พันธะรักซาตานเถื่อน [ E-book+ทำมือพร้อมส่ง ]

ตอนที่ 17 : Chapter 5 : หนีความจริงไม่พ้น... ทนความเจ็บปวดไม่ได้ [C]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    20 มี.ค. 62



“แต่ก็ต้องห่วงตัวเองด้วย ดูสิ ดูผ่ายผอมลงฮวบฮาบอย่างกับคนเป็นโรค แล้วนี่ยังเป็นลมในที่ทำงานอีก” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง เพราะรู้ว่าวิลาสินีเป็นคนดี มีความรับผิดชอบแล้วยังไม่เคยมีอะไรกับใครเขา เข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ทุกคน แล้วใครไหว้วานให้ทำอะไรเจ้าตัวก็ไม่เคยจะปฏิเสธ เธอมีน้ำใจกับทุกคน จึงไม่แปลกที่เพื่อร่วมงานต่างก็รักและเป็นห่วงเป็นใยเธอ


“นั่นสิ ถ้าผมรู้ว่าคุณหักโหมขนาดนี้คงไม่สบายใจ” เสียงของภาคย์ ผู้บังคับบัญชาเอ่ยขึ้น คนที่เพิ่งฟื้นหันไปมองสบตามเสียง ในน้ำเสียงของเขาสัมผัสได้ว่ากำลังโกรธ โกรธที่ลูกน้องยังดื้อและไม่ห่วงสุขภาพตนเองแม้แต่น้อย


วิลาสินีไม่กล้ามองสบตาภาคย์นานเท่าใดนัก เพราะเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้ เขาควรดีใจไม่ใช่เหรอที่มีพนักงานทุ่มเทอย่างเธอ ใครจะเข้าใจเธอบ้าง ที่เธอทำงานหนักแบบนี้เพราะไม่อยากให้ตัวเองมีเวลาว่างอย่างไรเล่า เพราะว่างเมื่อไหร่ น้ำตาก็พานไหลเพราะความเสียอกเสียใจจากเหตุการณ์คืนนั้น


นี่ก็ผ่านมาเกือบสองเดือนกว่า คนที่ทำเธอร้องไห้ยังไม่มีทีท่าว่าจะติดต่อมา เขาก็โทรหาในช่วงแรกๆ ซึ่งตอนนั้นเธอยังโกรธไม่อยากรับสายให้ได้ทะเลาะกันเปล่าๆ แต่พอนานไป ใจมันก็หวิวๆ จะว่าคิดถึงก็คงใช่


เขาไม่ติดต่อมาเลย...


“นีขอโทษค่ะที่ทำทุกคนต้องวุ่นวาย” คนเป็นลมกล่าวเสียงอ่อย เธอรู้สึกผิดที่ทำคนอื่นวุ่นวายไปหมด


“ไม่หรอก... ว่าแต่เป็นอะไร ไปหาหมอดีมั้ยนี” คนเป็นเจ้านายถามอย่างใส่ใจ


“นีไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่เป็นลมคงเพราะวันนี้ไม่ได้กินข้าวเช้า” วิลาสินีตอบเสียงแผ่ว


“นี่ก็สิบเอ็ดโมงแล้ว พักทานข้าวเที่ยงเลย ผมอนุญาต เผื่อยังไงจะได้ไปนอนพักที่ห้องพยาบาล แต่ถ้าไม่ไหวคุณจะลางานครึ่งวันผมก็อนุญาตนะ” ภาคย์เอ่ยขึ้นมาด้วยความใส่ใจลูกจ้าง เขาคงไม่สบายใจแน่ๆ ถ้าวิลาสินีเป็นอะไรไปเพราะห่วงงานมากกว่าสุขภาพตัวเอง เขาไม่ต้องการเห็นลูกจ้างทำงานหนักจนเสียชีวิตในที่ทำงานหรอกนะ แบบนั้นมันโหดจนเกินไป


“ไม่เป็นไรค่ะ” คนหน้าซีดยังดื้อรั้น ภาคย์ถึงกับส่ายหน้า แต่มองมาด้วยดวงตาอ่อนโยนอย่างเหลือประมาณ


“ไม่เป็นไรได้ไงนี คุณเป็นลูกจ้าง ผมก็ต้องดูแลรับผิดชอบ คนเป็นลูกจ้างทุกคนย่อมอยู่ในความรับผิดชอบของผม” ภาคย์เอ่ยถ้อยคำแสดงถึงความใส่ใจในผู้อยู่ใต้บังคับบัญชา


“แต่ว่า...” วิลาสินียังคงอ้ำอึ้ง แต่ก็ชั่งใจคิด ความจริงแล้วที่ภาคย์พูดมันก็ถูก เพราะเธอเป็นลูกจ้างก็ถือว่าอยู่ในความรับผิดชอบของเขาด้วยหน้าที่


“ไม่มีแต่ ทุกคนด้วยนะ วันนี้ผมให้เบรกพักเที่ยงก่อนเวลา ส่วนใครจะพานีไปทานข้าวกลางวัน ผมก็ฝากดูแลด้วย ถ้าอาการไม่ดีขึ้นก็รายงานผมนะ” คนเป็นหัวหน้าสั่ง


“ขอบพระคุณค่ะ” วิลาสินียกมือไหว้ขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายไปกินข้าวเที่ยงก่อนเวลา ตามความประสงค์ของเจ้านาย จากนั้นพนักงานต่างก็แยกย้ายไปพักกลางวันกันจนภายในบริษัทเงียบลงไปอย่างไม่ต้องสงสัย

 

หลังจากกินข้าวเที่ยงเรียบร้อยแล้ว วิลาสินีก็กินยาแล้วไปนอนพักที่ห้องพยาบาลประจำบริษัท ในการหลับลึกด้วยฤทธิ์ยา เธอก็ฝันว่ามีเด็กตัวเล็กๆ คลานมาหาและวนเวียนอยู่ที่ปลายเท้า เท่านั้นยังไม่พอแล้วก็กระโดดไปกระโดดมาบนตัวเธอที่กำลังนอนครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่จนตัวเองหายใจไม่ออก สุดท้ายสะดุ้งตื่นขึ้นมาในที่สุด ตั้งสติได้ก็ดูนาฬิกาได้เวลาเข้างานในภาคบ่าย จึงออกไปล้างหน้าล้างตา ค่อยรู้สึกดีขึ้น


พอนั่งโต๊ะประจำ เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ จู่ๆ ก็คิดทวนถึงความฝัน...


โบราณว่าไว้... ถ้าฝันเห็นเด็ก แสดงว่ามีเด็กอยากจะมาเกิดด้วย หรือไม่ก็โชคดีอะไรบางอย่าง


วิลาสินีคิดมาถึงตรงนี้ก็ใจหายวาบ พานให้นึกถึงค่ำคืนเสน่หา เธอลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร ในคืนนั้นศิรศักดิ์เมา และเขาไม่ได้ป้องกันใดๆ ทั้งสิ้น


“ตายจริง!


คิดถึงตรงนี้ก็เกิดความวิตกกังวล เจ้าตัวจึงเป็นสเก็ตดวลที่เก็บไว้ในคราวน์ สายตาไล่ย้อนหลังถึงวันที่ประจำเดือนมาล่าสุด


คิ้วเรียวโก่งงดงามดุจคันศรขมวดมุ่นเข้าหากันเมื่อพบว่า เป็นเวลาเกือบสองเดือนแล้วที่ประจำเดือนได้ขาดหายไป แต่ด้วยภาระหน้าที่ของการงานที่สุมรุมเข้ามา เธอจึงมีเวลากับการขบคิดเรื่องส่วนตัวเพียงน้อยนิด แล้วก็เอางานเร่งทั้งหลายขึ้นมาทำจนหมดเวลางาน


ใกล้เวลาเคารพธงชาติวิลาสินีเก็บของและปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนตัวแล้วเดินไปตามเพื่อนพนักงานคนอื่นๆ เพื่อสแกนนิ้วเลิกงาน จากนั้นเธอก็เหมือนสาวออฟฟิศคนอื่นๆ คือรอรถประจำทางแล้วก็แวะตลาดเพื่อซื้อของกินกลับบ้านเท่านั้นเอง แต่แปลกตรงที่ผลไม้รสเปรี้ยวบางอย่างที่เธอไม่เคยชอบหรือไม่เคยคิดจะแตะ แต่พอเดินผ่านเจ้าตัวกลับน้ำลายไหลนึกอยากลองกินขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ จนต้องอดใจไม่ไหวที่จะซื้อมันกลับบ้าน


วิลาสินีถึงบ้านราวๆ สองทุ่ม เป็นช่วงเวลาที่โทรทัศน์ทุกช่องกำลังเสนอข่าวภาคค่ำ เธอถึงก็นั่งพักเหนื่อยเล็กน้อย ก่อนจะแกะอาหารถุงที่ซื้อจากเจ้าประจำแล้วนั่งกินข้าวเย็นคนเดียวโดยเปิดทีวีไว้เป็นเพื่อน


ชีวิตสาวโสด... มันก็จะเงียบเหงาแบบนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ 


+++++++++++++++++++++++++++++++++++

พันธะรักซาตานเถื่อน มีอีบุคพร้อมโหลดแล้วนะคะ

อยากฟินเต็มๆ แบบไม่มีคัท อ่านแบบรวดเดียวจบเชิญโหลดจ้าาาา

ขอบพระคุณทุกยอดโหลดเลยนะคะ

 
พันธะรักซาตานเถื่อน
ภัคร์ภัสสร
www.mebmarket.com
เธอต้องการลูก แต่ไม่ต้องการเขา...เธอจึงเลือกที่จะหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาลเมื่อเด็กน้อยเจริญวัย รักครั้งใหม่... ชีวิตใหม่ที่สมบูรณ์โดยไม่ง้อ ‘พ่อของลูก’ อย่างเขาดูเหมือนเรื่องราวจะเป็นไปด้วยดี หากการกลับมาพบกันอีกครั้งและได้ใช้เวลาร่วมกันมันแปลกไป...ความรักที่เขาเคย ‘มองข้าม’  กลับแสนหวานสุดวิเศษแต่เธอจะเชื่อได้อย่างไร... ว่าทั้งหมดนั้นเป็นแค่สวรรค์แกล้ง หรือแผนทวงทายาทที่เขาบงการอยู่เบื้องหลัง!...“นีท้องหรือเปล่า” เขาเปิดฉากถามถึงสิ่งที่ก่อกวนจิตใจเขามาตลอดระยะเวลาหลังค่ำคืนนั้น“ทำไมถามแบบนี้” วิลาสินีใจหล่นวูบ ถ้าท้อง... แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไปงั้นหรือ จะขอเธอแต่งงานหรือยังไงกัน“คืนนั้น... ถึงผมจะเมามาก แต่ก็รู้ตัวว่าไม่ได้ป้องกัน” เอ่ยทั้งมองเพื่อนด้วยดวงตาเปี่ยมความใส่ใจ ในแววตานั้น มันก่อให้เกิดความรู้สึกหลากหลายกับวิลาสินีอย่างยากอธิบาย คล้ายๆ ว่าเขาจะมองเห็นเธออยู่ในสายตาบ้าง... ซึ่งก่อนนั้นเขามีแต่มองข้ามไป“ครั้งเดียว... ไม่ท้องหรอก นีคงไม่โชคร้ายขนาดนั้น” เมื่อดึงสติตนเองกลับมาได้ คนถูกกระทำรีบบอกปัดทันควันเธอ... คงไม่โชคร้ายหรอกวิลาสินี หญิงสาวพร่ำบอกตัวเองในใจ            “ท้องกับผม.... เป็นโชคร้ายงั้นหรือนี” .......


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

138 ความคิดเห็น

  1. #115 A-yeai (@A-yeai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 07:48
    ซื้อebookหลายวันแล้วแต่ยังไม่ได้อ่านเลย...
    #115
    1
    • #115-1 ภัคร์ภัสสร (@chineserose) (จากตอนที่ 17)
      25 มีนาคม 2562 / 09:51
      ขอบพระคุณมากค่า จะมีอัดเดทตอนพิเศษให้นะคะ
      #115-1
  2. #100 rat4216 (@rat4216) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 22:28
    หนังสือจะออกเมื่อไรค่ะ
    #100
    1
    • #100-1 ภัคร์ภัสสร (@chineserose) (จากตอนที่ 17)
      26 มกราคม 2562 / 08:26
      ยังรออยู่เลยค่ะ ไว้จะส่งข่าวนะคะ เร็วๆ นี้ค่ะ
      #100-1
  3. #30 7155 (@7155) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 09:13
    รอจราาาาา
    #30
    0