กลใจในรอยแค้น

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 5 การเดินเกม 2.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    10 ธ.ค. 61


ยุกตฑัตเปิดประตูด้วยความโมโห แล้วรีบสาวเท้าไปยังประตูรั้วทันที

ฮัลโหล ว่าไงคะสามีขา หน้าตาไม่ค่อยดีเลยนะคะ หรือว่าคิดถึงภรรยาคนนี้อยู่คะ” หญิงสาวพูดจากวนประสาทยุกตฑัตทันที เพราะเธอโมโหที่ก่อนหน้านี้เขาเปิดประตูออกมาเห็นเธอยืนตากแดดร้อนๆ อยู่ตรงหน้ารั้วแล้วรีบปิดประตูบ้านหนี

มาทำไม” ยุกตฑัตถามเสียงสะบัดๆ เหมือนคนที่พยายามข่มอารมณ์เอาไว้แต่กลับเก็บมันไม่ค่อยจะอยู่

แหม ความจำเสื่อมหรือคะสามีขา เพิ่งแต่งงานกันเมื่อวานแท้ๆ ภรรยาก็ต้องย้ายเข้ามาอยู่บ้านสามีสิคะ” หญิงสาวจีบปากจีบคอพูดแบบโอเวอร์แอคติ้งพร้อมกับชูกระเป๋าในมือให้ดู

กลับบ้านเธอไปสิ จะมาอยู่อะไรบ้านฉัน” ยุกตฑัตเริ่มออกปากไล่

พี่ฑัตจะให้วิวเข้าไปดีๆ หรืออยากจะขายหน้าเพื่อนบ้านแถวนี้ก่อนคะ ถึงบ้านของพี่จะอยู่สุดซอยและต่อให้บ้านข้างๆ จะไม่มีใครอยู่แต่ถัดไปคงพอมี แล้วพวกเขาก็คงได้ยินเสียงวิวคร่ำครวญได้ไม่ยากถ้าวิวจะดราม่าตรงนี้ วิวไม่ได้ขู่ พี่ฑัตคงรู้นะคะว่าวิวเป็นคนยังไง” เกนวิกาพูดด้วยสีหน้าร้ายกาจทันที

ยุกตฑัตจ้องหน้าเกนวิกากลางไอแดดที่ร้อนระอุ จนเขาเริ่มสังเกตเห็นว่าเธอมีเหงื่อไหลซึมออกมาตามไรผมและหน้าก็ดูแดงมาก พาให้เขานึกกลัวว่าเธออาจจะเป็นลม ชายหนุ่มชั่งใจอยู่ครู่ใหญ่เพราะอดนึกเป็นห่วงหญิงสาวซึ่งยืนอยู่หน้ารั้วไม่ได้ แถมชายหนุ่มยังนึกย้อนไปถึงคืนแรกที่เขาบินไปถึงประเทศเนเธอร์แลนด์ วันนั้นคนที่มารับเขาถึงที่สนามบินสคิปโพลก็คือหญิงสาวตรงหน้า เขายังจดจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้ดีเหมือนมันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เอง


วันนั้นเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอ วินาทีที่เดินออกมาจากประตูทางออกซึ่งเลื่อนเปิดโดยอัตโนมัติ สองตาพลันแลเห็นผู้หญิงคนหนึ่งดูโดดเด่นออกมาจากกลุ่มชาวต่างชาติที่กำลังยืนรอรับผู้โดยสารขาออก รูปร่างของเธอดูสูงโปร่ง ผิวขาวราวกับน้ำนม ใบหน้ายาวรีรูปไข่ คิ้วคมเข้ม ผมของเธอยาวตรงและมีสีดำขลับ เธออยู่ในชุดกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม รองเท้าผ้าใบสีดำ และสวมแจ็กเก็ตสีดำยาว เมื่อเธอเห็นเขาลากกระเป๋าผ่านที่กั้นโลหะสีเงินออกมา เธอก็เข้ามากล่าวทักทาย

สวัสดีค่ะ พี่ฑัตหรือเปล่าคะ

ใช่ครับ ขอบคุณมากนะครับน้องวิว ที่มารับพี่ถึงที่นี่ ชายหนุ่มรีบกล่าวขอบคุณเธอด้วยความดีใจ

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เราคนไทยด้วยกัน แถมในเมืองของเราก็มีนักเรียนไทยอยู่แค่สองสามคนเท่านั้น เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง ถือว่าช่วยๆ กันไปค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้เขาก่อนจะพูดต่ออย่างใจดี เอากระเป๋าแล็ปท็อปมาให้วิวช่วยถือเถอะค่ะ พี่จะได้ไม่หนักมาก

พูดจบก็ยื่นมือออกมารับกระเป๋าไปช่วยถือ

ขอบคุณมากนะครับน้องวิว ช่วยมารับพี่แล้วยังใจดีช่วยพี่ถือกระเป๋าให้อีก ยุกตฑัตยิ้มให้หญิงสาวอย่างรู้สึกขอบคุณ

ไม่ต้องเกรงใจหรือขอบคุณวิวบ่อยๆ หรอกค่ะ เรื่องแค่นี้เองค่ะ เธอยิ้มให้อีกครั้งอย่างใจดี

ตอนนั้นเขารู้สึกอุ่นใจที่มีน้องนักเรียนไทยจากเมืองเดียวกันมารับเขาตามที่เคยโพสต์หาคนมารับในเว็บไซต์ของสมาคมนักเรียนไทย ซึ่งการที่เขาได้เห็นรูปภาพของเธอ รวมถึงพูดคุยรายละเอียดเกี่ยวกับการเดินทางและซักถามถึงการเตรียมตัว สภาพอากาศ การใช้ชีวิตที่นี่มาก่อน ก็ทำให้เขาไม่รู้สึกว่าเธอนั้นเป็นคนแปลกหน้า

เขาจำได้ว่ากว่าจะไปถึงที่นั่นก็หัวค่ำแล้ว และยังต้องรอกระเป๋านาน ทำให้กว่าจะออกจากสนามบินก็สามทุ่มเศษ ไหนจะต้องนั่งรถไฟไปยังเมืองที่พักซึ่งก็กินเวลาอีกชั่วโมงกว่า ถ้าต้องไปเองก็คงงงตั้งแต่ตอนซื้อตั๋วรถไฟแล้ว แถมคงหาโรงแรมที่พักในคืนนั้นลำบากมากเพราะไปถึงดึก แต่เมื่อได้คนที่ชำนาญการเดินทางและรู้จักเมืองเป็นอย่างดีมาช่วย วันนั้นเขาเลยรู้สึกอุ่นใจและไปถึงที่พักได้อย่างรวดเร็ว

ซึ่งระหว่างทางเขาและเธอมีโอกาสได้พูดคุยและทำความรู้จักกันจนพอรู้ว่าพื้นเพของทั้งคู่เป็นคนจังหวัดไหน เรียนจบอะไรมา

กระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้นเธอก็พาเขาขึ้นรถบัสไปส่งยังสำนักงานหอพักของมหาวิทยาลัย รวมถึงพาไปลงทะเบียนที่ศาลาว่าการเมืองและพาไปเปิดบัญชีกับธนาคาร

จะว่าไปเกนวิกาก็มีน้ำใจช่วยเหลือเขาอยู่หลายครั้ง แถมเธอยังพาเขาไปทัวร์รอบเมืองเพื่อจะได้รู้ว่าร้านค้าอะไรอยู่ตรงไหน เธอพาเขาไปหาซื้อเสื้อกันหนาว เสื้อกันฝน และของใช้จำเป็นอื่นๆ ก่อนที่เขาจะได้รู้จักกับแพรวาซึ่งบินตามมาทีหลัง แต่แล้วการที่เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับแพรวากลับเป็นจุดเริ่มต้นของความบาดหมางจนทำให้เขากับเธอเริ่มไม่ถูกกันขึ้นมา


เมื่อชายหนุ่มนึกถึงเรื่องที่หญิงสาวเคยช่วยเหลือเขามาก่อน จึงตัดสินใจเปิดประตูรั้วให้

เกนวิการีบลากกระเป๋าล้อลากและหิ้วกระเป๋าถืออีกใบเดินผ่านประตูรั้วเข้ามาทันที

พักให้หายร้อนก่อน แล้วก็กลับบ้านของเธอไปซะ” ยุกตฑัตที่เดินตามหลังภรรยากำมะลอเอ่ยขึ้น

วิวไม่กลับ วิวจะอยู่ที่นี่ วิวจะอยู่เป็นมารขัดขวางความสุขของพี่ที่บ้านหลังนี้” เกนวิกาหันกลับมาพูดใส่หน้าของชายหนุ่ม

ฉันไม่อยากมีเรื่องนะ หยุดพูดจาหาเรื่องฉันสักทีได้ไหม” ยุกตฑัตอดโมโหขึ้นมาอีกรอบไม่ได้ ทั้งที่เมื่อครู่เขาพยายามนึกถึงแต่เรื่องดีๆ ที่เธอเคยช่วยเขาไว้ในอดีต แต่เมื่อเธอเริ่มพูดจาไม่ดีใส่ ชายหนุ่มก็เริ่มข่มอารมณ์โทสะเอาไว้ไม่อยู่

คนเลวอย่างพี่ ยังไงก็คงไม่หมดเวรหมดกรรมง่ายๆ หรอกค่ะ” หญิงสาวพูดจาร้ายๆ ใส่ยุกตฑัตอีกรอบด้วยน้ำเสียงในเชิงเสียดสี

ทำยังไงเธอถึงจะเลิกจองเวรจองกรรมกับฉันสักที แต่งงานฉันก็ยอมแต่งให้แล้ว นี่อุตส่าห์เปิดรั้วให้เข้ามา จะเอาอะไรจากฉันอีกฮ้า!

ชายหนุ่มทนข่มอารมณ์เอาไว้ไม่ไหวอีกแล้ว จึงคว้าแขนของเกนวิกาขึ้นมาบีบอย่างแรง ทำให้หญิงสาวรู้สึกเจ็บที่แขนจนถึงขั้นปล่อยให้กระเป๋าถือร่วงหลุดจากมือตกลงกระแทกพื้น

พี่ฑัต ปล่อยนะ วิวเจ็บ” หญิงสาวร้องขึ้นเพราะรู้สึกเจ็บแขนจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว










To be continued...


ชื่อบัญชี บริษัท ปองรักบุ๊คส์ จำกัด สาขา บิ๊กซี ลาดพร้าว 2 >> ประเภทออมทรัพย์

ธ.ไทยพาณิชย์ 928-216-366-0
ธ.กรุงเทพ 024-0-26019-0
สั่งซื้อหนังสือ กลใจในรอยแค้น กับทางสำนักพิมพ์ปองรัก

ราคาพิเศษ เพียง 255.00  บาท จากราคาเต็ม 305 บาท 
รอบจองมีของที่ระลึกพิเศษให้นักอ่านด้วยค่ะ :D
ส่งสลิปยืนยันการโอนและชื่อที่อยู่ของท่านได้ที่
อีเมล eed.lalanda@gmail.com
inbox เพจสำนักพิมพ์ปองรัก www.facebook.com/commerce/products/1751269241647644/
inbox เพจเนตรภัคตรา https://www.facebook.com/natepaktra
ไลน์ @pongrakbooks


ติดตามการอัพเดทนิยายทุกเรื่องของเนตรได้ที่เพจเนตรภัคตรานะ
ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านมากๆ ค่า
^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

885 ความคิดเห็น