คัดลอกลิงก์เเล้ว

Tale of unrequited love [Witch's heart fic]

โดย chkongpuang

แค่ลองทำเรื่องเป็นรูทๆไปเหมือนเกมจีบหนุ่ม...แต่ไม่สมหวังเอง จะเป็นไรไป?

ยอดวิวรวม

458

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


458

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 เม.ย. 61 / 22:52 น.
นิยาย Tale of unrequited love [Witch's heart fic] Tale of unrequited love [Witch's heart fic] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

* แฟนฟิค Witch's heart (RPG Maker game)
แค่การดัดแปลงเล็กน้อยจากเทพนิยายเท่านั้น
** สปอยอ้อมๆนะคะ **



ช่องติดตามไรต์ >>> Zerohide
CR.SQW

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 เม.ย. 61 / 22:52


            

              [Little red riding hood]

“สวัสดีครับคุณหนู! ทำไมถึงมาเดินคนเดียวในป่าแบบนี้ล่ะ? มันอันตรายน้า-

            “มะ-หมาป่า!

           

            คุณหนูคนนั้นวิ่งหนีไปอีกแล้วล่ะ ผมทำให้เธอตกใจเสียแล้ว

            ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ ไม่เห็นจะจำได้เลย

            ว่าแต่ ทำไมผมถึงไม่ฆ่าเธอตั้งแต่ครั้งแรกนะ ครั้งแรกที่เธอเข้ามาในป่านี้เธอบอกอะไรผมตั้งหลายอย่างแถมไม่วิ่งหนีด้วย

            ตอนนั้นเธอยังคงไร้เดียงสาอยู่

            โครก

            …หิวจัง

            เนื้อของเธอคงจะอร่อยน่าดูเลย

            แล้วทำไมผมถึงยังปล่อยให้หนูน้อยในฮู้ดสีแดงคนนั้นมีชีวิตอยู่อีกล่ะ?

            เรื่องราวนี้คือหนูน้อยหมวกแดงนะ

            หมาป่าต้องตามหนูน้อยไปที่กระท่อมของคุณยาย กินคุณยายและหนูน้อยลงไป แม้จะอิ่มแต่สุดท้ายนายพรานก็จะผ่านมาช่วยทั้งหนูน้อยและคุณยายอยู่ดี

            และผมก็ต้องตาย

            ผมถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

           

            …

            เดินมาสักพักก็เจอเข้ากับเด็กสาวคนนั้นที่กำลังเดินชมนกชมไม้ ดูเหมือนเธอจะยังไม่สังเกตเห็นผมนะ

            “น่ารักจังเลย”

            เธอพูดกับนกน้อยในฝ่ามือเล็กๆของเธอ แล้วกระโดดโลดเต้นไปรอบๆทุ่งดอกไม้หลากสี

            คนที่เหมาะกับคำๆนั้น คือเธอต่างหากล่ะ

            อ๊ะ?

            ไม่นะ แบบนี้มันไม่ถูกต้อง

            ผู้ล่าไม่ควรจะรู้สึกอย่างนี้ กับเหยื่อสิเธอกำลังจะหันมาเห็นผมแล้ว

            อ่าา อย่าเต้นแรงแบบนี้สิ เจ้าหัวใจ

            ละ-แล้วอย่างนี้

            คุณหมาป่า?

            ผมจะหักใจฆ่าเธอได้ยังไงล่ะ?

 

 

 

            [Sleeping beauty]

            เธอออกมาเก็บเบอร์รี่อีกแล้ว พวกสัตว์ป่าก็เข้ามาเล่นกับเธอเช่นเดิม

            จริงๆแล้วฉันควรเฝ้ามองอยู่ไกลออกไปไม่ให้เธอสังเกตเห็น

            ถ้าไม่ติดที่ว่า

            “เจอแล้ว! แหม มาหลบอยู่ตรงนี้นี่เอง”

            เธอยื่นมือมาตรงหน้าของฉัน

            “ไปกันเถอะ เพื่อนๆรออยู่นะคุณอีกา”

            ฉันควรจะบินหนีไป

            แต่พอรู้สึกตัวอีกที เธอก็วางมงกุฏดอกไม้ลงบนหัวของฉันเสียแล้ว

            สัตว์รอบๆตัวส่งเสียงคิกคักให้กับอีกาของนางฟ้าใจร้าย พวกนกหันไปกระซิบกระซาบเมื่อเธอลูบหลังของฉัน

            ให้ตายเถอะ

            …

            …

            วันต่อมา

            ฉันเปลี่ยนจากร่างอีกาไปสู่ร่างคนกำลังนั่งพิงต้นไม้เพื่อที่จะทำงานได้สะดวกขึ้น ในมือกำลังมัดดอกไม้เข้ารวมกัน

            คิดไม่ผิดหรอก

            ฉันกำลังทำช่อดอกไม้ ไปให้เธออยู่

            หวังว่าเธอจะไม่มาเห็นนะ-

            “คุณอีกาาาาา! อยู่ไหนน่ะ”

            แย่ล่ะ

            ฉันปล่อยมือจากช่อดอกไม้ แล้วพุ่งตัวเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ เป็นจังหวะเดียวกับเธอเดินเข้าพอดี

            “โอ้! ช่อดอกไม้”

            เธอหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาแล้วขนสีดำที่ติดอยู่ก็ร่วงลงมา

            “ขนนั่นคุณอีกา?

            ติดไปตอนไหนเนี่ย

            เอาเถอะ ยังไงก็แล้วแต่ ให้เธอเห็นสภาพนี้ไม่ได้แน่ พวกนางฟ้านั่นเตือนไม่ให้เธอคุยกับคนแปลกหน้าหนิ

            ช่างเถอะ

            อย่างไรเสีย ในเรื่องราวนี้เธอก็จะไม่ลงเอยกับฉันอยู่แล้ว

            เจ้าหญิงนิทรา ไม่มีวันหันมามองอีกาของคนที่สาปเธอหรอก

            ไม่มีวัน

 

 

 

            [Snow white]

            “เอาล่ะ! รีบๆทำความสะอาดดีกว่า”

            เสียงของผู้หญิงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นภายในห้องปลุกผมที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น

            ใครกันนะ? ไม่ใช่ท่านโดโรธีด้วย

            เสียงปัดฝุ่นเช็ดถูทำความสะอาด ผมมองไปหาต้นกำเนิดเสียง

            หญิงสาวสีฟ้าผู้หนึ่งกำลังหันหลังให้และใช้ไม้ขนไก่ปัดฝุ่นตามชั้นต่างๆ

            “ฮัดชิ่ว!

            เธอส่งเสียงจามเมื่อฝุ่นจำนวนหนึ่งร่วงใส่เธอ

            เซ่อซ่าชะมัด

            …

            ดูเหมือนเธอกำลังจะหันมาเสียแล้ว ผมต้องซ่อน

            “โอ๊ะ! กระจกบานนี้สวยจัง”

            เสียงน้ำดังขึ้นชั่วครู่ ก่อนที่สัมผัสเปียกๆจะมาปะทะกับแผ่นหลังแล้วถูไปมา

            ขะ-ขนลุก

            ผมข่มความรู้สึกอยากหันไปตะคอกใส่อย่างสุดความสามารถ จะให้เธอรู้ไม่ได้

            “ลั้ล ละลัล ละลา-

            แต่พอคิดว่าผ้าที่เธอใช้เช็ดผมผ่านอะไรมาบ้างก็ไม่รู้ความอดทนของผมก็หมดลงทันที

            “เฮ้! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!

            “เหวอ!

           

            ทุกครั้งที่ผมนึกย้อนไป ก็ยังคงรู้สึกเสียดายไม่หาย

            ตอนนั้นถ้าผมพูดดีๆกับเธอล่ะก็

            เธออาจจะกลับมาหาผมก็ได้

            เดี๋ยว นี่ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย

            ไม่ใช่นะ! ผมไม่ได้ชอบเธอเสียหน่อย!

            ละ-แล้วก็ไม่ได้อยากให้เธอกลับมาหาด้วย

            “ลา ลา-

            เสียงร้องเพลงของเธอดังมาจากที่ไกลออกไป

            ถึงจะน่ารำคาญก็เถอะ

            แต่ผมก็ยังสงสัยว่าจะมีโอกาสได้ยินเธอร้องเพลงใกล้ๆอีกหรือเปล่านะ?

            …

            คงไม่มีหรอก สโนไวท์คงจะไปหาคนแคระและเจ้าชายแล้วล่ะนะ

            เธอนี่ น่าหงุดหงิดชะมัด

 

 

 

             [Cinderella]

            ผมเห็นรถม้าผ่านหน้าของผมไป นั่นคงจะเป็นของแม่เลี้ยงสินะ

            เสียงร้องไห้ของเธอดังขึ้นอีกแล้ว สงสัยจังนะว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?

            …

            …

            ภาพที่เธอกำลังนั่งร้องไห้ในชุดขาดวิ่นนั่นทำให้ผมเข้าใจทุกอย่าง

            จะว่าไป ก่อนหน้านี้ก็มีจดหมายจากพระราชวังด้วยว่าจะจัดงานเลี้ยงขึ้น

            หรือว่า เธออยากไปที่งานเลี้ยง?

            แต่ว่าด้วยชุดแบบนี้ คงไปไม่ได้หรอก

            ดูเหมือนว่าช่วงนี้ เธอก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องแล้วตัดชุดนี่นา แล้วทำไมมันถึงขาดแบบนี้ล่ะ

            หรือว่าตอนนั้น

            ไม่ต้องสงสัยเลย ฝีมือพวกพี่สาวของเธอแน่ๆ

            ผมควรจะช่วยเธอ ตอนนี้เลย

            แต่ทำไม ผมถึงไม่ก้าวออกไปล่ะ

            ตอนนั้น เขาประกาศว่าเจ้าชายกำลังมองหาหญิงสาวบริสุทธิ์มาเป็นคู่อภิเษก

            และเธอเองก็ไม่เคยผ่านชายใดมาก่อน

            ...เข้าใจแล้ว

            ผมคงยังไม่พร้อมสินะ

            เพราะว่าผมจะได้เจอกับเธอ เพียงแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว

            หลังจากนี้ ผมก็ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเรื่องราวนี้แล้ว

           

            ไม่

            สิ่งที่ผมต้องการคือทำให้เธอยิ้มได้อย่างมีความสุข

            แล้วทำไมผมถึงปล่อยให้เธอยังคงร้องไห้แบบนี้ล่ะ

            ผมก้าวออกไปตรงหน้าเธอ

            “อย่าร้องไห้ไปเลยนะครับ”

            “อ๊ะ? คุณคือ…?

            ผมบอกตัวเองเสมอ ว่าผมไม่คู่ควรกับเธอ

            แล้วทำไม การทำให้เธอไปเจอกับคนที่ใช่มันถึงได้เจ็บแบบนี้นะ

            ผมคลี่ยิ้มให้เธอ

            “ผมคือ เทวดาพ่อทูนหัวของคุณครับ”

 

 ____________________________________________________________________________________________

      รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อย //กางแขนรับลม

     เป็นพล็อตที่ติดหัวมานานแล้ว เขียนเสร็จแล้วฟิน อ่าาาาาาาา //พอ

     อย่าถามว่าทำไมซิริอุสไม่เป็นเรื่องซินเดอเรลล่า เพราะสำหรับไรต์แล้วไม่ค่อยเหมาะค่ะ

     ก็อย่าลืมคอมเมนต์กันด้วยนะคะ เจอกันเรื่องหน้าค่ะ :)

CR.SQW

ผลงานทั้งหมด ของ chkongpuang

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 black_lily2 (@Black_lily) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 17:07
    สนุกดีค่ะ!
    #2
    0
  2. #1 >Liar< (@viwaly) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 10:06
    อยากอ่านต่อ รอออ
    #1
    0