_______________________________________ ___________________ _____
กาลครั้งหนึ่งไม่นานมานี้
ยังมีเด็กชายกับไม้บรรทัด
วันวันเขาเที่ยวเดินวัด
โน่นนั้นนี่นู่นเป็นการใหญ่
วัดโลกด้วยไม้บรรทัดของเขา
บ้างก็สั้นเกิน ยาวไป
ไปเจอรองเท้าผู้ใหญ่
ก็บอกว่ามันใหญ่เกิน
ไปเจอรองเท้าเด็กเล็ก
เขาว่าใส่แล้วขัดเขิน
วัดขั้นบันไดที่เดิน
เขาว่ามันสูงเกินไป
เส้นผ่าศูนย์กลางส้มโอ
เขาบอกว่าลูกมันใหญ่
พอหันมาวัดลำไย
ก็บอกว่าลูกเล็กเกิน
วัดสมองของเพื่อนของมิตร
บอกว่าความคิดควรเพิ่ม
สมองปราชญ์เขาว่าใหญ่เกิน
ควรลดให้มันพอดี
สรุป - โลกนี้ไม่มีสิ่งใด
ถูกต้องสำหรับเด็กคนนี้
โลกช่างไร้ความพอดี
ไม่มีอะไรถูกใจ
เขาวัดโน่นวัดนี่ไปเรื่อย
ตัดสินคนอื่นยกใหญ่
แกโง่ แกเตี้ย เกินไป
แกใหญ่ แกอ้วน เกินควร
รู้สึกว่าคนอื่นผิด
ความคิดเปลี่ยนแปลงผันผวน
ตัวเองไม่เคยทบทวน
ฉันเป็นผู้ถือไม้บรรทัด
โลกนี้มีไม้บรรทัดมากมาย
ถูกผิด ดีร้าย หลายนัก
เด็กชายเจ้าของไม้บรรทัด
เที่ยววัดโลกนี้ตามใจ
แต่แล้ว ยิ่งวัด ยิ่งวัด
ก็ยิ่งอึดอัดไปใหญ่
โลกนี้ไม่ว่า ใคร ใคร
ก็ไม่ถูกใจซักคน
สิ่งเดียวที่ไม่เคยวัด
คือดวงใจดวงนั้นของเขา
วางไม้บรรทัดลงไปเบา เบา
แล้วเขาก็ต้องตกใจ
ใจเขาช่างแสนคับแคบ
ไม่มีที่ว่างเหลือให้
ความคิดแตกต่างมาก มาย
คิดได้ - จึงหักไม้บรรทัด
เนื้อความอาจจะยาวไปหน่อย แต่อ่านแล้วทำให้ได้คิดอะไรดีๆนะ ^O^
ฝ้ายอ่านเจอจากหนังสือแพรวสุดสัปดาห์เลยมาฝากแชร์ไว้ก่อนที่บล็อคจะลง <3
ความคิดเห็น
ชอบค่ะ ได้ข้อคิดดี
ชอบมากอะ อ่านแล้วอึ้งไปพักนึงเลย นะ
ถ้าเปิดใจให้กว้าง คงไม่ต้องมานั่งขัดแย้งเรื่องไม่เป็นเรื่องเหมือนทุกวันนี้
เราควรยยอมรับในความแตกต่าง:)
ฝากนิยายด้วยนะค่ะ^ ^
Badboy love Babygirl เขานี่แหละหล่อร้ายที่สุด Badboy love Babygirl เขานี่แหละหล่อร้ายที่สุด - http://writer.dek-d.com/amigohi/writer/view.php?id=829702
ว้าวว
ขอบคุณเด็กดี