[ตีพิมพ์กับสนพ.รักคุณ] [YAOI] Still the One ...คือคนที่ผมรัก [END]

ตอนที่ 41 : Still the One SP07 || Forever And For Always (Songkran Story) [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    13 เม.ย. 62

Still the One SP07


[เฟิร์ส]


วันนี้เป็นวันสงกรานต์วันแรก ผมซึ่งไม่ได้หยุดปิดร้านจึงต้องออกมาเตรียมร้านดังเช่นทุกวัน ในระหว่างที่นั่งทำบัญชีร้านอยู่เพลินๆ จู่ๆ ก็มีสายน้ำสายหนึ่งพุ่งเข้ามาประทะกับซีกแก้มของผมพร้อมกับเสียงหัวเราะร่า

ปิ๊ด...

“นี่แน่ะ ฮ่าๆๆๆ”

เป็นไอ้เจ้าเป็ดบ๊องที่ฉีดใส่ผม ผมเลยดุเขาไปเพราะว่าทำกำลังทำงานอยู่แล้วอีกอย่างนึงคือกลัวว่าโน้ตบุ๊กจะพังด้วย

“นี่มันออฟฟิศ ไม่ใช่ที่เล่นนะเป็ด!”

“ขอโทษครับ...” คนถูกดุหน้าเจื่อนลงไปอย่างเห็นได้ชัด

จะว่าไปแล้ววันนี้เขาแต่งตัวได้น่ารักมากเลยนะ เป็ดสวมเสื้อลายดอกสีเขียว ด้วยผมสีเหลืองๆ ทองๆ ของเขามองเผินๆ ก็คล้ายรถแท็กซี่อยู่เหมือนกันนะ ฮ่าๆ เฮ้อ... เลิกโมโหดีกว่า น้องมันก็แค่อยากเล่นด้วยเฉยๆ

“ไม่เป็นไรๆ พี่แค่กลัวน้ำจะเข้าคอมน่ะ”

“ครับ” เป็ดพยักหน้ารับแล้วพูดต่อ “วันหยุดทั้งที เราไปเล่นน้ำกันไหมครับพี่เฟิร์ส”

ใบหน้าของคนถามดูสดใสพร้อมเอ็นจอยเทศกาลเต็มที่ เหมือนลูกหมาที่กำลังชวนเจ้านายของมันให้พาไปเดินเล่น มันดูน่ารักจนผมล่ะอยากจะคว้าเขามาจูบมาหอมเลยทีเดียว ผมก็อยากไปอยู่หรอกนะ เพราะเป็ดอุตส่าห์ชวนทั้งที แต่นี่มันก็บ่ายมากแล้ว จวนจะถึงเวลาเปิดร้านแล้วด้วย ผมที่ไม่ได้ประกาศปิดร้านไว้ล่วงหน้าคงต้องอยู่ดูแลร้าน

“พี่ก็อยากไปนะเป็ด แต่พี่ไปไม่ได้ พี่ไม่ได้ปิดร้าน”

เป็ดดูจะไม่ค่อยผิดหวังกับคำตอบของผมสักเท่าไร แต่ความสดใสของเขาก็ลดลงไปไม่น้อยเช่นกัน

ยังไม่ทันที่จะเขาจะได้พูดอะไร ทันทีทันใดนั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น

“นั่นไงกูว่าแล้ว! พี่มันต้องไม่ไปจริงๆ ด้วย อย่าไปสนใจคนบ้างานอย่างไอ้พี่เฟิร์สมันเลยเป็ด พวกเราเล่นกันแค่นี้แหละ ปล่อยไอ้คนบ้างานมันทำงานตายคาร้านไปเลย!” ไอ้ฟรานโพล่งขึ้นมาอย่างดุเดือดพลางคว้าคอของเป็ดเอาไว้

“พี่นี่มันแย่จริงๆ ปกติพี่ปอนด์ไม่ค่อยชวนคนไปไหนหรอกนะ พี่คบกับพี่ปอนด์มานานเท่าไรแล้วเนี่ย ทำไมถึงยังไม่รู้อีก” ปุณณ์บ่นเป็นชุด ในตอนนั้นเองผมถึงสังเกตว่ามีรุ่นน้องของเป็ดที่ชื่อดอลลาร์และนิวเยียร์อยู่ รวมถึงไอ้กายกับไอ้คิสด้วย ทุกคนแต่งตัวพร้อมที่จะไปเล่นน้ำ

“เฮ้ย ไอ้คิส! ไหนมึงว่าวันนี้มึงจะร้องไง”

คิสทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้พลางเดินไปโอบคออีกข้างของเป็ดก่อนว่าขึ้น “ไม่สนหรอก คนใจดำอย่างมึง ปล่อยให้อยู่ร้านคนเดียวนั่นแหละดีแล้ว น้องปอนด์ เราไปเล่นน้ำกันที่สีลมดีกว่าเนอะ”

ปอนด์ผงกหัวงึกๆ ด้วยแรงที่คิสกด

“แล้วนักร้องคืนนี้ล่ะเฮ้ย!”

“มึงก็ร้องเองสิ!” คิสว่า คนอื่นๆ ได้ยินก็หลุดหัวเราะออกมา โดยเฉพาะไอ้เด็กดอลลาร์ มึงหัวเราะแรงมาก จากนั้นก็หมุนตัวกลับคว้าแขนไอ้กาย “ไปกันเถอะพวกเรา! ปล่อยไอ้คนบ้างานมันอยู่คนเดียวนั่นแหละ ฮ่าๆๆ”

“กูก็อยากไปนะ แต่กูไปไม่ได้... เฮ้ย! ดูแลแฟนกูด้วยนะ อย่าเข้าซอย! อย่าให้ใครมาล้วงนะเว้ย!”


หลังจากที่พวกนั้นออกไปกันหมดแล้ว ผมก็ได้แต่ปลงตกถอนหายใจ สมาธิไม่ได้อยู่กับงานในร้านเลยสักนิด จนเวลาล่วงเลยไปถึงสี่ทุ่ม ทุกคนถึงกลับมาถึงร้านในสภาพที่เรียกว่าดูแทบไม่ได้ เปียกม่อล่อกม่อแล่กกันทุกคน เป็ดยืนแปลกๆ คล้ายคนไม่มีแรงแต่ใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยความสุขอย่างชัดเจน แล้วไหนว่าสีลมเขาไม่ให้เล่นแป้งแล้วไง ทำไมไอ้เป็ดบื้อถึงโดนประแป้งด้วยล่ะ!?

“เป็ด! ใครประแป้ง!” ผมถลาไปเกาะแขนเขาทั้งสองข้างพลางถาม

เป็ดหัวเราะเสียงแห้งๆ ออกมาแล้วชี้ไปที่ไอ้คิส

เฮ้อ... ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าไปโดนใครที่ไหนก็ไม่รู้ประแป้ง ค่อยยังชั่วที่เป็นไอ้คิส

“เอาเหอะๆ ไปอาบน้ำที่ห้องน้ำร้านกันก่อน ร้านยังไม่ปิด คงจะเหนื่อยกันล่ะสิ เดี๋ยวให้พ่อครัวทำข้าวต้มเอาไว้ให้” ผมถอนหายใจพลางชี้ไปยังข้างๆ โซฟาที่ผมเอากระเป๋าใบใหญ่ที่ไอ้กายเอามาไว้ในห้องเมื่อตอนบ่ายไปวาง ตอนแรกผมเข้าใจว่ามันลืมไว้ แต่ไม่ใช่ ในนั้นเป็นเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนของทุกคน “กระเป๋าอยู่ข้างโซฟา”

คิสเปิดกระเป๋า รื้อเอาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าส่งให้ทุกคน ก่อนพากันไปเข้าคิวอาบน้ำ ผ่านไปสักพักก็มานั่งกินข้าวด้วยกันที่โซนติดแอร์ในร้าน

บรรยากาศของโต๊ะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่เรื่องที่สนุกที่สุดสำหรับผมคือเรื่องที่ไอ้กายโดนฝรั่งสไตล์แด๊ดดี้เข้ามาจีบ แต่เจอไอ้คิสขวางจังก้าแล้วตะโกนลั่นสีลมว่า ‘I’m his boyfriend! Get the fuck outta my face or I’ll cut your 3 inches off!’

ระหว่างที่คนอื่นๆ คุยกัน ผมกลับแทบไม่ได้ยินเสียงของเป็ดเลยสักนิด ได้ยินแค่เสียงเขาหัวเราะเบาๆ แถมหน้าของเขายังแดงมาก ไหนยังจะเริ่มไอแล้วอีกต่างหาก

ผิดปกติ...


และแล้วผมก็ได้คำตอบโดยประจักษ์ต่อสายตาตัวเอง เพราะทันทีที่เป็ดก้าวเข้าคอนโดของเรา เขาก็รีบพุ่งไปนอนที่โซฟาทันที ใช่แล้ว...เขาเป็นไข้หวัดล่ะ

“เล่นนานแค่ไหนกันล่ะเนี่ย ถึงได้เป็นไข้ได้ล่ะ หืม?” ผมว่าก่อนเดินไปหยิบยาออกมาจากตู้พร้อมน้ำอุ่นแก้วหนึ่ง ก่อนเดินกลับมานั่งยองๆ ลงข้างโซฟา “กินยาก่อนนะครับคนเก่ง”

เป็ดยื่นมาออกมารับยากับแก้วน้ำ แล้วพูดขึ้น “ขะ...”

ใบหน้าแดงเบิกตาโพลง พอเขาพยายามจะพูดอีกครั้ง ก็กลับไม่มีเสียงออกมาอีก

“ขะ...”

“…”

“ไม่ต้องพูดแล้วครับ พี่รู้แล้ว เดี๋ยวพี่ไปหายาแก้ไอแก้เจ็บคอมาให้ รอแป๊บนึง”

ใครจะไปรู้ว่าช่วงเวลาสั้นๆ ที่ผมเดินกลับไปหยิบยาอยู่นั้นเอง คนที่ผมรักมากที่สุดกลับนั่งร้องไห้เป็นเผาเต่าไปแล้ว

“เป็นอะไรไปครับคนเก่งของพี่” 

ผมถามพลางส่งยาให้เขาอีกชุดหนึ่ง มือสั่นๆ ของเขารับไป พอจะกินยา แก้วน้ำที่อยู่ในมืออีกข้างก็ร่วงหล่นพื้น เคราะห์ดีที่ว่ามันเป็นแก้วพลาสติก ผมเลยไม่ต้องมาเก็บเศษแก้ว ผมเดินกลับไปหยิบน้ำแก้วใหม่กับผ้าขี้ริ้วมาเช็ดน้ำที่หก

ระหว่างที่เช็ด เขาก็พยายามจะพูดอีก แต่ก็เหมือนเดิม ไม่มีเสียงอะไรออกมาจากปากสีสวยนั้น

“...”

“ไม่ต้องพูดแล้วครับ เสียงไม่มีแล้ว เดี๋ยวเจ็บคอกว่าเดิมนะ”

เป็ดหน้าเบ้ ร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม ให้ตายสิไอ้เฟิร์ส! มึงก็รู้ว่าสิ่งที่น้องกลัวมาที่สุดคืออะไร

เป็ดกลัวว่าจะไม่มีเสียงอีกยังไงล่ะ!

คิดดังนั้นเลยตบปากพล่อยๆ ของตัวเองแรงๆ หนึ่งที ใช่ ผมรู้ว่ามันเป็นแค่ผลจากไข้หวัด แต่ผมก็เข้าใจน้องที่เคยเผชิญกับช่วงเวลาที่ไม่สามารถใช้เสียงได้ และในตอนนี้น้องก็กำลังกลัวมาก

เป็ดหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา พิมพ์ต๊อกแต๊กอยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้นข้อความไลน์ก็ปรากฏบนจอโทรศัพท์ของผม

QuackyDuckyP : เป็ดไม่มีเสียงอีกแล้ว เป็ดกลัว พี่เฟิร์ส เป็ดจะหายมั้ย เป็ดกลัวมากๆๆๆ (00.05 น.)

ผมลอบยิ้มในใจกับความฉลาดเฉลียวของเขา ไม่มีเสียงพูดก็พิมพ์เอา ก่อนลูบผมสีทองนุ่มๆ ของเขาพลางเอ่ยปลอบ

“แค่เป็นไข้หวัดน่า ก็เล่นน้ำทั้งวันนี่นา กินยานอนพักเยอะๆ เดี๋ยวก็หายครับ ไม่ต้องกลัวนะ”

QuackyDuckyP : แต่เป็ดก็กลัวอยู่ดีนี่นา พี่เฟิร์สก็รู้นี่ว่าเป็ดเคยเป็นอะไรมา (00.06 น.)

QuackyDuckyP : รู้งี้ไม่น่าไปเล่นน้ำกับพวกพี่ฟรานเลย (00.06 น.)

QuackyDuckyP : *สติกเกอร์หมีร้องไห้* (00.06 น.)

“สติกเกอร์ไม่ต้องส่งก็ได้มั้งครับ ฮ่าๆ ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้วเนี่ย” ผมขำ ก่อนบอกให้เขากินยาอีกครั้ง “เอ้า! กินยาซะ แล้วจะได้ไปนอนครับ”

เป็ดพยักหน้า กินยาเสร็จก็ลุกโดยมีผมช่วยประคองพาไปเข้านอน กลัวจะหน้ามืดเป็นลมไป

คืนนั้น เขานอนตัวสั่นทั้งคืนในอ้อมกอดของผม

อย่ากลัวเลยนะเจ้าเป็ดน้อย พี่จะดูแลเราเอง...


วันถัดมา ไข้ของเขาลดลงแล้ว และที่ดียิ่งกว่านั้นคือเสียงเขากลับมาแล้วเช่นกัน แต่ก็ยังไม่เต็มร้อยเปอร์เซนต์ ความกลัวของเขามลายหายไปแล้ว แต่ด้วยความเป็นห่วง ผมเลยให้เขาพักผ่อนในห้อง และใช้ให้ไอ้ฟรานเอาข้าวมาส่งให้น้อง เพราะผมต้องไปดูแลร้านตามหน้าที่...

ประกาศ เนื่องด้วยเทศกาลสงกรานต์ ทางร้านจึงขอประกาษหยุดในวันที่ 15 เมษายน 1 วัน และจะกลับมาเปิดให้บริการตามปกติในวันที่ 16 เมษายนตามปกติ ขออภัยในความไม่สะดวกมา ณ ที่นี้ ขอบคุณ

เป็ดหายเป็นปลิดทิ้งในอีกวัน ใบหน้าซีดเซียวในวันนั้นสดใสอีกครั้ง ตาใสจ้องดูรายงานข่าววันสงกรานต์ในทีวีด้วยสีหน้าที่อ่านได้ว่า ‘อยากเล่นน้ำอีกจัง’ และแน่นอนว่า ผมก็ไม่พลาดอีกเป็นครั้งที่สอง

ผมเดินไปนั่งลงข้างๆ เขาแล้วหนุนหัวกับไหล่มน เขาหันมามองผมด้วยสีหน้าประหลาดใจนิดหน่อย

“วันนั้นไปเล่นน้ำกับเพื่อนแล้ว แล้ววันนี้ล่ะ อยากไปเล่นน้ำกับแฟนไหม... ไปกับพี่สองคน”

“อยากครับ... อ๊ะ! พี่ต้องไปเตรียมร้านไม่ใช่เหรอ นี่กี่โมงแล้วเนี่ย ทำไมยังไม่ไปอีก”

ผมเอาหัวออกจากไหล่เขาพลางส่ายหน้าเบาๆ “วันนี้ร้านปิดครับ เพราะเจ้าของร้านอยากใช้เวลาอยู่กับแฟนครับ”

เป็ดโถมตัวเข้ามากอดผมเต็มแรง เอาหน้าถูไถกับอกของผมแล้วพูดออกมาด้วยเสียงอู้อี้

“ฮือออ เป็ดรักพี่เฟิร์สที่สุดเลย ไปเล่นน้ำกันนะๆๆ”

ผมกอดเขาตอบพลางลูบหลังของเขาอย่างแผ่วเบา

“พาไปเล่นแล้วห้ามเป็นหวัดอีกนะ”

เป็ดพยักหน้า

“แล้วก็อย่าบอกคนอื่นล่ะว่าพี่พาไปน่ะ”

“ทำไมล่ะครับ”

“กะ...ก็พี่ไม่ค่อยไปเที่ยวอะไรแบบนี้กับใครนี่นา เป็ดก็รู้ว่าพี่เป็นพวกบ้างานแค่ไหน...”

เป็ดผละตัวออกจากอกผม เขาหัวเราะพลางยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวเรียงกันสวย

“พะ...พี่”

“พี่?”

“พี่เขิน!”


และแล้วช่วงบ่ายแก่ๆ วันนั้น เราสองคนจึงได้ไปเล่นน้ำสงกรานต์ด้วยกันเป็นครั้งแรกครับ ผมได้เห็นเจ้าเป็ดบื้อในมุมสนุกๆ แบบนี้เป็นครั้งแรก ผมก็เลยอยากเห็นเขาร่าเริงแบบนี้อีก

อา...หาเวลาไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันกับเขาดีกว่า

ผมยืนยันว่าจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีความสุข ไม่สิ...เราจะต้องมีความสุขด้วยกัน

ตลอดไปและตลอดกาล…




จริงๆ ตอนที่เกี่ยวกับเรื่องเสียงหายอีกครั้ง ตั้งใจจะเขียนมาอยู่ในตอนแถมหลักที่จะอยู่ในเล่มอยู่แล้ว แต่นึกไม่ออกว่าจะใส่ยังไงดี ตอนนี้นึกออกแล้วประจวบกับโอกาสดีเนื่องในเทศกาลสงกรานต์ ชิวูจึงขอสวัสดีปีใหม่ไทยด้วยตอนพิเศษตอนนี้ หวังว่าทุกๆ คนจะชอบนะครับ

แน่นอนว่าเพลงของ Shania Twain ก็ยังคงเป็นกิมมิกของเรื่องนี้ และในตอนนี้ก็เป็นเพลง Forever And For Always เป็นเพลงรักที่เพราะมากเพลงหนึ่งเลยครับ




ชิวู 13/04/19




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

476 ความคิดเห็น

  1. #471 chuenchuen (@chuenchuen) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:54
    คิดถึงงงงตะเองจังอิอิอิ.
    #471
    1
    • #471-1 ชิวู (@chiwu) (จากตอนที่ 41)
      14 เมษายน 2562 / 00:21
      อ่านเรื่องอื่นที่ดองไว้วนไปก่อนนะ 😂 หลักๆ ที่จะอัปจริงๆ ช่วงนี้ก็มีแต่นิยายที่แปลเล่นอะจ้า
      #471-1
  2. #470 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:36

    หื้อออออ น่ารัก
    #470
    1
    • #470-1 (@chiwu) (จากตอนที่ 41)
      13 เมษายน 2562 / 22:46
      ต้องชมคนแต่งแน่นอน
      #470-1
  3. #469 Panaloyy (@Eurasiss) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:32
    น้ำตาไหล คือเกือบลืมเรื่องนี้ไปนานมาก โชคดีที่เฟบไว้ พออัพเลยรู้ แบบ...คิดถึงเป็ด ฮือออ
    #469
    1
    • #469-1 (@chiwu) (จากตอนที่ 41)
      13 เมษายน 2562 / 22:46
      เป็ด : คิดถึงคนอ่านด้วยเหมือนกันครับ ^^
      #469-1