Fic Kuroko no basket : AkaFuri

ตอนที่ 43 : Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 ก.ย. 59

Chapter 12

 

            เสียงพลิกหน้ากระดาษดังอย่างต่อเนื่องในห้องตรวจผู้ป่วย คุณหมอที่ควรจะพักกลางวันกลับนั่งตรวจเอกสารของผู้ป่วยที่จะมีเคสผ่าตัดในช่วงบ่ายของวันอย่างขมักเขม้นทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็อ่านมาเป็นสิบรอบแล้ว

 

            สมกับที่เป็นมิโดริมะ ชินทาโร่...ยังคงละเอียดรอบคอบอยู่เสมอ

 

            ถึงแม้จะไม่พันนิ้วมือซ้ายเอาไว้แล้วก็ตาม แต่หากวันไหนดวงตกมากๆหรือมีเคสผ่าตัด มิโดริมะก็ยังคงไม่พลาดที่จะพกลัคกี้ไอเท็มของตัวเองมาไว้ในห้องทำงาน

 

            ของวันนี้เป็น...กระปุกออมสินรูปแมวน้อย

 

            ก๊อกๆๆ...แอ๊ด.....

 

            “ชินจางงงงงงงงงงงง ฉันจะทำยังไงดีอ่า” โดยไม่ต้องรอคำอนุญาต คนเคาะประตูก็เปิดเข้ามาทันทีพร้อมทั้งส่งเสียงดังตามนิสัย

 

            มีอยู่แค่คนเดียวที่สามารถเข้ามาในนี้โดยไม่รอคำอนุญาตและไม่โดนเขาไล่ตะเพิดออกไปแม้จะส่งเสียงดัง

 

            มีอยู่แค่คนเดียวด้วยที่เรียกเขาอย่างนี้เสมอมา

 

            ทาคาโอะ คาซึนาริ...ทาคาโอะคนเดิม ที่เพิ่มเติมคือเปิดขายยาอยู่ร้ายขายยาใกล้ๆโรงพยาบาลนี่เอง

 

            “ทำยังไงเรื่องอะไร” มิโดริมะถามโดยไม่เงยหน้าออกจากเอกสารที่กำลังอ่านอยู่ ไม่ใช่ไม่สนใจนะ แต่มันก็ฟังรู้เรื่องโดยที่เนื้อหาเอกสารไม่ตกหล่น ก็แค่ไม่อยากให้เสียเวลา

 

            “ฉันขายยาไปแล้วอ่ะ ชินจังทำไงดีอ่ะฮืออออออออออออออออออออ”

 

            “นายเป็นเภสัชกร หน้าที่คือขายยาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

 

            “ก็ใช่ แต่...ฮื้อออออออออออ!!” ทาคาโอะร้องอย่างขัดใจก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนตักมิโดริมะและคล้องแขนไว้ที่คออีกฝ่าย ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไร ทั้งยังโอบกอดและ...กางเอกสารอ่านเหมือนเดิม

 

            ทั้งโรงพยาบาลรู้อยู่แล้วถึงความสัมพันธ์ของคุณหมอมือดีที่สุดกับเภสัชกรของร้านขายยาคนนี้ ในเมื่อไม่ได้ปิดอะไรอยู่แล้ว และไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมองเขาไม่ดี หมออาจต้องรักษาภาพลักษณ์ไม่ให้น่าเกลียด ซึ่งสิ่งที่ทาคาโอะทำอยู่ตอนนี้อยู่ในหัวข้อไม่เหมาะสม แต่ไม่มีใครเข้าห้องนี้มาได้ต่อให้เป็นเคสฉุกเฉินแค่ไหนก็ตาม...หากเขายังไม่อนุญาตให้เข้า

 

            “ก็ถูกแล้วนี่ ขายยา”

 

            “คืองี้นะชินจัง ฉันกำลังคิดว่าขายยาผิดตัวให้ผิดคนน่ะ อ๊ะๆๆๆ เดี๋ยวๆ ไม่ใช่แบบนั้นนะ” ทาคาโอะรีบห้ามไว้ทันทีเมื่อมิโดริมะเตรียมอ้าปากต่อว่า

 

            “ฉันจ่ายยาถูกแล้วนะ คือเขามาขอซื้อยา แล้วฉันก็จ่ายยาไปตามปกติ แต่ว่าแบบ...ใจคอไม่ค่อยจะดีเลยอ่ะ”

 

            ...มิโดริมะละเลยลางสังหรณ์ของทาคาโอะไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว...

 

            “นายขายยาอะไรไป”

 

            “trazodone” ก็ยารักษาโรคซึมเศร้านอนไม่หลับชนิดไม่รุนแรงนี่นา

 

            “ก็แค่ยานอนหลับแบบอ่อนธรรมดา ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย”

 

            “มันแปลกที่คนที่ซื้อจากฉันไงล่ะ”

 

.....

 

....

 

...

 

..

 

..

 

..

 

.

 

.

 

.

 

ย้อนกลับไปราวๆสองชั่วโมงก่อน...

 

            “เบื่อแล้วอ่ะ”

 

            “ก็นี่กำลังพาไปตัดไหมไง เซย์อย่างอแงสิ”

 

            “ฉันไม่ได้งอแงนะ ก็มันน่าเบื่อจริงๆนี่นา”

 

            สองอาทิตย์...สองอาทิตย์แล้วที่อาคาชิเอาแต่นอนอยู่บ้าน งานที่เคยต้องสะสางกลับไม่อาจส่งมาถึงมือเขาได้เพราะมีการคัดกรองจากเลขาเขาชั้นหนึ่ง และเมียขาอีกชั้น...

 

            ...จนไม่เหลืองานใดๆให้ดู...

 

            ในช่วงสามวันแรกของสัปดาห์การทำงานฟุริฮาตะลางานมาเฝ้าเขาโดยเฉพาะ พอเลยช่วงสามวันนั้นฟุริฮาตะก็ไปทำงานตามปกติ แต่รีบกลับมาดูเขาที่บ้านราวกับกลัวจะหายไปยังไงอย่างนั้น

 

            และแน่นอนว่าสองอาทิตย์นี้ไม่ได้ขาดแค่งานอย่างเดียว..เรื่องอย่างว่าก็เช่นกัน

 

            ใช้มือเหรอ? เหอะ! ฟุริฮาตะอยู่ใกล้ๆทั้งคนเขาก็ไม่อยากใช้มือกับตัวเองแล้ว อยากใช้ให้อีกคนรู้สึกดีด้วยมากกว่า

 

            สองอาทิตย์ที่ขาดเรื่องแบบนั้นไป อาคาชิค้นพบตัวเองว่าตัวเองไม่ได้โหยหาอะไรขนาดนั้น พอขาดได้ (แต่ไม่ขาดจะดีกว่า) และดูเหมือนพฤติกรรมบนเตียงเขาก่อนหน้านี้ค่อนข้าง...เอ่อ.....สมบุกสมบันไปบ้าง ทำให้ไม่มีอะไรๆตั้งโด่ในตอนเช้าให้ดูน่าเกลียดนัก

 

            ถึงอย่างนั้นก็ยังคงอยากขย้ำคนตัวเล็กอยู่ดี และวันนี้คือวันสิ้นสุดการรอคอยแล้ว

 

            “เซย์เข้าไปเองนะ ฉันไปจอดรถก่อน แล้วเดี๋ยวตามไป”

 

            “ขอบคุณครับที่รักของผม” อาคาชิแกล้งล้อเลียนฟุริฮาตะเล็กน้อยและหอมแก้มคนตัวเล็กไปฟอดใหญ่ ก่อนจะลงจากรถไปอย่างอารมณ์ดี

 

            อะไรๆในช่วงนี้ก็ดีไปหมดทุกอย่าง เรื่องคนร้ายก็ได้เบาะแสแล้ว ส่วนเรื่องบริษัทนั้น หุ้นตกไปบ้างเนื่องจากข่าวการลอบทำร้ายทำให้ตลาดหุ้นระส่ำระสาย แต่นั่นก็เข้าแผนที่วางไว้ดี...เอ่อ...ลืมบอกโควคิเรื่องแผนไปเสียสนิท

 

            ...เดี๋ยวบอกคืนนี้ละกัน...แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดีคือ ฟุริฮาตะ

 

            ช่วงนี้ชิวาว่าของเขาดูเหมือนกำลังคิดและวางแผนอะไรอยู่ตลอดเวลา บางทีก็เหม่อลอย บางทีก็นั่งเคาะนิ้วไปกับโต๊ะ อันเป็นท่าทางปกติที่ฟุริฮาตะใช้เวลากำลังคิดคำนวณอะไรบางอย่าง

 

            แต่งานก็ทำปกติดี ไม่น่าจะมีอะไรให้คิดมากขนาดนั้น

 

            งั้นอะไรกันล่ะ...

 

            “เข้ามาแล้วก็ขึ้นเตียงซะ ฉันจะได้ตรวจซักที” เสียงดังมาจากคุณหมอที่เป็นเพื่อนเก่าเขานั่นเอง

 

            “พูดกับคนไข้อย่างนี้ได้เหรอชินทาโร่”

 

            “เฉพาะนายคนเดียวก็พอ”  มิโดริมะค่อยๆเลิกชายเสื้อขึ้นและตรวจบาดแผลจากการผ่าตัด จากนั้นจึงเริ่มทำการตัดไหม

 

            “ช่วงนี้โควคิแปลกๆไป” อาคาชิพูดเกริ่นเรื่องเหมือนจะระบายให้ฟัง

 

            “ก็นายบาดเจ็บ เขาก็คงไม่สบายใจไปบ้าง”

 

            “แต่ดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา ฉันว่ามันแปลกตรงนี้ล่ะ” แถมร่าเริงน้อยลงด้วย

 

            “มันไม่มีอะไรหรอก นายอย่าคิดมาก” อาคาชิยังไม่ทันได้พูดต่อฟุริฮาตะก็เคาะประตูและเข้าห้องมา

 

            “เป็นยังไงบ้างเหรอ มิโดริมะ?”

 

            “แผลแห้งและปิดสนิทดีแล้วล่ะ ตอนนี้เอาไหมออกอยู่ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไปทำงานได้แล้ว”

 

            “ดีจัง...” เสียงฟุริฮาตะพูดกับตัวเอง ถึงแม้จะเบามากแค่ไหนแต่ก็ไม่อาจหลุดรอดหูอาคาชิไปได้แน่นอน

 

            “เอาล่ะ เดี๋ยวตัดไหมเสร็จนายก็ออกไปจ่ายเงินเร็วๆเลย ฉันมีผ่าตัดต่อตอนบ่าย จะเตรียมตัว ขอโทษด้วยที่ไม่ได้อยูคุย”

 

            “เอาเถอะ ฉันเข้าใจ”

 

.....

 

....

 

...

 

..

 

..

 

.

 

.

.

 

.

 

            หลังจากการตัดไหมทั้งคู่ก็กลับบ้านตามปกติ ทานอาหารด้วยกัน ฟุริฮาตะคั้นน้ำส้มที่ซื้อมาได้แถวๆโรงพยาบาลเก็บเข้าตู้เย็นและเข้าไปอาบน้ำ แน่นอนว่าอาคาชิไม่พลาดที่จะเดินตามไปโดยไม่ให้ฟุริฮาตะรู้ตัว

 

            อาคาชิแง้มประตูปิดลงเบาๆเพื่อไม่ให้รบกวนคนที่อยู่ใต้ฝักบัว สายน้ำที่รินรดร่างกายบอบบางที่เขาไม่ได้แตะต้องมาสองอาทิตย์เต็มนั้น ทำให้ฟุริฮาตะดูเซ็กซี่กว่าปกติจนอาคาชิร้อนไปหมดทั้งตัว

 

            หมับ!

 

            เฮือก!

 

            ฟุริฮาตะสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆมือร้อนผ่าวก็จับและลูบเบาๆที่บั้นท้ายตัวเอง

 

            “เซย์เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

            “ตั้งแต่แรก” ตอบแค่นั้นและก็ไม่ได้ตอบอะไรอีก อาคาชิพลิกตัวอีกฝ่ายให้หันมาประจันหน้ากัน มอบจุมพิตที่แฝงไปด้วยความร้อนแรงให้คนตัวเล็กกว่า ซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมรับแต่โดยดี ฝ่ามือร้อนปัดสะเปะสะปะไปทั่วร่างกาย เรียกเสียงครางเบาๆจากริมฝีปากที่ถูกปิดอยู่อย่างไม่ขาดสาย

 

            “อยากกินโควคิ...ได้มั้ย?” ถึงแม้จะอยากได้แค่ไหนก็ตาม แต่อาคาชิก็จะถามความสมัครใจของฟุริฮาตะก่อนทั้งๆที่ปกติไม่ถาม เป็นอันรู้กันสองคนว่าหากอาคาชิพูดขออนุญาตเมื่อไหร่ วันนี้จะต้องหนักกว่าปกติแน่นอน

 

            “ฉันให้จนกว่าเซย์จะอิ่ม”

 

            “หึๆ...ลุกไม่ขึ้นแน่ โควคิ”

 

            “ก็ลองดูสิ” คำพูดเหมือนท้าทายยิ่งทำให้อาคาชิดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยความต้องการ

 

            ราตรีนี้ยังอีกยาวไกลยิ่งนัก

 

 

ตัดแบบนี้เลยเหรอ? ใช่ค่ะ ตัดแบบนี้แหละ

 

ตอนหน้าจะเป็น nc แบบจัดเต็มราวๆสามในสี่ตอนนะคะ ไรท์เลยต้องตัดตรงนี้เพราะคิดว่า nc มันต้องยาวมากแน่ๆ

 

ทุกอย่างกำลังถึงจุดแตกหักแล้วค่ะ คริ~

 

เม้นต์หน่อยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

406 ความคิดเห็น

  1. #391 MatchaLatteCream (@tarkra) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 02:32
    crab นายน้อยก็แผนนึง ฟุริก็แผนนึง ;-; ฉันตายดีกว่าาาาาา
    #391
    0
  2. #282 Chanchira1712 (@Chanchira1712) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 22:52
    ลุ้นหนักมากกกกฟุริจังเป็นไรไปอ่า
    #282
    0
  3. วันที่ 5 กันยายน 2559 / 19:20
    ลุ้น และ รอต่อไปค่ะ
    #281
    0
  4. #280 Leng_nako (@lenglengney) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 15:38
    ฟุริคิดอะไรอยู่หน่ะ//ท่าจะไม่โอ
    #280
    0
  5. #279 Choco_Chocky (@Jirapha-2546) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 14:08
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด  ทำไม  ทำไมถึงทำกับชั้นด้ายยยยย  ถ้าจะตัดจบแบบนี้  เอามีดมาแทงกันเลยดีกว่าาาา  /รอวนไปที่ธัญวลัยค่ะ
    #279
    0
  6. #278 kantlockhart (@kantlockhart) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 14:05
    ฟุริเป็นคนไปซื้อยาหรือเปล่าคะ?
    รอๆ เหมือนช่วงพายุสงบก่อนพายุเข้า ใจไม่ดีเลย
    #278
    0