สุดสวาททาสหัวใจ เขียนโดย ณศิกมล

ตอนที่ 8 : 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 646
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 มี.ค. 56

ปฏิวัติเดินออกมาจากห้องนอนของลิเดียเมื่อเห็นว่าเธอหลับสนิทดีแล้ว และโทรศัพท์หาคนรักด้วยความคิดถึง และรู้สึกผิดที่ทิ้งเธอมาแบบนั้น

(ค่ะพี่เด่น)

เสียงใสๆ ที่ดังมาตามสายทำให้เขาคลี่ยิ้มกว้าง “ยังไม่นอนอีกเหรอจ๊ะสาวน้อย ละครจบไปนานแล้วนี่”

(นอนไม่หลับเพราะรอสายจากคุณลุงอยู่ค่ะ คิกๆๆ)

“ถ้าอยู่ใกล้ๆ จะจูบปากให้เจ่อเลยเชียว”

(พี่เด่นอยู่ที่ไหนคะตอนนี้) เธอเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะรู้สึกขัดเขินเกินไป (พี่เด่นได้ยินไหมคะ)

“ได้ยินจ้ะ” เขาลังเลเล็กน้อยกับคำถามของเธอ

(พี่เด่นถึงบ้านแล้วเหรอคะ)

“จ้ะ พี่ถึงบ้านแล้ว” ตัดสินใจโกหกเพื่อให้เธอสบายใจ “วันนี้คุณหยางเขาว่าอย่างไรบ้าง”

(ก็โอเคนะคะ แต่เขายังไม่เซ็นสัญญาให้นะ เขาบอกว่าจะติดต่อมาอีกที)

“คุณหยางเขาคงไม่พอใจพี่สินะ เพราะเขาเป็นคนที่เนี๊ยบมาก” ชายหนุ่มกล่าวอย่างรู้นิสัยของนักธุรกิจหนุ่มรุ่นน้องคนนั้น “งานนี้เราคงเสียลูกค้าเกรดเอไปหนึ่งราย”

(อย่าเพิ่งคิดไปไกลขนาดนั้นสิคะ หมวยมั่นใจว่าคุณหยางเขาเป็นนักธุรกิจที่ดีคนหนึ่ง ถ้าพี่เด่นบอกเหตุผลกับเขาเขาต้องรับฟังแน่ๆ ค่ะ)

“หมวยคิดว่าเขาจะฟังที่พี่พูดเหรอ”

(หมวยเชื่อว่าพี่เด่นต้องมีเรื่องที่สำคัญจริงๆ ถึงได้กล้าทิ้งเงินล้านไปแบบนั้น ดังนั้นคุณหยางก็ต้องเข้าใจพี่เด่นเหมือนกันค่ะ)

คำพูดที่บ่งบอกความมั่นใจในตัวเขาทำให้เขายิ่งรู้สึกละอายแก่ใจมากขึ้น และคิดว่าเธอคงรับไม่ได้แน่ถ้ารู้ความจริงวันนี้ เพราะถ้าเป็นเขาก็คงรับไม่ได้เหมือนกัน

“พี่ขอโทษนะที่ทิ้งให้หมวยอยู่คนเดียววันนี้ หมวยไม่โกรธพี่ใช่ไหม”

(มันจำเป็นนี่คะ หมวยจะโกรธโดยไม่มีเหตุผลได้ยังไง)

“หมวยไม่อยากรู้บ้างเหรอว่าพี่ไปทำอะไรมา” เขาลองถามหยั่งเชิง

(แล้วพี่เด่นไปทำอะไรมาเหรอคะ)

“พี่... พี่ไม่รู้จะพูดยังไงดี” เจอเธอย้อนถามก็ถึงกับออกอาการอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร

(ถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องพูดถึงมันหรอกค่ะ) เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณเดียคือใคร แต่ก็ไม่อยากถามให้เขาลำบากใจมากไปกว่านี้ เธออยากให้เขาบอกกับเธอเองมากกว่า (พี่เด่นลืมนัดของเราพรุ่งนี้หรือเปล่าคะ) เธอเปลี่ยนเรื่องคุยอีกครั้งเพื่อให้เขาคลายกังวล

“ไม่ลืมหรอกจ้ะ คิดไว้หรือยังว่าอยากดูเรื่องอะไร”

(หมวยอยากดูทุกเรื่องยกเว้นหนังรัก)

“ทำไมไม่ชอบดูหนังรักล่ะ”

(หมวยไม่อยากอิจฉานางเอกค่ะ)

“หึๆๆ น่าตีนักเชียว เราอยากดูเรื่องไหนมากที่สุดก็เลือกมาละกัน พี่ไม่ค่อยถนัดเรื่องหนังอยู่แล้ว จะให้ดูเรื่องไหนก็ดูได้”

(โจโฉกับเดร็ดพี่เด่นอยากดูเรื่องไหนคะ ถ้าให้หมวยเดาก็ต้องเป็นเรื่องโจโฉแน่ๆ)

“อยากดูทั้งสองเรื่องเลย จะได้ไปดูกับเราสองรอบ”

(ไม่ได้ค่ะ เลือกดูได้แค่เรื่องเดียว เพราะอีกเรื่องหมวยมีโปรแกรมแล้ว)

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเสี่ยงดวงตอนซื้อตั๋วก็แล้วกัน เรื่องไหนฉายก่อนก็ดูเรื่องนั้นแหละ” ปฏิวัติสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อถูกฝ่ามือของลิเดียวางลงบนบ่า

(ก็ดีเหมือนกันค่ะ)

“จ้ะ พรุ่งนี้เจอกัน ฝันดีครับ” เขากดตัดสายก่อนที่ปลายสายจะตอบรับแล้วลุกขึ้นยืน นึกสงสัยว่าหญิงสาวออกมาตั้งแต่ตอนไหน “ทำไมไม่นอนล่ะครับคุณเดีย”

“เดียนอนแล้วค่ะคุณเด่น แต่หลับแป๊บเดียวก็สะดุ้งตื่น เพราะกลัวคุณเด่นจะทิ้งให้เดียอยู่คนเดียว เดียฟุ้งซ่านใช่ไหมคะ” เธอก็แค่หลับตาหลอกเขาเท่านั้นเอง เมื่อเห็นเขาเดินออกจากห้องจึงแอบลุกตามออกมาเพราะกลัวเขาจะหนีกลับ ไม่ได้คิดเลยว่าเขาจะออกมาโทรศัพท์ออดอ้อนผู้หญิงคนนั้น จึงแอบฟังทุกประโยคของเขาอย่างตั้งใจ

“ผมบอกแล้วไงครับว่าจะอยู่เป็นเพื่อน กลับไปนอนพักผ่อนและทำใจให้สบายนะครับ”

ลิเดียเดินอ้อมโซฟาไปหาชายหนุ่มแล้วโอบกอดเขาแนบแน่น ซบหน้ากับบ่าแน่นตึงแล้วบีบน้ำตาให้ไหลออกมา

“ขอเดียอยู่อย่างนี้สักพักนะคะคุณเด่น”

“คุณเดียครับ”

“คุณคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเดียค่ะ” เธอรีบพูดให้เขาคลายใจเมื่อเขาทำท่าจะผลักไส และมันก็ใช้ได้ผล มือที่จับแขนเพื่อจะดึงออก เปลี่ยนเป็นกอดตอบและตบหลังเบาๆ เพื่อปลอบโยน

“ไปนอนสักหน่อยนะครับ”

“ก็ได้ค่ะ” เธอตัดใจผละออกจากอ้อมกอดอันอบอุ่น และเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอย่างว่าง่าย เพื่อให้เขาเชื่อว่าเธอรู้สึกกับเขาเหมือนเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น...

 

เช้าวันใหม่

ณีรนารถเดินเข้าไปในออฟฟิศและทักทายเพื่อนร่วมงานที่กำลังอยู่ในช่วงผ่อนคลายก่อนเวลางานเริ่ม

“วันนี้มาสายนะหมวยเล็ก” เจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กันเอ่ยแซวหญิงสาวที่เพิ่งเดินถึงโต๊ะ

“ค่ะพี่เอ๋ เพราะหมวยไม่ได้เอารถกลับ”

“อ๋อ เมื่อวานเราออกไปพร้อมกับบอสนี่นา ไปไหนมาบ้างล่ะ”

“ไปพบกับคุณหยางที่โกดังซอยวัดบ้านไร่ที่เดียวค่ะพี่เอ๋ พาเขาเดินดูโกดังจนเท้าเป็นแผลเลยค่ะ” เธออวดเท้าที่อยู่ในรองเท้าส้นตันแบบเปลือย

“รองเท้าสวยจัง ขาตันๆ แบบพี่ใส่ได้ไหมเนี่ย”

“หมวยให้พี่เอ๋ดูแผลนะคะ แต่ทำไมสนใจรองเท้าซะงั้น”

“ฮาๆๆ ก็รองเท้ามันน่ามองกว่าแผลนี่จ๊ะ แล้วเจ็บมากไหมล่ะ”

“ตอนที่เป็นใหม่ๆ เจ็บมากจนอยากจะถอดรองเท้าเดินเลยค่ะ แต่ตอนนี้ไม่เจ็บแล้ว”

“คุณหยางนี่คงแก่มากสินะถึงได้จู้จี้”

“ใครบอกว่าแก่คะ ยังหนุ่มอยู่เลย หนุ่มกว่าบอสของเราอีก”

“จริงเหรอ” รติพรเบิกตาโตเหมือนไม่อยากเชื่อ

“จริงๆ ค่ะ แล้วก็หล่อด้วยนะคะ หุ่นก็ดี๊ดี ถ้าเห็นแถวสยามต้องคิดว่าเป็นดาราแน่ๆ ค่ะ” เธอเล่าให้เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ฟังตามที่รู้สึก

“พี่อยากเจอเขาบ้างจัง รู้ไหมว่าเขาเช่าโกดังเราไว้ตั้งห้าโกดังเชียวนะ เรื่องการเงินไม่เคยมีปัญหาเลยสักครั้ง เขาคงรวยมากๆ”

“คงไม่รวยธรรมดาหรอกค่ะ ต้องเรียกว่าโคตรรวยถึงจะเหมาะ” ขนาดพี่ชายของเธอมีแค่โกดังเดียวยังรวยเอาๆ แล้วเขามีตั้งห้าโกดังแบบนี้จะให้เรียกว่าอะไรถ้าไม่ใช่โคตรรวย แค่ดูจากการแต่งตัวและรถที่ใช้ก็บ่งบอกชัดเจนอยู่แล้ว

“หวัดดีจ้าสาวน้อยสาวใหญ่” กิ่งแก้วเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงทักทาย “เมื่อกี้หนุ่มคนไหนขับบีเอ็มมาส่งจ๊ะสาวหมวย”

“เฮียเฮงพี่ชายหมวยเองค่ะพี่กิ่งแก้ว เฮียเขารู้ว่าหมวยไม่ได้เอารถกลับก็เลยขับมาส่งเพราะไม่อยากให้นั่งแท็กซี่ค่ะ”

“พี่ชายหมวยน่ารักเนอะ”

“ค่ะ พี่ๆ หมวยน่ารักทุกคนเลยค่ะ”

“มีโสดๆ บ้างไหม ติดต่อให้พี่สักคนสิ”

“มีหมวยคนเดียวนี่แหละค่ะที่ยังโสดพี่กิ่งแก้ว นอกนั้นมีเจ้าของหมดแล้ว”

“ว๊า..” กิ่งแก้วและรติพรแกล้งอุทานด้วยความเสียดายออกมาพร้อมๆ กัน

“แล้วทำไมถึงไม่ได้เอารถกลับล่ะ บอสเลยไปส่งที่บ้านเหรอ”

“เปล่าค่ะ เมื่อวานบอสมีธุระด่วนก็เลยกลับไปก่อน แล้วให้หมวยอยู่รอพบคุณหยางค่ะ”

“ธุระด่วนอะไรที่ทำให้บอสของเรากล้าทิ้งงาน” สตรีวัยกลางคนที่ทำงานกับบริษัทแห่งนี้ตั้งแต่วันแรกที่เปิดบริษัทเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”

“แปลกจัง” กิ่งแก้วยังแคลงใจไม่หาย

“คงเป็นธุระสำคัญจริงๆ แหละค่ะ” ณีรนารถพยายามแก้ตัวให้คนรัก

“นั่นสิพี่กิ่ง จะไปคิดเรื่องของเจ้านายให้ปวดหัวทำไม” รติพรตำหนิหัวหน้างานของตนแล้วหันไปคุยกับหญิงสาวต่อ “สรุปว่าหมวยก็ได้อยู่กับคุณหยางสองต่อสองสิ”

“เปล่าค่ะ คุณหยางมีเลขาและคนขับรถมาด้วย” หญิงสาวรีบปฏิเสธพร้อมกับคลี่ยิ้มกว้าง

“อ้าวเหรอ เสียดายจัง”

“เสียดายอะไรคะพี่เอ๋” ณีรนารถค้อนใส่อีกฝ่ายพร้อมกับทำหน้าทะเล้น รู้ทันความคิดของเธอ และหยิบแฟ้มงานออกมาเมื่อถึงเวลาเริ่มงาน

“เสียดายแทนเรานั่นแหละ ความสวยของเราไม่เข้าตาเขาบ้างเหรอ” รติพรก็เริ่มทำงานของตัวเองเหมือนกัน แต่ปากก็ยังชวนคุยได้เรื่อยๆ

“น้องเขาไม่เหมือนเธอหรอกย่ะ เห็นผู้ชายแล้วจะงาบอย่างเดียว” กิ่งแก้วแขวะใส่ลูกน้อง

“พี่กิ่งแก้วรู้ทันอีกแล้ว อารมณ์เสีย” รติพรค้อนใส่หัวหน้างาน “วันนี้เอกเขาลาเหรอหมวย”

“พี่ว่าจะถามอยู่พอดีเลย”

“ไม่ได้ลานะคะ” ณีรนารถมองไปที่โต๊ะทำงานของวิศวกรโรงงาน “พี่เสมาก็ยังไม่มา หรือว่าพวกเขาจะไปที่หน้างานเลยคะ”

“สงสัยจะใช่ ถ้าลางานเขาคงโทรมาบอกแล้วแหละ” กิ่งแก้วสรุปและหยุดคุยไปโดยปริยาย จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องเอาเอกสารไปให้เจ้านายเซ็นชื่อจึงได้เอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง “วันนี้บอสมาสายจังเลย มีใครติดต่อบอสบ้างหรือยัง” เธอถามเสียงดังให้ได้ยินกันทั่วทั้งออฟฟิศ

“ชาตรีมันบอกว่าท่านเพิ่งกลับเข้าบ้าน ตอนนี้กำลังอาบน้ำแต่งตัวอยู่” หัวหน้าฝ่ายบุคคลตอบกลับมา “ถ้าใครมีงานให้บอสเซ็นก็เอาไปส่งไว้ที่หมวยเล็กก่อนสิ บอสมาแล้วเธอได้รวบรวมไปส่งให้ท่านทีเดียว”

“ค่ะพี่สมชาย”

“ท่านไปไหนมาพี่กิ่งแก้ว ทำไมถึงเพิ่งกลับล่ะ” รติพรกระซิบถามหัวหน้างาน

“เมื่อคืนบอสเขาคงนอนอยู่กับพี่มั้งเอ๋” กิ่งแก้วประชดใส่ผู้ช่วยคนสนิทที่ถามไม่คิด แล้วยื่นแฟ้มเสนอเซ็นให้เธอ “เอาไปส่งให้หมวยเล็ก”

ณีรนารถกำปากกาในมือไว้แน่นเมื่อได้ยินคำพูดสะกิดใจของกิ่งแก้ว คิดถึงท่าทางร้อนรนกับชื่อที่หลุดจากปากของเขาเมื่อวานนี้ก็ยิ่งรู้สึกหวั่นใจ แต่ก็พยายามคิดไปในทางที่ดีไว้ก่อน และตั้งสติให้จดจ่ออยู่กับงานอีกครั้ง

เกือบๆ สิบเอ็ดโมงปฏิวัติก็เดินเข้ามาในบริษัทด้วยท่าทางภูมิฐาน ในชุดเสื้อยืดโปโลสีฟ้าแบบพอดีตัวกับกางเกงยีนสีเข้ม และมองไปที่โต๊ะทำงานของคนรักเป็นอันดับแรก โดยไม่กลัวคนอื่นเห็นเพราะมีแว่นกันแดดสีเข้มบดบังสายตาเอาไว้

“คุณหมวย” เขาเรียกเธอเมื่อเธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน

“คะบอส” หญิงสาวที่แกล้งทำเป็นไม่เห็นการมาของเขาตอบรับแล้วลุกขึ้นยืน มองไปที่เขาอย่างตั้งใจรอฟัง

“มีใครฝากงานให้ผมเซ็นไหม”

“มีค่ะ” เธอจงใจมองแฟ้มเสนอเซ็นห้าหกเล่มที่มุมโต๊ะให้เขาเห็น

“เอาเข้ามาให้ผมเลย”

“ค่ะบอส” เธอยกแฟ้มกองนั้นแล้วเดินไปที่ห้องทำงานของเขา

ชายหนุ่มยืนรอคนรักที่กำลังเดินมาและเปิดประตูให้เธอเดินนำเข้าไปในห้องก่อนแล้วจึงเดินตามเข้าไป

“นั่งก่อนสิหมวย” เขาขวางทางเธอไว้ เมื่อเธอทำท่าจะเดินออกไปหลังจากวางแฟ้มไว้บนโต๊ะทำงานให้แล้ว

“หมวยยังมีงานค้างอยู่เลยค่ะ ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

“งานเยอะเหรอ”

“ค่ะ”

“งานเยอะก็เปิดโอทีสิ เราไปดูหนังกันตอนเย็นนี่”

“บ่ายนี้หมวยนัดเพื่อนไว้แล้วค่ะ” เธอมองหน้าเขา

“หือ” เขาเลิกคิ้วพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

“ทำไมถึงมาช้าล่ะคะ หมวยโทรหาก็ไม่ติด”

“หมวยโทรหาพี่ด้วยเหรอ ไม่เห็นมีข้อความเตือนเลย” เขาหยิบโทรศัพท์มากดดูอีกครั้ง

“หมวยใช้เบอร์บริษัทโทรไปค่ะ”

“อ๋อ แบตพี่หมดจ้ะ คุยเรื่องงานกับเจ้านายจนแบตหมดเกลี้ยงเลย” เขาหมายถึงปฏิมา

“แสดงว่าที่มาสายเพราะคุยกับคุณดวงเหรอคะ”

“จ้ะ.. หมวยกำลังสงสัยพี่เหรอ”

“นิดหน่อยค่ะ หมวยนึกว่าพี่เด่นแอบคุยโทรศัพท์กับสาวอื่นนี่คะ” เธอทำเป็นคลี่ยิ้มกว้างเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเจ็บแปลบในใจ

“แฟนน่ารักแบบนี้พี่ไม่กล้านอกใจหรอกจ้ะ” เขาโน้มหน้าไปหาเธอ หวังจะได้เชยชมแก้มนุ่มสักที

หญิงสาวรีบถอยหลังหนีแล้วมองหน้าเขาด้วยสายตาคาดโทษ

“รักษาคำพูดของตัวเองด้วยนะคะพี่เด่น เพราะหมวยก็ไม่ชอบผู้ชายโลเลหลายใจเหมือนกัน ถ้าหมวยจับได้ว่าพี่เด่นไม่ซื่อสัตย์กับหมวย เราก็คงต้องจบกันแค่นี้”

แววตาดุดันกับน้ำเสียงจริงจังของเธอทำให้ปฏิวัติรู้สึกหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก เพราะไม่แน่ใจว่าเธอแค่ขู่หรือว่าระแคะระคายเรื่องที่เขาทิ้งเธอไปเมื่อวานนี้ แต่ก็ทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อนและเดินเข้าไปหา รีบใช้แขนยาวๆ คว้าเธอไว้ก่อนที่จะหนีได้ทันและกอดไว้แน่น

“สำหรับพี่การไม่หายใจยังง่ายกว่าไม่รักหมวยอีกรู้ไหม เลิกคิดเรื่องไร้สาระแบบนั้นไปได้เลยนะ” เขาบอกกับเธอด้วยความรู้สึกที่กลั่นกรองมาจากหัวใจ

“ก็ขอให้มันจริงอย่างที่ปากพูดก็แล้วกันค่ะ” เธอเริ่มสบายใจมากขึ้นเมื่อเขายืนยันหนักแน่น “จ้ะสาวน้อย”

“ปล่อยได้แล้วค่ะ หมวยจะรีบไปทำงานให้เสร็จ”

“ให้พี่จูบก่อนแล้วพี่จะยอมปล่อย”

“ไม่เอาหรอกค่ะ ที่นี่ที่ทำงานนะคะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“ก็ได้” เขายอมปล่อยเธอ เพราะค่ำคืนนี้เธอกับเขาก็จะได้เจอกันอีกตามลำพัง ถึงตอนนั้นเขาไม่ปล่อยเธอแน่ เขามองตามเรือนร่างกลมกลึงกะทัดรัดนั้นด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย เพราะมั่นใจว่าเธอไม่รู้เรื่องของลิเดีย แต่เพียงแค่ต้องการขู่ไว้ก่อนเท่านั้น...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #27 tanya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 13:12
    จับได้ไวๆนะหมวยฉันกลัวเธอเสียท่าอีตาเด่นเหลือเกิน

    จับได้แล้วมีแฟนใหม่เลยคุณหยางเหมาะมาก
    #27
    0
  2. #9 dekbanna (@dek-banna) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 06:52
    ทิ้งไปสักรอบ จะได้รู้สึกบ้างก็ดีนะหมวย
    #9
    0
  3. #8 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 23:42
    น่าจะเป็นพระเอกนะเป็น คุณหยา
    #8
    0