[ตีพิมพ์กับสนพ.รักคุณ] [YAOI] Still the One ...คือคนที่ผมรัก [END]

ตอนที่ 24 : Still the One EP23 || We Got Something They Don't [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,880
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    8 ต.ค. 60


​Still the One EP23

เอี๊ยด!

“แฮกๆ พี่ปอนด์เป็นยังไงบ้างพี่”

“ปลอดภัยแล้ว แค่หัวกับปากแตก ตอนนี้ยังมึนๆ หัวอยู่ก็เลยให้นอนพัก”

เสียงรบกวนในห้องทำให้ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง จึงรู้ว่าตอนนี้ยังมืดอยู่

“อือ เสียงดังอะไรเนี่ย”

ผมครางอือออกมาก่อนลืมตาขึ้นมองผู้มาใหม่อย่างปุณณ์ พี่ฟราน พี่คิสและแม่ของผม

“พี่ปอนด์! เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนบ้าง แล้วโดนอะไรมา ใครทำอะไรพี่!”

ปุณณ์ที่ยังคงสวมชุดทำงานสีเขียวมิ้นต์ของมันเห็นว่าผมตื่นแล้วก็พุ่งเข้ามาหาก่อนยิงคำถามรัวใส่ผมจนไม่รู้จะตอบอะไรก่อนดี

“ปุณณ์ก็ พี่เขาเพิ่งตื่น อย่าเพิ่งถามอะไรเยอะแยะแบบนั้นสิลูก” แม่ผมว่าก่อนเดินเข้ามาลูบหัวผม

แม่คลี่ยิ้มให้ผมไปพลางลูบหัวผมเบาๆ ก่อนพูดขึ้น

“เจ็บมากไหมลูก”

เสียงอันอบอุ่นของแม่ที่ถามด้วยความห่วงใยนั้น ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาก

“เจ็บครับ แต่ปอนด์ทนได้ครับ” ผมพยายามยิ้มกลับไปให้แม่ก่อนยันตัวลุกขึ้นนั่ง

“เก่งมากเลยครับลูกแม่” แม่ลูบหัวอีกครั้งก่อนปล่อยมือออกแล้วเดินออกไปนั่งคุยกับพี่เฟิร์ส

ปุณณ์ พี่ฟราน แล้วก็พี่คิสเลยเข้ามาคุยกับผมต่อ

“ย้อมผมวันแรกงานก็เข้าเลยนะเป็ด” พี่ฟรานว่าขำๆ ก่อนจะหยุดขำเมื่อถูกปุณณ์ถลึงตาใส่

“เราเพิ่งคบกัน พี่อย่าหาพูดอะไรไม่เข้าหูให้ปุณณ์หงุดหงิดเลยนะครับ”

เท่านั้นแหละ… ทุกคนในห้องก็พร้อมใจกันเงียบโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนจะประสานเสียงพูดออกมาพร้อมกัน

“อะไรนะ คบกันงั้นเหรอ”

พวกเรามองหน้ากันก่อนหัวเราะออกมา ทว่ามีแค่สองคนนั้นที่ไม่ได้หัวเราะด้วยแต่กลับยืนเขินตัวบิดกันอยู่ทั้งคู่

เคลียร์กันยังไงวะ ได้กันเฉยเลย

เพียะ!

พี่ฟรานตีน้องชายผมเสียงดังเพียะก่อนว่ามัน

“ไอ้เด็กบ้า พูดอะไรตอนนี้กันเล่า แม่มึงก็อยู่”

“ฮ่าๆ ไม่ว่าอะไรหรอกจ้ะ จะรักจะคบกัน แม่ไม่ห้ามหรอกแต่อย่าทำลูกชายแม่เป็นแบบนั้นอีกคนนึงล่ะ” แม่บุ้ยปากมาทางผม

“ใช่เลยแม่ ถ้าพี่เลิกกับผมนะ ผมเล่นพี่ตายแน่” ปุณณ์ว่ายิ้มๆ ก่อนจะหุบยิ้มลงเพราะถูกพี่เฟิร์สขัดขึ้นมา

“ก็ลองเลิกดูดิ กูก็รักน้องกูไม่ต่างจากที่มึงรักเป็ดหรอก”

“โถ่พี่ รุ่นนี้หายาก ผมไม่เลิกหรอก มีที่ไหนชอบทำเนียนซื้อขนมโน่นนี่มาให้กิน ตอนแรกก็ไม่เชื่อหรอกว่าพี่มันจะชอบผมจริงๆ รู้ตัวอีกทีก็ชอบพี่มันคืนไปแล้ว” ปุณณ์ว่าก่อนคว้าตัวพี่ฟรานเข้าไปกอด แต่ก็โดนเจ้าตัวถองศอกใส่เข้าไปทีนึง

“ว่าแต่น้องปอนด์ทำผมแบบนี้ดูขึ้นดีนะ ทั้งหล่อทั้งน่ารักเลย” พี่คิสที่ยืนเงียบอยู่นานหันมาพูดกับผมในระหว่างที่ สามคนนั้นกำลังแง่งๆ ใส่กันและกันอยู่

“แหะๆ ขอบคุณครับ”

“หายไวๆ นะ จะได้ไปร้องเพลงด้วยกัน” พี่คิสยิ้มให้ผม

“ครับผม”

จู่ๆ พี่ฟรานที่กำลังกัดกับไอ้ปุณณ์โดยมีแม่ผมนั่งหัวเราะอยู่ด้วยก็ถามแทรกขึ้นมา

“ว่าแต่ใครเป็นคนทำเหรอ”

อา… ถึงเวลาเล่าแล้วสินะ


ผมเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดตั้งแต่ผมเดินออกจากร้านทำผมไปเข้าห้องน้ำไปเจอกับเจนเข้าแล้วโดนทำร้ายที่นั่น รวมไปถึงเสียงด่าที่ได้ยินตอนนั่งรอที่เฟิร์สที่คณะด้วย

“รถนั่นของยัยนั่นสินะ” พี่เฟิร์สว่า

“รถอะไรเหรอครับ” ผมถาม

“เจนขับรถตามเรามาตั้งแต่มหา’ลัยจนถึงที่ห้างเลย”

“โห ยัยนี่ลงทุนชะมัด ว่าแต่ทำไมถึงมาทำร้ายเราล่ะ” พี่คิสถาม

“เป็ดก็ไม่รู้เหมือนกัน เจนเอาแต่พูดว่าพี่กายเลิกกับเจนเพราะคนอย่างผม แล้วก็พูดว่าไอ้แก่อะไรสักอย่างนี่แหละ”

พี่เฟิร์สครุ่นคิดอยู่สักพัก เขาพึมพำอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดออกมาเสียงดัง

“แล้วพี่จะเอายังไงต่อ แจ้งความข้อหาพยายามฆ่าเลยมั้ย หลักฐานก็มีกล้องวงจรปิดในห้าง ยังไงก็ไม่รอด” ปุณณ์ว่า


ถามผมว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี?

เอาจริงๆ ผมแค้นนะที่จู่ๆ ก็ถูกทำร้ายแบบนี้ ทั้งๆ ที่ผมก็ไม่เคยทำอะไรให้เธอเลยแม้แต่นิดเดียวนับตั้งแต่วันจบม.6 ผมไม่เคยเจอกับเธอเลย แล้วผมจะเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่กายกับเธอเลิกกันได้ยังไง

จะให้ผมไม่แจ้งความแล้วใช้แผนสกปรกหาเรื่องทำร้ายเธอคืน ก็ใช่เหตุ ผิดกฏหมายแถมรังแต่จะสร้างความแค้นความอาฆาตพยาบาทต่อกันไปเรื่อยไม่จบไม่สิ้น

นั่นไม่ใช่ทางออกที่ดีแน่ๆ

แต่จะยอมให้ทุกอย่างจบแบบนี้ก็ไม่ได้หรอก เพราะผมไม่ผิดและผมต้องการรู้สาเหตุของการกระทำของเธอ


“ขอพี่รู้สาเหตุของเธอก่อนได้มั้ย”

คำพูดของผมทำให้ทุกคนเหลียวมามองผมเป็นตาเดียว

“ไปขอภาพจากกล้องวงจรปิดห้างเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน ขอนอนก่อนปวดหัวแล้วว่ะ” ผมว่าต่อก่อนผายมือใส่ปุณณ์


[เฟิร์ส]


ตอนนี้เป็ดหลับไปแล้ว ทุกคนเห็นดังนั้นก็เลยตกลงพากันกลับเพื่อไม่เป็นการรบกวนผู้ป่วยและจะมาเยี่ยมกันใหม่ในวันรุ่งขึ้น เหลือแต่ผมและแม่ของเป็ดที่ห่วงลูกชายเฝ้าอยู่โดยเธอนอนฟุบกับขอบเตียงเฝ้าลูกชายตัวเอง

เห็นภาพสองแม่ลูกคู่นี้แล้วก็อดนึกถึงตอนที่ตัวเองเป็นบ้าเป็นหลังไม่ได้ ถ้าไม่ได้ครอบครัวที่ยังเคียงข้างผม ป่านนี้ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะกลับมาเป็นผู้เป็นคนแบบนี้ได้รึเปล่า

ความรักจากคนในครอบครัวนี่ประเสริฐที่สุดแล้วจริงๆ


ผมนั่งครุ่นคิดเรื่องบางอย่างอยู่ที่โซฟา

ฟังจากที่เป็ดเล่าแล้วผมค่อนข้างแปลกใจในคำพูดของเป็ด โดยเฉพาะคำว่า ‘ไอ้แก่นั่น’ ที่เจนเป็นคนพูดตอนทำร้ายเป็ด

ใครคือไอ้แก่นั่นของเธอกัน?


นึกย้อนไปแล้วสมัยที่ผมกับเธอคบกันก็ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยถูกกับคนที่บ้านสักเท่าไร ผมจำได้ว่าเธออยู่กับพ่อแค่สองคน เพราะแม่ของเธอเสียตั้งแต่เธอยังเล็ก

ไม่ปล่อยให้ตัวเองสงสัยนาน ผมเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยแล้วกดโทรหาไอ้กายทันที

“ฮัลโหล”

[อือ… อะไรของมึงวะไอ้เฟิร์ส ดึกป่านนี้แล้ว]

น้ำเสียงงัวเงียของไอ้กายทำให้ผมรู้ว่าตอนนี้มันหลับไปแล้วและผมปลุกมันขึ้นมา

“กาย กูรู้แล้วว่าใครเป็นคนทำร้ายเป็ด”

[หา?! น้องเล่าแล้วเหรอ ใครวะมึง]

“แฟนเก่ามึงไง เจน”

[นั่นไงกูกะแล้ว… คิดแล้วไม่มีผิด กูถึงได้เตือนมึงยังไงว่าให้ดูแลปอนด์ไง เฟิร์ส]

กายถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนว่าต่อ

[แล้วจะเอายังไงต่อล่ะ]

“น้องบอกว่าอยากรู้สาเหตุก่อน แต่ตอนนี้กูมีอะไรสงสัยนิดหน่อย กูคิดว่ามึงน่าจะรู้”

[ว่ามาสิ]

“ระหว่างที่เจนคบกับมึง เจนเคยพูดอะไรเกี่ยวกับพ่อของเธอหรือมีปัญหาทางบ้านรึเปล่า”

กายเงียบไปชั่วครู่ก่อนตอบผม

[มี เธอเกลียดพ่อของเธอมาก ปีที่แล้วทะเลาะกันหนักมากจนเธอย้ายออกมาอยู่หอคนเดียว]

“แล้วมึงรู้สาเหตุมั้ยว่าทำไม”

[มึงก็รู้ใช่มั้ยว่าเจนเสียแม่ตั้งเด็ก ถูกพ่อเลี้ยงคนเดียวมาตลอด]

“อืม เรื่องนี้กูรู้ แล้วมันเกี่ยวอะไรกัน”

กายถอนหายใจเฮือกใหญ่เสียงดังพอที่ผมจะได้ยินผ่านโทรศัพท์ ผมได้ยินเสียงสวิตซ์ดังขึ้นจึงเข้าใจว่าตอนนี้มันคงเปิดไฟขึ้นเพื่อคุยกับผม

[พ่อของเธอกลายเป็นเกย์ช่วงที่เจนอยู่ม.ปลาย]

เรื่องนี้ผมไม่รู้...

[กูไม่รู้ว่ามึงเคยเห็นแฟนของพ่อเจนที่ชื่อชัย รึเปล่านะ รู้จักรึเปล่าคนนั้นแหละแฟนใหม่ของพ่อเจน]

ลุงชัยคือคนที่มาบ้านเจนบ่อยๆ แกเป็นคนใจดี ชอบซื้ออะไรเข้ามาไว้ให้เจนกับพ่อของเธอกิน บางทีที่ผมมาส่งเจน เขาก็มักจะเรียกให้ผมอยู่กินข้าวเย็นกับเขาและพ่อของเจนก่อน

ไม่คิดว่าลุงทั้งสองจะเป็นแฟนกัน ผมเข้าใจว่าเขาคือเพื่อนที่สนิทมากๆ ของพ่อของเจนเสียอีก

ผมว่าผมเข้าใจแล้วแหละว่าที่เจนบอกว่าคนอย่างพวกเป็ดมันคืออะไร

“กาย ติดต่อพ่อของเธอให้กูที พรุ่งนี้ขอให้ลุงแกมาที่โรงบาลที”

[อืม ได้ เดี๋ยวกูจะโทรบอกเรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อเธอแล้วให้เบอร์มึงกับเขาไว้นะ]

“ตกลง”

[ถ้าอย่างนั้นกูนอนก่อนนะมึง]

“เดี๋ยวก่อน!”

ผมรั้งมันไว้เพราะมีอีกเรื่องที่ผมต้องบอกมัน

“น้องยกโทษให้มึงแล้ว กูเองก็จะยกโทษให้มึงเหมือนกัน โตๆ กันแล้ว กูว่ามึงก็คงได้บทเรียนอะไรมากพอแล้ว กูเป็นเพื่อนกับมึงมานาน ใช่ว่ากูจะไม่รู้นิสัยใจคอมึงว่ามึงเป็นคนยังไง มึงไม่ใช่คนไม่ดีอะไร เพียงแต่มึงทำผิดพลาดที่นอกใจคนรักไปแค่นั้น”

[...]

“วันนั้นที่กูรู้ว่ามึงไปเจอกับเป็ดแล้วทำน้องมันเจ็บตัว กูนี่อยากจะพลิกแผ่นดินตามล่ามึงมากระทืบจริงๆ แต่พอกูรู้เรื่องของมึงก็อดเห็นใจขึ้นมาไม่ได้ว่ะ และที่สำคัญวันนี้มึงก็ทำให้กูเห็นแล้วว่ามึงไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับเป็ดแต่อย่างใด”

[...]

“เป็ดขอให้มึงเป็นพี่ชายใช่มั้ย”

[อืม กูก็เป็นได้แค่นั้นแหละเฟิร์ส กูไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากเขาทั้งนั้นแหละ]

“งั้นกูก็ขอให้มึงกลับมาเป็นเพื่อนกูเหมือนเดิมได้มั้ย”

[มะ...มึงพูดจริงๆ ระ...เหรอ] เสียงของกายสั่นเครือ

“กูพูดจริง”

[ถ้าอย่างนั้นขอบใจมากนะมึง พะ...เพื่อน] กายพูดคำสุดท้ายอย่างตะกุกตะกักก่อนว่าต่อ [มึงกับปอนด์เป็นคนดีมาก โชคดีของปอนด์จริงๆ ที่ไม่ต้องจมปรักอยู่กับคนอย่างกู]

“แน่นอน เพราะกูกับน้อง เราสองคนมีอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่มียังไงล่ะ”

[มันคืออะไร ช่วยบอกคนโง่ๆ อย่างกูที]

“เห็นแก่มึง กูจะบอกให้ก็ได้”

[อืม]

“หนึ่ง คือ ความซื่อสัตย์ กูกับเป็ดตอนรักก็รักจริงๆ กูรักเจน เป็ดรักมึง ไม่เคยนอกลู่นอกทาง”

“สอง คือ มีใจสู้ กูกลับมาเป็นผู้เป็นคน ทำกิจการให้รุ่งเรืองได้จนทุกวันนี้ ส่วนเป็ด น้องมันเครียดมันเสียใจเพราะเรื่องของมึงจนเสียงเสียไปกว่าจะพูดได้ก็เล่นไปเป็นปีๆ พอเสียงเสียน้องก็กลัวที่จะร้องเพลง เพราะกลัวจะทำได้ไม่ดี แต่เพราะน้องมีใจสู้ อยากก้าวผ่านมัน ก้าวผ่านทั้งเรื่องในอดีตและเรื่องเสียง เป็ดก็เลยเริ่มหัดร้องหัดเล่นอีกครั้ง และก็ดูเหมือนจะทำได้ดีซะด้วยสิ”

[อื้ม ปอนด์เก่งจริงๆ นั่นแหละ อา… อยากเห็นตอนปอนด์ร้องเพลงอีกครั้งนึงจัง]

“มึงลืมไปแล้วเหรอว่ากูชวนมึงให้มาดูน้องร้องเพลงตอนกลางเดือนน่ะ”

[กะ...กูไม่แน่ใจว่ะว่าจะควรจะไปหรือไม่ไปดี บอกตรงๆ ว่ายังไม่ค่อยกล้าสู้หน้าปอนด์]

“ก็แล้วแต่มึงละกัน”

“ส่วนข้อสุดท้าย กูกับน้องรู้จักการให้อภัย ให้อภัยแม้กระทั่งคนที่เกือบจะทำลายชีวิต”

[เฮ้อ… ฟังแล้วก็ยิ่งรู้สึกเลวว่ะ แต่ต่อจากนี้ไปกูจะเอามึงกับน้องเป็นตัวอย่างก็แล้วกัน ตอนนี้ขอตัวนอนก่อนละ เดี๋ยวเรื่องพ่อเจนกับเจนกูจัดการให้]

“โอเค เอาตามนั้นก็แล้วกัน”



ในคืนนั้นปรากฏว่ามีคลิบวิดิโอจากกล้องวงจรปิดของห้างหลุดมาเผยแพร่ในสังคมออนไลน์จนเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันในวงกว้าง

‘ทำไมไม่เอาคืนอีนั่นบ้าง ยืนโง่ให้เขาทุบตีอยู่ได้’

‘น้องผู้ชายแมนมาก โดนขนาดนั้นแต่ไม่เอาคืนแม้แต่ครั้งเดียว’

‘โดนแค่นั้นถึงกับสลบเลยเหรอ’

‘ทำไมอยู่ดีๆ ก็เข้ามาทำร้ายเลยอะ งง ใครอธิบายให้เราเข้าใจได้บ้าง’

หลากหลายความคิดเห็นจากกระแสสังคมในส่วนคอมเมนต์ใต้คลิบนั้น แต่ส่วนมากจะเป็นคอมเมนต์ด่าเจนกับคอมเมนต์ชมเป็ดที่ไม่ทำร้ายผู้หญิง

แบบนี้คงไม่ต้องไปแจ้งความแล้วแหละ เป็นข่าวขนาดนี้พรุ่งนี้ตำรวจคงมาแน่ๆ


ผมปิดหน้าจอแล้วเอามันไปเสียบชาร์จไว้ข้างเตียงที่ปอนด์นอนอยู่ ผมปัดเส้นผมสีบลอนด์ของเขาที่ตกมาปรกตาเขาออกไปด้านข้าง

“พรุ่งนี้เหนื่อยแน่เป็ดน้อย”


[ปอนด์]


รุ่งเช้าวันต่อมา ผมตื่นขึ้นมาก็เห็นแม่นอนฟุบอยู่กับผม ด้านหลังตรงโซฟาก็มีพี่เฟิร์สนั่งหลับอยู่

แอบเห็นคราบน้ำลายตรงมุมปากเขาด้วยละ

โอกาสแบบนี้มีไม่บ่อย ขอถ่ายรูปไว้หน่อยก็แล้วกัน


ผมเอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์แม่ที่วางชาร์จอยู่ออกมาเปิดกล้องถ่ายรูป ครั้นจะกดถ่าย คนหล่อที่นอนน้ำลายบูดก็กลับลืมตาขึ้นมาซะก่อน

“คนเจ็บทำไมซนจังเลยครับ” เขาว่าก่อนจะเช็ดคราบน้ำลายออกแล้วลุกมาดีดหน้าผากผมเบาๆ

โถ่เอ้ย! พลาดจนได้


เจ็ดโมงเศษ คุณหมอก็เข้ามาทำการตรวจเยี่ยมไข้ ผมแจ้งไปว่ายังรู้สึกมึนๆ อยู่ ก็เลยถูกสั่งให้พักที่โรงพยาบาลอีกคืน

เมื่อหมอจากไป เพื่อนๆ พี่ๆ ก็ทะยอยกันมาเยี่ยม ตอนไอ้ออมกับไอ้ดรีมเข้ามาเยี่ยม พวกมันเอาแต่ร้องห่มร้องไห้จนผมต้องบอกมันไปว่า ‘กูยังไม่ตาย’ มันถึงได้หยุดร้องกัน พี่หมูกับพี่อาร์มก็ซื้อขนมเข้ามาเยี่ยม แต่ก็อยู่กันไม่ได้นานเพราะว่ามีสอบกันก็เลยต้องกลับไปอ่านหนังสือ ส่วนแม่ก็ไหว้วานพี่เฟิร์สให้ดูแลผมเพราะต้องกลับไปทำงาน ตอนนี้ผมก็เลยอยู่กับพี่เฟิร์สเพียงสองคน

“เป็ด มีคนเอาคลิบไปโพสต์บนเฟซบุ๊กแล้ว เรื่องใหญ่พอควรเลยล่ะ”

พี่เฟิร์สว่าก่อนเปิดคลิบเหตุการณ์ที่ถูกโพสต์ให้ผมดู พอผมจะกดอ่านคอมเมนต์ก็กลับโดนชักโทรศัพท์ออกจากมือซะอย่างนั้น

“อย่าอ่านเลย เดี๋ยวเครียดกว่าเดิม รู้ไว้แค่ว่ามีทั้งคนชมและคนว่าพอ”

“อ่าครับ” ผมเห็นด้วยกับพี่เฟิร์ส เพราะแค่นี้ก็เจ็บหัวปวดหัวพอแล้ว


แอด…

เสียงประตูถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของคู่รักหมาดๆ อย่างน้องผมกับพี่ฟราน

“เป็ดเป็นไงบ้าง ดีขึ้นมั้ย แล้วใครซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยเนี่ย” พี่ฟรานมาก็ร่ายยาวก่อนตรงไปหยิบจับโน่นนี่ที่วางอยู่บนโต๊ะดู

“ก็ดีขึ้นหน่อยแล้วครับ แต่ยังปวดอยู่หมอก็เลยให้พักอีกคืนน่ะครับ” ผมตอบพี่ฟราน

“พี่ปอนด์ เมื่อตอนเช้าตำรวจโทรมาหาแม่ เขาว่าจะมาสอบสวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เดี๋ยวสักพักก็คงจะมากัน แม่ก็จะมาด้วย” ปุณณ์ว่า

“อื้ม คงเห็นคลิบในเฟซบุ๊กนั่นแหละ”

“ไวกว่าผมอีก ผมจะไปขอตอนเช้านั่นแหละแต่ดันเห็นคลิบเมื่อคืนก่อน”


แอด…

เสียงประตูดังขึ้นอีกครั้ง ผมจึงเข้าใจว่าเป็นตำรวจมาสอบสวน ทว่ากลับปรากฏเป็นชายวัยกลางคนเพียงคนเดียวที่เดินเข้ามา

เขาเดินมาหยุดอยู่ปลายเตียงก่อนถามผมด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีสักเท่าไร

“หนูคือปอนด์ใช่มั้ยลูก” ลุงคนนั้นถามผม

“ครับ แล้วลุงเป็นใครครับ”

“ลุงคือพ่อของเจนเองลูก”

ทุกคนในห้องเงียบลงทันทีเมื่อรู้ถึงตัวตนของลุงคนนี้

“ลุงจะมาทำอะไร จะมาขอให้ไม่เอาความงั้นเหรอ! ฝันไปเถอะ!” ปุณณ์ว่าอย่างเดือดดาลจนพี่ฟรานต้องดึงแขนรั้งสติของปุณณ์เอาไว้

พ่อเจนส่ายหน้าอย่างช้าๆ ส่วนพี่ฟรานเดินไปลากเก้าอี้มาให้ลุงนั่ง

“ขอบใจนะพ่อหนุ่ม” พ่อเจนบอกพี่ฟราน ก่อนหันมาพูดกับผมต่อ “ที่ลุงมาในวันนี้ ลุงอยากให้ปอนด์รู้เรื่องของเจนสักหน่อยนึงน่ะ”

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนตัดสินใจเล่าออกมา

“หนูเคยเป็นเพื่อนกับลูกสาวลุงใช่มั้ย”

ผมพยักหน้ารับ

“เจนน่ะเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก ลุงเลี้ยงเธอคนเดียวมาตลอด เธอก็เลยรักลุงมาก จนกระทั่งตอนเจนอยู่ประมาณม.4 ลุงก็พบรักใหม่ ทว่าแฟนใหม่ของลุงนั้นเป็นผู้ชาย”

ผมเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง พี่ฟรานกับปุณณ์เองก็เช่นกัน มีแต่พี่เฟิร์สที่ยังคงนั่งฟังด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

“แฟนลุงชื่อชัย ลุงกับชัยเป็นเพื่อนร่วมงานที่สนิทกันมากๆ เราต่างคนต่างโสดทั้งคู่ก็เลยตกลงปลงใจคบหากัน แต่ลูกสาวลุงไม่เข้าใจลุง เจนคิดว่าชัยจะมาแย่งความรักของพ่อและมาแทนที่ของแม่เธอ แม้ลุงจะพยายามอธิบายสักเท่าไรแต่เธอก็ไม่รับฟัง เธอเริ่มไม่ฟังลุงและเกลียดชัยมากเกลียดจนพาลเกลียดพวกรักร่วมเพศไปด้วยในที่สุด เมื่อปีก่อนลุงขอชัยแต่งงานและจะให้เขามาอยู่ด้วยกัน แต่เจนรับไม่ได้และออกไปอยู่ที่หอพักคนเดียว”

พ่อเจนเงียบไปก่อนหัน

“ลุงขอถามอะไรหนูหน่อยจะได้มั้ย”

“ครับ”

“หนูเป็นเกย์เหมือนลุงใช่มั้ย”

ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปฏิเสธ ผมเลยยอมรับไป

“ใช่ครับ ผมเป็นเกย์”

พ่อเจนถอนหายใจอีกครั้ง

“ถึงลุงจะไม่ได้อยู่กับลูกตอนนี้ แต่ลุงก็ส่งเงินเลี้ยงดูตลอดและรู้ด้วยว่าลูกสาวลุงเพิ่งจะเลิกกับแฟนไปเมื่อไม่นานมานี้ แถมเธอยังโทษว่าเป็นเพราะพวกเกย์ด้วย แต่ลุงไม่คิดว่าเจนจะทำแบบนี้กับหนู”

เมื่อเล่าถึงตรงนี้พ่อเจนก็น้ำตาไหลนองจนพี่เฟิร์สหยิบกระดาษทิชชูให้ลุงซับน้ำตา

“มันเป็นความผิดของลุงเองที่เป็นแบบนี้ ฮึก… ลุงผิดที่สั่งสอนลูกให้ดีไม่ได้ ฮึก…”

น้ำตาของคนเป็นพ่อไหลออกมาจนพูดไม่เป็นภาษาอีกต่อไป พ่อของเจนนั่งร้องไห้อยู่ข้างผม โดยมีเราสี่คนฟังเสียงร้องไห้อยู่เงียบๆ มีเพียงแค่ปุณณ์ที่นั่งคิ้วขมวดอยู่คนเดียว

“ลุงจะมาขอโทษแทนลูกว่างั้นเถอะ แต่ขอโทษนะลุง ผมไม่สนหรอกว่าลุงจะเป็นเกย์หรือเป็นอะไรน่ะ ผมเองก็เพิ่งจะคบกับคนนี้เหมือนกัน” ปุณณ์ชี้ไปยังพี่ฟราน “ตอนนี้ผมว่าพี่ผมไม่ได้อยากได้คำขอโทษจากลุงหรอก แต่อยากได้ยินจากปากลูกสาวลุงมากกว่า”

“ลุงรู้… เมื่อคืนแฟนเก่าเขาโทรมาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ลุงฟัง เรื่องนี้ลูกสาวลุงผิดจริงๆ เธอพาลมั่วไปหมดทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ความผิดของหนูปอนด์เลย”

“เดี๋ยวสักพักตำรวจก็จะมาแล้ว คุณลุงก็อยู่ฟังการสอบสวนเลยก็แล้วกัน แล้วตำรวจจะให้ลุงทำอะไรก็ว่ากันอีกที แต่จากคลิบเหตุการณ์แล้ว น้องเขาไม่ได้ทำอะไรลูกสาวคุณลุงกลับเลย มีแค่ผลักไปชนกับกำแพงเฉยๆ เพราะฉะนั้นจะให้ฟ้องว่าเป็นคดีทะเลาะวิวาทคงไม่ได้หรอกนะครับ” พี่เฟิร์สว่า

“อื้ม ลุงเข้าใจ ปล่อยให้เป็นไปตามกฎหมายเถอะ ที่ลุงมาเพราะลุงอยากขอโทษที่ลุงเป็นพ่อที่ไม่ดีสอนลูกไม่ได้จนทำให้คนอื่นเดือดร้อนแบบนี้”


เวลาต่อมาตำรวจก็ได้เข้ามาทำการสอบสวนผมถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ซึ่งผมก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นไปตามจริง และตำรวจได้ดูหลักฐานจากกล้องวงจรปิดของห้างมาก่อนแล้ว และเมื่อตำรวจเห็นว่ามีพ่อของผู้ก่อเหตุอยู่ในที่นี้ด้วยจึงบอกให้เขาพาลูกสาวไปฟังข้อหาในวันรุ่งขึ้น ทางพ่อของเจนเมื่อพบกับแม่ผมเขาก็กราบขอโทษแทนลูกสาวเขาอีกครั้งและขอชดใช้ค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมด

ส่วนคดีที่ทางตำรวจตั้ง คือ ทำร้ายร่างกายผู้อื่นโดยเจตนา เป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจ มาตรา 295 ซึ่งมีทั้งโทษจำและปรับ

คดีนี้เป็นคดีอาญา ยอมความไม่ได้


วันต่อมาแม่กับปุณณ์ก็มารับผมออกจากโรงพยาบาลเนื่องจากคุณหมอประเมินอาการว่าดีขึ้นแล้วเลยให้ผมออกจากโรงพยาบาลได้ แต่ยังคงต้องมาตรวจดูอาการที่หัว

ทว่าพอจะกลับบ้าน ทางตำรวจก็แจ้งมาว่าเจนเข้ามาพบกับเจ้าหน้าที่เพื่อรับทราบข้อหาแล้ว ไม่ได้เพราะติดว่าต้องไปสถานีตำรวจเพื่อไปยืนยันตัวคนร้ายในคดี

พอมาถึงทางเจ้าหน้าที่ก็พาผมเข้าไปห้องๆ หนึ่ง ในห้องนั้นมีเจ้าหน้าที่ตำรวจ พี่เฟิร์ส พี่กาย พ่อของเจน และตัวผู้ต้องหา เจน…

ผมผงะไปเล็กน้อยด้วยความตกใจกลัวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ก็เดินเข้าไปนั่งตามที่เจ้าหน้าที่บอก

เจนนั่งอยู่ด้านตรงข้ามผม เธอมีสีหน้าสลด คงเป็นเพราะเธอร้องไห้ด้วยดวงตาของเธอจึงแดงก่ำ ดูเหมือนว่าจะเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป


“เจนมีเรื่องอะไรจะบอกเรารึเปล่า” ผมถามเธอออกไป

เธอกำหมัดแน่นก่อนตบโต๊ะเสียงดังปึ้งแล้วลุกขึ้นชี้หน้าด่าผม

“เพราะคนอย่างแกแล้วก็ไอ้แก่นั่น!” เธอตวาดลั่นและชี้ไปยังบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อแท้ๆ ของเธอ ก่อนเริ่มร้องไห้ออกมา

“เพราะเกย์แบบพวกแก… พ่อฉันเลยเปลี่ยนไป ฮือๆ … ทำไมถึงพ่อถึงต้องหาคนมาแทนแม่ด้วย แล้วทำไมต้องเป็นผู้ชาย ฮ​ึก…”

“เพราะเรื่องที่พ่อเธอเป็นเกย์ เธอก็เลยเกลียดเกย์และเธอรู้ว่าเราเป็นเกย์ เธอก็ทำตัวเป็นเพื่อนเราเพราะเกลียดเราอย่างนั้นเหรอ”

“ก็ใช่นะสิ! อีพวกเพื่อนโง่ๆ นั่นฉันก็เป็นคนเป่าหูมันให้เกลียดแก แกจะไม่ได้อย่างนั้นเหรอว่า ตอนโดนบอกเลิก มีใครมาสนใจแกบ้าง ไม่มี! พวกผิดเพศแบบพวกแกไม่สมควรมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ!” เธอตวาดลั่นอีกครั้ง

“เจน หยุดพูดเดี๋ยวนี้!” พ่อของเธอตวาดลั่น

“ทำไม หนูพูดความจริงแล้วมันทำไม ตั้งกะมีไอ้ชัยนั่น พ่อก็เปลี่ยนไป… พ่อ… พ่อน่ะ...”

“พี่ขอถามเธออย่างนึงสิ” พี่เฟิร์สที่นั่งเงียบอยู่นานเดินเข้ามาหาเจน

“ทุกวันนี้ใครเป็นคนเลี้ยงดูเธออย่างนั้นเหรอ อย่าบอกว่าไอ้กายนะ เพราะเธอเลิกกับมันแล้ว” พี่เฟิร์สชี้ไปยังพี่กายที่นั่งมองอยู่

เจนนิ่งเงียบไป ไม่ตอบอะไรพี่เฟิร์ส

“เงียบแบบนี้ คงพูดไม่ออกล่ะสิว่า พ่อที่เป็นเกย์ของเธอนั้นเลี้ยงดูเธอ”

“...”

“พ่อยังไงก็ยังเป็นพ่อ ต่อให้เขาจะเป็นเกย์ เขาจะมีแฟนเป็นผู้ชาย ยังไงเขาก็คือพ่อเรา มีสักครั้งรึเปล่าที่เขาเคยบอกว่าเขาเกลียดเธอ”

เจนส่ายหัวให้พี่เฟิร์ส

“พี่เข้าใจนะว่ามันยอมรับยากเรื่องที่พ่อของเธอมีแฟนเป็นผู้ชาย แม้ว่าเธอจะเกลียดพวกรักร่วมเพศแต่เธอจะเอาเรื่องนี้มาลงที่คนอื่นไม่ได้ เป็ด… ไม่สิปอนด์ ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่เขาชอบผู้ชาย นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำอะไรกับเขาก็ได้”

“ตอนเธอเลิกกับพี่ไปคบกับไอ้กาย ปอนด์ป่วยจนเสียงพังยังไม่พออีกเหรอ พอเธอโดนไอ้กายบอกเลิกเพราะความแย่ของตัวเอง เธอก็ยังไปทำร้ายปอนด์อีก แบบนี้มันใช่เหรอเจน” พี่เฟิร์สว่า

“ไม่… ไม่ใช่...”

“ก็เพราะมันไม่ใช่ยังไงล่ะเจน เธอจะใช้ชีวิตด้วยความเกลียดชังแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ รู้รึเปล่าว่าเมื่อวานพ่อของเธอต้องมานั่งร้องไห้ให้พวกพี่เห็นน่ะ”

พี่กายเดินมายืนอยู่ข้างๆ พี่เฟิร์ส ก่อนพูดเสริม

“พี่เลิกกับเธอเพราะตัวของเธอเอง ไม่เกี่ยวกับปอนด์สักนิด เจนก็โตแล้วนะ จะทำอะไรก็คิดให้มากๆ หน่อย แล้วก็อย่างที่เฟิร์สมันบอก พอเถอะเจน ยอมรับผิดแล้วก็ขอโทษทั้งพ่อเธอและปอนด์ซะเถอะ”

เจนยังคงลังเลที่จะพูดหรือทำอะไร ในขณะนั้นเองแม่ของผมก็เดินเข้าไปหาเธอ

“หนูฟังป้านะลูก ป้ามีลูกชายแค่สองคน แถมดันเป็นเกย์ไปซะทั้งคู่อีก แต่ป้าก็ไม่เคยเกลียดอะไรพวกเขาเลยนะลูก เด็กสองคนนี้ไม่เคยทำอะไรให้ป้าต้องเสียใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว พวกเขามีแต่ทำให้ป้าภูมิใจ รู้จักทำมาหากินกันตั้งแต่อายุยังน้อย พ่อของหนูเองก็เหมือนกัน เขาไม่ได้บกพร่องหน้าที่ของคนเป็นพ่อเลยไม่ใช่เหรอลูก” แม่ผมสอนเธอพลางลูบหัวเธอไปด้วย

เจนผงกหัวหงึกๆ ก่อนยกมือข้างขวาขึ้นมาเช็ดน้ำตาออก

“ใครจะเป็นตุ๊ด เป็นแต๋ว เป็นเกย์ เป็นทอม เป็นดี้ เป็นอะไรก็แล้วแต่ เพียงแค่เขาเป็นคนดีนั่นไม่พอเหรอลูก เรื่องเพศน่ะป้าอยากจะให้หนูมองข้ามมันไปและยอมรับในตัวตนของคนอื่นในสิ่งที่เขาเป็น แล้วหนูจะมีความสุขในชีวิตมากกว่านี้นะลูก”

หลังจากที่แม่ผมพูดจบเธอก็ร้องไห้โฮออกมาก่อนที่พ่อของเธอจะเข้าไปลูบหัวเธอปลอบแทนที่แม่ของผม

“ฮือ… หนูขอโทษค่ะพ่อ… หนูขอโทษทุกอย่าง ฮือ...”

“ไม่เป็นไรลูก พ่อไม่โกรธหนูหรอกนะ ยังไงก็หนูยังเป็นลูกของพ่อนะ แล้วพ่อล่ะยังเป็นพ่อของหนูรึเปล่า”

“เป็นค่ะพ่อ เป็นๆ ฮือ… หนูขอโทษ”

“เอาล่ะๆ หยุดร้องไห้สักทีนะคนเก่งของพ่อ” พ่อของเธอใช้มือทั้งสองจับใบหน้าของเจนเอาไว้แล้วยิ้มให้เธอ

“หยุดร้องแล้วก็ขอโทษปอนด์ซะนะลูก”

เจนพยักหน้ารับก่อนหมุนตัวหันมายกมือไหว้ผมและเอ่ยปากขอโทษออกมา

“เราขอโทษนะปอนด์ ฮึก… ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ปอนด์ไม่ต้องให้อภัยเราก็ได้นะ แต่เราอยากขอโทษจริงๆ”


ผมมองสภาพอันน่าสงสารของเธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พลางนึกทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีมานี้

หลายสิ่งหลายอย่างที่สูญเสียไปนั้น ไม่สามารถนำกลับคืนมาได้ ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกระหว่างเพื่อน ความไว้เนื้อเชื่อใจ เวลาที่ผมสูญเสียไปกับการรักษา รวมถึงเสียงของผม…

ระหว่างที่ผมกำลังชั่งใจอยู่ว่าควรจะรับคำขอโทษนี้ดีหรือไม่ พี่เฟิร์สก็พูดขึ้นมา

“อดีตมีไว้เป็นบทเรียน ตอนนี้ปอนด์ไม่ใช่ปอนด์คนเก่าแล้ว”

จริงด้วยสินะ…


“ตกลง เรายอมรับคำขอโทษจากเธอ”

สิ้นสุดคำพูดของผม เจนก็ร้องไห้โฮอีกครั้งก่อนจะขอบคุณผมซ้ำๆ ไม่หยุด ผมหันไปมองหน้าผู้ชายที่ผมรัก เขาก็ยิ้มคืนมาให้ผมเหมือนเขากำลังบอกผมว่า ‘ทำถูกต้องแล้ว’

“แต่เรื่องคดีก็ให้เป็นไปตามการดำเนินการของเจ้าหน้าที่นะเจน เราคงช่วยอะไรเธอไม่ได้”

“อื้ม...”

“ต่อนี้ไปเราต่างคนต่างอยู่กันนะเจน เราจะอโหสิให้เธอทุกอย่าง แต่ขออย่าได้ไปทำแบบนี้กับใครที่ไหนอีกเลย”



หลังจากนั้นทางเจ้าหน้าที่ก็จัดการเรื่องคดีความให้ โชคดีที่เจ้าหน้าที่มีความเมตตา เจนจึงได้รับเพียงโทษปรับ ไม่ต้องจำคุก นอกจากนี้ทางมหาวิทยาลัยของเธอก็ทราบเรื่องแล้วด้วย ซึ่งทางนั้นก็ลงโทษเธอด้วยการตัดสิทธิ์สอบทุกวิชาในเทอมนี้ รวมไปถึงสั่งพักการเรียนเป็นเวลา 1 เทอม เนื่องจากเป็นคดีที่สังคมให้ความสนใจมาก

ทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมายและกฎมหาวิทยาลัยของเธอซึ่งผมว่านั่นก็เพียงพอแล้วแหละสำหรับสิ่งที่เธอทำไป

หวังว่าทุกอย่างจะจบสิ้นสักที


[เฟิร์ส]


หลังจากเรื่องคดีความของเจนผ่านไป เด็กๆ ที่ยังอยู่ในช่วงสอบก็เข้ามาอ่านหนังสือที่ออฟฟิศในร้านผมตามเดิม ที่ผิดจากเดิมก็มีเจ้าน้องชายของผมนี่แหละ พอคบกับไอ้เด็กเซเว่นก็กลายเป็นลูกแมวง้องแง้งไปเสียได้

เมื่อถึงเวลาที่ร้านปิด ผมก็เดินไปส่งเป็ดที่ร้านเซเว่นใกล้ๆ กับร้านผมที่เป็นที่ทำงานใหม่ของปุณณ์ ระหว่างที่เดินก็คว้าข้อมือเขามาจับเอาไว้ด้วย ตอนแรกเจ้าตัวก็ตกใจจะปัดออก แต่ก็ไม่ทำ ยอมให้จูงมือกันเดินแต่โดยดี

“เหมือนที่พี่บอกไอ้กายไม่มีผิด เป็ดมีเหมือนที่พี่บอกมันจริงๆ ด้วย”

“หืม มีอะไรเหรอครับ พี่บอกอะไรพี่กายไปเหรอ”

เด็กน้อยผมบลอนด์ทองแหงนหน้าขึ้นมามองหน้าผมตาแป๋วด้วยความอยากรู้

“พี่บอกไปว่า ‘เราสองคนมีอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่มี’ ยังไงล่ะ”

“แล้วอะไรล่ะครับ” เป็ดยังคงเค้นเอาคำตอบ

แต่ขอโทษนะ… ผมไม่บอกหรอก

ไม่สิ ผมจะบอกแบบผิดๆ ไปต่างหาก

“ความหื่น!”

“โว้ยยยย กวนตีน! เป็ดไม่หื่นเว้ย ไอ้พี่เฟิร์สบ้า!”


น่ารักเสมอต้นเสมอปลายดีจริงๆ

น่ารักอย่างไรก็อย่างนั้น

น่ารักเหมือนเดิม

เป็ดน้อยของพี่เฟิร์ส




ตอนนี้เป็นตอนที่งอกขึ้นมาเพื่อเคลียร์เรื่องราวของเจน เนื่องจากฝอยตอนที่แล้วยาวไปหน่อย ที่เอามาให้ดูเป็นส่วนที่ไม่ซีเรียสของตอน ฮ่าๆ

เนื้อหาในตอนนี้อาจจะไม่ได้เหมือนที่ทุกคนอยากให้เป็น แต่หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนะครับ


3 ตอนที่เหลือชื่อตามนี้ ลองไปเดาเล่นดูกันครับว่าเนื้อหาประมาณไหน

EP23 || ติดชื่อตอนไว้ก่อน ยังนึกไม่ออก

EP24 || Today Is Your Day

EP25 || From This Moment On [END]


สีหน้าของน้องเป็ดเมื่ออ่านคอมเมนต์ตอนก่อนหน้านี้


ชิวูรีแวมป์ 07/10/17


เป็นตอนที่ยาวมากกกกกก แม้ว่ามันอาจจะไม่ได้ถูกใจคนอ่านสักเท่าไร แต่ชิวูหวังว่าเรื่องราวในตอนนี้จะเป็นประโยชน์อะไรได้บ้างนะครับ

ในส่วนของเรื่องกฎหมายชิวูเข้าใจว่าโทษทำร้ายร่างกายตาม ม.295 เป็นโทษที่แรงกว่า ม.391 ถ้าผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะครับ และถ้าเป็นไปได้รบกวนชี้แนะด้วยจะดีมากเลยครับ


เพลงในตอนนี้เป็นเพลงจากอัลบั้มใหม่ อัลบั้ม Now ชื่อ We Got Something They Don't ถ้าถามชิวูแล้ว ชิวูคิดว่ามันคือภาคต่อของเพลง You're Still the One ดีๆ นี่แหละ แล้วก็ถ้าใครเป็นแฟนคลับของเธอ จะสังเกตได้ว่าเสียงเธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ อย่างเพลงนี้ชิวูว่าคีย์ต่ำมากเลยครับ




เหลืออีกสองตอนก็จะจบแล้ว... ในตอนหน้าน้องเป็ดของเราก็จะได้ร้องเพลงโชว์สักที ฮ่าๆ

ป.ล.พิลู่มีแควนแล้ววววววววว


ชิวู 08/10/17


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

476 ความคิดเห็น

  1. #461 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 17:14
    ผิดกันคนละเรื่องสองเรื่อง สุดท้ายก็ต้องผ่านไปให้ได้นะ
    #461
    0
  2. #434 tk999 (@tk999) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 17:52
    เดี๋ยวววววว ... คดีอาญานะ ต้องขึ้นศาลให้ศาลพิพากษาสิ่ ไม่ใช้เจ้าหน้าที่เมตตาาาาา !!!!!!!!!!
    #434
    1
    • #434-1 (@chiwu) (จากตอนที่ 24)
      17 กันยายน 2561 / 21:50
      ส่วนนี้ได้รับการแก้ไขในฉบับเล่มแล้วคร้าบบบบ ในเด็กดีเป็นrawครับ
      #434-1
  3. #409 Pa'yom (@family_fa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 18:49
    บร่ะ หายากนะเนี่ย นิยายที่มีเรื่องถึงโรงพักเนี่ย ส่วนคห.392 คือสั้นนะ มี2ประเภท 1รับได้ 2รับไม่ได้+พาลพาโล เจนอยู่ประเภทหลัง แค่นั้นเอง
    #409
    3
    • #409-2 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 24)
      6 มีนาคม 2561 / 19:40
      ขอบคุณคร้าบบบบ
      #409-2
    • #409-3 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 24)
      6 มีนาคม 2561 / 19:40
      จริงๆ เคยเรียนมานิดหน่อยแต่แอบลืม แหะๆ 555
      #409-3
  4. #392 chayanicha (@chayanicha) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 01:32
    เอาจริงน่ะ เราเห็นใจเจนมากกว่าน่ะ เพราะในมุมมองของเจนแล้ว ไม่มีใครเข้าใจเจนเลย มีแต่เอาแต่บอกว่าเข้าใจๆ แต่ไม่รู้ว่าเข้าใจจริงๆหรือเปล่า บุคคลที่ควรโทษตัวเองให้มากที่สุดก็คือพ่อของเจน คุณทำอย่างนี้ได้ยังไง อายุตั้งเท่าไรแล้ว คุณต้องดูแลครอบครัวของคุณเป็นอันดับหนึ่งสิ ดูแลและใส่ใจลูกสาวของคุณให้มากที่สุดสิ คิดให้มากหน่อย คิดไปถึงสังคมรอบข้างของลูกคุณด้วยว่าจะรับได้ไหม คิดสิ คิดบ้างถ้าเพื่อนของลูกคุณรู้เข้าจะเป็นยังไง มันต้องมีการล้อเลียนกันบ้างแหละ อาจดูเป็นเรื่องขำๆ แต่เชื่อสิว่าสำหรับเจนแล้วมันไม่ขำแต่มันเจ็บปวด ยิ่งเสียแม่ไปแล้วด้วย คุณยิ่งต้องให้ความสำคัญทดแทนไปด้วย นี่อะไรมีแฟนเป็นผู้ชาย??? แถมจะเอามาอยู่บ้านที่มีลูกสาวอาศัยอยู่ด้วย เคยคิดบ้างไหมว่าถ้า-ผู้ชายคนนั้นที่เป็นแฟนน่ะ มันเป็นคนไม่ดี มันจะมาทำอะไรลูกสาวหรือเปล่า แต่ถึงเป็นคนดี แต่แล้วไง ไม่เคยคิดบ้างหรือไงว่ามันอาจจะมีเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องน่าเศร้าขึ้น เช่น ชัยเมาแล้วพ่อไม่อยู่บ้านเจนไม่สบายอยู่บ้านคนเดียว จบลงด้วยชัยข่มขืนเจนโดยไม่ได้ตั้งใจ หรือ เพื่อนของชัยมาบ้านแล้วข่มขืนเจน บ้านเป็นที่หลบภัย เป็นสถานที่ๆควรทำให้เรารู้สึกปลอดภัยมากที่สุด การที่เจนหนีออกมาแสดงว่าต้องรู้สึกไม่ดี รู้สึกว่าบ้านมันไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป แล้วยังไม่นับพฤติกรรมของพ่ออีก เกิดอะไรขึ้น??? เปลี่ยนไปหรือเปล่า แต่ที่แน่นอนสิ่งที่พ่อของเจนแสดงออกมาต้องทำให้เจนรู้สึกไม่มั่นคงแน่ๆ

    ไม่ได้จะถามหรอกว่าไม่ให้รักกัน แต่ให้คำนึงถึงความเหมาะสมและความเสี่ยงต่างๆด้วย เมื่อมีลูกแล้ว ยิ่งเป็นลูกสาวด้วยยิ่งต้องดูแลให้มาก แล้วนี่ยิ่งเสียแม่ไปด้วย คุณอย่าลืมน่ะ เจนน่ะ เขามีคุณเป็นหลักยึดเดียวในชีวิตของเขา อย่าว่ามีแฟนเป็นผู้ชายเลย แม้แต่เป็นผู้หญิงก็ตาม เจนอาจจะรับไม่ได้ด้วยเช่นกัน

    ความคิดเห็นส่วนตัวที่อินมากไปหน่อย รู้สึกหงุดหงิด555555
    #392
    4
    • #392-2 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 24)
      28 สิงหาคม 2561 / 19:09
      เราว่าพ่อเจนหากจะผิดก็ผิดที่เคลียร์กับลูกเรื่องรักครั้งใหม่ให้เข้าใจกันไม่ได้

      พ่อเจนมีความรักครั้งใหม่ไม่ผิดหรอก ก็มนุษย์ธรรมดาคนนึง มีรักโลภโกรธหลง

      ถ้าเจนเปิดใจคุยกับพ่อดีๆจะมีเรื่องแบบนี้มั้ย ลูกทำอะไรไม่ผิดรึไง
      #392-2
    • #392-4 mayigot7 (@mayigot7) (จากตอนที่ 24)
      1 ตุลาคม 2561 / 22:15
      หลายปัจจัยเลยนะนั่น555
      #392-4
  5. #229 bwyy.29 (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 16:52
    ปรบมือรัวๆให้แม่เป็ดและพี่เฟิร์ส ทำดีๆ
    #229
    0
  6. #227 ppthitimaw (@ppthitimaw) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 11:04
    เย้แฮปปี้แล้วว
    #227
    0
  7. #225 Nongphua (@Nongphua) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 08:54
    น้องเป็ดดดดดด
    #225
    0
  8. #224 หางสีเงิน (@lookplapla) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 08:38
    เขินเวอร์คือดีใจมากกกกกก...จนมาเจอลู่ห่าน //ร้อง
    #224
    1
  9. #222 CODE (@kikkik1) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 23:55
    ปรบมือ ฮู้ววว เย้!!! แฮปปี้! ปักรอตอนต่อไปอย่างสงบ
    #222
    0
  10. #221 Namnapha (@Namnapha) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 23:16
    แฮปปี้ซะทีเนอะะ
    #221
    0
  11. วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:49
    สะใจค่ะ อุวะฮ่าๆๆๆๆ ถึงจะไม่ได้ร้ายแรงถึงขนาดที่เรา(และหลายๆคน)อยากให้เป็น แต่เราชอบแบบนี้นะ จบแบบประณีประณอม แฮป ปี้ๆๆๆๆๆๆ
    #220
    0
  12. #219 W_A_P (@My_Punch) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:44
    ม.259 ผู้ใดทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจของผู้อื่นนั้น ผู้นั้นกระทำความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปีหรือปรับไม่เกิน 4,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
    ม.391 ผู้ใดใช้กำลังทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งเดือนหรือปรับไม่เกิน 10,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
    #219
    1
    • #219-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 24)
      8 ตุลาคม 2560 / 22:46
      ชิวูเข้าใจว่า295แรงกว่า391ถูกต้องมั้ยครับ
      #219-1
  13. #218 PS-- (@PS--) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 19:36
    รออออออ
    #218
    0
  14. #216 Nongphua (@Nongphua) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 17:17
    รอๆๆๆๆๆๆ
    #216
    0
  15. #213 F♤RTUNE (@fortunenaruto) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 21:02
    รอออออออออออออ ปักหมุดปูเสื่อรอ
    #213
    0