[ตีพิมพ์กับสนพ.รักคุณ] [YAOI] Still the One ...คือคนที่ผมรัก [END]

ตอนที่ 21 : Still the One EP20 || Man! I Feel Like A Woman [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    3 ต.ค. 60

Still the One EP20


[ฟราน]


ช่วงนี้ผมพยายามหนีหน้าน้องรหัสตัวเองอย่างไอ้ปุณณ์อยู่ แต่วันไหนที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ ผมก็พยายามอยู่ให้ห่างและพยายามไม่พูดคุยโต้ตอบกับมัน

ที่หนีที่ไม่คุยน่ะ ไม่ใช่อะไรหรอก

ผมเขิน…



ผมแอบชอบน้องของเป็ดมาสักระยะนึงแล้วแหละ ชอบมาตั้งแต่สมัยที่มันเรียนอยู่ปี 1 โน่นแล้ว

อืม… จะว่าอย่างไรดีล่ะ นอกจากหน้าตาหล่อเหลาของมันแล้ว มันยังดูอบอุ่น ดูเป็นคนเอาใจใส่คนรอบข้าง ปุณณ์มันรักพี่ชายตัวจ้อยร่อยของมันมาก ช่วงแรกๆ ที่ยังไม่สนิทกัน ผมไม่รู้ว่ามันสองคนคือพี่น้องกัน เคยเผลอไปแซวว่าเตี้ยทีนึง เกือบโดนไอ้ปุณณ์มันต่อยเอาด้วย เรียกได้ว่าความสัมพันธ์ของพี่รหัสกับน้องรหัสของเราไม่ได้ดีสักเท่าไร

เวลาผ่านไปก็ได้แต่แอบชอบมันอย่างลมๆ แล้งๆ จนกระทั่งมีเหตุให้ได้รู้จักกันมากขึ้น ซึ่งจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมมีความหวังมากขึ้นก็มาจากช่วงที่ร้านของพี่เฟิร์ส พี่ชายของผมขาดคนงาน ผมกะจะชวนมันไปทำงานที่ร้านพี่เฟิร์ส ให้มันเป็นอาหารตาของผมระหว่างที่ผมไปนั่งเล่นรอพี่เฟิร์สกลับบ้าน ทว่ามันกลับทำงานพิเศษอื่นอยู่แล้ว ผมก็เลยชวนพี่ชายของมันมาทำงานแทน (กลับกลายเป็นว่าผมช่วยพี่ชายให้มี(ว่าที่)แฟนซะอย่างนั้น)

เรื่องคร่าวๆ ก็ประมาณนี้แหละ พอรู้เรื่องราวต่างๆ ของมันกับเป็ดมากขึ้น หลังจากนั้นผมก็พยายามทำตัวหล่อๆ คอยซื้อขนมไปฝากมันกับเพื่อนๆ พยายามสร้างภาพลักษณ์ที่ดีกับมัน จนดูเหมือนปุณณ์ก็จะเลิกคิดอะไรแง่ลบกับผมไปหมดแล้ว

ทว่าเรื่องเมื่อเดือนก่อนที่เกิดขึ้น… เออ เรื่องนั้นแหละ เรื่องที่ผมอ้อนไอ้ปุณณ์เหมือนเด็กสามขวบนั่นแหละ!

แม่งเอ้ย! ดันเผลอตัวทำตัวปกติแบบที่ชอบทำกับพี่เฟิร์สไปได้เสียนี่ แล้วตอนนี้ผมก็ต้องมาคอยหนีหน้ามัน เพราะความเขินนี่แหละ

ให้ตายเถอะ! รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงชะมัดเลย



นี่ก็เข้าช่วงสอบปลายภาคแล้ว วันนี้ผมมีสอบตอนเช้า ข้อสอบมันก็จะโหดร้ายหน่อยๆ แต่ผมก็พอจะถูไถไปได้อยู่ ก็หวังว่าอาจารย์จะใจดีกับผมบ้าง ขนาดปี 4 แล้วยังไม่คิดจะออกข้อสอบง่ายๆ บ้าง คิดแล้วก็เศร้าครับ

ระหว่างที่เดินลงจากห้องสอบไปยังใต้ถุนตึก ไอ้อาร์มกับหมูก็แยกตัวไปเพราะมันมีวิชาเลือกที่ต้องไปสอบที่คณะอื่นตอนบ่าย ส่วนผมไม่มีเพราะรีบอัดวิชาเลือกตั้งแต่สมัยปี 1-2 ตอนนี้ก็เลยเหลือแต่วิชาหลักของคณะ

ผลั๊ก!

ผมโดนใครสักคนชนเข้าให้อย่างจังจนล้มก้นจ้ำเบ้า

“อูย เจ็บชะมัด ไอ้บ้าเอ้ย! เดินยังไงของมึงวะ!”

ผมค่อยๆ แหงนหน้าขึ้นไปมองคนที่เดินชนผม

เสื้อเชิ้ตสีเขียวมินต์อ่อนๆ อกด้านซ้ายมีโลโก้สี่เหลี่ยมที่มีเลข 7 เด่นหราอยู่นั่น…

“ขอโทษครับพี่ฟราน”

น้ำเสียงคล้ายๆ กับพี่ชายของเขาเอ่ยขอโทษผมพลางส่งมือมาเพื่อที่จะฉุดผมให้ลุกขึ้น

ผมปัดมือเขาออกแล้วยันตัวลุกขึ้นเอง ก่อนใช้มือตบๆ เข้าไปที่ก้นเพื่อปัดฝุ่นออก

“มึงจะรีบไปตายไหนของมึงวะ! เดินไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือ”

ผมถลึงตาใส่เขาด้วยความโกรธ ทว่าคนตัวสูงกว่ากลับยืนอมยิ้มให้ผมซะอย่างงั้น

“ไม่หลบหน้าหลบตาผมแล้วเหรอครับพี่ฟราน”

กึก…

ได้ยินปุณณ์พูดเหน็บตรงๆ ผมก็รีบก้มหน้างุดทันที

“รีบไปตายไม่ใช่เหรอ จะไปก็รีบไป กูก็จะไปแล้วเหมือนกัน” ผมว่าก่อนจะเดินกระแทกไหล่ปุณณ์ แต่ทว่าก็โดนรั้งแขนเอาไว้

“ตอนนี้พี่ว่างแล้วใช่มั้ย”

ถามทำไมวะ? ก็เห็นอยู่ว่ากูเพิ่งสอบเสร็จเนี่ย แต่ช่างเถอะ รีบๆ ตอบมันไป ขืนอยู่ต่อไปผมคงทนไม่ไหวจนเผยอาการเคอะเขินออกมาให้มันล้อแน่ๆ

“ก็ว่างแล้ว มึงจะทำไม ว่าแต่มึงเถอะช่วงสอบแบบนี้ยังไปทำงานพิเศษอีกเหรอวะ” ผมหมุนตัวกลับไปแล้วตอบ

ปุณณ์นิ่งไปก่อนคลี่ยิ้มออกมา

ละ...หล่อชะมัด

“พี่เป็นห่วงผมด้วยเหรอ”

“บะ...บ้า! ใครจะไปห่วงมึง กูก็แค่ถามไปตามประสาพี่รหัสที่ดีของมึง”

ปุณณ์ทำเป็นหูทวนลมก่อนพูดต่อ

“วันนี้พี่เอารถมารึเปล่า”

“เปล่า พี่เฟิร์สมาส่ง ว่าแต่มึงจะถามทำไมเนี่ย” ผมเริ่มงงกับการกระทำของปุณณ์ที่เอาแต่ถามเรื่องแปลกๆ กับผม

“แล้วพี่สอบอีกทีวันไหน”

อืม… เทอมนี้ผมมีเรียนน้อย ผมก็เลยมีสอบมิดเทอมแค่สองวิชา กว่าจะสอบอีกตัวก็ปลายสัปดาห์โน่นเลย

“วันศุกร์” ผมตอบปุณณ์

เท่านั้นแหละ ไอ้เด็กเซเว่นหน้าหล่อมันก็ลากผมเดินลงบันไดตามมันทันที

“โอ๊ย! ไอ้ปุณณ์ อะไรของมึงเนี่ย! จะลากกูไปไหนวะ!”


แหกปากโวยวายไปก็เท่านั้น ไอ้เด็กยักษ์นี่มันก็ลากผมมาถึงลานจอดรถของคณะจนได้

“รอตรงนี้”

ปุณณ์ออกคำสั่งให้ผมรอ ผมที่สมองยังประมวลผลได้ไม่เต็มที่ก็เลยได้แต่ยืนเกาหัวแกรกๆ ด้วยความงง ก่อนจะรู้ตัวรถมอเตอร์ไซต์ของมันก็มาจอดตรงหน้าผมเสียแล้ว

“อะ เอาไปใส่” ปุณณ์โยนหมวกกันน็อกมาให้ผมใบนึง

ผมรับมันด้วยความงง

“ใส่อะไร จะไปไหน”

เห็นผมทำท่างงๆ ปุณณ์ก็เลยดับรถเอาขาตั้งลง ก่อนจะหยิบหมวกกันน็อกในมือผมขึ้นมาสวมให้ผม

“ก็ไปทำงานน่ะสิ ยืนงงอยู่ได้ ขึ้นมาได้แล้วเดี๋ยวสาย”



ผ่านไปไม่นาน ไอ้เด็กแว๊นนี่ก็พาผมมาอยู่หน้าเซเว่นสาขาหนึ่ง ใกล้ๆ กับร้านพี่เฟิร์ส ห่างกันประมาณร้อยกว่าเมตรเห็นจะได้ นี่ไม่ใช่สาขาที่ไอ้ปุณณ์ทำงานอยู่เป็นประจำนี่นา

ปุณณ์ดับเครื่องลงแล้วลงจากรถ ผมจึงลงตาม

“อ้าว ไม่ได้พามาส่งที่ร้านพี่เฟิร์สหรอกเหรอ”

ปุณณ์หันมามองผมก่อนเลิกคิ้วสูงใส่

“ผมบอกตอนไหนว่าผมจะพาพี่ไปส่งที่ร้านน่ะ”

น้ำเสียงยียวนเต็มที่เลยนะมึง หน็อย…

“แล้วมาทำไม นี่ไม่ใช่ร้านที่มึงมาทำงานสักหน่อย เหวอ!”

ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรเสร็จมันก็ลากผมเข้าร้านไป เดินผ่านหน้าเคาน์เตอร์ไป ปุณณ์ผลักประตูพนักงานก่อนเข้าไป แล้วเดินไปยังฝั่งตู้แช่

หนาวฉิบหาย!

“พี่มิ่ง ผมพาเพื่อนมาทำงานด้วยวันนี้ ให้มันช่วยงานที่ร้านได้มั้ยพี่” ปุณณ์พูดกับผู้ชายวัยประมาณพี่เฟิร์สที่กำลังเรียงขวดชาเขียวเข้าตู้อยู่

ผมย่นคิ้วให้กับสรรพนามที่มันใช้เรียกผม นี่กูเป็นพี่รหัสมึงนะเว้ย!

“อ้าว ไอ้ปุณณ์เหรอ ทำไมมาช้าจังวะมึง”

คนที่ชื่อมิ่งหยุดมือก่อนหันกลับมามองผมกับปุณณ์

“ใครเนี่ย เพื่อนมึงเหรอ” ปุณณ์พยักหน้ารับ “หน้าตาน่ารักดีแท้”

โดนชมว่าน่ารักแล้วรู้สึกแปลกๆ แฮะ แต่ก็ดีกว่าโดนว่าก็แล้วกัน

“เพื่อนผมชื่อฟราน ส่วนนี่พี่มิ่งเจ้าของร้านนี้” ปุณณ์แนะนำผมกับพี่มิ่งให้รู้จักกันก่อนหันไปพูดกับพี่มิ่งต่อ “วันนี้ขอให้ทำงานที่ร้านด้วยวันนึงได้มั้ยพี่ เดี๋ยวผมสอนงานให้เอง”

พี่มิ่งใช้สองนิ้วลูบคางตัวเองมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนเซย์เยสออกมา

“ได้ แต่เนียนๆ หน่อยก็แล้วกัน” พี่มิ่งเดินออกไปจากฝั่งตู้แช่ แต่แว๊บเดียวก็กลับมา

“เสื้อหมดว่ะ มีแต่เอี๊ยมกาแฟ ใส่ๆ ไปก่อนก็แล้วกัน แล้วก็ห้อยบัตรไอ้ปุณณ์เอาไว้ เนียนๆ ด้วย เกิดเขามาตรวจเดี๋ยวพี่ซวยอีก” พี่มิ่งว่าก่อนโยนเอี๊ยมมาให้ผมแล้วเดินไปหยิบขวดชามาเรียงใส่ตู้ต่อ

เดี๋ยวนะ ไอ้พี่มิ่ง มึงยอมให้คนนอกมาทำงานร้านมึงง่ายไปมั้ย

ปุณณ์หยิบเอี๊ยมในมือผมมาใส่ให้ผม ด้วยความงงผมก็เลยยืนให้มันใส่โดยไม่ขัดขืน

“ฟู่! เสร็จแล้ว” ปุณณ์ที่ย่อตัวผูกเชือกให้ดันทะลึ่งเป่าลมใส่หลังผม

เล่นเอาขนลุกขนพองเลยแม่ง!


พอเสร็จมันก็ดันตัวผมออกจากห้องเย็นไปหน้าร้าน ก่อนบอกให้ผมประจำเคาน์เตอร์ที่อยู่ใกล้กับเคาน์เตอร์ขายกาแฟ

“นี่! พี่บอกเมื่อไรว่าจะทำเนี่ย!”

ผมโพล่งเสียงดัง โชคดีที่ว่าตอนนี้ในร้านไม่มีใครอยู่ นอกจากผมกับปุณณ์แล้วก็พนักงานอีกไม่กี่คน

“เอาน่า ช่วยผมหน่อย ช่วงนี้สาขานี้คนขาด เขาก็เลยให้ผมมาช่วยที่นี่”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่” ผมเท้าสะเอวจ้องหน้าเขา

ปุณณ์ยักคิ้วข้าวเดียวอย่างกวนประสาทก่อนว่าออกมา

“เอาเวลาที่คอยหลบหน้าผมมาช่วยกันดีกว่านะๆ”

หน็อย…

“ไม่ได้หนีเว้ย!”

“คร้าบๆ ไม่หนีก็ไม่หนี แต่ช่วยผมทำงานหน่อยก็แล้วกัน ดีกว่าไปนั่งๆ นอนๆ ที่ร้านพี่เฟิร์ส”

โอ้โห ถูกหลอกด่าแบบคอมโบเซ็ตเลยวันนี้ แต่เพราะมันคือความจริงผมเลยได้แต่กำหมัดแน่น

“เออ! ให้ทำอะไรก็ว่ามา”

เพียงเท่านั้น คนหล่อตรงหน้าก็คลี่ยิ้มกว้างออกมา


ปุณณ์สอนงานหน้าเคาน์เตอร์ให้ผมคร่าวๆ จนผมพอทำเป็น แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ผมไม่รู้ เช่นพวกการเติมเงิน ชำระเงินบางอย่างที่ผมไม่รู้ก็ต้องให้ปุณณ์ช่วยบ้าง น้องปวช.ที่อยู่ข้างๆ ช่วยบ้าง

พอมีคนเยอะผมก็เข้าไปเติม พอคนน้อยผมก็มาดูแลความสะอาดร้าน เติมสต็อกบ้าง เรียกได้ว่างานนี้เพลินกว่าที่ผมคิดเอาไว้

“ไงน้องฟรานเหนื่อยมั้ย” พี่มิ่งเดินมาหยุดข้างๆ ผมในขณะที่ผมกำลังนั่งยองๆ เรียงขนมเข้าชั้นวางอยู่

“แหะๆ ก็นิดหน่อยครับพี่” ผมหันไปตอบพี่เขา

“อื้ม น้องฟรานยังเหนื่อยแล้วคิดดูสิว่าน้องปุณณ์จะเหน่ือยขนาดไหน พอย้ายมานี่พนักงานน้อยกว่าที่เก่า งานก็เลยเยอะกว่าไปด้วย ไหนจะเรียนอีก นี่ช่วงสอบน้องยังไม่ขอพักเลยนะ” พี่มิ่งว่า

“น้องฟรานต้องรักเพื่อนคนนี้ให้มากๆ นะ หน้าตาก็ดี๊ดี แถมนิสัยก็ยังดี งานเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่เคยบ่น เทพบุตรชัดๆ”

“แหะๆ” ผมได้แต่หัวเราะเก้อๆ ให้พี่มิ่งไป

“ถ้าอย่างนั้นก็ทำต่อไปเถอะ เดี๋ยวค่าแรงวันนี้เสร็จงานก็มาเอาที่พี่นะ” พี่มิ่งตบบ่าผมเบาๆ ก่อนเดินจากไป

พอฟังที่พี่มิ่งพูด ผมยิ่งรู้สึกไม่ดีที่ทำตัวงี่เง่าใส่ปุณณ์ ไว้เลิกงานแล้วขอโทษมันดีกว่า


ผมกลับมายืนประจำการที่เคาน์เตอร์ ตอนนี้กำลังคิดเงินให้กับพนักงานออฟฟิศสาวที่อยู่ละแวกใกล้ๆ สองคน

“คิกๆ แกๆ แกว่าใช่มั้ยอะ”

หัวเราะอะไรวะ แถมยังชี้มายังผมอีก เสียมารยาทชะมัด

“น้องคะ ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ” จู่ๆ ผู้หญิงผมยาวก็ถามผม

“ครับ?”

“รูปในบัตรนี่ใช่รูปน้องจริงๆ เหรอคะ”

กึก…

ฉิบหายละ หรือเจ๊สองคนนี่จะเป็นคนจากบริษัทแม่มาตรวจงานวะ?!

“คะ...คือว่า”

“อ้าวพี่ ยังไม่เสร็จอีกเหรอ หรือเขาจ่ายบิลแล้วพี่ไม่รู้รหัส” ปุณณ์ที่อยู่ข้างๆ กระเถิบเข้ามาหาเมื่อเห็นว่าผมคิดเงินไม่เสร็จสักที

การปรากฏตัวของปุณณ์ทำให้เจ๊สองคนนี้มองป้ายที่ผมแขวนอยู่กับหน้าปุณณ์สลับไปมา

“คิกๆ น้องไม่ต้องอธิบายแล้วค่ะ พี่เข้าใจแล้ว”

“น่ารักเนอะแก ห้อยบัตรแทนกันด้วย” เจ๊อีกคนว่า

“จริงแก” เจ๊ผมยาวหันไปพูดกับเพื่อนก่อนหันพูดกับผม “แฟนน้องหล่อมาก น้องก็น่ารักมาก รักกันนานๆ นะจ๊ะ”

มือที่กำลังถือปืนยิงบาร์โค้ดอยู่ถึงกับมือไม้อ่อนจนทำให้ปืนหลุดมือ

“มะ...ไม่ใช่นะ ผมไม่ใช่แฟนเขา”

ผมรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน ทว่าคนที่ยืนข้างๆ จู่ๆ ก็เอามือมาคล้องคอผมไว้ แล้วก็…

ฟอด…

“ขอบคุณนะครับ 4 รายการทั้งหมด 117 บาทครับ” ปุณณ์หอมแก้มผมโชว์เจ๊ทั้งสองก่อนจะคิดเงินแทนผม

หอมแก้ม…

“ไอ้บ้า! ทำอะไรของมึงวะ! คนอื่นเข้าใจผิดกันหมดแล้วเนี่ย!”

คนโดนด่าไม่มีท่าทีสำนึก ไอ้เรื่องอยากขอโทษเลยพาลไม่อยากพูดไปด้วยแล้วในตอนนี้

ปุณณ์เอานิ้วชี้ทาบปากของตัวเองเป็นสัญญาณให้ผมหยุดโวยวาย ใบหน้าของปุณณ์ในตอนนี้เปี่ยมไปด้วยความดีใจแม้เขาจะไม่ได้ยิ้มออกมา แต่แค่ผมมองหางตาก็รู้แล้วว่าเขากำลังยิ้มอยู่ในใจ

“ผมรู้นะ”

คำพูดสั้นๆ ของปุณณ์ทำผมผมถึงกับสะอึก

มะ...มันรู้อะไร ระ...หรือว่ามันจะรู้เรื่องนั้น

เรื่องที่ผมชอบมัน?!


เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน ก็ใกล้ถึงเวลาเลิกงาน ก่อนหน้านี้พี่เฟิร์สโทรมาถามว่าผมไปไหน พอบอกไปว่าทำงานอยู่เซเว่น พี่ผมก็งงว่าไปทำได้ยังไง กว่าผมจะอธิบายให้เขาเข้าใจได้นั้นก็นานอยู่

ตอนนี้ร้านเงียบมากเพราะดึกมากแล้ว แถวนี้พอเลยสี่ทุ่มไปแล้วก็เงียบแล้วครับ

“น้องครับขอถามอะไรหน่อย” ผมยืนเล่นโทรศัพท์อยู่หน้าเคาน์เตอร์ พอมีคนเรียก ผมก็รีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าทันที

“คะ...ครับ อ้าว”

คนเรียกไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นไอ้ปุณณ์ที่ยืนอยู่อีกฝั่งของเคาน์เตอร์

พอรู้ว่าเป็นใครโทนเสียงผมก็เลยเปลี่ยนไป

“ใครน้องมึง เรียกกูเป็นเพื่อนยังไม่คิดบัญชีเลยนะ”

ปุณณ์เลิกคิ้วสูงก่อนเดินไปหยิบอะไรบางอย่างที่วางอยู่หน้าเคาน์เตอร์ที่ติดกับประตูทางเข้าแล้วเดินกลับมาหาผม

“คืออย่างนี้นะน้อง พี่อยากจะถามว่า กล่องนี้กับกล่องนี้มันต่างกันยังไงเหรอ” ปุณณ์หยิบกล่องทรงสี่เหลี่ยมจตุรัสมาชูใส่หน้าผมสองกล่อง

ไอ้กล่องที่ว่ามันก็คือถุงยางอนามัยครับ

หน็อย… คิดจะแก้แค้นกูเหรอไอ้น้อง มันเร็วไปร้อยปีเว้ย!

ผมกัดฟันแน่นก่อนฉีกยิ้มไป แล้วหยิบกล่องทั้งสองมาอ่านดู

“อันนี้แบบผิวเรียบ ส่วนอันนี้แบบขรุขระครับ” อ่านเสร็จก็ส่งกลับแล้วว่ามันไป “เลิกเล่นได้แล้ว กวนประสาทอยู่ได้”

“เหรอ แล้วน้องคิดว่าพี่ควรใช้แบบไหนดีล่ะ” ยียวนกวนประสาทสุดๆ !

“จะ...จะไปรู้เหรอ! อันไหนก็เอาไปเหอะ!”

“คืออย่างนี้นะ มีคนเคยบอกว่าอยากได้ผมน่ะ แถมยังบอกว่าผมไซซ์เดียวกับพนักงานเซเว่นด้วยนะ ผมก็เลยมาซื้อถุงยางน่ะ แต่ผมเลือกไม่ถูก”

ให้ตายสิ มันคิดจะแก้แค้นผมจริงๆ ด้วย นี่มันคำพูดของผมชัดๆ

“เกี่ยวอะไรกันด้วย มึงอยากได้อันไหนก็ซื้อไปสิ”

“จุ๊ๆ คุณพนักงานพูดจาไม่เพราะเลย” ปุณณ์จุ๊ปากใส่ แถมขยิบตาให้ผมด้วยทีนึง

“หน็อย… มึงก็ยังทำงานอยู่เหมือนกันแหละ ยังไม่เที่ยงคืนยัง ไม่เลิกงานเว้ย!”

ปุณณ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูเวลาแล้วหันให้ผมดู

00:01 AM

พอดีไปมั้งไอ้เวร!

“คือผมน่ะเลือกเองได้อยู่หรอก แต่ผมไม่รู้ว่าแฟนผมเขาจะชอบแบบไหนน่ะสิครับ เฮ้อ...” มันถอนหายใจเฮือกยาวออกมา

เล่นใหญ่รัชดาลัยมากเลยนะมึง

ดะ...เดี๋ยวนะ ปุณณ์มันมีแฟนด้วยเหรอ ทำไมผมไม่รู้เลยล่ะ?

นี่หมายความว่าผมอกหักแล้วใช่มั้ย?

“อ้าวๆ ซึมเชียวเป็นอะไรครับคุณพนักงาน”

ขอบตาชื้นขึ้น จมูกเริ่มตัน

อยากร้องไห้…

“ตกลงเอาแบบไหนดีถึงแฟนผมจะชอบครับคุณพนักงาน” ปุณณ์ถามย้ำอีก

ผมหยิบกล่องในมือข้างขวาของมันที่ไม่รู้เป็นแบบไหนแล้วจับมันยิงบาร์โค้ดทันที

“1 รายการ 85 บาทครับ ฮึก...”

ผมหยิบมันใส่ถุงก๊อบแก๊บก่อนจะเห็นว่าน้ำตาตัวเองหล่นแหมะเข้าไปในถุง ผมก้มหน้างุดแล้วส่งมันไปให้ปุณณ์

ใจตอนนี้ก็อยากจะรู้ว่าปุณณ์จะซื้อไปใช้กับใคร ทำไมมีแฟนอยู่แล้วถึงไม่บอกให้เพื่อนฝูงรู้บ้าง แล้วทำไมผมต้องมารับรู้อะไรแบบนี้ด้วย

ธนบัตรสีส้มถูกส่งมายังมือผม ผมรับมันมาแล้วทอนเงินให้ปุณณ์ไป จากนั้นผมก็หยิบป้ายวางมาวางกั้นเคาน์เตอร์เป็นสัญลักษณ์ให้ไปใช้บริการเครื่องอื่น

ผมอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว…


ผมรีบเดินเข้าไปยังส่วนของพนักงานร้าน ถอดเอี๊ยม ถอดป้ายชื่อออก หยิบกระเป๋าตัวเองแล้วรีบเดินออกมา งงเงินไม่ต้องเอาแล้ว ทว่าคนตัวสูงกว่าก็ยืนขวางผมอยู่ตรงประตูพนักงาน

“ถอย” ผมพูดด้วยเสียงสั่นเครือ แม้จะพยายามทำให้มันปกติแล้วแต่ผมทำไม่ได้

“ขอโทษนะครับคุณพนักงานผมอยากจะถามอะไรคุณอีกอย่างนึงจะได้มั้ยครับ”

“ผมไม่ใช่พนักงาน ผมเลิกงานแล้ว อีกอย่างผมแค่มาช่วยน้องรหัสเฉยๆ ขอทางด้วย” ผมพูดทั้งๆ ที่ก้มหน้าอยู่ เมื่อเห็นปุณณ์ไม่หลีก ผมก็เดินเบียดไป ทว่ากลับโดนสองแขนของปุณณ์โอบกอดรั้งตัวเอาไว้

“ฟังผมก่อนสิคุณพนักงาน”

“ผมจะกลับบ้านแล้ว ปล่อยผม” ผมขืนตัวออกแต่ไม่สำเร็จ

ปุณณ์จับไหล่ทั้งสองข้างของผมแล้วดันตัวผมออก

“ผมรู้นะว่าคุณพนักงานชอบผมน่ะ” ยิ้มมุมปากแบบนี้ เกลียดชะมัด

“เออ! กูชอบมึง! แล้วไงวะ มึงมีแฟนแล้วนี่! แถมกูยังเป็นผู้ชายอีกต่างหาก แฟนมึงคงจะสวยมากเลยสินะ สวยจนไม่เคยบอกเพื่อนบอกฝูง บอกพี่รหัสมึงว่ามึงมีแฟนแล้วน่ะ”

ผมระเบิดทุกอย่างที่อัดอั้นในใจออกมาเสียงดังลั่นร้านจน พี่มิ่งกับน้องปวช.คนที่ช่วยสอนงานผมที่ยังทำงานอยู่เข้ามาดู

“เฮ้ยๆ อะไรกันวะพวกมึง” พี่มิ่งว่า

“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกพี่ เดี๋ยวผมขอยืมพื้นที่หลังร้านหน่อยนะ” ปุณณ์ว่าแล้วก็ดันผมเข้าไปแล้วปิดประตู

“แฟน? อ๋อ ผมพูดเล่นเฉยๆ ผมไม่มีแฟนหรอก เว้นเสียแต่...”

ปุณณ์หยุดพูดไป ผมเลยเงยหน้าขึ้นไปมอง

“เว้นเสียแต่จะเป็นพี่ฟราน”

“ห๊ะ?!” น้ำหูน้ำตาที่ไหลอยู่เหมือนโดนปิดก็อก หายหมดภายในพริบตา

“ผมชอบพี่นะ พี่ก็ชอบผม ผมยังไม่มีแฟน เพราะงั้นเรามาเป็นแฟนกัน โอเคมั้ยครับ”

ผมเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ทว่ายังไม่ทันจะได้พูดอะไร คนหล่อตรงหน้าก็เลื่อนหน้าเข้ามาแล้วก็...

จุ๊บ!

“ถ้าไม่ตกลง ผมจะจูบพี่จนกว่าพี่จะยอม” ปุณณ์ว่าก่อนจะหยิบของในถุงก๊อบแก๊บที่ผมเพิ่งคิดเงินไปเมื่อสักครู่ออกมา

“อาจจะได้ใช้ไอ้นี่จนหมดกล่องด้วย”

มะ...หมดกล่อง! ช่วงล่างกูพังพอดีสิโว้ย!

“มะ...ไม่เอาๆ ยอมแล้วๆ เป็นแฟนกันนะๆ” ผมสะบัดหน้าปฏิเสธคอแทบหลุด ปุณณ์ได้ยินก็ยิ้มกว้างในแบบที่ผมชอบแล้วประกบปากเข้ากับผมอีกครั้ง

“คบแล้วห้ามเลิก เพราะถ้าเลิกกัน ผมเป็นหนักกว่าพี่ปอนด์แน่ ผมจะตามแก้แค้นพี่ ผมจะช่วยชาวสวนยางภาคใต้ที่ด้วยการตามไป ‘เอา’ ด้วยถุงยางจนพี่เดินไม่ได้ตลอดชีวิต”

ไอ้โหด! ไอ้เลว! มึงคิดจะทำอะไรกูเยอะขนาดนั้นเลยเหรอวะ!

ใบหน้ายียวนกวนส้นเท้าเมื่อสักครู่แปรเปลี่ยนไปเป็นสีหน้าคนจริงจัง ปุณณ์นิ่งไปแล้วพูดต่อ

“รักนะครับพี่ฟราน ขอโทษด้วยที่ทำให้ร้องไห้นะครับ ยกโทษให้ผมนะครับ ที่รัก”

คำสุดท้ายของปุณณ์ทำให้ดวงใจของผมพองโตเมื่อได้ยินมัน

“อื้ม รักเหมือนกันนะเว้ย ไอ้เด็กเซเว่นที่หล่อที่สุดในโลก!”


ให้ตายสิ! รู้สึกเหมือนกับว่าเป็นผู้หญิงอีกแล้ว!


ไหนๆ ก็รู้ว่าเปิดมาดองละ คุยไรกันนิดนุงดีกว่า ตอนนี้สนพ.กำลังสนใจเรื่องนี้อยู่และอยากให้เอาเรื่องนี้ไปออกแทนพี่เดือน ซึ่งก็โอเคครับ ชิวูยังไงก็ได้อยู่ละ 555 เหลือประมาณ 5 ตอนก็จบแล้วครับ เท่าที่นับดูนะ (รวมตอนนี้ด้วย)

ป.ล. ตอนนี้เป็นตอนของปุณณ์กับฟรานน้าาาา วันเสาร์ไปช่วยออกงานกับสนพ. คงมาหลังจากนั้นนะครับ

ป.ล.2 ช่วยชิวูคิดชื่อภาษาไทยของเรื่องนี้ทีสิครับ เคยคิดมาแล้วแต่รู้สึกมันเห่ยๆ ก็เลยลบออก ฮ่าๆ

ชิวู 07/09/17


ขอชิวูอัปเดตชีวิตหน่อย ชิวูรู้ว่าทุกคนกำลังคิดอะไรอยู่ เออ ชิวูเองก็รู้สึกว่าดองนานไปละ ดองจนไหเน่าไปแล้วเนี่ย คืออยากสารภาพบาปว่าช่วงที่ผ่านมาอารมณ์ดาวน์มากครับ มีเรื่องให้คิดมากจนไม่มีอารมณ์เขียนจริงๆ ครับ ยิ่งตอนที่ดองอยู่นีเป็นตอนที่ไม่ดราม่าด้วย ยิ่งไปกันใหญ่เลยทีนี้

เมื่อสองสามวันก่อนก็เริ่มกลับมาเขียนต่อแล้วครับ ได้มาหน้าเศษ 55555 (มึงก็ไม่น่าพูดเนอะ) ตอนนี้ชิวูทำงานปรู๊ฟของสนพ.ทำช่วงระหว่างตื้อๆ หลังปรู๊ฟเสร็จก็คงมาลุยต่อละ ฮึบๆๆ !

สุดท้ายชิวูอยากขอโทษที่ทำให้คอยนานนะครับ แถมยังต้องคอยต่ออีก ไม่ต้องห่วงว่ามันจะไม่จบนะ จบแน่ๆ 555 ระหว่างที่รอลองไปอ่านเรื่องอื่นๆ ก่อนก็ได้นะครับ

คือ... ตอนนี้ไม่กล้าการันตีว่าจะมาได้ตอนไหน แต่จะพยายามมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้นะครับ รอหน่อยเน้อ T_T


ชิวู 20/09/17


มาต่อกันสักทีเนอะ หวังว่าเรื่องราวคู่นี้จะถูกใจนะครับ ฮ่าๆ ชิวูเองก็โอเคขึ้นแล้วเหมือนกัน ถ้าไม่มีงานปรู๊ฟเข้า สัปดาห์นี้ก็คงจะมาอีกตอนนะครับ ขอโทษที่หายไปนานนะครับ ^^

อัลบั้มใหม่ของShania Twainที่เป็นแรงบันดาลใจของเรื่องนี้ออกมาแล้ว หลังจากที่ไม่ได้ออกมา15ปี มีเพลงที่เนื้อหาดีอยู่หลายเพลงครับ ชิวูเองฟังแล้วก็ได้ไอเดียตอนต่อๆ ไปเหมือนกัน ฮ่าๆ ส่วนเพลงในตอนนี้ชื่อว่า Man! I Feel Like A Woman ครับ




ชิวู 03/10/17

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

476 ความคิดเห็น

  1. #458 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 16:06
    งู้ยยยยย เป็นแฟนกันเด็กเซเว่นที่หล่อที่สุดในโลกด้วย
    #458
    0
  2. #421 apple_72 (@piyapa72) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 20:02
    น่ารักมากกกกกก
    #421
    0
  3. #336 insinsutee (@insinsutee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 10:44
    น่ารักจริงๆคู่นี้
    #336
    0
  4. #320 Rrattikan07 (@R_T_K_07) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 11:54
    น่ารักกกอ่ะคู่นี้~
    #320
    0
  5. #316 yayee25 (@yayee25) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 00:07
    อร๊ายย เรียบร้อยไปแล้วหนึ่งคู่ น่ารักเชียว????
    #316
    0
  6. #185 bwyy.29 (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 10:59
    เด็กมันร้ายมากนะพี่ฟราน แต่ถุงยางกล่องละ3ชิ้นเองพี่ ช่วงล่างไม่พังหรอก(มั้ง) หึหึๆๆ
    #185
    1
    • #185-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 21)
      4 ตุลาคม 2560 / 23:30
      สงสารผมเถอะคร้าบบบบ - ฟราน
      #185-1
  7. #184 Masmas2609 (@Masmas2609) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 03:27
    รอคู่นี้มาช้านาน...น้ำตาไหลนองชอบมากๆเลย#บทเพลงแห่งความรัก
    #184
    1
    • #184-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 21)
      4 ตุลาคม 2560 / 23:28
      บอกแล้วว่ามีก็มีสิ555
      #184-1
  8. #182 shirayuuki (@shirayuuki) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 01:42
    ปุณณ์ทำไมโหด55555
    #182
    1
    • #182-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 21)
      4 ตุลาคม 2560 / 23:29
      ถถถถถถถถถ
      #182-1
  9. #181 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 00:54
    ฟรานอ่ะอย่ายอมดิถุงยางหนึ่งกล่องมีแค่3-4ชิ้นเอง ไม่ทันพังหรอก เราเป็นกำลังใจให้ทั้งฟราน ทั้งชิวูเลยนะ อิอิ
    #181
    1
    • #181-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 21)
      4 ตุลาคม 2560 / 23:29
      ขอบคุณนะครับ ^^
      #181-1
  10. #180 KNNish (@KNNish) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 12:14
    รอมาต่อน่ะไรท์ มันก็จะฟินๆหน่อย ง่อออออ
    #180
    0
  11. #177 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 09:40
    "เพราะหนึ่งเดียวนั้นคือนาย Still the one "
    หรือ
    "Still the one รักที่สุด สุดที่รัก"

    เลี่ยนไปมั้ยยยยคร้าาา55555556
    #177
    1
    • #177-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 21)
      25 กันยายน 2560 / 20:08
      ขอบคุณที่ช่วยครับ 5555555
      #177-1
  12. #176 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 09:26
    รอนะค่ะ เรื่องนี้สนุกมากกกก รักนะ มาต่อไวๆ จุ๊บๆๆๆ
    #176
    1
    • #176-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 21)
      25 กันยายน 2560 / 20:10
      น่าจะสักระยะเลย ฮือออ เคลียร์งานก่อยยยย
      #176-1
  13. #173 riewza555 (@riewza555) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 04:02
    รออยู่นะตัวเธอว์????
    #173
    1
    • #173-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 21)
      25 กันยายน 2560 / 20:09
      นาน บอกเลย ฮืออออ
      #173-1
  14. #171 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 08:54
    รอนะจ๊ะ
    #171
    0
  15. #170 aunny_99 (@aun_pariyakorn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 16:44
    เราริไรท์เน้อออ สู้ๆค่า
    สำหรับชื่อเรื่ิองนั้นเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อน55555 แต่เราคิดได้นิดๆนะ แบบว่า 'ที่หนึ่งในใจ' 'พี่คือที่หนึ่ง' 'ยังคงเป็นพี่' 'ที่1คือเธอ' อะไรประมาณนี้55555 เห่ยสุดไรสุด5555
    #170
    1
    • #170-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 21)
      8 กันยายน 2560 / 17:50
      อย่าคิดมากเลยครับ ตอนแรกชิวูเขียนไว้ว่า ’หนึ่งใจคู่แท้‘ ด้วยซ้ำ WTFมาก555555
      #170-1
  16. #169 วิหกราตรี (@d-k-) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 03:35
    สู้ๆนะคะไรต์
    ถ้าวันเสาร์กลับมาแล้วร่างกายไม่ไหว พักก่อนก็ได้นะคะ
    เพื่อสุขภาพของไรต์ เรารอได้ หุหุ

    ปล.ชื่อเรื่องเป็นสิ่งที่คิดยากจริงๆ เราก็คิดได้แต่ชื่อเห่ยๆเหมือนกัน อย่างเช่น "เพียงใจรัก" งี้555+
    #169
    1