ข้อเสนอรักเจ้าสาวแลกตัว(Ebook/เพิ่มตอนพิเศษ+รุ่นลูกเขียนขึ้นมาใหม่)

ตอนที่ 23 : Chapter 8 :: กรรมสิทธิ์รัก... กรรมสิทธิ์หัวใจ - { 40% }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    2 ส.ค. 61

ข้อเสนอรักเจ้าสาวแลกตัว
ภัคร์ภัสสร
www.mebmarket.com
“คราวหน้าถ้าคิดจะเอาตัวเข้าแลก... ก็แลกให้มันถูกที่... ถูกจุดสิครับ”เมื่อน้องชายตัวดีดันหาเรื่องก้าวเท้าเข้าไปอยู่ในคุกเสียครึ่งขา เพราะดันไปลอบคบหากับหลานสาวสุดที่รักของมหาเศรษฐีไฮโซผู้แสนเจ้าอารมณ์อย่าง ‘ธีร์จุฑา เตชะเกรียงไกร นิคโคล์โล’ แถมสาวเจ้าก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะเสียอีก ความยุ่งยากจึงมาตกอยู่กับ ‘พิมพ์พิชชา’ ผู้เป็นพี่สาวที่ตัดสินใจบุกไปเผชิญหน้ากับเขาถึงออฟฟิศเพื่อต่อรองไม่ให้น้องชายคนเดียวต้อง ‘หมดอนาคต’ โดยไม่รู้สักนิดว่านับตั้งแต่วินาทีที่ถูกสายตาอันร้อนแรงจับจ้อง ‘อนาคตของเธอ’ ก็ตกอยู่ในกำมือของเขาเสียแล้วทั้งๆ ที่ไม่คิดจะยกโทษให้ในทีแรก แต่ความกรุ่นโกรธกลับพลุ่งพล่านและแปรเปลี่ยนไปเป็นความปรารถนาอย่างควบคุมไม่อยู่หลังจากจูบแรกของเธอถูกเขาช่วงชิงมา เพราะฉะนั้นไม่มีวันเสียล่ะที่มหาเศรษฐีหนุ่มจะอนุญาตให้พิมพ์พิชชาหลบหนีไปไหน และโชคยังดีที่เขายัง ‘มีงาน’ อีกมากมาย... ซึ่งเหมาะจะ ‘ให้เธอทำ’ เพื่อเป็นการไถ่โทษให้กับเขา และธีร์จุฑาก็สัญญาว่า เธอจะต้อง ‘สนุก’ ไปกับงานที่ว่านั้น... เช่นเดียวกันกับที่เขาตั้งใจจะสนุกกับเธอ“อย่าลืมที่สั่งล่ะ” เขาหยุดจ้องส่วนอวบอิ่มด้วยสายตาที่มีเล่ห์กล ก่อนจะพูดต่อว่า “สวมชุดนอนนุ่มๆ ที่ผมให้คนเตรียมให้ด้วยล่ะ แล้วคืนนี้ผมจะมาจัดการมันเอง”


เฮียธีร์มี Ebook แล้วนะคะ
สามารถโหลดมาฟินแบบเต็มๆ ได้แล้วจ้าาาาา




หลังจากประชุมแผนงานกันแล้ว พิมพ์พิชชาจะต้องลงพื้นที่หาดทับตะวัน จังหวัดพังงาเพื่อพูดคุยทำความเข้าใจกับชาวบ้าน เธอต้องประสานงานกับเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดและนิติกรในพื้นที่เพื่อหาทางออกอย่างละมุนละม่อมที่สุด ทางบริษัทต้นสังกัดของธีร์จุฑายินดีจะจ่ายเงินทดแทนให้กับชาวบ้านที่มีปัญหาไร้ที่อยู่ที่ทำกินอย่างไม่มีข้อแม้แต่ติดตรงที่ชาวบ้านไม่ยอมรับเงินชดเชยแถมยังยืนยันที่จะปักหลักอยู่ในที่ดินบริเวณนั้นโดยยึดแนวทางของชุมชน งานนี้ก็สร้างความหนักใจให้กับพิมพ์พิชชามาก แต่เมื่อเป็นหน้าที่เธอก็ยินดีเดินหน้าเต็มสูบ ดีว่าเธอไม่ต้องลงพื้นที่เพียงลำพัง แต่มีเพื่อนสนิทอย่างอัญญาดาตามไปด้วย แต่ดูเหมือนการมาครั้งแรกของเธอจะไม่ได้รับการต้อนรับที่ดีนักจากชาวบ้านที่มีอคติอยู่แล้ว


“นี่ก็สายมากแล้วกว่าจะถึงก็คงเที่ยงพอดี หิวจะแย่อยู่แล้ว” อัญญาดาบ่นพลางทำท่าพัดๆ เพราะรถตู้บริษัทที่โดยสารไปแม้คนจะไม่หลายคน แต่อากาศข้างนอก แดดร้อนเปรี้ยง แอร์ทำงานหนักจนเกินกำลัง คนขี้ร้อนจึงออกจะเริ่มหงุดหงิด


“ชาวบ้านคงเดือดร้อนจริงๆ นะ” พิมพ์พิชชาพูดขึ้น สายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถ


“ลงไปคุยกับพวกเขากัน” เพทายพูดชวน


“นี่พวกเรายังไม่ทันกินอะไรเลยนะ” อัญญาดายังห่วงกิน หน้าตาบอกบุญไม่รับทั้งร้อนทั้งหิว


“กระแตกับพี่ทายไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ เดี๋ยวทางนี้พิมพ์ว่าจะไปคุยกับชาวบ้านดูว่าเขาคิดยังไงกับโครงการของคุณธีร์” ลงพื้นที่แบบนี้ทีมงานต้องเตรียมข้าวกล่องมาด้วยเพราะไม่ใช่คนในพื้นที่ต้องเผื่อเอาไว้


“แกจะไปคนเดียวไม่กลัวเหรอ?” อัญญาดาถาม พูดแบบนี้จะอาจหาญเกินไปแล้วชาวบ้านยิ่งมองๆคนกลุ่มนายทุนเป็นศัตรูอยู่ด้วย


“คนเดียวที่ไหนแต่ นู่น การ์ดร่างยักษ์คุณธีร์ส่งมาเฝ้าไอ้พิมพ์มันเป็นโขลง” เพทายบอกพลางบุ้ยหน้าไปทางบอดี้การ์ดร่างยักษ์ตามที่ว่า


“พี่ทายก็... ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ” พิมพ์พิชชาประท้วงเบาก็เล่นนินทาระยะเผาขน เธอไม่อยากให้เป็นปัญหาน่ะสิ


“ฉันว่าไปด้วยกันนี่แหละ ยังไม่หิวเท่าไรหรอก เดี๋ยวเสร็จงานค่อยไปกินพร้อมกันเนอะ” อัญญาดาตอบยิ้ม อย่างนี้สิถึงเรียกว่าเพื่อนเกลอ


หลังจากตกลงกันก็เรียบร้อยต่างก็พากันเดินเท้าเข้ามาในลานชุมชน ชาวบ้านต่างก็มองมาด้วยสายตาเดียดฉันท์ ต้องใช้เวลานานกว่าจะมีคนยอมคุยกันกับกลุ่มของพิมพ์พิชชา


“พวกเราจะมาช่วยแก้ปัญหานะคะ” พิมพ์พิชชาบอกถึงเจตนากับชาวบ้าน


“คราวที่แล้วก็เห็นให้คนมาแบบบนี้ล่ะ มาฟ้องร้องไล่พวกเราออกจากพื้นที่” ผู้หญิงสูงวัยผมสีขาวเต็มศีรษะใบหน้าหยาบกร้านพูดขึ้น ดูเหมือนจะกล้าพูดกล้าออกเสียงอยู่แนวหน้าของชุมชน


“ใช่ พวกเราจะหนีไปไหน อยู่กันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ไม่มีใครมาแสดงสิทธิ์ นส.3[1] ลุงผิวสีแดงดำอีกคนสำทับ ใบหน้ากร้านแดดศีรษะยุ่งกระเซอะกระเซิงแววตาอมทุกข์มองแน่วนิ่งตรงมาที่พิมพ์พิชชา สิ่งที่เห็นทำให้พิมพ์พิชชานึกสะท้อนใจ


“ใช่... จู่ๆ มาแสดงเอกสารสิทธิ์จะขับไล่เรา หนูคิดดูนะแค่โดนสึนามิเมื่อสิบปีก่อน พวกเราสูญเสียทั้งคนในครอบครัวทั้งทรัพย์สินก็แย่พออยู่แล้ว พอภัยพิบัติผ่านไปจะกลับมาอยู่ในที่ผืนเดิมที่เคยอยู่แต่กลับไม่ใช่ที่ดินของเราแล้ว เป็นหนูบ้างจะรู้สึกยังไง?” ป้าผู้นำถามกลับคณะทำงานจากเมืองกรุง บรรยากาศเงียบกริบและดูตึงเครียดจู่โจมเข้ามา


“หนูเข้าใจค่ะ” พิมพ์พิชชาเอ่ยก่อนทำลายบรรยากาศตึงเครียดนั้นต่อไป “คุณลุงคุณป้าและชาวบ้านใจเย็นๆ นะคะ พวกเราไม่ได้จะมาไล่ แต่เราจะมาประนีประนอมหาทางออกให้เราอยู่ร่วมกันได้” เอ่ยเจตนาด้วยสายตามุ่งมั่น


“พวกเศรษฐีเขาจะยอมอยู่ร่วมกับพวกเราเหรอหนู?” คุณยายที่ดูชรามากหลังค่อมนั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของลานชุมชนพูดขึ้นบ้าง แววตานางดูวูบไหวไร้จิตวิญญาณ


“หน้ามรสุมพวกเราก็ใช้เป็นที่จอดเรือ เพราะที่ดินบางส่วนเป็นหนองน้ำเชื่อมติดทะเล หน้ามรสุมออกเรือหาปลาไม่ได้เรือก็จอดไว้” ชายฉกรรจ์ที่สุดในลานชุมชนพูดขึ้นบ้าง ต่างคนต่างพูดเหมือนระบายความทุกข์ยากของตนออกมา และทุกสายตาที่มองมาที่พิมพ์พิชชาเหมือนเป็นความหวัง


“ใช่ๆพวกเราอยู่มาก่อนเป็นสิบๆ ปี อยู่ๆนายทุนบอกมี นส.3 พวกเราก็ต้องร้องเรียนสิว่าที่ดินนายทุนได้มาน่ะมันถูกกฎหมายรึป่าว” พิมพ์พิชชารู้ข้อมูลมาจากการตรำทำการบ้านอยู่นานก่อนเดินทางลงพื้นที่ ว่าชาวบ้านฟ้องร้องบริษัทของธีร์จุฑาเรื่องการได้มาซึ่งเอกสารสิทธิ์ เรื่องราวใหญ่โตถึงหน่วยงานสิทธิมนุษยชนก็เคยมาแล้วแต่มันก็คาราคาซังอยู่อย่างนี้เพราะต่างก็ไม่มีใครยอม ธีร์จุฑาไม่ลงมาเองอยู่แล้ว ฝ่ายกฎหมายของเขาก็เล่นงานชาวบ้านอย่างดุดัน เธอมารับช่วงต่อก็มีแต่ลำบากใจ


“ใช่!” ชาวบ้านเริ่มส่งเสียงประท้วง


“ใช่!!” คนอื่นๆ พอเห็นผู้นำเสียงดังก็ตะโกนประสานเสียงขึ้นมาจนทำเอาคนมาจากกรุงเทพเริ่มกลัวๆ


“อยู่ๆจะมาไล่เราได้ไง?”


“ใจเย็นๆนะคะ พวกเรามารับข้อมูลชาวบ้านตอนนี้พวกเรารู้ปัญหาพวกคุณแล้ว เราจะกลับไปทบทวนประชุมกันเพื่อหาทางออกร่วมกันนะคะ” พิมพ์พิชชาตั้งสติจนสถานการณ์เริ่มสงบลง


หลังจากใช้เวลาคุยทำความเข้าใจกับชาวบ้านก็พอรับรู้ปัญหาว่าโครงการที่จะเข้ามานั้นมีเอกสารสิทธิ์ตามกฎหมาย แต่ชาวบ้านอยู่มาก่อนนานหลายชั่วคนกลับไม่มีใครมาไล่ ก็เลยร้องเรียนทางการว่าให้ตรวจสอบการได้มาซึ่งเอกสารสิทธิ์ว่าถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่


ทางธีร์จุพายืนยันว่าเขาได้มาโดยถูกต้อง มีทางเดียวพิมพ์พิชชาต้องอธิบายให้ชาวบ้านเข้าใจก่อนในวันนี้ว่าที่ดินตรงนี้ ธีร์จุฑาซื้อมาด้วยความถูกต้องตามกฎหมายจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลจังหวัดพังงา เบื้องต้นชาวบ้านเข้าใจแต่สิ่งที่เป็นปัญหาตอนนี้คือพวกเขาหวาดกลัว กลัวกับการจะไม่มีที่พักอาศัย ไม่มีที่ทำกิน


เมื่อภารกิจดำเนินไปในระยะเวลาหนึ่ง สถานการณ์เริ่มดีขึ้นอย่างเกินคาด ชาวบ้านในพื้นที่เริ่มเข้าใจและมีทัศนคติที่ดีต่อธีร์จุฑาและกลุ่มนายทุนทำให้พิมพ์พิชชาเบาใจไปได้เยอะ หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ คณะทำงานของเดอะแลนด์ริชฯก็เดินทางกลับกรุ่งเทพฯทันทีเพราะพิมพ์พิชชาจะเร่งดำเนินการและตั้งใจจะถามความเห้นจากธีร์จุฑาว่าเขาจะตัดสินใจยุติปัญหานี้อย่างไรถ้าเขาได้รับรู้ข้อเท็จจริงและปัญหาที่ชาวบ้านที่นี่กำลังเผชิญ





[1] หนังสือรับรองการทำประโยชน์ มาตรา 1 แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 ได้ให้ความหมายว่าเป็นหนังสือคำรับรองจากพนักงานเจ้าหน้าที่ว่าได้ทำประโยชน์ในที่ดินแล้วโดยที่ดินได้มีการรังวัดและจัดทำแผนที่ของที่ดินแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

928 ความคิดเห็น

  1. #845 Manpoon Boon (@manpoonboon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 16:03
    ไปจะได้รู้ว่าจะมีลูกแล้ว
    #845
    0
  2. #757 pg2gd (@ryokhao) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 12:43
    เป็นกำลังใจให้ไรต์อัพต่อเร็วๆนะคเ
    #757
    0
  3. #756 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 10:55
    ใจบอกจริงจังแต่ปากก็ไม่พูดออกไป เฮ้อออ จะเป็นพ่อคนแล้วนะคุณธีร์
    #756
    0
  4. #564 ShawolHomieNer (@palaioyy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 18:50
    ขำอาวุธรอบตัวว 55
    #564
    0
  5. #411 เจี๊ยบ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 08:27
    สนุกมากค่าาาา อ่านไปยิ้มไป ชอบๆ
    #411
    0
  6. #28 Zennith (@maxmattz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 03:53
    รอนะไรท์ สนุกมากเลยจ้า
    #28
    0