[ตีพิมพ์กับสนพ.รักคุณ] [YAOI] Still the One ...คือคนที่ผมรัก [END]

ตอนที่ 15 : Still the One EP14 || I'm Gonna Getcha Good [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    3 ส.ค. 60

Still The One EP14


[เฟิร์ส]


“ปะ… เป็ดพูดอะไรออกมาน่ะ ฮะๆ ตลกดีเนอะ”

คนตัวเล็กมองผมอย่างไม่ละสายตาแล้วส่ายหัวให้ผม

“เป็ดพูดจริงครับพี่เฟิร์ส” น้องว่าแล้วก็ยิ้มออกมาเล็กๆ “ผู้ชายที่ยืนพิงรถร้องไห้อยู่เป็นพี่เฟิร์สจริงๆ ด้วยสินะ”

ในขณะที่ผมยังคงอึ้งกับเรื่องราวอันบังเอิญของเราของเราไม่หาย เป็ดก็เปิดประตูลงจากรถไป

“ดีจริงๆ ที่เป็นพี่เฟิร์ส ขอบคุณมากจริงๆ นะครับ”

“อะ… อื้ม” ผมตอบน้องไปอย่างตะกุกตะกัก “ถะ...ถ้างั้นก็พักผ่อนๆ มีอะไรก็โทรหรือไลน์หาพี่ได้ตลอดนะเป็ด ระวังน้ำเข้าแผลที่หัวด้วยล่ะ”

เป็ดยิ้มให้แล้วยกมือไหว้ผม น้องปิดประตูรถเดินเข้าบ้านไป


ผมยังไม่ขับรถออกรอจนเป็ดเดินเข้าตัวบ้านไป พอเป็นเดินเข้าไปแล้วผมก็เหลือบมองนาฬิกาตรงเกจวัดความเร็วรถเห็นว่าดึกแล้วก็เลยขี้เกียจเข้าร้านเลยไลน์ไปสั่งลูกน้องคนสนิทให้ดูแลความเรียบร้อยภายในร้าน

“ว่าแต่น้องของเป็ดมันจะไม่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเหรอวะเนี่ย ยิ่งเป็นโรคห่วงพี่ตัวเองเกินเหตุอยู่”

ก็ได้แต่หวังว่าน้องมันจะควบคุมอารมณ์ได้นะ

เพราะถ้าไปมีเรื่องกับไอ้กาย...

ยังไงมันก็ไม่ชนะ



ผมขับรถเบนซ์สีดำคันโปรดกลับมาถึงบ้าน ตั้งใจจะมาดูอาการของไอ้ฟรานสักหน่อยว่ามันดีขึ้นบ้างแล้วรึยัง อีกอย่างนึง ผมต้องการตั้งสติจากเหตุการณ์หลายๆ อย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้

ผมเดินมาหยุดหน้าห้องของฟราน พอเคาะเรียกก็ไม่มีเสียงคนตอบรับจึงถือวิสาสะเปิดเข้าไป

กึก...

“ฟรานปะ… เป็นไงบ้าง”

ผมชะงักไปเมื่อเห็นว่าน้องของเป็ดยังอยู่ มันนั่งกับพื้น หัวก็วางพาดเตียง นั่งหลับอยู่อย่างนั้น

“นี่ๆ ตื่น” ผมสะกิดปลุกปุณณ์

ปุณณ์ส่งเสียงอือออกมา มันขยี้ตาอยู่สองสามทีแล้วก็เงยหน้ามามองผม

“อ้าว พี่เฟิร์สกลับมาแล้วเหรอครับ”

“อือ แล้วฟรานเป็นไงบ้าง มันดีขึ้นรึยัง”

“ถ้าตื่นก็น่าจะดีขึ้นแล้วมั้งครับ กว่าจะยอมหลับได้เล่นเอาผมเหนื่อยเลย” ปุณณ์ลุกขึ้นยืนเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำที่อยู่ในห้องฟราน พอกลับมาก็บ่นขึ้นมาอีก

“น้องพี่อะโคตรดื้อเลย ยาก็ไม่กิน ข้าวก็ไม่กิน อ้อนโน่นอ้อนนี่กว่าจะยอมทำตาม” ปุณณ์ส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา

จริงอย่างที่มันว่านั่นแหละ รายนี้น่ะรับมือยากจะตาย ขนาดผมยังเหนื่อยเลย นับประสาอะไรกับไอ้ปุณณ์มัน

“จริงสิ ออกมาคุยกันข้างนอกหน่อย พี่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับปุณณ์”

“ได้ครับ”


ปุณณ์เดินตามผมออกมา ผมก็ผลักประตูห้องผมที่อยู่ห้องข้างๆ ของน้องชายแล้วเรียกปุณณ์ให้ตามเข้ามา

“นั่งลงก่อน”

ผมลากเก้าอี้ทำงานมาให้ปุณณ์นั่ง ส่วนตัวเองก็ไปนั่งกับขอบเตียง

“ครับ พี่มีเรื่องอะไรเหรอครับ” ปุณณ์นั่งลงแล้วถามขึ้นมา

“รู้เรื่องรึยัง” ผมเข้าประเด็นทันที

“ครับ?” ปุณณ์ส่งสีหน้าไม่เข้าใจกลับมา ผมก็เลยถามอีก

“สองคนนั้นยังไม่ได้บอกเหรอ ดรีมกับออมน่ะ”

“มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ ตั้งแต่ผมมาที่บ้านของพี่ ผมก็ยังไม่ได้อ่านไลน์หรือรับโทรศัพท์ใครเลย”

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดกับปุณณ์ต่อ

“ปุณณ์ฟังพี่นะ”

“ครับ”

“วันนี้ไอ้กายแฟนเก่าของเป็ดมาเจอมันที่มหา’ลัย”

“เหี้ย!” ปุณณ์สบถลั่น “มันมาทำอะไรพี่ผมอีก!”

“มันมาขอคืนดีกับพี่ของปุณณ์”

“ไม่มีทาง! คนเหี้ยๆ แบบมันผมไม่มีทางให้มายุ่งเกี่ยวกับพี่ของผมอีก!”

“พี่เฟิร์สว่ายังไงนะ” เสียงขึ้นจมูกดังขึ้นมาจากทางประตู ผมกับปุณณ์หันไปก็เห็นฟรานกำลังเปิดประตูฟังออก

“เฮ้ยพี่! พี่นอนก่อนเถอะ” ปุณณ์กุลีกุจอเข้าไปประคองฟราน

“ไม่ต้อง หายแล้ว!” ฟรานสะบัดตัวออกก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆ ผม

“แฟนเก่าเป็นมาง้อมันเหรอพี่” ฟรานถามผม

“อื้ม เป็ดมันกลัวไอ้กายมากจนล้มหัวฟาดโต๊ะแตกด้วย”

“ไอ้เหี้ยนั่น!” ปุณณ์สบถลั่นอีกครั้ง มันกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

“ใจเย็นๆ ก่อนสิปุณณ์ ฟังพี่เฟิร์สเล่าก่อน” ฟรานว่า มันจึงคลายมือออก

“ไอ้กายก็เลยพาไปทำแผลแล้วก็พาไปกินข้าวที่ร้านเฮียพัด เป็ดกับมันทะเลาะกันที่นั่น เฮียกับน้องของเฮียก็เลยช่วยแยกไว้ แล้วไอ้คิสมันบังเอิญไปเจอ มันก็เลยโทรตามพี่ไปนั่นแหละ”

“แล้วตอนนี้พี่ผมอยู่ที่ไหน” ปุณณ์หันมาถามผมหน้าตื่น

“พี่เพิ่งพาไปส่งที่บ้านก่อนจะกลับมานี่”

“งั้นผมกลับก่อนก็แล้วกัน ผมเป็นห่วงพี่”

ปุณณ์ลุกขึ้นกำลังจะก้าวเดินออกจากห้องแต่ผมก็รั้งเอาไว้

“ปุณณ์ แฟนเก่าของเป็ด ไอ้กายคือเพื่อนเก่าของพี่เอง”

ปุณณ์ชะงักไปทันที มันหันกลับมามองผมด้วยความโกรธแค้น

“พี่ว่าอะไรนะ? พี่บอกว่าพี่เป็นเพื่อนกับมันงั้นเหรอ พี่รู้เรื่องทุกอย่างแล้วทำเป็นไม่รู้เรื่องเพื่อที่จะเข้าหาพี่ผมใช่มั้ย!”

ปุณณ์หมุนตัวกลับมาหาผม มันคว้าคอเสื้อผมแล้วง้างหมัดใส่

“ไอ้ปุณณ์ มึงจะทำอะไรพี่กู! พี่กูไม่รู้เรื่องนะเว้ย! พี่เฟิร์สเลิกยุ่งกับไอ้พี่กายมาตั้งหลายปีแล้ว” ฟรานพยายามเข้ามาแกะมือของไอ้เด็กนี่ออกจากผม แต่แรงคนป่วยมีรึจะสู้กับแรงคนดีๆ ได้

ผมยกมือขึ้นสองข้างยอมแพ้มัน มันจึงยอมปล่อยคอเสื้อผมลง

“ขอโทษที่ก้าวร้าวครับพี่ ผมเผลอตัวไปหน่อย” ปุณณ์ยกมือไหว้ขอโทษผมเองโดยที่ผมไม่ได้บอกแต่อย่างใด

“อืม ไม่เป็นไร พี่เข้าใจ แต่ฟังเรื่องของพี่ก่อนแล้วค่อยกลับจะได้มั้ย” ผมถามปุณณ์

ปุณณ์พยักหน้าให้ก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิมเมื่อสักครู่

“กายกับพี่เป็นเพื่อนสนิทกันสมัยเรียนน่ะ แต่เลิกคบไปเพราะมันแย่งแฟนพี่ไป หึ!” ผมแค่นเสียงออกมา “ที่พี่รับไม่ได้ก็เพราะตอนนั้นพี่รู้ว่าไอ้กายมันเป็นเกย์ มันคบกับเด็กผู้ชายอยู่ แต่มาแย่งแฟนของพี่ที่เป็นผู้หญิงไปแบบนี้ พี่ก็เลยเลิกคบกับมันตั้งแต่วันที่พี่โดนบอกเลิกที่โรงเรียนของเป็ด”

“ดะ… เดี๋ยวนะ ผมงงไปหมดแล้ว” ปุณณ์ว่า

“นั่นสิพี่เฟิร์ส พี่อย่าบอกนะว่าเด็กที่ไอ้พี่กายมันคบคือเป็ดน่ะ” ฟรานถามผม

“อืม บังเอิญมาก เพราะพี่เองก็เพิ่งรู้วันนี้แหละ เอาเป็นว่าพี่กับเป็ดโดนสวมเขาทั้งคู่”

“แล้วพี่รู้ได้ไง พี่ผมรู้เรื่องนี้ด้วยรึเปล่า” ปุณณ์ถามผมด้วยความเป็นกังวล

“อื้ม รู้แล้วแหละ เมื่อกี้เป็ดเป็นคนบอกพี่เอง พี่เองยังตกใจไม่หายเลยเนี่ย ฮ่าๆ” ผมพูดไปพลางหัวเราะแห้งๆ ไปด้วย

“พี่โดนบอกเลิกในวันจบของแฟนเก่าพี่ใช่มั้ย ตอนนั้นพี่ไปเล่นเอ็มวียืนร้องไห้อยู่ที่ลานจอดรถหลังโรงเรียน แล้วก็มีเด็กคนนึงเข้ามาปลอบใจพี่สั้นๆ ”

“เด็กคนนั้นที่พี่ว่าก็คือพี่ผมงั้นสินะ”

ผมพยักหน้ารับ

“โคตรตกใจเลยว่ะ ตอนเป็ดบอกเมื่อกี้นี้ ฮ่าๆ บังเอิญชะมัด” ผมหัวเราะเก้อๆ ไป ก่อนจะหันไปพูดกับฟราน “ฟรานไปนอนก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่คุยกับน้องมันต่ออีกนิดนึงก็จะนอนละ เหนื่อย”

“โอเคพี่ งั้นผมไปนอนก่อนนะ พอออกแรงเมื่อกี้หัวก็ปวดขึ้นมาอีก หมาบ้า!” ฟรานหันไปว่าปุณณ์ก่อนจะเดินออกไป

“พี่ไม่รู้ว่าไอ้กายมันไปทำอะไรที่คณะเราหรอกนะ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่ามันจะไปตามหาเป็ดอีกเมื่อไร แต่พี่อยากจะบอกอะไรเราหน่อย”

“ว่ามาครับ”

“ปุณณ์คงจะรู้จักไอ้กายพอสมควรใช่มั้ย”

“ครับ เคยเห็นตอนมันมาที่บ้านหลายครั้งอยู่”

“อื้ม พี่แค่อยากจะเตือนเราว่า ถึงจะโกรธแค่ไหนก็อย่าได้ไปทำร้ายร่างกายมัน พี่เป็นเพื่อนมันมาก่อน พี่รู้จักครอบครัวมันดี บ้านไอ้กายไม่ใช่คนธรรมดา เท่าที่พี่ฟังจากเป็ดมา ดูเหมือนว่ากายมันจะมาขอคืนดี ไม่ได้มีจุดประสงค์อื่น แต่ก็นั่นแหละ ไว้ใจไม่ได้ คอยดูท่าทีของมันไปก่อนว่ามันตั้งใจจะทำอะไรกันแน่”

ผมเอามือทั้งสองข้างวางบนบ่ากว้างของปุณณ์ ตาก็มองตาของปุณณ์เขม็ง

“น้องชาย วันนั้นที่เราคุยกันพี่บอกเราแล้วว่าพี่จะดูแลพี่ของปุณณ์อย่างดีที่สุด เพราะพี่เข้าใจเป็ดจริงๆ แล้วก็...”

“พี่ชอบพี่ปอนด์”

ปุณณ์พูดดักคอผม ผมแค่นเสียงหึในลำคอเบาๆ ใส่มัน

เด็กนี่มันมองทะลุผมจริงๆ

“ก็นั่นแหละตามนั้น พี่ชอบพี่ของปุณณ์”

ยอมรับแมนๆ เลยครับว่าชอบไอ้เด็กนั่นเข้าให้อย่างเต็มเปาเลยละ ถึงผมจะเคยมีแฟนเป็นผู้หญิงมาก่อน แต่สำหรับผมแล้วความรักความชอบนั้นมันไม่ได้แบ่งด้วยเพศหรอกนะ

ถ้ามันใช่ มันก็ชอบ ง่ายๆ แบบนั้นแหละ

แต่สำหรับเป็ดแล้ว มันมีความเข้าใจในตัวเขาเข้ามาด้วย ยิ่งทำให้ผมรู้สึกชอบเขามากขึ้นไปอีก


ปุณณ์นิ่งไปสักพัก จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาแล้วเปิดรูปๆ นึงให้ผมดู

จากความมัวของรูปนั้นผมเลยเดาว่าเป็นรูปที่ถูกถ่ายจากอัลบั้มรูปอีกที รูปที่ปุณณ์ให้ผมดูเป็นรูปครอบครัว ในรูปมี 4 คน พ่อ แม่ แล้วก็เด็กผู้ชาย 2 คน คนนึงโตกว่าหน่อย

“นี่คือครอบครัวของผม มีพ่อ มีแม่ พี่ปอนด์ แล้วก็ผม”

“ปุณณ์เหมือนพ่อ ส่วนเป็ดเหมือนแม่”

“อื้ม ใครๆ ก็ว่าอย่างนั้นแหละ” ปุณณ์ว่าก่อนจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกงไปแล้วหันกลับมาคุยกับผมต่อ “แม่ผมบอกว่าหลังจากที่ถ่ายรูปนี้ด้วยกันไม่นาน พ่อก็ป่วยแล้วก็เสียไป”

“ตอนพ่อเสียพี่ปอนด์เสียใจมาก พี่เอาแต่ร้องไห้คิดถึงพ่อตลอดเวลา กว่าจะทำใจได้ใช้เวลานานพอสมควรเลยละ และในตอนนั้นเองที่ผมรู้สึกว่า ผมไม่อยากเห็นพี่ปอนด์เสียใจแบบนี้อีกเป็นครั้งที่ 2 ผมจึงพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่เพื่อที่จะคอยปกป้องพี่ของผม”

ผมได้แต่ฟังตามปุณณ์พูดเงียบๆ

“พี่ปอนด์กลายเป็นคนที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เท่าที่ผมรู้ สมัยเรียนมัธยมเขามีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวชื่อเจน… แฟนเก่าของพี่นั่นแหละ แล้วช่วงนั้นที่พ่อเสียใหม่ๆ แม่ทำงานหนักมาก พี่ปอนด์ก็เลยเริ่มหัดเล่นกีตาร์หัดร้องเพลงเพื่อไปร้องตามร้านอาหารช่วยแม่ จนกระทั่งพี่ปอนด์บังเอิญไปเจอกับไอ้พี่กายที่ร้านนั่น ไปๆ มาๆ ก็ตกลงปลงใจคบกัน...”

ปุณณ์กำลังจะเล่าต่อทว่าประตูห้องผมก็เปิดขึ้นอีกครั้ง

“นี่ๆ เอากะเพราเป็ดไปไว้ไหน ฟรานหิวแล้ว”

โถ่! ไอ้น้องเวร คนกำลังซีเรียสๆ ดันมาหิวอะไรตอนนี้

ดูท่าทางมันจะหิวจริงๆ แหละ เพราะหลังจากมันพูดมาเสียงจากกระเพาะของมันก็ดังโครกขึ้นมา

“คิกๆ”

ปุณณ์ที่พยายามกลั้นขำ หลุดขำออกมา ไอ้ฟรานที่งอแงอยู่แล้วก็เลยเปิดประตูพรวดก้าวฉับๆ มาเขย่าตัวไอ้ปุณณ์ใหญ่เลย

“หิวข้าว! หิวข้าว! หิวข้าว! เป็ดๆๆๆๆ”

ผมละอยากจะบ้าตายกับน้องชายตัวเอง

“อะไรเนี่ย! ข้าวก็อยู่ในห้องไง ข้างหัวเตียงเลย จานผมก็เอาให้แล้วด้วย แกะกินเอาสิ” ปุณณ์ถอนหายใจเฮือก แล้วบ่นออกมาเสียงเบา “มีแรงขนาดนี้ ป่วยจริงหรือแกล้งป่วยกันแน่วะเนี่ย”

ทว่าไอ้ฟรานดันหูดีได้ยินมันบ่นเข้าให้

“บ่นอะไร ฟรานได้ยินนะ! ป้อนให้ฟรานกินเลย ไม่งั้นฟรานไม่กินยา!” มันว่าก่อนจะเดินออกจากห้องไป แถมปิดประตูเสียงดังปังใส่อีก

ปุณณ์ถอนหายใจอีกครั้ง ผมเลยหัวเราะเบาๆ ออกไป

“ฮ่าๆ ฟรานมันก็แบบนี้แหละ อย่าขัดใจตอนมันป่วยเลย พี่ไม่ค่อยตามใจมันเท่าไรมันก็เลยไม่ค่อยอ้อนพี่ แต่ถ้าเป็นแม่พี่นะ มันอ้อนทั้งวันทั้งคืน จนแม่ไม่ได้ทำงานทำการเลยละ”

ปุณณ์ย่นคิ้ว ปลายเท้าก็เคาะพื้นห้องไปด้วย ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ให้พี่ไปที่บ้านปุณณ์ได้มั้ยล่ะ พี่ไปดูอาการเป็ด รวมถึงเคลียร์เรื่องที่เป็ดพูดเมื่อตอนหัวค่ำด้วย ส่วนปุณณ์ก็เฝ้าไข้ไอ้ฟรานไป ดูท่าทางแล้วคืนนี้มันไม่ยอมให้ปุณณ์กลับแน่ๆ”

ปุณณ์ครุ่นคิดสักพักก็ตอบตกลงกลับมา

“ก็ได้ครับ”

ปังๆ !

เสียงจากประตูดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับคนป่วยเอาแต่ใจ

“อีกนานมั้ย ฟรานหิวนะเว้ย!”

ปุณณ์ส่ายหัวให้ผม ผมเลยหัวเราะแห้งๆ ออกมา

“ถ้างั้นก็ตามนี้ เสื้อผ้าในห้องพี่เลือกๆ ไปใส่เลย ถ้างั้นเดี๋ยวพี่ไปเอาเสื้อผ้าไปค้างนะ”

ผมดีดตัวออกจากปลายเตียง ก่อนจะเดินไปเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบเสื้อผ้าที่จะเอาไป ปุณณ์ก็ลุกจากเก้าอี้เหมือนกัน

“พี่เฟิร์ส ที่ผมจะพูดเมื่อกี้ ผมอยากจะบอกพี่ว่า เพื่อนของพี่คือความเจ็บปวดรอบที่ 2 ของพี่ปอนด์ พี่ปอนด์ที่ไม่ค่อยมีสังคมอยู่แล้ว ในตอนนั้นโลกของเขาทั้งใบมีแค่พี่กายคนเดียว พอเขารักมาก ตอนเลิกเขาก็เลยเจ็บมาก ทั้งร่างกายและจิตใจ”

ปุณณ์เดินมายืนซ้อนหลังผมที่นั่งเลือกเสื้อผ้าอยู่

“ผมเชื่อในตัวพี่นะพี่เฟิร์ส หวังว่าพี่คงจะไม่ใช่ครั้งที่ 3 นะ”

ปุณณ์พูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องผมไป


ผมน่ะชอบเป็ด แต่ไม่รู้เป็ดจะคิดกับผมแบบนั้นรึเปล่าน่ะสิ

แต่ถ้าใช่ ผมจะไม่มีวันทำให้เป็ดเสียใจเพราะผมเป็นอันขาด



[ปอนด์]


‘ปอนด์ พี่ขอโทษ เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ย’

‘ไอ้หน้าโง่! เจ็บไม่รู้จักจำ’

‘ปอนด์ กลับมาคบกับพี่ได้มั้ย’

‘คนอย่างพี่กายไม่เหมาะกับแกหรอก!’

‘ปอนด์...’


“แฮ่กๆ”

ฝันหรอกเหรอ ฝันแบบนี้อีกแล้ว

ผีที่ยังไม่ตายอย่างพี่กายเฝ้าหลอกหลอนผมมาตลอดหลายปี วันนี้ก็มาหลอกหลอนผมเป็นๆ ด้วย

เฮ้อ เมื่อไรจะเลิกฝันบ้าๆ แบบนี้สักที…


ผมลุกเดินไปเข้าห้องน้ำก่อนจะเลยไปกินน้ำที่ชั้นล่างของบ้าน จากนั้นก็กลับขึ้นมานอนต่อ

ตุบ

ผมทิ้งตัวลงนอนกับเตียงของผม ทว่ายังไม่ทันจะได้หลับดี จู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่างมาพาดตัวผม

“อือ… อะไรวะเนี่ยหนักจัง”

ผมแกะแขนที่พาดอยู่บนตัวผมออกไป แล้วพลิกตัวหันหลังให้

เดี๋ยวก่อนนะ...

ขะ...แขน? แขนใครวะ?!

ยังไม่ทันจะได้ขยับตัวหนี ผมก็โดนรวบตัวเข้าไปกอดทั้งตัวโดยใครบางคน

“เฮ้ย! ใครวะเนี่ย! ไอ้ปุณณ์ใช่มั้ย พี่ไม่เล่นนะเว้ย!”

“อือ... เป็ดจะเอาแขนพี่ออกทำไม ขอกอดหน่อยน่า พี่ไม่มีหมอนข้าง”

เสียงแบบนี้ กลิ่นตัวแบบนี้มัน

พะ… พี่เฟิร์ส!

ทำไมพี่มันถึงมานอนกอดผมได้ละเนี่ย?!

“อะไรกันเนี่ย! พี่มาได้ไงกัน” ผมดิ้นตัวออกจากอ้อมกอดของพี่เฟิร์ส แต่ก็ไม่เป็นผล

พี่เฟิร์สไม่ตอบคำถามแต่กลับถามผมกลับ

“ฝันร้ายละสิ”

“อืม”

“กอดพี่กลับสิ”

กึก

ทันทีทันใดที่ได้ยินร่างกายของผมมันก็แข็งทื่อเกร็งขึ้นมาดื้อๆ ไอ้ที่ง่วงๆ อยู่นั้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง

“หะ...หา? วะ...ว่าอะไรนะครับ” ผมหน้าไปด้านหลังเพื่อถามเขา

“พี่บอกว่ากอดพี่กลับสิ”

“ทำไมเป็ดต้องกอดพี่ด้วยล่ะ”

“ก็เป็ดฝันร้ายไม่ใช่เหรอ ถ้าเป็ดกอดพี่ เป็ดจะไม่ฝันร้าย เพราะพี่จะเป็นคนที่ทำให้เป็นรู้สึกดีจนหลับฝันดีทุกคืนเอง”

“ขี้โม้ชะมัด”

“ลองรึยังละถึงบอกพี่ขี้โม้น่ะ”

ผมจิ๊ปากออกมาเพราะคำพูดที่เหมือนกับกำลังกวนประสาทผมอยู่ของพี่เฟิร์ส


หมับ!

ผมพลิกตัวกลับแล้วเอามือไปพาดตัวเขากลับ จนกลายเป็นว่าตอนนี้เราสองคนกำลังนอนกอดกันอยู่

“ทดลองใช้บริการ เป็ดนอนละ ง่วง!”

ไม่ง่วงเลยสักนิด… เขินขนาดนี้ ง่วงก็แย่แล้ว!




มองหน้าแบบนี้ อยากได้เป็ดเป็นแฟนเหรอครับ


ชิวูรู้ว่าตอนนี้ทุกท่านอยากจะสครีมใส่หน้าชิวูว่า 'มึงไปตายที่ไหนม้าาาาาา!' ใจเย็นๆ ครับ 55555 มันมีหลายอย่างมากช่วงที่ผ่านมา ที่หายหน้าหายตาไป อย่างแรกคือเป็นไกด์พาเพื่อนจากฟิลิปปินส์เที่ยวครับทั้งอาทิตย์เลย ส่งเพื่อนกลับปุ๊ป ร่างแหลกมาก ปวดตัวโคตรๆ นอนอืดอยู่ 2-3 วัน พอปลายอาทิตย์โดนที่บ้านลากไปเที่ยวสวนผึ้งแบบงงๆ งงมากชนิดที่ว่าชิวูต้องเอาคอมไปจิ้มหาที่พักที่เที่ยวระหว่างทาง สุดท้ายก็ได้ไปดูอัล(เอา)ปาก้ามา 555 (คำในวงเล็บคือสิ่งที่อัลปาก้ามันทำตอนชิวูไป)

กลับมาที่นิยายกันต่อ จริงๆ ก็เขียนไว้ก่อนเพื่อนจะมาเที่ยวนิดหน่อยแล้วแหละครับ รู้ว่าดองนานแต่ชิวูไม่ชอบปล่อยเป็น % (ที่เห็นไม่ 0% ก็ 100% อะ เอาง่ายๆ) พอดองนานกลับมาเขียนต่อ ปัญหาที่พบคือ ลืม... ลืมว่ามันเกิดอะไรขึ้นวะ ลืมแม้กระทั่งชื่อตัวละคร นั่งนึกอยู่นานมากว่าน้องเป็ดชื่ออะไร 55555

แต่ไม่ว่าจะอัปรัวหรือจะดองเค็มนานแค่ไหน แต่ด้วยความกรุณาของคนอ่านเรื่องนี้มาจนจบแน่นอนครับ ^^ ยังไงก็จะพยายามอัปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้นะครับ

ป.ล. ตอนนี้ช่วยงานพี่หนูแดงตัวน้อยที่ตัวไม่น้อยด้วย อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ช้าได้อีกเรื่องนึงนะ ถถถ

ป.ล.2 เพลงที่เป็นชื่อตอนครับ พี่เฟิร์สเป็นคนพูดตอนท้ายเรื่อง


ชิวู 03/08/17


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

476 ความคิดเห็น

  1. #453 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 14:43
    ก็ต้องดูๆกันไป
    #453
    0
  2. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 08:58
    พี่ชิวูเป็นเคะหรือเมะคะ??
    #389
    1
    • #389-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 15)
      25 พฤศจิกายน 2560 / 23:34
      ว้อยยยยยยย5555555
      #389-1
  3. #314 yayee25 (@yayee25) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 22:17
    เขินอ่าาา เริ่มละๆ????
    #314
    0
  4. #120 Beer Sakunrat (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 06:40
    พี่ฟรานสายอ่อย555555555 //เป็ด ทดลองใช้แล้วมาบอกกันหน่อยนะว่าดีมั้ย5555555555
    #120
    1
    • #120-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 15)
      3 สิงหาคม 2560 / 10:21
      จะลองมั้ยครับ :) - เฟิร์ส
      #120-1
  5. #119 tan~tan (@bootan2526) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 06:19
    รอมานาน..สมหวังซะที // มีทดลองใช้ด้วย ติดใจใช้ถาวรไหมอ่ะ
    #119
    1
    • #119-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 15)
      3 สิงหาคม 2560 / 10:21
      ยังสิ เค้าแค่นอนกอดกันเอง 555
      #119-1
  6. #118 Masmas2609 (@Masmas2609) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 04:45
    มั่นใจว่าพี่เฟร์สจะไม่ใช้ความเจ็บที่3ของปอนด์แน่นอน...รักมากขนาดนั้น...อย่ามาม่ามากนะชิวู...ชอบคู่ปุณณ์ฟรานมากกอ่ะ...ฟรานขี้อ่อนชอบมากกกด.....ชิวูก็ดูแลตัวเอง...แล้วรีบกลับมาอัพไวๆนะ#เฟิร์นปอนด์#ปุณณ์ฟราน
    #118
    1
    • #118-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 15)
      3 สิงหาคม 2560 / 10:22
      เค้ามีแต่เมาแล้วอ่อย นี่ป่วยแล้วอ่อย 555
      #118-1
  7. #117 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 14:21
    ดองน๊านนาน รักษาสุขภาพนะคะ
    #117
    1
    • #117-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 15)
      3 สิงหาคม 2560 / 10:22
      มาแล้วนาจาาาาาา
      #117-1
  8. #116 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 14:19
    มารออออออ
    #116
    1
    • #116-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 15)
      22 กรกฎาคม 2560 / 10:55
      รอๆ ชิวูไม่ได้หายนะ แต่ยังไม่ว่างเลยครับ T^T
      #116-1
  9. #115 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 15:11
    อย่าดองนานเดี๋ยวเค็ม
    #115
    1
  10. #113 ....DisPlay.... (@DisPlay) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 06:43
    รอๆจ้าาา
    #113
    1
  11. #112 nidana (@nidana) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 00:40
    เจิมมมม & รออออ
    #112
    1
    • #112-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 15)
      13 กรกฎาคม 2560 / 21:25
      ดองงงงง & ดองงงง
      #112-1
  12. #111 tinkakibum (@tinkakibum) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 21:47
    เจิมมมมมมมมม
    #111
    1