ทำนองรักข้างหัวใจ My Shining Star

ตอนที่ 39 : เรื่องนี้ต้องขยาย -2-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    9 ก.พ. 63




ตอนที่สามสิบเก้า เรื่องนี้ต้องขยาย -2-

เบตตี้ หรือบัณฑิตา เป็นบุตรีของอรชุดา ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับพิมาลาและแม่ของวัชรภู... ทั้งคู่จึงรู้จักกันมาตั้งแต่ยังเยาว์วัยแต่ไม่ได้สนิทสนมอะไร

เมื่อวัชรภูได้มีโอกาสเข้าวงการบันเทิง... บัณฑิตาเริ่มแสดงออกชัดว่าปลื้มวัชรภูมาก เธอตั้งตัวเป็นหัวหน้าแฟนคลับ ตามไปดูทุกงาน ทุกคอนเสิร์ต... แต่ตอนนั้นเขาก็ยังไม่คิดอะไร เพราะถือว่าบัณฑิตาเป็นน้องที่รู้จักกันอยู่แล้ว...

กระทั่งสองปีก่อน พิมาลาชักชวนครอบครัวของอรชุดามาที่บ้าน... ซึ่งตอนแรกเลยวัชรภูก็คิดว่าเป็นการทานข้าวร่วมกันธรรมดา... หากแต่การไม่เป็นเช่นนั้น เพราะพิมาลาเจ้าหน้าเจ้าตา คล้ายอยากจับคู่ให้วัชรภูและบัณฑิตาคบหากัน...

หลังจากนั้นเธอก็เริ่มติดตามเขามากขึ้นจากการช่วยเหลือของพิมาลา จนทำให้วัชรภูอึดอัด เพราะเขาไม่อยากมีแฟน ไม่เคยมองเธอไปในทางชู้สาว... แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่สามารถจะหักหาญน้ำใจเธอได้ เพราะอย่างไรเสียบัณฑิตาก็เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่เขา...

วัชรภูใช้วิธีตีตัวออกห่างโดยการไปซื้อคอนโดหรูใจกลางเมือง แล้วอ้างกับบิดาและพิมาลาว่าต้องอยู่ที่คอนโดเพราะสามารถเดินทางได้สะดวกกว่า... ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว เขาแค่ต้องการที่จะเลี่ยงการพบปะกับบัณฑิตา เพราะเธอมักจะมาติดตามเขาถึงบ้านเป็นประจำ...

ใช่ว่าบัณฑิตาจะอ่านเกมไม่ออกว่าเขากำลังพยายามตีตัวออกห่าง เธอจึงตามเขาหนักขึ้น ถึงขนาดไปนั่งเฝ้าที่ล็อบบี้ที่คอนโด เรียกได้ว่าตามจนเขาไม่มีเวลาส่วนตัว...

วัชรภูหมดความอดทน ตัดสินใจพูดกับบัณฑิตาไปตรง ๆ ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอ ไม่สนว่าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตั้งมั่นว่าจะให้ทั้งสองเป็นทองแผ่นเดียวกัน

บัณฑิตาเสียใจมาก สารภาพว่าเธอหลงรักวัชรภูมาตั้งแต่เด็ก... เมื่อถูกตัดรอน เธอจึงขู่วัชรภูว่าถ้าไม่ยอมคบด้วย เธอก็จะฆ่าตัวตาย...

ถ้าพี่สายฟ้าไม่ยอมเป็นแฟนกับเบตตี้... เบตตี้ก็จะตายให้ดู!’

อย่าคิดทำอะไรบ้า ๆ นะเบตตี้วัชรภูตวาด พี่บอกแล้วใช่ไหม ว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรกับเธอ! พี่ไม่อยากมีแฟน!’

ทำไมคะ? เบตตี้ไม่ดีตรงไหน พี่สายฟ้าก็บอกสิคะ... อยากให้เบตตี้ทำอะไร เปลี่ยนแปลงตัวเองยังไง เบตตี้จะยอมทำตามทุกอย่าง

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ดีเขากล่าวอย่างเหนื่อยหน่ายหัวใจ... แต่พี่แค่ไม่ได้รักเธอในแบบนั้น

บัณฑิตากลับไปพร้อมกับความไม่เข้าใจ... จากนั้นเธอก็เริ่มไม่ยอมกินข้าวกินปลา เก็บตัวอยู่แต่ในห้องนอน...

อรชุดาร้อนใจจนมาต่อว่าเขารุนแรงถึงที่บ้าน... และพูดราวกับว่าเขาหักอกบุตรสาวของเธอ... วัชรภูก็ยิ่งไม่ชอบใจ แล้วจึงพาลไปโกรธพิมาลาที่เป็นแม่สื่อแม่ชักให้ตั้งแต่เริ่มแรก...

บัณฑิตาทำตัวไร้เหตุผล ไม่ยอมรับว่าวัชรภูไม่ได้มีใจให้... เธอประชดชีวิตโดยการเอาแต่เที่ยวกลางคืน ดื่มเหล้าหนัก ไม่ยอมไปเรียนหนังสือ แล้วยังเพียรส่งข้อความมาขู่เขาซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าจะฆ่าตัวตายหากว่าเขายังทำตัวเฉยชา

“ตายจริง! ถึงขนาดจะฆ่าตัวตายเลยเหรอคะ!?” อันดามันอุทานด้วยความตกใจ

วัชรภูพยักหน้า พร้อมกับถอนหายใจ...

“จนท้ายที่สุด... ผมทนไม่ไหว เลยส่งข้อความกลับไปว่าถ้าเธออยากจะทำอะไรก็เชิญ... แล้ววันนั้น... คำพูดของเธอก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่คำขู่... น้องเบตตี้ใช้มีดกรีดข้อมือตัวเอง เพื่อเรียกร้องให้ผมกลับมาสนใจ แต่ก็โชคดีว่าน้าอรไปพบน้องเบตตี้เสียก่อน จึงไม่เกิดความสูญเสียขึ้น”

“.......” อันดามันหน้าซีดลงไปถนัด แล้วตั้งใจฟังวัชรภูเล่าต่อ...

วัชรภูถูกทางบ้านของบัณฑิตาตำหนิรุนแรง

น้ารู้ว่าคุณสายฟ้าไม่ได้มีใจให้น้อง แต่ก็ควรจะพูดกับน้องดี ๆอรชุดากล่าวหาว่าเขาอาจใช้คำพูดไม่ดีซ้ำยังไล่ส่งเหมือนท้าทาย จึงทำให้บัณฑิตาคิดสั้น

ผมไม่ได้พูดไม่ดีกับน้องเบตตี้นะครับ... ผมแค่อยากให้เธอเลิกยุ่งกับผมเสียที น้องเบตตี้อยากทำอะไรก็เชิญ

เพราะแกไปพูดแบบนั้น น้องเบตตี้ก็เสียใจบิดามาร่วมวงสรรเสริญเขาด้วย

แล้วจะให้ผมทำยังไง? ในเมื่อผมบอกน้องเบตตี้ไปหลายครั้งแล้ว ว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอ

“แต่พอเบตตี้รักษาตัวหาย... เธอก็กลับมาตามผมใหม่ แต่ยังดีว่าไม่ได้มาตามที่บ้าน ไม่ได้ขู่จะฆ่าตัวตายอีก... ผมว่าเธอก็คงนึกกลัวอยู่เหมือนกันแหละ”

อันดามันรับฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยความเข้าใจ...

“สงสารคุณเบตตี้นะคะ”

“.......” วัชรภูไม่ได้ตอบ แต่ดวงตาของเขามีคำถามซ่อนอยู่...

“ซีสงสารคุณเบตตี้... เพราะขนาดซีเอง... ถ้าย้อนไปเป็นเมื่อห้าปีก่อนที่ซีได้รู้จักคุณแค่ในฐานะนักร้องประกวด... เห็นแต่ในทีวี... ดูคุณขึ้นคอนเสิร์ตอยู่ไกล ๆ ยังหลงใหลได้ปลื้ม... แต่คุณเบตตี้เขาได้มีโอกาสรู้จักคุณเป็นการส่วนตัว...”

“ใช่ว่าใครจะทานทนเสน่ห์ของผมได้” เขายักไหล่ ซึ่งทำให้เธอหมั่นไส้...

“ยังพูดไม่จบค่ะ... ซีสงสารคุณเบตตี้... ที่เธอยังรักยังหลงคุณได้อย่างไร... เพราะคุณเป็นพวกสวยแต่รูป จูบไม่หอม อื้อออออ อื้อ!

อันดามันพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกเขาประกบปากลงมาปิดเสียก่อน... มือหนาเคลื่อนลงมากุมที่เอวบางจับเธอหมุนตัวอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะได้รับจุมพิตของเขาได้ถนัดขึ้น... ในขณะที่อันดามันใช้มือเล็กทุบอกเขาแรง ๆ โดยที่คนตัวโตหาได้ใส่ใจไม่... กระทั่งเขาจูบเธอจนพอใจนั่นแหละจึงได้ปล่อย...

“คนบ้า! จะจูบให้ขาดใจตายเลยหรือไง?”

“ก็คุณบอกว่าผมสวยแต่รูป... จูบไม่หอม... ก็เลยลองจูบให้ดู... จะได้รู้ว่าจูบของผมทั้งหอมทั้งหวานเลย... ว่าไหม?” วัชรภูลอยหน้าลอยตา...

“อย่ามาทำอะไรรุ่มร่ามแบบนี้อีกนะคะ!... ที่นี่บ้านคุณ... เกิดใครเห็นเข้าจะไม่ดี” อันดามันเอ็ดอีก...

“ไม่ต้องมาว่าเขาดีหรอก... ทีเมื่อกี๊ยังยอมให้จูบอยู่เป็นนานสองนาน”

“อ๊ายอีตาบ้า! ซียอมคุณตอนไหน... คุณนั่นแหละที่มาปล้ำจูบ ทุบยังไงก็ไม่ปล่อย! ถอยไปยืนห่าง ๆ เลยไป!” ว่าแล้วอันดามันก็ผลักอกเขาแรง ๆ จนร่างสูงเซ

วัชรภูหัวเราะร่วน สนุกที่แกล้งเธอได้...

“แต่เอ... แล้วคุณเควินเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไงล่ะคะ?”

วัชรภูครุ่นคิด แล้วพูดว่า... “ถ้านายเคเจ็บแค้นแทนเบตตี้ขนาดนี้... ผมก็คงเดาได้อย่างเดียวว่าสองคนนั้นกำลังคบกัน”

“หา?” อันดามันฟังแล้วรู้สึกตกใจ “เป็นไปได้หรอคะ!?”

“น่าจะเป็นไปได้ เพราะที่ร้านพี่เป๊ดดี้ นายเคมันพูดเหมือนกับว่ามันจะแย่งแฟนคลับผม... ก็อาจจะหมายถึงน้องเบตตี้”

“แล้วคุณเบตตี้ไม่รู้หรือคะว่าคุณเควินนิสัยยังไง!?  

วัชรภูยักไหล่ก่อนจะตอบทีเล่นทีจริง “ไม่เห็นน่าสงสัยเลย... น้องเบตตี้คงชอบผู้ชายเลว”

อันดามันหัวเราะกับตลกร้ายของเขาที่จงใจกระแซะตัวเอง เลยบอกว่าเบตตี้มีรสนิยมชมชอบผู้ชายเลว ซึ่งก็น่าจะเหมารวมตัวเองเข้าไปด้วย...

“แหมคุณสายฟ้า... คุณก็ไม่ใช่คนเลวหรอกค่ะ”

“.......” นักร้องหนุ่มเลิกคิ้ว เหมือนไม่ใคร่จะไว้ใจว่าเธอพูดจากใจจริง...

“ถ้าเทียบกันเรื่องนิสัยใจคอระหว่างคุณกับคุณเควิน... ซีว่าคุณเควินเลวกว่า... แต่ถ้าเป็นเรื่องปาก... ไม่มีใครสู้คุณได้หรอกค่ะ” 

“ชม? รึด่า? ฟังดูทะแม่ง ๆ อยู่นะ”

“แมะ... แหม... ชมสิคะ... ซีไม่กล้าผิดกฎข้อสี่ ที่บอกว่าซีไม่มีสิทธิ์ว่าคุณ... เพราะงั้นซีไม่กล้าว่าคุณเลวหรอกค่ะ?” อันดามันลากเสียง

“ก็ด่าอยู่นี่ละ?” วัชรภูประชด

อันดามันหัวเราะในลำคอ แล้วเรียกเขาเสียงหวานจ๋อย

“คุณสายฟ้าขา...”

“.......”

“คุณน่าจะลองเตือนคุณเบตตี้นะคะ เผื่อคุณเบตตี้ยังไม่รู้ว่าคุณเควินนิสัยไม่ดี”

 “อย่าไปยุ่งกับเขาดีกว่า” วัชรภูส่ายหน้า...

“เรื่องนายเคเป็นคนนิสัยไม่ดีไม่ใช่ความลับ... คงไม่มีใครดูผิดหรอกว่ามันเป็นคนเลว... เอาแต่กินเหล้าเมายา แถมยังมั่วผู้หญิง” นักร้องหนุ่มกล่าวอย่างเยาะ ๆ

“แต่จะว่าไป... ผีเน่ากับโลงผุ ก็น่าจะเหมาะสมกันดี”

“แน๊... ไปว่าเขา” อันดามันตาโตเมื่อได้ยินคำเปรียบเทียบจากผู้ชายปากร้าย...

“ทำกับข้าวต่อเถอะ... เดี๋ยวจะดึก” วัชรภูเตือนแฟนสาว... แล้วทั้งคู่ก็ตั้งใจช่วยกันทำอาหารมื้อเย็น...

ก๊อก ๆ ๆสาวรับใช้เข้ามาเคาะประตูหน้าห้องครัวเบา ๆ

นักร้องหนุ่มเจ้าของบ้านหันไปพยักหน้าเป็นการให้สัญญาณว่าให้อนุญาต สาวรับใช้จึงย่างเข้ามา

“คุณผู้หญิงให้มาตามคุณฟ้าไปที่ห้องรับแขกค่ะ”

“ตามทำไม? น้าพิมพ์ก็รู้อยู่แล้วว่าฉันมาช่วยซีทำกับข้าว”

“เรื่องนั้นให้เบตตี้จัดการเถอะค่ะ” บัณฑิตาอาสา 

วัชรภูและอันดามันหน้าเจื่อน เพราะพวกเขาเพิ่งพูดถึงบัณฑิตาในทางที่ไม่ดี ไม่แน่ว่าบัณฑิตาอาจได้ยิน...

“เห็นน้าพิมพ์บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับพี่สายฟ้าแน่ะค่ะ”

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ทำให้วัชรภูและอันดามันลอบมองหน้ากันด้วยความโล่งใจ... เธอคงไม่ได้ยินเรื่องที่พวกเขาพูดหรอก...

แล้ววัชรภูก็ล้างมือ เดินตามสาวใช้ออกไปยังห้องรับแขก

@>--------------------<@

...ในห้องรับแขก...

วัชรภูก้าวเข้ามาในห้องแล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นภูวกร บิดาของเขากำลังนั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือพิมพ์... อย่างไม่รับไม่รู้ ไม่สนใจกับการมาเยือน...

“คุณคะ... คุณฟ้ามาหาค่ะ” น้ำเสียงที่พิมาลาใช้เป็นน้ำเสียงเชิงตำหนิ เพราะรู้ว่าภูวกรตั้งใจทำเมินเฉยต่อบุตรชาย

พิมาลาตัดสินใจเรียกให้วัชรภูมาเคลียร์กับภูวกรนอกรอบเสียก่อน เพราะเธอไม่อยากอับอายต่อหน้าอันดามันและบัณฑิตา หากว่าสองพ่อลูกจะมีการปะทะคารมกัน...

คนพ่อน่ะหรือ... ร้อนราวกับไฟ

ส่วนคนลูก... ก็แรงไม่ต่างจากสายฟ้าสมชื่อ...

เมื่อถูกพิมาลาตำหนิ ภูวกรจึงยอมวางหนังสือพิมพ์ลง แล้วเงยหน้าขึ้นทักทายบุตรชายหัวแก้วหัวแหวน...

“จะมาขอให้ฉันยกเลิกคำสั่งพักงานแกหรือไง?”

“เปล่าหรอกครับ” วัชรภูสวนทันควัน “จะมาขอบคุณ ที่คุณป๋าอุตส่าห์ให้ผมหยุดพักผ่อนตั้งสองเดือน”

พิมาลาจิ๊ปากอย่างขัดใจประโยคทักทายที่พ่อลูกมีให้กัน... ก่อนจะเอ็ดทั้งคู่...

“คุณภู... พิมพ์ไม่ได้เรียกคุณฟ้ามาให้คุณซ้ำเติมนะคะ... ส่วนคุณฟ้า... เลิกกวนประสาทคุณพ่อ แล้วขอโทษท่านเสียที...”

“ขอโทษ? ขอโทษเรื่องอะไร? ลูกชายผมมันไม่เคยทำอะไรผิดหรอก” ภูวกรยังคงประชดบุตรชาย

“คุณภู” พิมาลากล่าวเสียงเย็น

“ผมขอโทษครับ” วัชรภูกล่าวพร้อมกับยกมือพนมขึ้น... เลิกสนใจกับคำถากถางของบิดา...

“เห็นไหมคะ... คุณฟ้าเขารู้ตัวว่าผิด”

“รู้ตัวว่าผิด... หรือว่ากลัวจะต้องจ่ายค่าปิดข่าวคืนฉันกันแน่?”

“เอ๊ะ... คุณภู!

“คุณก็เป็นเสียแบบนี้... ชอบให้ท้ายเจ้าฟ้า... จนมันเสียเด็กหมดแล้ว” ภูวกรหันมาตำหนิพิมาลาบ้าง

วัชรภูคอแข็ง... “ก็คงเป็นเพราะน้าพิมพ์รู้... ว่าที่ผมทำไป... ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“แล้วเมื่อไหร่แกจะรู้จักตั้งใจ... รู้จักคิด... จะได้เลิกวู่วาม?”

“พอเถอะค่ะคุณภู... เรื่องมันแล้วไปแล้ว... วันนี้คุณฟ้าก็มาขอโทษ มาทำมื้อเย็นให้คุณ ได้ยินว่ามีแต่ของโปรดคุณทั้งนั้น” พิมาลาเดินเข้ามาลูบหลังลูกเลี้ยงเพื่อเป็นการปลอบใจ...

“.......” ภูวกรหัวเราะร่วน “เจ้าฟ้าเนี่ยนะทำกับข้าว? จะกินได้เร๊อ?”

“หนูซีเขาก็อุตส่าห์มาช่วย...”

“เด็กนั่นมาด้วยอย่างนั้นหรือ!?” ภูวกรถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ




อัพ ep.39 ให้อ่านต่อแล้วจ้า... ดูเหมือนคุณพ่อจะไม่ปลื้มหนูซีละมั้ง?

ใครอ่านแล้วชอบ ขอหัวใจ♡♡♡♡♡ ขอคอมเม้นท์ด้วยนะค้า...

1 คอมเม้นท์ = 1 กำลังใจจ้าา...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #76 chaichana01 (@chaichana01) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:12
    พ่อไม่ชอบชะแล้ว
    #76
    1
    • #76-1 ChiisanaHoshi (@chiisanahoshi) (จากตอนที่ 39)
      9 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:29
      เพราะไม่ยอมตามใจพ่อหรือเปล่า
      #76-1