Fic Kuroko no basket : AkaFuri

ตอนที่ 48 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    22 ต.ค. 59

Chapter 17

 

            ฟุริฮาตะตื่นมาในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน พร้อมความรู้สึกอบอุ่นและล่องลอยแปลกๆ

 

            อากาศมันเย็นแต่มันอุ่นขึ้นเพราะผ้าห่มเนื้อดีที่คลุมมาถึงอกเขา มันไม่แปลกที่ช่วงปลายเดือนจะอากาศเย็นขนาดนี้ แต่มันแปลกตรงที่มันเย็นแบบเครื่องปรับอากาศที่เขาไม่ได้สัมผัสมาร่วมสามสัปดาห์

 

            พร้อมกับความรู้สึกล่องลอยเหมือน.... อะไรซักอย่างที่ค่อนข้างคุ้นเคย

 

            ฟุริฮาตะหลับตานึกถึงเหตุการณ์ล่าสุดที่เขานึกได้ ใช่...เขากำลังหนีจากอาคาชิอีกครั้ง แล้วก็โดนดักปล้น ทำร้ายร่างกาย และ...มีคนมาช่วย

 

            คนๆนั้นมีเส้นผมสีแดง...

 

            “เซย์!” ฟุริฮาตะสะดุ้งตื่นทันที และเมื่อมองไปรอบๆตัวจึงรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

 

            บนเครื่องบินนี่เอง....

 

            “นอนต่อก่อนก็ได้นะ พอไปถึงยังไงก็ไม่ได้นอนแน่” เสียงจากทางด้านซ้ายทำให้ฟุริฮาตะหันไปมอง ก็พบกับคนที่เขาไม่ได้เจอมาสามสัปดาห์เต็ม

 

            อาคาชิ เซย์จูโร่

 

            “อีกราวๆห้าหกชั่วโมงเราถึงจะลงจอดลอสแองเจลลิส หลับไปนานเหมือนกันนะแค่โดนต่อยท้องแท้ๆ พักผ่อนน้อยมากหรือไง” ใบหน้าครึ่งขวาของอาคาชิก้ยังคงพูดไปเรื่อยๆโดยที่ไม่สนใจฟุริฮาตะ สายตายังคงอยู่ที่หนังสือในมือเสมอ

 

            และฟุริฮาตะก็เพิ่งสังเกตว่าตอนนี้ตัวเองอยู่บนเตียงของที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาส ก็รู้หรอกนะว่ามันมีบางสายการบินที่ค่อนข้างหรูถึงขนาดกั้นเป็นห้องพักส่วนตัวและจัดเป็นเตียงนอน แต่มาอเมริกาทีไรเขาก็ไม่เคยนั่งหรูขนาดนี้อยู่ดี

 

            “เปลี่ยนสายการบินเหรอ?”

 

            “ใช่ เพื่อการนี้โดยเฉพาะเลยนะโควคิ” ฟุริฮาตะมองครึ่งหน้าของอาคาชิแล้วลุกขึ้นนั่งดีๆ ก่อนจะถามออกไปว่า...

 

            “เซย์อยู่ไหน?”

 

            “เซย์? ฉันไง”

 

            “อย่าโกหกผมอาคาชิซัง เซย์อยู่ที่ไหน” ฟุริฮาตะยังคงถามคำเดิมจนอาคาชิหัวเราะเบาๆพร้อมกับปิดหนังสือในมือ

 

            “รู้ตั้งแต่เมี่อไหร่ว่าผมไม่ใช่เซย์จูโร่? ในเมื่อตลอดการแถลงข่าวผมใส่คอนแทคเลนส์ตลอด แถมตอนนี้คุณก็เห็นแค่ตาข้างขวาของผม”

 

            “รู้ตั้งแต่เห็นครั้งแรกในทีวีแล้ว ตกลงเซย์อยู่ไหน” ฟุริฮาตะตอบสั้นๆและยังคงไม่ละคำถามเดิม

 

            “ผมไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามนี้จากปากคุณนะ โควคิ” อาคาชิหันหน้าตรง ทำให้เห็นว่าตาอีกข้างเป็นสีอำพัน ไม่ใช่สีแดงอย่างที่เป็นมาตลอด “ในเมื่อคุณเป็นคนละทิ้งเขาเอง”

 

            “มันเป็นความจำเป.....”

 

            “ความจำเป็นแบบไหนกันที่ต้องทำให้อาคาชิตื่นขึ้นมาแล้ววิ่งหาคุณราวกับคนบ้า เกือบจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่แล้ว จนสุดท้ายผมต้องควบคุมเขาเอาไว้ก่อน ไม่งั้นแผนที่เขาอุตส่าห์พยายามทำมันต้องพังแน่”

 

            “.......”

 

            “ความจำเป็นแบบไหนกันนะที่ทำให้ผู้ชายคนนั้นเข้าใกล้คำว่าเสียสติได้มากจนลืมหมดทุกอย่าง”

 

            “..............”

 

            “เอาเถอะ แต่การที่เขาเป็นแบบนั้นมันก็ดีเหมือนกัน แผนการที่เขาวางไว้น่ะมันดีนะ แต่มันไม่เฉียบขาด เขายังคงมีความอ่อนโยนอยู่ในใจและไม่กล้าลงมือในหลายๆเรื่อง ไม่งั้นทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ พอฉันได้โอกาสคุมทุกอย่างแล้ว ฉันก็จัดการปล่อยข่าวเพื่อปั่นหุ้นตัวเองให้ตก...ก็แค่นั้น”

 

            “นี่คุณ...”

 

            “อย่าทำหน้าแบบนั้น มันได้ผลดีเกินคาดนะ พวกตาเฒ่าทั้งหลายเทหุ้นทิ้งหมดเลย ฉันก็กว้านซื้อเอาไว้ เหลือก็แต่ยูสึเกะที่ไม่ยอมขาย แต่ก็ดี....ฉันไม่อยากเสียเงินไปซื้อหุ้นจากคนที่โกงบริษัทฉันหรอกนะ”

 

            “.......”

 

            “เท่ากับว่าตอนนี้ฉันได้หุ้นมาฟรี ได้เงินมาอีกไม่ต่ำกว่าพันล้านเยนจากการฟ้องร้อง ได้ดีดตัวปัญหาออกจากสารบบ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัวเลยนะ”

 

            “คุณทำแบบนี้มันไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอครับ?”

 

            “ฉันมั่นใจว่ายังไงก็คุมมันอยู่” อาคาชิขยับตัวเข้ามาใกล้ฟุริฮาตะอีกนิด “มาเรื่องของเราสองคนเถอะ...ฉันอยากรู้จริงๆว่าเซย์จูโร่เห็นอะไรในตัวนายกันนะ”

 

            ฟุริฮาตะตัวแข็งทื่อเมื่อใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนเข้ามาใกล้ จะเรียกใครช่วยก็ไม่ได้เพราะที่นี่เป็นที่ส่วนตัว...จริงๆ ในที่สุดปลายนิ้วยาวก็เชยคางเข้าขึ้น พลิกหันซ้ายขวาเพื่อหาองศาที่เหมาะสม

 

            “จะเป็นเพราะผมสีน้ำตาลนี่ หรือเป็นเพราะดวงตาน่ารักๆนี่กันนะ” อาคาชิเริ่มก้มหน้าลงมาประชิดฟุริฮาตะมากขึ้นจนเขาต้องข่มความกลัวไว้ในใจ

 

            โอเค เขาไม่กลัวเซย์ แต่นั่นไม่ได้หมายความถึงอาคาชิคนนี้นะ

 

            “หรือเป็นเพราะ...ความขี้กลัวแบบชิวาว่าของคุณกันนะ ผมสงสัยจน...อยากพิสูจน์”

 

            “พ...พิสูจน์ยังไง” เวรล่ะ เสียงสั่น

 

            “อยากจะรู้ว่ารสชาติของคุณเนี่ยมันเป็นยังไง เซย์จูโร่ถึงติดใจขนาดนั้น เลยอยากลองชิมน่ะ”

 

          “ม...ไม่ได้ เฮ้ย!” ฟุริฮาตะปฏิเสธเสียงสั่นแต่ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อโดนกระชากให้ลงไปอยู่ใต้ร่าง ถ้าเป็นเซย์เขาอาจจะดิ้น แต่ถ้าเป็นคนๆนี้...เขาทำได้แค่นอนตัวสั่นเท่านั้น

 

            นอนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ทั้งๆที่ปลายจมูกโด่งที่ไล้ตั้งแต่แก้มไปถึงขมับนี้ก็เป็นของเซย์ ทั้งๆที่ฝ่ามือร้อนที่รุกล้ำเข้ามาในชายเสื้อเพื่อสัมผัสเอวบางก็เป็นของเซย์ แต่มันกลับทำให้เขากลัว

 

            “ลองมามีอะไรกับซักครั้งจะเป็นอะไรไป ยังไงเราสองคนก็คนเดียวกัน”

 

            “ไม่! อื้อออ!!” เสียงปฏิเสธดังขึ้นพร้อมกับริมฝีปากที่ถูกหยุดลงด้วยสิ่งเดียวกัน รสจูบรุนแรงที่บดขยี้จนรู้สึกได้ว่าปากมันช้ำไปหมดยังไม่เท่ามือที่บีบเค้นร่างกายไปทั่วจนแทบหายใจไม่ออก

 

            รุนแรง...เซย์เคยรุนแรงกับเขาแต่ไม่ขนาดนี้

 

            “อื้ออออๆๆ” ฟุริฮาตะยังคงพยายามดิ้นเมื่อมือเริ่มลามลงไปที่ท่อนล่างและปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็ว มือร้อนนั่นบีบบั้นท้ายเขาแรงจนไม่ต้องมองก็รู้ว่ามันต้องแดงแน่ๆ ทั้งยังพยายามแยกขาสองของที่หนีบเข้าหากันให้ออกจากกันให้ได้ แล้วแทรกตัวเข้าไปตรงกลางเพื่อไม่ให้เขาหุบขาอีก

 

            “อื้อออ ฮึก....” เสียงสะอื้นเริ่มลอยออกมาพร้อมกับกลิ่นคาวคลุ้งในปาก เนื้อตัวสั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้ด้วยความหวาดกลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้น

 

            ทั้งๆที่เขาตกเป็นของร่างกายนี้นับครั้งไม่ถ้วนแล้วแท้ๆ แต่ตอนนี้...มันน่ากลัวจริงๆเมื่อรู้ว่าคนที่อยู่ในนั้นไม่ใช่คนที่เคยกอด

 

            เขาไม่มีอารมณ์ร่วมเลยซักนิด...

 

            อาคาชิค่อยๆปล่อยเขาออกจากจูบรุนแรงที่ทำให้เขานอนหอบไปสะอื้นไป คนผมแดงนั่งคร่อมคนที่นอนร้องไห้และมองไปทั่วอย่างพิจารณา ในขณะที่ฟุริฮาตะเมื่อพ้นจากอ้อมกอดที่แสนน่ากลัวนั่นแล้วก็ขดตัวลงจนเหมือนลูกหมาชิวาว่าที่กำลังหนาวเหน็บจริงๆ เขาต้องการปกปิดร่างกายเอาไว้ให้หมด...ไม่ต้องการให้ใครอีกคนเห็นจริงๆ

 

            “อย่างนี้สินะ...นายถึงสนใจ” อาคาชิพึมพำกับตัวเอง

 

            “ฮึก.......”

 

            “ทำไม? กลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? ทั้งๆที่ผมก็คนเดียวกันกับเซย์ของคุณ”

 

            “คุณ...ไม่ใช่....เซย์.....” เสียงกระท่อนกระแท่นเหมือนคนพยายามกลั้นสะอื้นทำให้ดวงตาสองสีกลอกขึ้นบน ก่อนจะย้ายตัวเองมานั่งข้างๆ โยนเสื้อผ้าที่ปลดทิ้งเมื่อกี้ไปโปะบนตัวฟุริฮาตะอย่างไม่ใส่ใจ

 

            “ใส่ซะ แล้วอยู่เงียบๆนิ่งๆ ไม่งั้นผมไม่รับประกันหรอกนะว่าจะหยุดแบบเมื่อกี้” อาคาชิพูดแค่นั้นก็ล้มตัวลงนอนแล้วหันหลังให้อีกฝ่าย ฟุริฮาตะใส่เสื้อผ้าให้ตัวเองและล้มตัวลงนอนบ้าง หันหลังให้อีกฝ่ายและขดตัวลง ร้องไห้กลั้นเสียงสะอื้นเงียบๆจนหลับไปโดยไม่รู้ตัว

 

            หัวแข็งและทุ่มเทกับความรักให้นายคนเดียว...เพราะอย่างนี้สินะนายถึงรักและทุ่มเทให้ชิวาว่าตัวน้อยตัวนี้มาก...

 

 

.....

 

....

 

...

 

..

 

..

 

..

 

..

 

.

 

.

 

.

 

.

 

            แรงสะกิดที่ต้นแขนทำให้ฟุริฮาตะที่หลับไปทั้งน้ำตาลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อจำได้ว่าเขากำลังอยู่กับใครครั้งล่าสุด

 

            อาคาชิที่ตอนนี้ใส่แว่นกันแดดสีชานั่งอยู่ข้างๆ ดูเหมือนตอนนี้เครื่องบินลงจอดที่สนามบินแล้ว อาคาชิเอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมตัวยามพร้อมผ้าพันคอมาให้

 

            “ใส่ซะ ข้างนอกมันหนาว” ฟุริฮาตะรับมาเงียบๆโดยที่ยังกลัวอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย

 

            หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ออกจากเครื่องไปทำเรื่องการขอเข้าประเทศ (ที่แสนจะยุ่งยาก) จู่ๆฟุริฮาตะก็ฉุกคิดขึ้นมาได้อีกหนึ่งอย่าง

 

            ตอนเขาขึ้นเครื่องเขาก็สลบอยู่ แล้วเขาฝ่านด่านไปได้ยังไง?

 

            “อาคาชิซัง คือ...”

 

            “แค่ฉันอุ้มนาย เขาก็แทบจะยอมให้ผ่านโดยที่ไม่ต้องตรวจเราทั้งคู่แล้วด้วยซ้ำ” อาคาชิตอบแค่นั้นก็เดินต่อไปจนออกสนามบินก็มีรถมารอรับ

 

            อ่า...หิมะเต็มไปหมด แสบตาจัง

 

            แว่นกันแดดสีชาอีกอันถูกสวมเข้าที่ใบหน้า ฟุริฮาตะหันไปมองคนที่อยู่ข้างๆซึ่งเพิ่งลดมือลงไป

 

            “ใส่ซะ แล้วอย่าจ้องหิมะนานๆ มาตั้งบ่อยต้องให้เตือนตลอดเลยนะโควคิ” แล้วก็ก้าวเข้าไปในรถ ฟุริฮาตะได้แต่ก้าวตาม

 

            ในรถบังเกิดความเงียบสงัด เนื่องจากรถคันนี้เป็นรถที่บริษัทจัดหามา เขาสองคนจึงไม่อาจคุยได้อย่างสนิทสนมอย่างปกติถึงแม้จะกั้นส่วนของคนขับและผู้โดยสารก็ตาม ฟุริฮาตะและอาคาชินั่งกันคนละฝั่งหน้าต่าง จนรถขับมาถึงที่พักนั่นเอง

 

            ที่พักของเขาสองคนไม่ใช่โรงแรมอย่างที่ใครๆคิด แต่เป็นคอนโดมีเนียมที่อาคาชิบอกว่าคุณพ่อซื้อไว้ตอนเขาเรียนที่อเมริกา จากนั้นจึงมาอยู่ที่นี่ทุกครั้งที่ต้องมาดูงานโดยจะส่งคนมาทำความสะอาดล่วงหน้าเสมอๆ ขนาดห้องแน่นอนว่ากว้างขวางไม่ต่างจากห้องของอาคาชิที่ญี่ปุ่นเลยแม้แต่น้อย

 

            ทั้งคู่ขนสัมภาระของใครของมันขึ้นห้อง และเมื่อประตูปิดลงก็มีคนถูกสวมกอดจากด้านหลัง

 

            ...คนๆนั้นก็คืออาคาชิ

 

            “เซย์...ฉันขอโทษ” อาคาชิยืนนิ่งๆโดยที่ไม่หันไปกอดตอบ ก่อนจะถามออกไป

 

            “แน่ใจเหรอว่าคนเดียวกัน” ฟุริฮาตะพยักหน้าทั้งๆที่ยังซบอยู่บนแผ่นหลังกว้าง

 

            “มีนายคนเดียว โลกนี้มีคนแบบนายคนเดียว” สุดท้ายอาคาชิก็ถอดแว่นกันแดดที่ใส่มาตลอดตั้งแต่ลงจากเครื่อง พร้อมทั้งหันไปหาอีกฝ่าย

 

            “ดีมากโควคิที่จำฉันได้ ดีมาก...” อาคาชิสวมกอดอีกฝ่ายไว้แน่น “กลัวมากมั้ย...กับอีกคน”

 

            “อือ....เขาน่ากลัว...ฉันนึกว่าฉันจะ.......ฮึก......” อาคาชิได้แต่ก้มลงกดจูบหนักๆบนหัวอีกฝ่าย

 

            “ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันอยู่กับนายแล้ว” อาคาชิก็ยังคงกอดปลอบชิวาว่าน้อยอยู่ที่หน้าประตูห้องนั่นเอง

 

            “แต่อย่าลืมล่ะ เขาอุตส่าห์ทิ้งคำเตือนไว้ เตรียมตัวให้พร้อมนะ”

 

            “อะ...อะไร”

 

            “คืนนี้จะไม่ได้นอนแน่ๆ”

 

 

บอกแล้วววว ตอนนี้ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ ไม่มี๊ไม่มีจริงๆนะ

 

แต่ตอนหน้าเนี่ย...เต็มๆ กำลังคิดอยู่ว่าจะเปิดในเด็กดียังไง เพราะคาดว่าคงเป็นแบบเต็มตอนจริงๆอ่ะค่ะ

 

เดี๋ยวจะชี้แจงอีกครั้งตอนอัพฟิคละกันเนอะ //แต่บอกก่อนนะคะว่าแผนการของนายน้อยยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพชิวาว่านะเออ ยังไงสุดท้ายก็มีเฉลยอะไรเล็กๆน้อยๆอ่ะค่ะ ไม่สปอยล์ดีกว่าเนอะ

 

ฮือออออ อยากปิดเรื่องนี้จริงๆนะ คือมันอีกนิดเดียวจะจบแล้วแต่รีบๆปิดส่งๆไปไม่ได้อ่ะค่ะ แต่พอหันไปดูฟ้าเหลืองเท่านั้นแหละ...อื้อหือ......ตอนเดียวก็ยาว ไม่ได้แต่งสำรองไว้เลยด้วย

 

แต่ร่างพล็อตไว้แล้วซึ่งมัน...ยาวกว่าเรื่องใดๆ

 

คาดว่าแม่ยกฟ้าเหลืองเตรียมยกร้องเท้าตบไรท์แล้วอ่ะค่ะ ทิ้งไว้นานมาก แต่อีกไม่นานเกินรอนะเออ เดือนหน้าก็เปิดแน่นอนค่ะ

 

เม้นต์หน่อยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

406 ความคิดเห็น

  1. #396 MatchaLatteCream (@tarkra) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 02:55
    โง้ยยยยย นายน้อยแบบโบคุชิ!! // แอบอยากเห็น NC ของโบคุชิกับฟุริ
    นายน้อยโบคุชิช่างกร๊าวใจเหลือเกินค่ะ คำสั่งสั้นๆแต่ทว่าบาดใจ ฮืออออออ
    #396
    0
  2. วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 00:54
    โอ้ยชิวาว่าจำเจ้านายได้เสมอ!!?///)
    มันน่าร๊ากกกก>///<)
    #320
    0
  3. วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 00:54
    โอ้ยชิวาว่าจำเจ้านายได้เสมอ!!?///)
    มันน่าร๊ากกกก>///<)
    #319
    0
  4. #315 Choco_Chocky (@Jirapha-2546) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 09:01
    ไม่เป็นไรค่ะ รอฟ้าเหลืองได้เสมอ ? เอาจริงๆ ถ้าเรื่องนี้จบเราคงคิดถึงมากแน่ๆ สนุกอ่ะ ฮืออออออ

    //ปักธงรอ NC และศพหมา---แค่ก
    #315
    0
  5. #314 Phatonepiece (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 07:36
    เหอๆ ตายแน่ฟุริ ยังรอเสมอนะคะ
    #314
    0
  6. #313 kikasa (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 05:35
    ไม่มีอะไรที่ในไรท์ออกจะน่ารักฟรุ้งฟริ้ง >&#176;&#176;<ขนาดนี้
    #313
    0
  7. #312 Rurikawa (@Kalet) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 01:17
    สนุกมากๆค่ะ พยายามเข้านะคะไรท์!
    #312
    0