สุดสวาททาสหัวใจ เขียนโดย ณศิกมล

ตอนที่ 9 : 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 มี.ค. 56

ณีรนารถเดินออกมาจากห้องของชายหนุ่มและลงมือทำงานของตัวเองต่อไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาเลิกงานตอนเที่ยง จึงหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางและกระดาษทิชชู่เดินเข้าห้องน้ำ เสร็จแล้วจึงเดินออกมาและพบธิดายืนรออยู่ที่โต๊ะแล้ว

“มารอนานหรือยังกุ๊ก”

“ไม่นานหรอกค่ะ กุ๊กเพิ่งเดินมาเอง”

“ถ้างั้นก็รีบไปกันเถอะจ้ะ ซื้อเสร็จแล้วต้องลงโปรแกรมอีกเป็นชั่วโมง เพราะเพื่อนพี่มันไม่ได้อยู่ร้านทั้งวันเพราะต้องไปรับน้องสาวมันที่สนามบิน” เธอเก็บกระเป๋าเครื่องสำอางใส่ลิ้นชักแล้วหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมา ล้วงหากุญแจรถเจอแล้วจึงพากันเดินออกไปจากที่ทำงาน

ประมาณครึ่งชั่วโมงณีรนารถก็ขับรถพาธิดาเดินทางมาถึงห้างสรรพสินค้า และตรงไปที่ร้านขายสินค้าไอทีของเพื่อนเป็นแห่งแรก เธอแนะนำให้เพื่อนทั้งสองฝ่ายรู้จักกันและปล่อยให้พวกเขาคุยเรื่องสินค้ากันเองจนกระทั่งได้เครื่องที่ถูกใจ

“หมวยพาน้องเขาไปเดินเล่นหรือหาอะไรกินก่อนสิ ประมาณชั่วโมงค่อยกลับมาเอาเครื่อง” เจ้าของร้านหนุ่มตี๋บอกกับเพื่อนสนิทที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาลเพราะบ้านติดกัน

“โอเค ไปกินข้าวกันเถอะกุ๊ก ไม่ไปด้วยกันเหรอต้น” หญิงสาวถามเพื่อนก่อนเดินออกจากร้าน เพราะเขาไม่ได้เป็นคนลงโปรแกรมเองเนื่องจากมีลูกน้องหลายคนในร้าน

“เราเพิ่งกินไปเมื่อกี้นี้เอง ไม่รู้นี่ว่าหมวยจะเลี้ยง” เพื่อนสนิทแกล้งทำหน้าเสียดายที่พลาดโอกาสแล้วคลี่ยิ้ม

“พรุ่งนี้หมวยกลับบ้าน เดี๋ยวจะเอากุ้ยช่ายไปฝากก็แล้วกัน”

“ขนมจีบปูด้วยนะ”

“โอเค ไปก่อนนะ” เธอเดินออกจากร้านแล้วเดินลงบันไดเลื่อนไปยังชั้นล่าง “เราจะกินอะไรกันดีล่ะกุ๊ก”

“แล้วแต่พี่หมวยเลยค่ะ กุ๊กกินอะไรก็ได้” ธิดาตอบง่ายๆ เพราะไม่ใช่คนเรื่องมากเรื่องกินอยู่แล้ว

“ถ้าอย่างนั้นไปกินสุกี้กันใหม่ล่ะ หรือว่าจะกินร้านนี้กันดีล่ะ” เธอชี้ไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังขณะยืนอยู่ที่บันได

“สุกี้ก็ได้ค่ะ อาหารเพื่อสุขภาพ”

“พี่ก็อยากกินสุกี้เหมือนกัน” ณีรนารถบอกกับอีกฝ่ายแล้วพากันเดินไปที่ร้านสุกี้ชื่อดัง ซึ่งตั้งอยู่ที่บริเวณชั้นหนึ่งของห้าง เข้าไปถึงในร้านและเลือกโต๊ะได้แล้วก็เริ่มสั่งอาหารกัน โดยทั้งสองตัดสินใจเลือกเป็นสุกี้ชุดกลางและผักชุดใหญ่ ตบท้ายด้วยเป็ดย่างและหมี่หยกชุดเล็กอีกหนึ่งชุด

“มีน้ำผลไม้ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งด้วยนะพี่หมวย สนใจไหมคะ” ธิดาอ่านเมนูเล็กๆ ที่ตั้งโชว์บนโต๊ะ

“ก็ดีนะ พี่เอาน้ำแตงโมก็แล้วกัน”

“กุ๊กด้วยค่ะ” เธอจึงสั่งน้ำแตงโมอีกสองแก้วและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความ  “เดี๋ยวกุ๊กมานะคะพี่หมวย ขอไปห้องน้ำแป๊บหนึ่ง”

“จ้ะ”

ธิดาเดินออกจากร้านสุกี้และเดินห่างออกไปจนพ้นสายตาของณีรนารถ กำลังจะกดโทรศัพท์ไปหาเจ้าของข้อความแต่เธอก็โทรเข้ามาพอดี

“ค่ะพี่เดีย”

(ทำไมไม่รับโทรศัพท์ฉัน)

“กุ๊กกำลังสั่งอาหารอยู่นี่คะ” หญิงสาวทำหน้าเบื่อหน่ายแต่พยายามไม่แสดงออกไปทางน้ำเสียง

(อย่ามาโกหก ฉันเห็นเธอหัวเราะหน้าระรื่นอยู่กับมันเต็มสองตา ถ้าฉันไม่ส่งข้อความไปขู่ว่าน้องสาวจะตกงานก็คงไม่ออกมาโทรหาฉันสินะ)

“พี่เดียอยู่ที่นี่เหรอคะ!” ธิดากวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อมองหาเจ้านายของน้องสาว

(ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้เหรอ)

“พี่เดียเปลี่ยนแผนเหรอคะ” เธอเริ่มไม่สบายใจมากขึ้น เพราะเดิมทีที่ตกลงกันไว้คือเธอต้องพูดถึงแฟนของบอสว่าเป็นนางแบบดาวค้างฟ้าของเมืองไทย ค่อยๆ สร้างเรื่องทำให้เธอไขว้เขวทีละนิดทีละหน่อย

(มันเรื่องของฉันเธอไม่ต้องยุ่งถ้าไม่อยากเดือดร้อน)

“แล้วพี่เดียรู้ได้ยังไงว่าพวกเราอยู่ที่นี่”

(ฉันบอกว่าไม่ต้องยุ่งไง หน้าที่ของเธอคือทำตามที่ฉันสั่งเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นไม่ต้องยุ่ง กลับไปหาเพื่อนของเธอได้แล้ว และอย่าเอานิสัยไม่รับโทรศัพท์มาใช้กับฉันอีก ไม่งั้นเจอดีแน่)

ณีรนารถกวักมือเรียกหญิงสาวที่เดินเข้ามาให้รีบมานั่ง เพราะสุกี้ที่ปรุงไว้ในหม้อกำลังเดือดได้ที่พอดี

“รีบกินเร็วกำลังร้อนๆ” เธอตักสุกี้ใส่ถ้วยให้หญิงสาวก่อนเป็นคนแรก

“ขอบคุณค่ะพี่หมวย” ธิดาไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายเพราะรู้สึกผิดต่อเธอมาก ยิ่งเธอทำดีด้วยแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปอีก

“กินสิกุ๊ก นี่จ้ะตะเกียบ”

“ขอบคุณค่ะ” เธอรับตะเกียบจากอีกฝ่ายแล้วคีบกุ้งใส่ปาก จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเพราะกลัวว่าลิเดียจะมาปรากฏตัวตอนนี้

“กุ๊กอยากได้พริกกระเทียมเพิ่มหน่อยไหม” ณีรนารถถามอย่างใส่ใจถึงแม้ตัวเองจะไม่ปรุงเพิ่ม เพราะเห็นอีกฝ่ายกินเหมือนไม่ค่อยถูกปากกับรสชาติของอาหาร

“ก็ดีค่ะพี่หมวย”

ได้ยินดังนั้นณีรนารถจึงเรียกพนักงานเพื่อขอเครื่องปรุงน้ำจิ้มเพิ่มให้หญิงสาว และตักอาหารใส่ถ้วยให้เธออย่างต่อเนื่อง

“กุ๊กกินไม่ไหวแล้วพี่หมวย อย่าตักให้กุ๊กอีกเลยค่ะ”

“กินอีกหน่อยเถอะกุ๊ก จะได้มีแรงทำงาน” เธอพูดติดตลก

“พี่หมวยนั่นแหละต้องกินเยอะๆ จะได้มีแรงสู้กับคนอื่นเขา” ธิดาตักเนื้อในหม้อสุกี้ให้หญิงสาวบ้าง

“คิกๆๆ จะให้พี่จะไปสู้กับใครเขาเหรอกุ๊ก พี่ไม่ใช่นักเลงนะ” เธอรู้สึกตลกกับคำพูดของธิดา

“เผื่อมีใครมาหาเรื่องไงคะ”

“พี่ไม่ชอบมีเรื่องกับใครหรอกกุ๊ก เลี่ยงได้ก็เลี่ยงซะ เพราะเวลาพี่โมโหแล้วพี่เหมือนคนบ้า”

“พี่หมวยเป็นคนโมโหง่ายหรือเปล่า”

“ต้องดูอารมณ์ตอนนั้นด้วยจ้ะ แต่ปกติใจเย็นดั่งเทือกเขาหิมาลัย”

ธิดาเริ่มรู้สึกสบายใจขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสิ่งที่กังวลไม่เกิดขึ้น จึงเริ่มบริโภคอาหารได้มากขึ้นจนอาหารทุกอย่างบนโต๊ะหมดเกลี้ยง เธอจึงเรียกพนักงานมาคิดเงิน

“มื้อนี้กุ๊กขอเป็นเจ้ามือนะคะ” เธอบอกกับหญิงสาวขณะชิงจ่ายเงินค่าอาหารก่อน

“ไม่เอาหรอกกุ๊ก เรามาแชร์กันดีกว่าจ้ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกพี่หมวย วันนี้กุ๊กได้ส่วนลดแล้วยังได้ลงโปรแกรมฟรีก็เพราะพี่หมวย เลี้ยงอาหารแค่นี้คุ้มเกินคุ้มค่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกกุ๊ก เก็บเงินไว้เป็นค่าเรียนน้องเถอะ เอาส่วนของพี่ไป ถ้ากุ๊กไม่เอาคราวหน้าพี่ไม่มาด้วยแล้วนะ” เธอขู่ด้วยท่าทางจริงจังจนกระทั่งอีกฝ่ายยอมรับเงินจึงยิ้มออก

ณีรนารถแยกย้ายกับธิดาหลังจากพาเธอไปเอาโน้ตบุ๊กที่ร้านของเพื่อนสนิทเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้เธอก็มาเดินอยู่ในแผนกชุดชั้นในสตรี เลือกซื้อชุดชั้นในลูกไม้เนื้อโปร่งบาง ที่ใส่แล้วมองเห็นเนื้อแท้รำไรๆ ตามแบบที่คนรักบอกว่าชอบ

“ชอบใส่ชุดชั้นในแบบนี้เหรอคะ”

“ไม่ได้เจาะจงหรอกค่ะ ใส่ได้ทุกแบบ ขอให้สวยถูกใจเท่านั้น” ณีรนารถตอบคำถามของหญิงสาวรูปร่างโปร่งระหง ที่ทักถามขณะเลือกซื้อชุดชั้นในแบบเดียวกัน และจำได้ทันทีว่าเธอคือนางแบบรุ่นลายคราม ที่สื่อต่างยกย่องว่าเซ็กซี่กระชากวัย

“แบบนี้เพิ่งมาใหม่เลยนะคะ มีให้เลือกถึงหกสีด้วยกัน เป็นผ้าลูกไม้เทคโทนิคนำเข้าจากอิตาลีค่ะ มีทั้งแบบครึ่งเต้าและแบบเต็มเต้าค่ะ เข้าชุดกับกางเกงในแบบครึ่งตัว ขอบขาสูง ช่วงหน้าเน้นผ้าลูกไม้เป็นหลัก ตัดต่อด้วยผ้าไนล่อนเกรดเอ” พนักงานที่คอยให้บริการแนะนำขึ้น

“พี่เอาสีนี้ ขนาดแปดสิบคัพเอหนึ่งชุดก็แล้วกัน” ลิเดียชี้แบบและสีที่ต้องการให้พนักงาน “ยังตัดสินใจไม่ได้เหรอคะน้อง”

“ได้แล้วค่ะ”

“ต้องการแบบไหนคะ” พนักงานอีกคนรีบเดินเข้ามาสอบถามเมื่อได้ยินดังนั้น

“ขอแบบนี้สีชมพู แบบนี้สีดำ แบบนี้สีครีม ไซส์เจ็ดสิบห้าซีค่ะ” เธอหยิบเสื้อชั้นในแบบครึ่งเต้าที่เน้นลูกไม้โปร่งบางเป็นหลักส่งให้พนักงานเป็นตัวอย่าง

“รับกางเกงในเข้าชุดกันด้วยไหมคะ”

“เอาค่ะ ไซส์เอส” เธอขยับหนีเพื่อให้พนักงานทำงานได้สะดวกและยิ้มให้นางแบบสุดเซ็กซี่อีกครั้ง

“น้องน่ารักจังเลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“พี่อิจฉาน้องจังเลย” ลิเดียแสร้งทำเป็นคุยตีสนิทเมื่ออยู่กันแค่สองคน ทั้งที่ในใจนั้นอยากจะพูดตอกใส่หน้าเธอแรงๆ

“อิจฉาเรื่องอะไรคะ” ณีรนารถแปลกใจมากที่ถูกอิจฉาจากดาราดัง

“ก็น้องตัวเล็กนิดเดียวแต่สัดส่วนน่าอิจฉามาก”

“อ๋อ.. ขอบคุณค่ะที่ชม” เธอกล่าวอย่างภูมิใจ

“แบบนี้แฟนคงรักคงหวงมากนะคะ”

“หมวยคงเทียบไม่ได้กับคุณลิเดียหรอกค่ะ คุณลิเดียหุ่นดีมากๆ สมกับเป็นนางแบบชื่อดัง”

“การเป็นนางแบบไม่ได้ทำให้ความรักของพี่มีความสุขนักหรอกค่ะ เพราะสามีพี่ไม่ชอบเป็นข่าว เราจึงคบกันแบบเปิดเผยไม่ได้” นางแบบสาวใหญ่เริ่มดำเนินการตามแผนเมื่อได้โอกาส “แต่ความรักของพี่ก็ไม่ราบรื่นนักหรอกค่ะ ระยะหลังๆ มานี้เขาคงเริ่มเบื่อพี่แล้ว เขาจึงพยายามตีตัวออกห่างจากพี่ ขอบคุณค่ะ” ท้ายประโยคเธอพูดกับพนักงานและเซ็นชื่อลงในสลิปบัตรเครดิต แล้วหันไปมองหญิงสาวเล็กน้อยด้วยแววตาแดงเรื่อคล้ายจะร้องไห้

“แต่พี่รักเขามากและอยู่โดยไม่มีเขาไม่ได้หรอกค่ะ พี่ก็เลยต้องทนทำใจและซื้อของแบบนี้ไปใส่ยั่วเขาทั้งที่ไม่เคยทำ เพื่อให้เขากลับมารักพี่เหมือนเดิมอีกครั้ง” แล้วเธอก็รีบเช็ดน้ำตาที่ปริ่มขอบตาขึ้นมา “ถึงแม้เขาจะดูแลพี่อย่างดีในยามพี่มีปัญหา แต่พี่ก็รู้ว่าใจเขาไม่ได้อยู่ที่พี่เหมือนแต่ก่อน พี่ทุกข์ใจเหลือเกินค่ะ”

“ใจเย็นๆ นะคะคุณลิเดีย หมวยเชื่อว่าสามีของคุณลิเดียต้องรักคุณลิเดียค่ะ เพราะถ้าเขาไม่รักเขาคงไม่แคร์หรอกค่ะ”

“คุณคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอคะ”

“ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับอย่างมั่นใจเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ แล้วหันไปรับของจากพนักงานขายพร้อมกับเซ็นชื่อในสลิปและรับบัตรเครดิตคืนมา

“แต่เขามีผู้หญิงคนอื่นแล้วนะคะ” ลิเดียเริ่มพูดเมื่อพนักงานเดินจากไป

“คุณลิเดียอาจจะเข้าใจผิดก็ได้นะคะ” ณีรนารถค่อนข้างลำบากใจ ที่ต้องมารับฟังเรื่องส่วนตัวของคนที่ไม่รู้จัก

“ไม่ผิดหรอกค่ะเพราะพี่เห็นกับตามาแล้ว เขากำลังรักและหลงผู้หญิงคนนั้นมาก”

“ค่ะ” เธอเริ่มมองหาวิธีลาเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมจบง่ายๆ “ใจเย็นๆ นะคะคุณลิเดีย หมวยขอให้คุณกับสามีเข้าใจกันด้วยดีนะคะ หมวยต้องขอตัวก่อนนะคะ”

“ถ้าเป็นคุณหมวย คุณหมวยจะทำยังไงคะ” ลิเดียไม่ยอมให้อีกฝ่ายจากไปง่ายๆ

คิ้วเรียวกำลังสวยของณีรนารถขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อแวบหนึ่งเธอมั่นใจว่าเห็นสายตาของนางแบบรุ่นเดอะมองเธออย่างไม่พอใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหม่นหมองตามเดิม

“คุยกับสามีของคุณสิคะ บอกเขาว่าคุณรู้เรื่องที่เขานอกใจคุณแล้ว เขาต้องเลิกกับเธอคนนั้นแน่เพราะเขารักคุณ” เธอยังพูดให้กำลังใจอีกฝ่าย ถึงแม้ความจริงอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่พูด

“ถ้าฉันคุยแล้วเขายืนยันว่าจะเลือกเธอคนนั้นล่ะคะ ฉันคงอยู่ไม่ได้ถ้าเขาทิ้งฉันไปจริงๆ ฉันไม่มีความกล้าพอหรอกค่ะ ฉันให้เขารู้ไม่ได้ว่าฉันรู้เรื่องนี้แล้ว เพราะฉันกลัวเขาจากไป แต่ฉันก็ยอมให้เขามีผู้หญิงอีกคนไม่ได้เหมือนกัน”

“ก็ลองไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นสิคะ บางทีเธออาจจะไม่รู้ว่าคนที่เธอคบหาคือสามีของคุณ” ณีรนารถกล่าวอย่างเป็นกลาง ส่วนตัวเธอเองก็รับไม่ได้เหมือนกันถ้าจับปลาสองมือแบบนี้

“ฉันควรทำอย่างนั้นใช่ไหมคะ”

“ในเมื่อคุณตัดใจจากเขาไม่ได้ คุณก็ต้องไปขอร้องผู้หญิงคนนั้นให้เลิกกับสามีคุณ มันน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วค่ะ”

“เป็นความคิดที่ดีนะคะ ถ้าอย่างนั้น...” นางแบบรุ่นใหญ่พยายามแสดงบทเศร้าเพื่อเรียกความสงสาร ชำเลืองมองโดยรอบเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคนอื่นอยู่ในรัศมีใกล้เคียง แล้วจึงสบตากับเธอด้วยสายตาอ้อนวอนพร้อมกับบีบน้ำตาออกมา “คุณเลิกยุ่งกับสามีของฉันได้ไหมคะ”

คำพูดที่ได้ยินเหมือนถูกไฟฟ้าแรงสูงช็อตใส่ เพราะมันทำให้เธอชาดิกไปทั้งตัว

“คุณกำลังลองฝึกพูดกับหมวยเหรอคะ” แต่ก็ยังฝืนยิ้มและถามกลับด้วยเสียงเบาหวิว

“คุณเด่นคือคนรักของฉัน เราอยู่กินแบบสามีภรรยากันมานาน แต่พอคุณเข้ามาทำงานที่บริษัทเขาก็เปลี่ยนไป” ลิเดียจับมือของหญิงสาวมากุมพร้อมกับแววตาอ้อนวอน “คืนสามีให้ฉันเถอะนะคะ คุณยังสาว ยังสวย ยังมีสิทธิ์เจอผู้ชายที่ดีอีกเยอะ อย่าแย่งสามีของฉันไปเลยนะคะ ชีวิตฉันขาดเขาไม่ได้จริงๆ”

“หมวยไม่ได้แย่งนะคะ” เธอรีบปฏิเสธคำกล่าวหานั้นด้วยเสียงสั่นเครือ พยายามฝืนกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เพราะไม่อยากกลายเป็นจุดสนใจมากไปกว่านี้ “หมวยไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย”

“ในเมื่อตอนนี้คุณก็รู้ความจริงแล้ว คุณจะคืนสามีให้ฉันได้ไหมคะ”

“เขาเป็นสามีของคุณจริงๆ เหรอคะ” เธอลังเลที่จะต้องเสียเขาไป

“เมื่อคืนเขาอยู่กับฉันทั้งคืนเพราะฉันมีปัญหากับเพื่อน และเมื่อคืนเขาก็แอบโทรหาคุณ” ลิเดียเล่าเรื่องที่ได้ยินการสนทนาของเขากับเธอให้ฟัง เพื่อให้เธอหลงเชื่อได้สนิทใจมากขึ้น “ฉันพูดถูกไหมคะ”

“ค่ะ” ณีรนารถยอมรับอย่างไม่มีข้อแม้ เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมันถูกต้อง ที่แท้เขาก็โกหกเธอมาตลอด เธอโง่เองที่รักแบบไม่ยั้งคิด หลงมีความสุขอยู่กับสามีของคนอื่น “ถึงหมวยจะรักเขามาก แต่หมวยก็ไม่หน้าด้านแย่งของคนอื่นหรอกค่ะ คุณเอาสามีของคุณคืนไปได้เลยค่ะ”

“จริงเหรอคะ” แววตาโศกทอประกายด้วยความยินดีขึ้นทันตาที่ได้ยินดังนั้น ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง “เรื่องนี้ฉันให้คุณเด่นรู้ไม่ได้ เพราะถ้าเขารู้เขาต้องทิ้งฉันแน่”

“ไม่ต้องห่วงนะคะ หมวยจะไม่บอกกับเขาหรอกค่ะ”

“จริงๆ นะคะ คุณอย่าหลอกให้ฉันดีใจนะคะ”

“ถ้าหมวยอยากได้สามีของคุณ หมวยคงไม่คืนเขาให้คุณง่ายๆ แบบนี้หรอกค่ะ” ถึงจะรักแต่ก็ต้องตัดใจลา เพราะเขาเป็นของเธอก่อน

“แต่คุณเด่นเขาไม่ยอมทิ้งคุณแน่ ฉันรู้นิสัยเขาดี คนอย่างเขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกค่ะ ถ้ายังไม่ได้ครอบครอง” ลิเดียใส่ไฟให้ชายหนุ่มกลายเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัว เพื่อที่จะได้ยึดครองเขาไว้เพียงคนเดียว “ยิ่งทำงานอยู่ด้วยกันแบบนี้ยิ่งยากที่เขาจะตัดใจจากคุณ ถ้าคุณรู้สึกผิดต่อฉันจริงๆ คุณลาออกจากบริษัทได้ไหมคะ แล้วฉันจะจ่ายค่าชดเชยให้คุณอย่างงาม”

“หมวยจะลาออกให้เร็วที่สุด พอใจหรือยังคะ” เธอก็มีศักดิ์ศรีของเธอเหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องใช้เงินมาล่อเธอก็คิดจะลาออกอยู่แล้ว เพราะคงทนเห็นหน้าเขาต่อไปไม่ได้เหมือนกัน เพราะกลัวว่าจะเลิกรักเขาไม่ได้นั่นเอง

“ฉันขอบคุณมากนะคะที่เข้าใจฉัน”

“หมดธุระของหมวยแล้วนะคะ ลาก่อนค่ะ” เธอคิดว่าตัวเองเริ่มจะหมดความอดทน จึงบอกลาและรีบเดินจากไป

ลิเดียมองหญิงสาวรูปร่างเล็กน่าทะนุถนอมที่เดินจากไปอย่างมั่นคง แล้วคลี่ยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ แค่กำจัดเธออกไปจากบริษัทได้ ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เขาจะลืมเธอและกลับมาหาตนอีกครั้ง เธอคิดอย่างมีความสุข...

 

ปฏิวัติกดโทรศัพท์จนหน้าจอแทบพังเมื่อใกล้ถึงเวลานัด แต่ไม่สามารถติดต่อคนรักได้

“คุยกับใครกันนะ ตั้งนานแล้วยังไม่วางสายอีก” เขากดไปบ่นไปอย่างหงุดหงิด และตัดสินใจเลิกโทร รอการติดต่อกลับมาของเธอด้วยใจที่จดจ่อ แต่รอแล้วรอเล่าก็ยังไร้วี่แวว จึงลองใช้เบอร์โทรศัพท์ของสำนักงานโทรกลับไป

(สวัสดีค่ะ)

“พี่เด่นเองนะหมวย” ใบหน้าที่เคร่งเครียดเปลี่ยนเป็นคลี่ยิ้มกว้างขึ้นทันที ก่อนจะหุบฉับลงเมื่อสายหลุดไปดื้อๆ จึงโทรกลับไปใหม่อีกครั้ง คราวนี้มีแต่เสียงฝากข้อความมาตามสาย “แบตหมดหรือไงกันนะ” เขาเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง และอยากรู้ว่าเธอคุยกับใครจนแบตหมด...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #28 tanya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 13:18
    สมน้ำหน้าอีตาเด่นแล้ว

    หมวยบอกเลิกไปเลยมีเมียแล้วไม่เอาหรอกเรื่องไรจะเอาผัวชาวบ้าน

    หมวยมีแฟนใหม่ไปเลยค่า
    #28
    0
  2. #13 naiyajung (@naiyajung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 19:21
    รออยู่นะคะไรเตอร์หายไปไหนคร้าาาาาาา
    #13
    0
  3. #10 karn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 13:28
    ลิเดียร้ายมาก ปฏิวัติแย่แล้ว
    #10
    0