2. #224 ชมดชดช้อย (@hentaisama) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 15:03
    หาเด็กแสบ ๆ เหมือนอาคาชิมาให้ฟุริเลี้ยงสักคนก็ดีนะฮะ
    #224
    1
  3. #222 aimidori (@toei9880) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:04
    ฟินนาเล่ ลาลั้นละลาหลาลาละ
    เซย์กับฟุจังเมื่อไหร่จะแต่งงานอ่ะ
    แต่ที่รุกันเซย์หื่นมาก(มั้ง)
    #222
    0
  4. วันที่ 28 มกราคม 2559 / 21:38
    อาคาชิพยายามต่อไป เรามั่นใจว่านายทำได้แน่ // โคตรฟินเลยยยยยยยยยยยยย
    #221
    0
  5. #220 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 11:24
    เป็นคู่รักที่รักกันดีจริง อิฉาอะ
    #220
    0
  6. #219 ClassicSAMA (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 19:49
    นายน้อยมั่นมาก=..=
    #219
    0
  7. #218 โคฮาคุ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 12:08
    อ่านไปเขินแรงมากคะกำเดาทะลักๆๆเราจะตายแล้ว//แต่ฟินจนสลบไปยกหนึ่งอ้างงงงชอบคะแต่กลัวแบนมากเลยนะคะไร์มาเพิ่มความสนุกกับakafuriเรื่องใหม่อีกนะคะไร์ จุฟ
    #218
    0
  8. #217 Tenka (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 18:05
    โอยยย ละมุลกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว/รึมีหว่า

    ท่านในมุมหวานๆก็มีนะเนี่ยอืมๆ

    อิจฉาท่านจังเลยยยยได้กอดได้หอมได้ฟัดโควคิด้วยยย งืิิอออออ

    ขอบคุณไรท์เตอร์มากๆเลยค่ะที่แต่งมาให้อ่านกัน
    #217
    0
  9. วันที่ 13 มกราคม 2559 / 08:46
    ปีใหม่พวกแกจะเอาให้เราเขินกำเดาทะลักตายเหรอคะทำแบบนี้ฆ่ากันเถอะ//ฟินแรง//ซับกำเดา
    #216
    0
  10. #215 Wu.N (@ning_kris) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 07:06
    อร้ากกกกก ฟิน เขาฉลองปีใหม่
    #215
    0