คัดลอกลิงก์เเล้ว

[GyuMyung] มนต์รักกระท่อมปลายนา [Sunggyu x Myungsoo]

โดย CHOKOONsDIARY

ฟิคกลิ่นไอแบบไทยๆเนื่องในโอกาสพิเศษวันสงกรานต์

ยอดวิวรวม

598

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


598

ความคิดเห็น


12

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 เม.ย. 59 / 17:00 น.
นิยาย [GyuMyung] ѡз¹ [Sunggyu x Myungsoo] [GyuMyung] มนต์รักกระท่อมปลายนา [Sunggyu x Myungsoo] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
มนต์รักกระท่อมปลายนา

[Sunggyu x Myungsoo]











มาพบอีกแล้วนะคะเนื่องในวันสงกรานต์ ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคที่เราไม่เคยแต่งมาก่อนในชีวิตนี้เลยค่ะ เป็นฟิคที่มีกลิ่นไอบ้านๆ มีความเป็นไทยแฝงอยู่เกือบทั้งเรื่อง เพื่อความสมจริงในการดำเนินเรื่องในแบบไทยสไตล์ เราเลยแอบเปลี่ยนชื่อตัวละครมาเป็นน่ารักๆแบบไทยๆ ถ้าอยากรู้ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไงต้องลองอ่านดูนะคะ



#หมูหยองเด็กพี่ตี๋












?star

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 เม.ย. 59 / 17:00


มนต์รักกระท่อมปลายนา












“พี่กำนัน พี่กำนัน”




“พี่กำนันโว้ย…”




“พี่ตี๋เล็ก” เสียงเรียกโวยวายที่ดังอยู่บันไดบ้าน ทำให้คนที่กำลังนั่งฟังเพลงอยู่ในบ้านต้องเดินออกมาดูด้วยความหงุดหงิด




“อ้าวไอ้กระด้ง มาเรียกทำไมดึกดื่นป่านนี้วะ คนจะหลับจะนอน” คนถูกเรียกพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูหงุดหงิด




“เกิดเรื่องใหญ่แล้วพี่กำนัน ตอนนี้ที่หมู่เจ็ดมีไฟไหม้ที่ท้ายหมู่บ้าน ตอนนี้ชาวบ้านกำลังช่วยกันดับไฟอยู่” ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจและทำหน้าตาตื่นๆ




“แล้วทำไมเอ็งไม่ไปบอกผู้ใหญ่บ้านวะ” ผู้เป็นหัวหน้าตำบลพูดขึ้นมาพร้อมกับใช้ดวงตารีเล็กมองลูกน้องคนสนิทด้วยความรำคาญ




“ตอนนี้ลุงผู้ใหญ่ไม่อยู่พี่ ได้ข่าวว่าพาเมียใหม่ไปเที่ยวเกาหลี ตอนนี้มีแค่ลูกชายลุงผู้ใหญ่นี่แหละที่ทำหน้าที่แทนลุงผู้ใหญ่” กระด้งบอก




“แล้วมันเรื่องอะไรของข้าวะไอ้ด้ง ไปบอกลูกชายผู้ใหญ่โน่น” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่




“อ้าว แล้วพี่จะเป็นกำนันทำไมวะ ไปดูลูกบ้านหน่อยสิพี่ เพิ่งได้ตำแหน่งมาไม่ถึงเดือน นี่พี่คิดจะนอนกินเงินภาษีชาวบ้านฟรีๆงั้นหรอ”




“อ้าวไอ้ด้ง พูดงี้มาต่อยกันดีกว่าไหมวะ ห๊า” ตี๋เล็กตะคอกลูกน้องด้วยความโมโหพร้อมกับรีบเดินลงจากบ้านเข้าไปหาลูกน้องจอมกวนทันที




“ไปพี่ขึ้นมอไซด์เลยเร็ว” กระด้งพูดพร้อมกับวิ่งหลบฝ่าเท้างามๆที่กำลังจะประเคนเข้ามาที่หน้าท้องของตัวเองด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งไปขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซด์คู่ใจของตัวเอง




“ใครบอกว่าข้าจะไปวะ” ตี๋เล็กพูดห้วนๆ




“อ้าว ถ้างั้นพี่เอาตำแหน่งพี่มาให้ฉันมา ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยพี่ฉันยังมีความรับผิดชอบมากกว่าพี่อีก โอ๊ย… ไอ้พี่กำนัน” กระด้งพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันก่อนจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกผู้เป็นลูกพี่กระโดดถีบอย่างแรงจนเขาพารถมอเตอร์ไซด์เสียหลักล้มลงไป




“งั้นก็ไป อย่าพูดมาก” ตี๋เล็กพูดห้วนๆอีกครั้งก่อนจะมองลูกน้องของตัวเองด้วยความหมั่นไส้
















“เป็นยังไงบ้างวะจ่าหย่อน ทำไมอยู่ดีๆไฟถึงได้ไหม้แบบนี้ล่ะ” ตี๋เล็กถามเมื่อมาถึงที่เกิดเหตุแล้ว เขามองสภาพบ้านไม้สองหลังที่ถูกเพลิงไหม้เกรียมเหลือแค่เพียงซากเถ้าถ่านด้วยสีหน้าเครียดๆ




“สันนิฐานว่าอาจเกิดจากไฟฟ้าลัดวงจรแหละไอ้กำนัน” นายตำรวจหนุ่มบอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน




“ไฟฟ้าลัดวงจรทั้งปีแหละว่ะ” ตี๋เล็กพูดแล้วส่ายหน้าไปมาด้วยความระอาใจ ไม่ว่าจะไฟไหม้ที่ไหนและไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไร ข้อสันนิฐานแรกของตำรวจก็คือไฟฟ้าลัดวงจร




“ตอนนี้มันยังสรุปอะไรไม่ได้โว้ย ไอ้ตี๋เล็ก” จ่าหย่อนบอกเพื่อนอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าใดนักก่อนจะเดินไปดูบริเวณรอบๆตามหน้าที่




“เออ ยังไงก็รีบจัด… เฮ้ย ไอ้ด้ง มานี่เร็ว” ตี๋เล็กพูดกับเพื่อนก่อนจะเรียกลูกน้องที่กำลังดูสารทุกข์สุกดิบของชาวบ้านให้มาหาด้วยสีหน้าที่ดูจริงจัง




“มีอะไรพี่กำนัน” กระด้งถามพร้อมกับเดินเข้ามาหาลูกพี่ด้วยความงุนงง




“นั่นใคร” ตี๋เล็กถามพร้อมกับชี้ไปในกลุ่มชาวบ้านที่กำลังนั่งปลอบใจผู้เสียหายอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างๆรถโรงพยาบาลและหน่วยกู้ภัยโคกดอกคูน




“ไหนพี่” กระด้งถามพร้อมกับมองตามที่ลูกพี่ชี้ด้วยความงุนงง




“คนนั้นไง หน้าตาน่ารักนั่นน่ะ”




“ไหนวะพี่ ฉันเห็นแต่ยายปริกคนขายกล้วยทอด”




“ไอ้เซ่อเอ้ย คนนั้นน่ะ เสื้อสีดำๆหน้าตาน่ารักๆน่ะ” ตี๋เล็กบอกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงห้วนๆเมื่อไม่ได้คำตอบที่ต้องการ




“คนไหนวะพี่ ถ้าหมายถึงเสื้อดำหน้าตาน่ารักที่กำลังกอดปลอบใจเด็กตัวเล็กๆอยู่ล่ะก็ นั่นน่ะหมูหยองลูกชายผู้ใหญ่แผ่นผู้ใหญ่บ้านหมู่เจ็ดไงพี่” กระด้งบอก




“หมูหยองลูกชายผู้ใหญ่แผ่นหรอวะใช่ไอ้เด็กที่ตัวดำๆ หัวหยอยๆ ขี้มูกเขียวอี๋เลอะแก้มเมื่อก่อนนี้งั้นหรอวะ” ตี๋เล็กถามพร้อมกับมองคนน่ารักที่กำลังกอดปลอบใจเด็กน้อยที่บ้านถูกไฟไหม้โดยไม่ละสายตา




“ในตำบลเรามีหมูหยองลูกผู้ใหญ่แผ่นแค่คนเดียวแหละพี่ พี่ไปอยู่เมืองกรุงซะนานไม่รู้ล่ะสิว่าหมูหยองนี่เป็นหน้าเป็นตาของตำบลโคกดอกคูณเลยนะเว้ยพี่ ขนาดไอ้ปลัดจีวรที่เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ยังตามจีบเช้าถึงเย็นถึง”




“เปลี่ยนไปเยอะขนาดนี้เลยหรอวะ” ตี๋เล็กพูดพร้อมกับมองไปที่เดิมโดยไม่ละสายตา แล้วหัวใจของเขาต้องเต้นแรงแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อดวงตากลมโตของอีกฝ่ายหันมามองสบตาเขาพอดี




“ข้าอยากกินหมูหยองว่ะ” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง




“ไปซื้อสิพี่ เงินก็มีตั้งเยอะ ร้านค้าก็อยู่ใกล้ๆ… โอ๊ย” กระด้งบอกแล้วต้องหน้าคะมำลงไปทันทีเมื่อถูกฝ่ามือสวยๆตบลงมาที่หัวอย่างแรง




“อยากกินหมูหยองนั่นโว้ย ลูกชายคนโตผู้ใหญ่แผ่นโน่น” ตี๋เล็กบอก




“เฮ้ยพี่ตี๋ ไม่ดีมั้ง” กระด้งรีบบอกทันทีพร้อมกับทำหน้าลำบากใจสุดชีวิต




“ทำไมวะ”




“ผู้ใหญ่แผ่นน่ะหวงลูกคนโตจะตาย พี่อย่าเสี่ยงลูกปืนดีกว่าพี่ ถ้าพี่อยากได้สไตล์น่ารักแบบนี้ ลูกชายคนเล็กผู้ใหญ่แผ่นก็ยังว่างพี่ พ่อไม่ค่อยหวงด้วย หรือไม่พี่จะเอาลูกสาวบ้านไหนก็ได้ มีแต่คนจ้องจะจับพี่ทั้งนั้นแหละ”




“ไม่เอาโว้ย ข้าอยากกินหมูหยอง แล้วจะต้องกินให้ได้ด้วย” ตี๋เล็กพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังมากที่สุดในชีวิตจนกระด้งถึงกับอึ้งในความจริงจังครั้งแรกในชีวิตของลูกพี่
















บรรยากาศวุ่นวายในตลาดสดยามเช้าของตำบลโคกดอกคูณ ชาวบ้านต่างพากันมาจับจ่ายใช้สอยเลือกซื้ออาหารคาวหวานเพื่อใช้ดำรงชีวิตในแต่ละวัน กำนันตี๋เล็กกับผู้ช่วยคนสนิทเดินทักทายชาวบ้านและถามไถ่ความเป็นอยู่ของชาวบ้านในตลาดตามหน้าที่ของตัวเอง แต่แล้วสายตารีเล็กก็ต้องสะดุดเข้ากับคนที่กำลังนั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ในร้านโอเลี้ยงโบราณ




“ไอ้ด้ง นั่นเมียข้านี่หว่า”




“ไหนพี่ พี่ไปมีเมียตอนไหนวะ” กระด้งถามลูกพี่ด้วยความแปลกใจ




“น้องหมูหยองไงวะ เมียรักข้าเลยนะโว้ย” ตี๋เล็กบอกพร้อมกับชี้ไปยังคนที่นั่งอยู่ในร้านขายโอเลี้ยงโบราณ




“ไหนพี่ อ้อ หมูหยองจริงๆด้วย แล้วเขาไปเป็นเมียพี่ตอนไหนวะเนี่ย” กระด้งพูดขึ้นมาพร้อมกับมองไปในร้านขายโอเลี้ยงตามที่ลูกพี่ชี้บอก




“ไปโว้ย กินโอเลี้ยง ข้าเลี้ยงเอง” ตี๋เล็กบอกก่อนจะเดินนำหน้าเข้าไปในร้านโอเลี้ยงโบราณ




“ตกลงพี่กำนันจะเลี้ยงหรือโอจะเลี้ยงวะ พูดจาภาษาคนไม่รู้เรื่องอีกแล้วพี่กำนันนี่ เรียนมาสูงซะเปล่า” กระด้งบ่นอุบอิบก่อนจะเดินตามลูกพี่เข้าไปในร้านโอเลี้ยง




“แปะ เอาโอเลี้ยงสองแก้ว” 




“อ้าวอากำนังตี๋ นั่งก่อนเลย” อาแปะเจ้าของร้านพูดขึ้นมาก่อนจะหันไปตักโอเลี้ยงใส่แก้ว




“กระด้งที่นั่งเต็มว่ะ นั่งโต๊ะนี้ก็แล้วกันใหญ่ดี” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาเมื่อสั่งโอเลี้ยงเสร็จแล้ว และเดินเข้าไปนั่งโต๊ะเดียวกับน้องหมูหยองคนน่ารักที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว




“โต๊ะนี้ก็ว่างนี่พี่กำนัน โต๊ะโน้นก็ว่าง มีว่างตั้งหลายโต๊ะพี่จะไปนั่งเบียดเขาทำไม” กระด้งท้วงพร้อมกับชี้ไปที่โต๊ะที่ยังว่างอยู่ แล้วต้องทำหน้างงเมื่อเห็นแววตาขุ่นเคืองของลูกพี่ที่มองมาที่ตน




“ก็ตรงนั้นมันว่างจริงๆนี่หว่า” กระด้งพูดขึ้นมาด้วยความงุนงงก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างๆลูกพี่ของตัวเองและหยิบหนังสือพิมพ์มาเปิดอ่านรอโอเลี้ยง




“นี่ ไอ้กระด้ง” ตี๋เล็กเรียกเบาๆพร้อมกับสะกิดแขนคนที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้หันมาสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย




“ไอ้กระด้ง เอ็งลองชวนเขาคุยหน่อยเร็ว ข้าอยากได้ยินเสียงเขา” ตี๋เล็กกระซิบอีกครั้งพร้อมกับเหลือบมองคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออะไรบางอย่างที่อยู่ตรงข้ามกัน แต่แล้วเขาต้องหงุดหงิดขึ้นมาทันทีเมื่อลูกน้องจอมกวนไม่ได้หันมาสนใจเขาเลย




“ไอ้กระด้ง!” ตี๋เล็กตะคอกเสียงดังด้วยความลืมตัว แล้วต้องยิ้มแหยๆให้คนที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามที่ละสายตาจากหนังสือมามองหน้าเขาแทน




“เรียกอะไรของพี่นักหนา คนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ไม่เห็นหรือไง โรงเรียนในเมืองกรุงไม่ได้สอนมารยาทพี่มาหรือไง” กระด้งพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆโดยไม่ได้ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ไปมองลูกพี่เลยแม้แต่น้อย




“ไอ้กระ…” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยความโมโหพร้อมกับง้างมือเพื่อจะประเคนลงบนหัวของลูกน้องจอมกวน แต่ก็ต้องลดมือลงเมื่อเห็นอาแปะยกโอเลี้ยงที่สั่งมาให้




“โอเลี้ยงมาแล้ว”




“ขอบใจมากแปะ”




“ไม่เป็นไร อั๊วม่ายล่ายให้ลื้อกินฟรีอยู่แล้ว” คำตอบของอาแปะแก่ๆเจ้าของร้านทำให้ตี๋เล็กถึงกับสะอึก แต่ก็ได้แต่ยิ้มแหยๆให้




“เออ อาหมูหยอง อั๊วนึกได้ว่ามีไอ้นำชัยนี่แหละที่มันมีรถรับจ้าง ถ้าลื้อจะไปเดี๋ยวอั๊วจะให้เด็กเข้าไปบอกมันให้เข้าไปคุยกับลื้อที่บ้านตอนเย็น”




“เอางั้นก็ได้แปะ ขอบใจมากนะ” เสียงใสๆตอบกลับไปแล้วยิ้มน่ารักให้อาแปะเจ้าของร้าน แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้หัวใจของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามถึงกับสั่นคลอน




“เอ่อ… จะไปไหนหรอ” ตี๋เล็กถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้




“แล้วพี่จะไปยุ่งอะไรกับเขาเนี่ย” กระด้งพูดขึ้นมาพร้อมกับมองลูกพี่ด้วยสีหน้าซื่อๆ แล้วต้องหุบปากเงียบลงไปทันทีเมื่อเห็นแววตาโหดๆของลูกพี่ที่มองมา ขืนเขาพูดอะไรออกไปแม้แต่คำเดียวเขาคงโดนต่อยฟันร่วงหมดปากตรงนี้แน่”




“อ้อ อาหมูหยองอีจะไปทำธุระในเมืองพรุ่งนี้น่ะ แต่ว่าไม่มีรถเข้าไปในเมืองเลยให้อั๊วหารถรับจ้างให้” อาแปะบอก




“ถ้างั้นไปกับพี่ก็ได้ พรุ่งนี้พี่จะเข้าเมืองพอดี” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาแล้วยิ้มให้น้องหมูหยองคนน่ารักที่กำลังมองหน้าเขาอยู่




“ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่อยากรบกวน” เสียงใสๆพูดขึ้นมา




“ไม่รบกวนอะไรหรอก พรุ่งนี้พี่จะเข้าไปทำธุระในเมืองตอนเช้ามืดพอดี ไปกับพี่ก็ได้” ตี๋เล็กบอกแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ในขณะที่ภายในใจได้แต่ภาวนาให้น้องหมูหยองคนน่ารักตอบตกลงด้วยเถิด สาธุ!




“ฉันว่าไม่…”




“จริงๆแล้วอั๊วว่าลื้อไปกับอากำนังตี๋ก็ดีเหมือนกันนะอาหมูหยอง มีอากำนังไปล่วยลื้อจะล่ายปลอดภัยขึ้นมาอีกระดับนึง ล่ายข่าวว่าเมื่ออาทิตย์ที่แล้วลื้อโดนเด็กตำบลโคกดอกจานดักฉุดไม่ใช่หรอ อั๊วว่าลื้อไปกับอากำนังก็ลีเหมือนกัน คนกันเองทั้งนั้น” อาแปะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้หมูหยองชะงักนิ่งงันไปทันที ในขณะที่ตี๋เล็กกลับยิ้มหน้าบานแทบหุบไม่ลง




“ไปกับพี่นี่แหละปลอดภัยที่สุดแล้ว เห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย เดี๋ยวพี่จะไปส่งแล้วรอรับกลับด้วยเลย” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาอีกครั้งและพยายามโน้มน้าวจิตใจน้องหมูหยองคนน่ารักเต็มที่




“ถ้างั้นก็ได้ ฉันต้องขอรบกวนพี่ด้วยนะ” หมูหยองพูดขึ้นมาหลังจากที่นิ่งไปนาน




“ได้เลย เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะไปรับที่บ้านก็แล้วกัน” ตี๋เล็กบอกแล้วยิ้มให้อีกฝ่ายจนดวงตารีเล็กทั้งสองข้างยิบหยีลงไป




“พี่กำนัน พี่จะไปได้ยังไง พรุ่งนี้พี่มีประชุมเรื่องจัดงานวันสงกรานต์ที่อำเภอไม่ใช่หรอ” กระด้งกระซิบถามเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคน




“ไอ้ด้ง เอ็งอย่าเผือกเรื่องของข้าให้มันมากนัก ข้าอยากได้เมียใจจะขาดอยู่แล้ว ประชุมพรุ่งนี้เอ็งไปแทนข้าก็แล้วกัน ข้าจะไปส่งเมียทำธุระในเมืองพรุ่งนี้” ตี๋เล็กกระซิบตอบกลับไป




“เขาไปเป็นเมียพี่ตอนไหนวะพี่ อย่ามโนไปเองดิ โอ๊ย!” กระด้งกระซิบเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่แล้วต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกมือเรียวสวยดึงหูอย่างแรง




“อีกไม่นานน้องหมูหยองคนน่ารักก็ต้องเป็นเมียข้าโว้ย ข้านี่แหละจะกินหมูหยองให้หนำใจเลย ถ้าเองไม่อยากโดนกระทืบจมดิน อย่ามีปัญหาให้มากนัก” ตี๋เล็กกระซิบตอบกลับไปก่อนจะเอามือออกและหันไปยิ้มให้น้องหมูหยองว่าที่เมียรักที่กำลังมองเขากับไอ้ลูกน้องจอมกวนด้วยความสงสัย
















“หมูหยอง... น้องหมูหยองพี่มารับแล้ว” ตี๋เล็กตะโกนเรียกเมื่อมาถึงบ้านของผู้ใหญ่แผ่นว่าที่พ่อตาของตนเอง เขามองบ้านเรือนไทยที่ทำจากไม้ทั้งหลังด้วยความแปลกใจเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคนในบ้าน น้องหมูหยองเมียเขาหายไปไหน หรือว่าเขาจะมาเช้าเกินไป




“หมูหยอ... เฮ้ย!”




โครม!




ตี๋เล็กตะโกนเรียกอีกครั้งแล้วต้องร้องออกมาด้วยความตกใจและกระโดดหลบบางอย่างที่กลิ้งลงมาจากบันไดบ้าน เขามองสิ่งที่กลิ้งลงมากองตรงหน้าตัวเองด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งท่าทางสะบักสะบอมและทำท่าจะลุกขึ้นหนีเมื่อเห็นหน้าเขา แต่ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้ลุกเจ้าของบ้านก็รีบเดินตามลงมาจากบ้านพร้อมกับถือปืนลูกซองมาด้วย




“อย่าอยู่เลย” น้ำเสียงห้วนๆพูดขึ้นมาและเล็งกระบอกปืนไปที่คนที่นั่งหน้าเจื่อนอยู่ที่พื้น ทำให้ตี๋เล็กต้องถอยออกไปหลบที่หลังเสาเพราะกลัวโดนลูกหลง




“พี่หมูหยองใจเย็นก่อนพี่ ฉันโทรตามที่จ่าหย่อนแล้ว อีกสิบนาทีเดี๋ยวก็มาแล้ว” 




“เข้าบ้านไปเดี๋ยวนี้กระจง พี่จะยิงมันให้ไส้ไหลตรงนี้แหละ กล้าดียังไงถึงได้ปืนเข้าห้องนอนพี่” หมูหยองพูดเสียงแข็งด้วยความโมโห




“อะไรนะ ปืนเข้าห้องนอนงั้นหรอ” ตี๋เล็กถามทันทีพร้อมกับเดินออกมาจากหลังเสาที่หลบอยู่ก่อนหน้านี้




“พี่ตี๋เล็กหรอ” หูกระจงถามพร้อมกับมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย




“เอ็งปีนเข้าห้องนอนน้องหมูหยองงั้นหรอ ห๊า ไอ้โจรห้าร้อย” ตี๋เล็กตะคอกถามด้วยความโมโหก่อนจะตรงเข้าไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายให้ลุกขึ้นยืนและซัดหมัดหนักๆเข้าไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มแรง




“พี่ตี๋หยุดก่อนพี่เดี๋ยวมันจะช้ำในตาย” หมูหยองบอกพร้อมกับเอาปืนยื่นให้น้องชายตัวเองก่อนจะเข้าไปแยกกำนันของตำบลโคกดอกคูณกับไอ้โจรห้าร้อยออกจากกัน




“พี่ตี๋” หมูหยองเรียกและกันไม่ให้ตี๋เล็กเข้าไปกระทืบคนที่กำลังนอนสลบอยู่ที่พื้น




“พี่จะกระทืบมันให้จมดิน มันกล้าดียังไงถึงได้ทำแบบนี้” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยความโมโหและมองคนที่นอนจมกองเลือดอยู่กับพื้นด้วยความโมโห มันกล้าดียังไงถึงได้ปีนขึ้นห้องนอนเมียเขา




“พอแล้วพี่ นั่นไงพี่จ่าหย่อนมาพอดีเลย” หูกระจงเดินเข้ามากอดแขนตี๋เล็กเอาไว้อีกคนแล้วยิ้มออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นรถกระบะตำรวจขับเข้ามาจอดที่บ้านของตนเอง




“มีอะไรกัน” จ่าหย่อนถามด้วยน้ำเสียงเครียดๆเมื่อลงจากรถมาพร้อมกับตำรวจอีกสองนาย




“เอามันเข้าคุกเลยไอ้หย่อน” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ




“เอาตัวมันไปขึ้นรถ” จ่าหย่อนพูดขึ้นมาทำให้ตำรวจสองนายเดินเข้ามาหิ้วตัวคนร้ายไปที่รถตำรวจและใส่กุญแจมือเอาไว้อย่างหนาแน่น




“ปีนเข้าห้องนอนอีกแล้วหรอ” จ่าหย่อนถามหมูหยองด้วยน้ำเสียงเครียดๆ




“อีกแล้วพี่จ่า ฉันกำลังนอนหลับอยู่ดีๆก็ได้ยินเสียงเหมือนคนเดินอยู่ในห้อง พอลืมตาขึ้นมามองก็เห็นมันกำลังขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง” หมูหยองบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ




“มันยังไม่ทันได้ทำอะไรหมูหยองใช่ไหม” ตี๋เล็กถามขึ้นมาด้วยความร้อนใจแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจเมื่อเห็นว่าน้องหมูหยองว่าที่เมียรักส่ายหน้าแทนคำตอบ




“ถ้างั้นพี่จะพามันไปขังเอาไว้ก่อน เดี๋ยวยังไงก็ตามไปให้ปากคำที่โรงพักด้วยก็แล้วกัน” จ่าหย่อนบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง




“จ้ะพี่จ่า แต่ต้องเป็นพรุ่งนี้นะ วันนี้ฉันต้องไปทำธุระที่มหาลัยในเมือง”




“ได้ งั้นพี่ไปก่อนนะ แล้วเจอกัน” จ่าหย่อนบอกก่อนจะมองสบตาหูกระจงและยิ้มให้ก่อนจะเดินตรงไปที่รถกระบะที่จอดอยู่หน้าบ้านและขับออกไป




“เออนี่พี่หมูหยอง พี่ไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไป เดี๋ยวฉันจะชงกาแฟมาให้พี่ตี๋กินรอพี่ก่อน” หูกระจงพูดขึ้นมา




“งั้นก็ได้ ขอโทษนะพี่ตี๋ที่ต้องให้รอ ถ้าไม่เกิดเรื่องแบบนี้...”




“ช่างมันเถอะ พี่รอได้ พี่ไม่ได้รีบร้อนอะไรหรอก” ตี๋เล็กบอกแล้วยิ้มให้พร้อมกับมองร่างเพรียวที่เดินขึ้นไปบนบ้านไม่ละสายตา




“แฮ่ม” เสียงกระแอมที่ดังขึ้นมาทำให้ตี๋เล็กสะดุ้งเล็กน้อยและหันไปมองตามเสียง แล้วต้องยิ้มเจื่อนๆให้หูกระจงที่กำลังจ้องหน้าเขาอยู่




“ไปพี่ขึ้นไปกินกาแฟบนบ้านก่อน บ้านรกหน่อยนะ เมื่อกี๊พี่หมูหยองปิดบ้านตีแมว” หูกระจงบอกก่อนจะเดินนำขึ้นไปบนบ้านของตัวเองโดยมีตี๋เล็กเดินตามขึ้นไป
















“คุณหมูหยองครับ อยู่บ้านไหมครับ” เสียงตะโกนเรียกดังมาจากด้านล่างทำให้ตี๋เล็กที่กำลังนั่งรอกาแฟอยู่ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปม 




“ใครมันมาเรียกเมียข้าอีกแล้ววะ” ตี๋เล็กพูดกับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นไปมองดูที่หน้าต่างแล้วต้องเม้มปากเข้าหากันแน่นเมื่อเห็นผู้ชายหน้าตาพอไปวัดไปวาได้หมาไม่เห่า ใส่ชุดสีกากีเนี๊ยบๆ ยืนเรียกเจ้าของบ้านอยู่ที่หัวบันไดบ้าน ไอ้ปลัดจีวรคู่แข่งคนสำคัญของเขา




“ใครมาเรียกอีกแล้วเนี่ย” หูกระจงบ่นพร้อมกับเอากาแฟวางไว้บนโต๊ะเล็กๆให้ตี๋เล็กก่อนจะเดินลงบันไดบ้านไปเพื่อต้อนรับแขก




“อ้าว คุณปลัดจีวร วันนี้มาเช้าจังเลย” หูกระจงทักทายพร้อมกับรับตะกร้าผลไม้มาจากปลัดจีวร




“คุณหมูหยองอยู่หรือเปล่าครับ” จีวรถามด้วยน้ำเสียงนิ่มๆแล้วขยับแว่นตาสีดำที่อยู่บนใบหน้าให้เข้าที่




“พี่หมูหยองอาบน้ำอยู่จ้ะ เดี๋ยวคุณปลัดขึ้นไปรอบนบ้านก่อนก็ได้” หูกระจงบอกและเดินนำอีกฝ่ายขึ้นมาบนบ้าน




“อ้าว กำนันตี๋เล็กเองหรอนึกว่ารถใครจอดอยู่ข้างล่าง แล้วมาทำไมที่นี่ครับ” ปลัดจีวรถามด้วยน้ำเสียงนิ่มๆ




“ไม่ใช่เรื่องของคุณปลัดหรอกครับ เรียกผมว่ากำนันตี๋ดีกว่า ถ้าไม่สนิทกันจริงๆอย่าเรียกตี๋เล็ก” ตี๋เล็กตอบกลับไปแล้วมองอีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยชอบใจเท่าใดนัก




“อ้อ ครับกำนันตี๋” ปลัดจีวรบอกแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่แล้วต้องยิ้มแหยๆเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมองตัวเองตาเขียวปั้ด




“แล้วคุณปลัดมาทำไมแต่เช้าแบบนี้ ไม่ไปทำงานทำการหรอ” ตี๋เล็กถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆ




“ไม่ใช่เรื่องของกำนันตี๋หรอกครับ เดี๋ยวผมขอเดินลงไปดูดอกไม้ข้างล่างหน่อยนะครับ ช่วยบอกน้องกระจงด้วยว่าเดี๋ยวจะขึ้นมากินกาแฟทีหลัง” ปลัดจีวรบอกด้วยความนอบน้อมก่อนจะเดินลงไปจากบ้าน




“ทำไมมันกวนได้สุภาพขนาดนี้วะ” ตี๋เล็กพูดกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด




“อ้าวพี่ตี๋ คุณปลัดล่ะ” หูกระจงถามเมื่อยกกาแฟออกมาจากห้องครัวแล้ว




“เห็นบอกจะไปดูดอกไม้อะไรก็ไม่รู้”




“ดูดอกไม้อีกแล้วหรอ ดูทุกวันเลยนะ” หูกระจงพูดขึ้นมาก่อนจะนั่งลงข้างๆตี๋เล็ก




“เขามาทุกวันเลยหรอ” ตี๋เล็กถาม




“อืม มาทุกวันเลยพี่ มาเช้าๆแบบนี้ตลอดเลย มาถึงก็เดินลงไปดูดอกไม้ทุกวันเลย ติดใจดอกไม้อะไรนักหนาก็ไม่รู้” หูกระจงตอบ




“แล้วนี่หมูหยองอาบน้ำเสร็จหรือยัง”




“ยังจ้ะ ถ้าเสร็จคงเดินขึ้นบ้านมาแล้ว”




“หมูหยองไปอาบน้ำที่ไหน ไม่ได้อาบในห้องน้ำบนบ้านหรอกหรอ” ตี๋เล็กถามด้วยความแปลกใจ




“เปล่าจ้ะ พี่หมูหยองไปอาบน้ำที่คลองหลังบ้านทุกวันแหละพี่ เห็นบอกว่าน้ำในคลองเย็นชื่นใจกว่าน้ำประปาในบ้าน” หูกระจงตอบ




“งั้นหรอ พี่ยังไม่เคยอาบน้ำคลองเลยนะ ไม่รู้ว่าเย็นแค่ไหน แล้วไอ้ปลัดขิก เอ๊ย ไอ้ปลัดนี่มันไปดูดอกไม้ที่ไหน” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆและถามในตอนท้ายเมื่ออยู่ๆก็นึกสงสัยอะไรบางอย่างขึ้นมา




“สวนดอกไม้ที่พี่หมูหยองปลูกไว้ก็อยู่หลังบ้านไงพี่ตี๋ อยู่ติดคลอง...”




“ว่าแล้วไง” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นและเดินลงบันไดไปทันที




“จะไปไหนล่ะพี่ตี๋” หูกระจงตะโกนถามด้วยความงุนงง




“ไปดูดอกไม้แป๊บนึง เดี๋ยวพี่มา” 




“อะไร ทำไมมีแต่คนอยากดูดอกไม้ล่ะเนี่ย” หูกระจงพูดกับตัวเองด้วยความงุนงงก่อนจะยกมือขึ้นมาเกาหัว
















ตี๋เล็กเดินมาที่หลังบ้านของบ้านเรือนไทยหลังใหญ่ด้วยความเคยชิน เขาเคยมาเล่นที่นี่กับพ่ออยู่บ่อยครั้งเมื่อครั้งยังเด็ก ทำให้เขาคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี เมื่อเดินมาถึงสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยดอกไม้หลายชนิดแล้ว เขามองหาคนที่บอกว่าจะมาดูดอกไม้ก่อนหน้านี้ด้วยอารมณ์ครุกรุ่นเมื่อไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสวนดอกไม้ อย่าบอกนะว่าเป็นไปตามที่เขาคิดเอาไว้




“หูย ขาว ชมพู...” เสียงที่ดังขึ้นมาทำให้ตี๋เล็กชะงักและหันไปมองตามเสียงทันทีและก็ได้เห็นว่าไอ้ปลัดจีวอนกำลังแอบดูอะไรบางอย่างอยู่ที่หลังต้นมะละกอ ด้วยความสงสัยเขาจึงเดินเข้าไปหาทันที




“เนียนจริงๆ”




“อะไรเนียนหรอไอ้ปลัด” ตี๋เล็กถามด้วยความโมโหเมื่อเห็นว่าสายตาของอีกฝ่ายกำลังมองไปที่ร่างเพรียวที่กำลังนั่งถูสบู่อยู่ที่ท่าน้ำ




“ผิวเนียนมาก สีชมพะ... เฮ้ย!” ปลัดจีวรตอบแล้วต้องร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อถูกถีบที่หลังอย่างแรงจนกลิ้งลงไปในคลอง




ตู้ม!




“เฮ้ย” เสียงบางอย่างตกน้ำดังขึ้นมาทำให้หมูหยองที่กำลังนั่งถูสบู่อยู่ที่ท่าน้ำสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจและมองที่มาของเสียงด้วยความตกใจกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าปลัดจีวรกำลังตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำ




“คุณปลัด” หมูหยองเรียกด้วยความตกใจก่อนจะดึงผ้าเช็ดตัวมาคลุมด้านบนที่เปล่าเปลือยของตัวเองเอาไว้




“สวัสดีครับคุณหมูหยอง น้ำคลองนี่เย็นดีนะครับ” ปลัดจีวรบอกพร้อมกับพยายามตะเกียกตะกายปีนขึ้นขึ้นฝั่ง




“แล้วคุณปลัดมาทำไมที่นี่ อยากเล่นน้ำหรอจ๊ะ” หมูหยองถามด้วยความงุนงง




“เอ่อ ครับ พอดีอากาศมันร้อนครับเลยกระโดดลงน้ำ” ปลัดจีวรบอกพร้อมกับพยายามปีนขึ้นฝั่งได้สำเร็จ แล้วต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นคนที่กอดอกมองเขาอยู่ที่ใต้ต้นมะละกอ




“เอ่อ ขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” ปลัดจีวรบอกพร้อมกับเดินไปหยิบแว่นดำที่ถอดออกก่อนหน้านี้และรีบวิ่งออกไปทันทีเพราะกลัวโดนถีบตกน้ำอีกรอบ




“ไอ้ปลัดขิก กล้าแอบดูเมียข้าอาบน้ำงั้นหรอ เดี๋ยวเอ็งได้เจอดีแน่” ตี๋เล็กพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูน่ากลัวก่อนจะหันไปมองคนที่กำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำ 




“ขนาดนี้แล้วยังจะมีอารมณ์มาเล่นน้ำอีกนะ แต่ว่าทำไมถึงได้ขาวเนียนขนาดนี้วะ ขาวอมชมพูด้วย” ตี๋เล็กพูดกับตัวเองเบาๆและมองคนที่กำลังเล่นน้ำอยู่ในคลองอย่างสนุกสนานโดยไม่ละสายตา
















“พี่ตี๋เล็ก เดี๋ยวฉันจะเข้าไปทำธุระในมหาลัยก่อน พี่ไปทำธุระของพี่ก่อนก็ได้นะจ๊ะ เดี๋ยวถ้าเสร็จธุระแล้วฉันจะออกมารอพี่ที่นี่” หมูหยองบอกเมื่อตี๋เล็กขับรถสีดำคันงามมาจอดที่หน้ามหาวิทยาลัยแล้ว เขาจัดชุดนักศึกษาให้เข้าที่ก่อนจะหันหน้าไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆเพื่อฟังคำตอบ




“เข้าไปเถอะ ธุระพี่มีนิดเดียวเอง เดี๋ยวเสร็จธุระแล้วพี่จะกลับมารอหมูหยองที่นี่” ตี๋เล็กบอก




“ถ้างั้นก็ได้จ้ะ ฉันไปแล้วนะ” หมูหยองบอกก่อนจะเปิดประตูลงจากรถและเดินหายเข้าไปในมหาวิทยาลัย




“ธุระของพี่คือมาส่งเมียและรอรับกลับนี่แหละจ้ะน้องหมูหยองเมียรัก” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาก่อนจะขับรถออกไป เขามีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ต้องทำเหมือนกัน
















“หมูหยองนั่นใช่รถพี่ตี๋ที่เป็นกำนันตำบลโคกดอกคูณหรือเปล่า”




“อ้อ ใช่” หมูหยองตอบพร้อมกับหันไปมองเพื่อนสนิทของตัวเองที่เดินกอดคอกันออกมาจากมหาวิทยาลัย




“นี่เอ็งมากับพี่ตี๋หรอวะ เห็นเมื่อก่อนนี้เขาชอบแกล้งเอ็งให้ร้องไห้ตลอดเลยนะโว้ย กลับมาจากเมืองกรุงคราวนี้เปลี่ยนสันดาน เอ้ย เปลี่ยนนิสัยตัวเองไปบ้างหรือเปล่าวะหมูหยอง”




“ไม่รู้สิ ข้าก็ระแวงอยู่เหมือนกันแหละ” หมูหยองตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง




“ยังไงก็ระวังตัวไว้หน่อยนะหยอง เอ็งโตมาหน้าตาดีขนาดนี้ ไอ้พี่ตี๋นี่มันแอบคิดอะไรไม่ดีกับเอ็งหรือเปล่าวะ” ขนุนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเครียดๆ




“ไม่หรอก พี่ตี๋น่ะเกลียดข้าจะตาย เอ็งก็เห็นไม่ใช่หรอ เมื่อก่อนนี้พี่เขายี้ข้าซะขนาดนั้น” หมูหยองบอก




“เออ มันก็ใช่ว่ะ ตอนเป็นเด็กเขารังเกียจเอ็งอย่างกับเห็นเอ็งเป็นก้อนขี้ แล้วเขาจะเดือดร้อนให้เอ็งติดรถเขามาด้วยทำไม แปลกว่ะ” ขนุนพูดขึ้นมาพร้อมกับมองคนที่นั่งอยู่ในรถสีดำคันหรูด้วยความสงสัย




“เอ็งอย่าลืมสิขนุน พี่เขาเป็นกำนันนะ เขาต้องทำเอาหน้าเป็นธรรมดาแหละ ข้าเป็นถึงลูกผู้ใหญ่บ้าน ถ้าเขาจะทำดีด้วยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก” หมูหยองบอก




“เออ คงใช่ว่ะ ว่าแต่เอ็งจะไปเล่นสงกรานต์ที่ไหน เข้ามาเล่นในเมืองไปเดี๋ยวข้าจะเอามอไซด์ไปรับ” ขนุนถาม




“ไม่ว่ะ เล่นแถวบ้านดีกว่า ร้อน ไม่อยากออกไปไหนไกลๆ”




“งั้นก็ตามใจ แล้วเจอกันนะ” ขนุนบอกก่อนจะเดินแยกไปอีกทางเพื่อไปขึ้นรถผู้เป็นพ่อที่จอดรออยู่




“รอนานไหมพี่ตี๋” หมูหยองถามเมื่อเปิดประตูเข้ามานั่งในรถแล้ว




“ไม่นานหรอก จะไปไหนต่อไหม” ตี๋เล็กถาม




“ไม่ดีกว่าจ้ะ ฉันอยากกลับบ้าน นี่ก็เย็นมากแล้วฉันไม่อยากปล่อยให้กระจงอยู่บ้านคนเดียว” หมูหยองบอกก่อนจะหันออกไปมองนอกตัวรถ




“ลุงผู้ใหญ่ไม่อยู่หรอ” ตี๋เล็กถามทั้งๆที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะชวนน้องหมูหยองเมียรักคุยอะไรดี ปกติเขาไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาใครก่อนแบบนี้เลย




“จ้ะ พ่อพาพี่ชบาไปเที่ยวเมืองนอกน่ะ” เสียงใสๆตอบกลับมา




“ชบา” ตี๋เล็กทวนคำด้วยความงุนงง




“พี่ชบาเป็นเมียใหม่พ่อน่ะ เพิ่งแต่งงานกันเมื่อเดือนที่แล้ว” หมูหยองบอกก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ




“ดูท่าทางหมูหยองไม่ค่อยสบายใจเลยนะ มีเรื่องไม่สบายใจอะไรก็บอกพี่ได้นะ” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง




“จ้ะ” หมูหยองตอบรับสั้นๆในขณะที่สายตายังคงมองออกไปนอกตัวรถ 




“อ้อ เมื่อเช้านี้พี่เห็นปลัดจีวรมาหาหมูหยองด้วย”




“คุณปลัดมาทุกวันแหละจ้ะ มาทั้งเช้าทั้งเย็น”




“เป็นแฟนกับเขาแล้วหรอ” ตี๋เล็กถามพร้อมกับชำเลืองมองอีกฝ่าย




“ไม่ใช่หรอกจ้ะ ฉันไม่อยากคิดเรื่องพวกนี้ในตอนนี้หรอก” หมูหยองบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ




“เฮ้อ ดีจัง” ดีเล็กถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ




“อะไรดีหรอ” หมูหยองถามด้วยความงุนงงพร้อมกับหันหน้าไปมองคนที่กำลังขับรถอยู่




“ดีจังที่พี่ยังมีโอกาส” ตี๋เล็กบอกแล้วหันไปยิ้มให้คนที่กำลังมองเขาอยู่ ก่อนจะพูดขึ้นมาอีกว่า




“ถ้างั้นพี่จีบหมูหยองได้ใช่ไหม”




“อะไรนะ จีบฉันหรอ พี่ตี๋...” หมูหยองถามพร้อมกับมองอีกฝ่ายด้วยความตกใจ วันนี้เขาลืมแคะขี้หูมาหรือเปล่าทำไมถึงได้ยินอะไรเพี้ยนๆแบบนี้




“พี่รักหมูหยองนะ รักตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็นหน้าแล้ว” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง




“วันแรกที่ได้เห็นหรอ พี่เกลียดฉันจะตาย เมื่อก่อนนี้พี่รังเกียจฉันอย่างกับอะไรดี แกล้งฉันทุกวัน ถีบฉันตกน้ำก็เคยทำมาแล้ว กดหัวฉันใส่กองขี้ควายพี่ก็ทำมาแล้ว” หมูหยองพูดขึ้นมาพร้อมกับมองอีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยเชื่อเท่าใดนัก




“เอ่อ คือ... เรื่องเมื่อก่อนนี้มันก็นานมาแล้วนะ” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาพร้อมกับยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อออกจากหน้าผากของตัวเอง เขาเองก็คิดเหมือนกันว่าเมื่อก่อนนี้เขาเป็นเด็กที่เลวมาก




“ฉันก็เด็ก แต่ฉันจำได้ทุกอย่าง” หมูหยองพูดขึ้นมาก่อนจะหันออกไปมองนอกตัวรถ




“เมื่อก่อนนี้พี่เด็กมาก อาจจะทำอะไรไปโดยไม่คิดตามประสาเด็ก แต่พี่ไปเรียนในเมืองตั้งแต่เด็กๆ พอกลับมาเจอหมูหยองอีกครั้งพี่ก็ตกหลุมรักหมูหยองเข้าให้แล้ว”




“ฉันไม่กล้าคบกับพี่หรอกพี่ตี๋ ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ฉันยังเข็ดขยาดกับพี่อยู่เลย” หมูหยองบอกและมองไปข้างทางที่เป็นป่าทึบและค่อยๆมืดมิดลงเรื่อยๆ




“พี่เปลี่ยนไปแล้วนะหมูหยอง พี่ไม่ใช่ไอ้ตี๋เล็กที่คอยแกล้งคนอื่นไปทั่วเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ”




“เรื่องของพี่เถอะพี่ตี๋ พี่อย่ายุ่งกับฉันก็พอแล้ว” หมูหยองบอกแล้วต้องขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นว่าอยู่ดีๆรถที่กำลังแล่นอยู่ก็หยุดลงไป




“พี่หยุดรถทำไม” หมูหยองถามทันที




“พี่ไม่ได้หยุดนะ อยู่ดีๆมันก็ดับไปเอง” ตี๋เล็กบอกทันทีพร้อมกับลองสตาร์ทรถหลายๆครั้งแต่ก็ไม่ติด




“รถเสียหรอ แล้วจะทำยังไง พี่ซ่อมรถเป็นไหม” หมูหยองถามด้วยความกังวล




“ไม่เป็น ขับเป็นอย่างเดียว” ตี๋เล็กบอกพร้อมกับยิ้มแหยๆให้




“เฮ้อ นี่ก็เย็นมากแล้วนะพี่ตี๋ ตอนนี้อู่ก็ปิดหมดแล้ว จะโทรตามช่างที่ไหนได้อีก แถวนี้ก็ไม่ค่อยมีใครผ่านไปผ่านมาด้วย” หมูหยองพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเครียดๆ




“พี่ขอโทษ พี่ไม่รู้ว่าคันนี้มันจะเสีย ถ้าพี่รู้พี่คงไม่เอารถคันนี้มาหรอก” ตี๋เล็กบอกและมองใบหน้าน่ารักที่ดูเครียดๆของว่าที่เมียรักด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด แต่ทว่าภายในใจกลับกำลังลิงโลดด้วยความดีใจ ความจริงแล้วรถเขามันไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด เขาเป็นคนทำให้มันดับเองแหละ ในที่สุดเขาก็ได้มีโอกาสอยู่กับน้องหมูหยองสองต่อสองสักที




“ช่างมันเถอะ” หมูหยองบอกก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ บรรยากาศรอบตัวในตอนนี้ทุกอย่างมืดสนิท มีเพียงความเงียบและความวังเวงเท่านั้นที่เขาสามารถสัมผัสได้ ทำไมเขาจะต้องมาอยู่สองต่อสองกับผู้ชายคนนี้ด้วย




ครืนนน!




เปรี้ยงงง!




“พี่ว่าฝนกำลังจะตกแล้วล่ะ นั่งอยู่ในรถแบบนี้ไม่ดีแน่เดี๋ยวกิ่งไม้หักลงมาใส่รถแล้วจะซวย” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นกังวล




“ถ้างั้นก็ต้องไปอยู่ในกระท่อม” 




“กระท่อมหรอ” ตี๋เล็กทวนคำด้วยความงุนงง




“กระท่อมปลายนาน่ะ ฉันเคยมาเมื่อหลายปีก่อน ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังอยู่หรือเปล่า” หมูหยองบอกก่อนจะเปิดประตูออกไปจากรถ




“ถ้างั้นก็รีบไปเถอะ ฝนจะตกแล้ว” ตี๋เล็กบอกเมื่อเปิดประตูออกมาจากรถแล้วและล็อกประตูรถเรียบร้อยก่อนจะเดินเข้าไปหาว่าที่เมียรักที่ยืนมองเขาหน้าเครียดๆ




ครืนนน!




ซ่าาาาา!




“รีบไปเถอะพี่ตี๋ ฝนตกแล้ว” หมูหยองบอกพร้อมกับวิ่งนำตี๋เล็กลงไปที่ทุ่งนาเพื่อไปยังกระท่อมปลายนาที่เขาเคยมาเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้เขาได้แต่ภาวนาให้มันยังอยู่
“ทำไมทุกอย่างมันเป็นใจขนาดนี้วะ” ตี๋เล็กพูดกับตัวเองก่อนจะวิ่งฝ่าสายฝนตามน้องหมูหยองว่าที่เมียรักไป
















“ถึงแล้ว ดีจังที่ยังอยู่” หมูหยองพูดขึ้นมาด้วยความดีใจเมื่อวิ่งมาถึงกระท่อมปลายนาเก่าๆหลังหนึ่ง เขาเปิดประตูเข้าไปในกระท่อมเพื่อหลบฝนก่อนจะหันไปมองคนที่เดินตามเข้ามาติดๆ




“เปียกฝนหมดเลยพี่ตี๋ เดี๋ยวฉันขอหาอะไรก่อไฟก่อนนะ” หมูหยองบอกก่อนจะควานหาสิ่งที่สามารถใช้จุดไฟได้ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย




“ไม่มีหรอ” ตี๋เล็กถามพร้อมกับเดินไปนั่งที่แคร่ไม่ไผ่ที่อยู่กลางกระท่อม




“ไม่เจออะไรเลย กระท่อมนี้เป็นกระท่อมของลุงแก้วกับป้าดาวเรือง ตอนนี้ลุงกับป้าเลิกทำนาแล้วก็เลยไม่ค่อยได้มาที่นี่” หมูหยองบอกแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเดินไปนั่งที่แคร่ไม้ไผ่กับตี๋เล็ก




“คนที่นี่เลิกทำนากันเยอะนะ”




“ใช่ ตอนนี้ทุกคนในตำบลเราแทบไม่มีใครทำนาแล้วล่ะพี่ตี๋ ทำแค่รุ่นปู่ย่าตายาย พอถึงรุ่นลูกรุ่นหลานก็ไม่มีใครทำต่อ หลายๆคนพากันไปทำงานในเมือง โรงงานบ้างล่ะ งานตามห้างบ้างล่ะ งานบริการบ้างล่ะ แล้วก็มีอีกหลายๆงานที่ไม่ต้องลำบากทนแดดทนฝนเหมือนทำนา บางคนได้แฟนเป็นคนต่างชาติก็พากันมากว้านซื้อที่ทางเอาไว้ทำรีสอร์ท ทำสวนยาง ไม่มีใครอยากลำบากทำนาทำไร่แล้วล่ะ” หมูหยองบอกก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ เขาอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด เห็นความเปลี่ยนแปลงทุกอย่างที่เกิดขึ้นมากมาย




“ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปตามยุคตามสมัยของมัน” ตี๋เล็กบอก




“ก็ใช่ ฉันได้แต่หวังว่าในอนาคตข้างหน้าทุกอย่างจะไม่เลวร้ายลงไปกว่านี้” หมูหยองบอกพร้อมกับหันไปมองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงบรรยากาศรอบข้างจะมืดแต่ก็ยังมีแสงสว่างสลัวๆที่พอจะทำให้มองเห็นแววตาของอีกฝ่ายได้




“แล้วหมูหยองคิดจะทำยังไง” ตี๋เล็กถาม




“ไม่รู้สิ ตอนนี้ฉันยังคิดอะไรไม่ออกเลย ฉัน... ฮัดชิ้ว ฮ่ะ ฮัดชิ้ว...” หมูหยองบอกก่อนจะจามออกมาสองสามครั้ง




“เป็นหวัดแล้วแน่ๆเลย ฝนก็ตกหนักขึ้นทุกที อากาศเย็นด้วย” ตี๋เล็กพูดขึ้นมา




“อืม มันหนาวเกินไปแล้ว” หมูหยองตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสั่นเล็กน้อย




“ถ้างั้นกอดกันไหม”




“อะไรนะ” หมูหยองถามห้วนๆด้วยความไม่พอใจ




“พี่ไม่ได้คิดอะไรไม่ดีเลยนะ พี่เห็นว่าไฟไม่มี อากาศมันก็หนาวขึ้นเรื่อยๆ มีทางเดียวที่จะทำให้ร่างกายอุ่นขึ้นก็ต้องกอดกันเท่านั้นแหละ” ตี๋เล็กรีบอธิบายทันที ถึงเขาจะคิดอกุศลอยู่ตลอดเวลาแต่เขาก็ต้องอธิบายให้ตัวเองดูดีเอาไว้ก่อนแหละน่า ใครจะอยากให้ไก่ตื่นล่ะ




“ถ้างั้นก็แล้วไป ไม่เป็นไรหรอกหนาวแค่นี้ฉันทนได้” หมูหยองบอกก่อนจะยกแขนขึ้นมากอดตัวเอง ตอนนี้เขารู้สึกหนาวมากจริงๆแต่เขาก็ไม่อยากเข้าใกล้ตี๋เล็กมากนักถ้าไม่จำเป็น เขาเข็ดขยาดและจำฝังใจถึงวีรกรรมความเลวร้ายที่อีกฝ่ายทำไว้กับเขาในตอนเด็กได้ดี




“แต่พี่หนาวจนทนไม่ไหวแล้ว”




“พี่ตี๋เล็ก!” หมูหยองเรียกด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆก็ถูกดึงเข้าไปกอดเอาไว้แน่น




“ขอไออุ่นให้พี่หน่อยนะ หนาวจะตายอยู่แล้ว” ตี๋เล็กพูดพร้อมกับกระชับวงแขนแน่นกว่าเดิมและซุกใบหน้าลงไปที่ซอกคอขาวเนียนของว่าที่เมียรัก




“ตะ... แต่ว่า” หมูหยองจะท้วงขึ้นมาแต่ก็ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายกอดเอาไว้แต่โดยดี จะว่าไปแล้วก็อุ่นขึ้นมากจริงๆ




“ตัวอุ่นจัง” เสียงพูดอู้อี้ที่ดังอยู่ที่ซอกคอทำให้ใบหน้าน่ารักร้อนผ่าวขึ้นมาทันที




“ฝนจะตกหนักแบบนี้ทั้งคืนหรือเปล่านะ” หมูหยองพูดขึ้นมาแก้เก้อ




“พี่อยากให้มันตกแบบนี้เป็นเดือนเลยด้วยซ้ำ” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาก่อนจะกดริมฝีปากร้อนลงไปที่ซอกคอขาวเนียนและพรมจูบไปจนทั่ว เขาอดทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เขาทั้งรักทั้งหลงว่าที่เมียของตัวเองมากอยู่แล้ว ยิ่งได้มาอยู่ในที่แบบนี้ บรรยากาศแบบนี้ ได้มาแนบชิดกันขนาดนี้ บอกได้เลยว่าความอดทนของเขาแทบไม่มีเหลือเลยแม้แต่น้อย




“พี่ตี๋ พี่จะทำอะไรน่ะ” หมูหยองถามด้วยความตกใจพร้อมกับเอี้ยวคอหนี แต่กลับถูกดันตัวให้นอนลงไปบนแคร่และถูกร่างหนาทาบทับเอาไว้




“พี่ตี๋ ลุกออกไปเดี๋ยวนี้นะ”




“พี่ตี๋เล็ก...” ยังไม่ทันได้พูดจบริมฝีปากของเขาก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากร้อนของอีกฝ่ายทันที เขาได้แต่ดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้ร่างหนาของตี๋เล็กแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ แต่แล้วเขาต้องร้อนวูบไปทั้งร่างกายเมื่อได้ยินเสียงกระซิบเบาๆที่ข้างหู




“เป็นเมียพี่นะ พี่จะให้พ่อยกขันหมากไปขอ...” ตี๋เล็กกระซิบเบาๆข้างหูก่อนจะกดจูบลงไปเบาๆที่แก้มนิ่มๆและเลื่อนริมฝีปากลงไปประกบกลีบปากสวยอีกครั้ง ในขณะที่มือเรียวสวยทั้งสองข้างกำลังปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาตัวบางออกและเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ









ตี๋เล็กนอนมองใบหน้าน่ารักที่นอนหนุนแขนของเขาหลับด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ตอนนี้น้องหมูหยองคนน่ารักไม่ใช่แค่ว่าที่เมียรักของเขาอีกต่อไป แต่เป็นเมียรักของเขาแล้ว ก่อนหน้านี้เขาหลงรักคนคนนี้มากขนาดไหนมาตอนนี้เขาหลงรักมากกว่าเดิมอีกเป็นร้อยเท่า นิ้วเรียวสวยเกลี่ยเบาๆที่แก้มสีระเรื่อก่อนจะกดจมูกลงไปอย่างทนุถนอม ก่อนจะหลับตาลงไปช้าๆและเข้าสู่ห้วงนิทราตามกันไป
















“ร้อนอะไรขนาดนี้” ตี๋เล็กพูดเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เขาลืมตามองคนที่นอนอยู่ข้างๆตัวเองตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาแล้วต้องลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อไม่เห็นร่างบอบบางที่ตัวเองกอดนอนทั้งคืน




“เมียหายไปไหนวะ”




“หมูหยอง น้องหมูหยองของพี่ อยู่ไหน” ตี๋เล็กตะโกนเรียกพร้อมกับลุกขึ้นออกไปตามหาที่นอกกระท่อมแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า เขามองรอยเท้าที่อยู่บนพื้นดินชื้นแฉะเนื่องจากฝนตกตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา แล้วต้องขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปมเมื่อเห็นว่ารอยเท้าของเมียรักของเขาได้เดินกลับออกไปที่ถนนแล้ว เขารีบเข้าไปหยิบเสื้อของตัวเองที่ถอดเอาไว้ในกระท่อมตั้งแต่เมื่อคืนมาใส่แล้วรีบวิ่งตามเมียรักไปทันที




“ไม่เห็น ตกลงเมียข้าหายไปไหนวะ” ตี๋เล็กพูดกับตัวเองด้วยความร้อนใจเมื่อวิ่งกลับมาที่รถของตัวเองแล้วแต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของน้องหมูหยองเมียรัก




“หรือว่าจะหนีกลับบ้านไปแล้ว ต้องใช่แน่ๆ” ตี๋เล็กพูดกับตัวเองก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถและรีบขับออกไปด้วยความเร็ว
















“หมูหยอง” ตี๋เล็กตะโกนเรียกเมื่อขับรถมาถึงบ้านผู้ใหญ่บ้านหมู่เจ็ดแล้ว




“หมูหยอง...”




“อ้าว มาหาใครหรอจ๊ะ” สาวสวยคนหนึ่งถามเสียงหวานเมื่อเดินลงบันใดมาหา




“เอ่อ น้องหมูหยองกลับมาหรือยัง” ตี๋เล็กถามพร้อมกับมองหญิงสาวที่กำลังมองเขาตาหวานเยิ้มด้วยความงุนงง ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน




“อ๋อ มาหาหมูหยองหรอกหรอจ๊ะ”




“ใครมาน่ะชบา” เสียงถามขึ้นมาพร้อมกับชายมีอายุประมาณห้าสิบต้นๆท่าทางดุๆที่เดินลงมาจากบันได




“ลุงผู้ใหญ่สวัสดีครับ” ตี๋เล็กทักทายพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ทำความเคารพคนอายุมากกว่าด้วยความนอบน้อม




“อ้าว พ่อกำนัน มีธุระอะไรหรอถึงได้มาที่นี่” คนอายุมากกว่าถามด้วยความแปลกใจ




“ฉันมาหาหมูหยองน่ะจ้ะ” ตี๋เล็กบอกแล้วต้องเสียวสันหลังวาบเมื่อเห็นแววตาดุๆของคนอายุมากกว่าที่มองมา




“ทำไม มีธุระอะไรกับหมูหยองงั้นหรอ ถ้าเป็นเรื่องงานคุยกับลุงก็ได้” ผู้ใหญ่แผ่นพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุๆ




“เอ่อ มีธุระคุยกันค้างไว้ตั้งแต่เมื่อวานน่ะจ้ะ” ตี๋เล็กบอก




“ถ้าเป็นธุระเรื่องงานคุยกับข้าก็ได้นะพ่อกำนัน ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้าน แต่ถ้าเป็นเรื่องอื่นก็เชิญกลับไปก่อน ตอนนี้หมูหยองลูกข้าไม่สบายกำลังนอนพักผ่อนอยู่”




“เป็นอะไรมากหรือเปล่า” ตี๋เล็กถามด้วยความกังวล




“ไม่เป็นอะไรมากหรอกจ้ะ แค่ตัวมีไข้นิดหน่อย นอนพักนิดเดียวก็คงดีขึ้น พี่กำนันกลับไปก่อนดีกว่านะจ๊ะ” ชบาบอกเสียงหวานแล้วยิ้มให้ตี๋เล็ก




“ชบา ขึ้นบ้าน” น้ำเสียงห้วนๆของผู้ใหญ่แผ่นพูดขึ้นมาก่อนจะจูงมือเมียเด็กขึ้นบ้านไป




“แล้ววันนี้จะได้เจอไหมวะ” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเครียดๆก่อนจะเดินไปขึ้นรถของตัวเองและขับออกไปด้วยความหงุดหงิด
















“เป็นอะไรไปพี่ เมื่อคืนพี่หายไปไหนมาทั้งคืนเนี่ย พ่อพี่ให้คนออกตามหาพี่จนทั่วทั้งตำบลเพราะกลัวพี่จะไปโดนใครเขากระทืบตาย” กระด้งถามพร้อมกับเดินเข้ามานั่งข้างๆลูกพี่ที่นั่งทำหน้าเครียดอยู่ที่สวนหลังบ้าน




“ไอ้ด้ง ผู้ใหญ่แผ่นนี่หวงลูกมากแค่ไหนวะ” ตี๋เล็กถาม




“ก็หวงมากถึงกับขนาดยิงคนพิการมาหลายคนแล้วนะพี่ตี๋ ไอ้พวกที่ชอบมาเกาะแกะหมูหยองต้องเสี่ยงชีวิตตัวเองกับลูกปืนของผู้ใหญ่แผ่นทุกคนแหละพี่ แล้วพี่ถามทำไม” กระด้งบอกแล้วถามด้วยความสงสัยในตอนท้าย




“แล้วทำยังไงข้าจะได้เจอหน้าน้องหมูหยองเมียข้าวะไอ้ด้ง ช่วยคิดเร็ว” 




“หมูหยองไปเป็นเมียพี่ตอนไหน พี่อย่ามโนไปเองดิ เดี๋ยวก็ได้กินลูกปืนพ่อเขาหรอก” กระด้งท้วงขึ้นมา




“อย่าพูดมาก ถ้าเอ็งช่วยให้ข้าได้แต่งงานกับน้องหมูหยอง ข้าจะซื้อมอไซด์คันใหม่ให้เอ็งเลย” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง




“จริงอ่ะพี่ตี๋”




“จริงสิวะ”




“งั้นฉันจะช่วยให้มโนของพี่เป็นจริง พี่ห้ามลืมที่ตัวเองพูดนะ” กระด้งพูดขึ้นมาด้วยความดีใจ




“เออ ข้าไม่ลืมหรอก ถ้าเอ็งทำสำเร็จเอ็งจะเอาคันไหนเอ็งไปเลือกเอาเลย” ตี๋เล็กบอกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูหนักแน่นกว่าเดิม




“ถ้างั้นก็ได้เลย ฉันจะพาพี่ไปหาตัวช่วย” กระด้งบอกแล้วยิ้มออกมาอย่างมีแผนการ

















“จะไปไหนจ๊ะหมูหยอง” เสียงหวานๆถามขึ้นมาเมื่อเห็นหมูหยองเดินออกมาจากห้องนอนในตอนเย็น




“จะไปอาบน้ำ แล้วนี่พ่อไปไหน” หมูหยองตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆและถามในตอนท้าย




“พี่ผู้ใหญ่ไปดูบ้านที่ไฟไหม้ที่ท้ายหมู่บ้านเมื่อหลายวันก่อนจ้ะ” ชบาบอกพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือของหมูหยองขึ้นมาวางที่หน้าอกอวบอิ่มของตัวเอง




“ให้พี่ไปอาบเป็นเพื่อนไหมจ๊ะ หืม” ชบาบอกพร้อมกับจับมือของอีกฝ่ายลูบไล้ไปมาที่หน้าอกอวบอิ่มภายใต้เสื้อรัดรูปของตัวเอง




“ไปทำหน้าอกมางั้นหรอ” หมูหยองถาม




“มันใหญ่ขึ้นใช่ไหมล่ะจ๊ะ”




“ก็งั้นๆแหละ แต่ถ้าพ่อชอบแบบนี้ก็แล้วไป” หมูหยองบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆก่อนจะเดินลงไปจากบ้านเพื่อไปอาบน้ำที่คลองหลังบ้านที่เคยอาบเป็นประจำทุกวัน เขาไม่อยากวุ่นวายกับชบาเมียของพ่อมากเท่าใดนัก ถึงเขาจะถูกยั่วยวนมากมายแค่ไหนแต่เขากลับไม่ได้สนใจอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกรำคาญ รู้สึกสมเพชผู้หญิงคนนั้น และรู้สึกสงสารผู้เป็นพ่อที่เอาผู้หญิงแบบนี้มาทำเมีย แต่เขาก็ไม่ได้วุ่นวายอะไรกับชีวิตส่วนตัวของผู้เป็นพ่อมากนัก
















“จะคิดถึงเรื่องนี้อีกทำไมล่ะหมูหยอง เขาไม่ได้จริงจังอะไรสักหน่อย เขาเกลียดแกจะตายไป เมื่อคืนนี้ก็แค่บรรยากาศเป็นใจก็เท่านั้นเอง อีกอย่างเอ็งก็ใจง่ายเอง หยุดคิดได้แล้ว” หมูหยองพูดกับตัวเองพร้อมกับสะบัดหัวแรงๆเพื่อสลัดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนออกไปจากความคิดของตัวเอง แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้ ต่อให้พยายามลืมแต่เขาก็ลืมมันไม่ได้เลย




“หยุดคิดได้แล้ว” หมูหยองพูดกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดและเดินลงบันไดท่าน้ำลงไปในคลอง เมื่อลงไปในคลองแล้วเขาต้องสะดุ้งจนสุดตัวเมื่อถูกบางอย่างรั้งตัวลงไปที่ใต้น้ำ




“แค้กๆ ไอ้พี่ตี๋เล็ก เล่นบ้าอะไรของพี่เนี่ย” หมูหยองโวยใส่ทันทีเมื่อโผล่ขึ้นมาจากน้ำแล้วและมองเห็นคนที่แกล้งดึงเขาลงไปใต้น้ำเมื่อครู่นี้




“คิดถึงจัง” ตี๋เล็กบอกก่อนจะดึงร่างเพรียวบางเข้ามากอดเอาไว้แน่น




“พี่ตี๋ปล่อย เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” หมูหยองบอกพร้อมกับพยายามดันอีกฝ่ายออก




“เมื่อเช้าหนีพี่มาทำไม” ตี๋เล็กถามพร้อมกับลากริมฝีปากไปจนทั่วซอกคอขาวเนียนที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมา ในขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังลูบไล้แผ่นหลังเนียนลื่นที่อยู่ใต้ผิวน้ำจนทั่ว




“อือ พี่ตี๋... อย่า เดี๋ยวมีคนมาเห็น” หมูหยองบอกพร้อมกับดันอีกฝ่ายออกแต่ก็ไม่มีผลอะไรเลย ตอนนี้ผ้าขาวม้าเพียงผืนเดียวที่เขานุ่งก่อนลงมาในน้ำถูกดึงออกจากตัวไปแล้ว




“คิดถึงจะตายอยู่แล้ว ถ้ารู้ว่าจะมีแรงลุกหนีพี่มาแบบนี้เมื่อคืนพี่ไม่ทำแค่นั้นหรอก” ตี๋เล็กบอกก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปบนกลีบปากสีแดงบวมเจ่อของเมียรัก




“หมูหยองเอ้ย อาบน้ำอยู่หรอลูก” เสียงเรียกที่ดังขึ้นมาทำให้หมูหยองต้องรับดันอีกฝ่ายออกทันทีและกดอีกฝ่ายลงไปใต้น้ำ




“จ้ะพ่อ” หมูหยองตอบรับพร้อมกับมองผู้เป็นพ่อที่เดินมาหยุดอยู่ที่ท่าน้ำ




“ไม่สบายอยู่ไม่ใช่หรอลูก ทำไมไม่เช็ดตัวเอา จะมาอาบน้ำทำไม”




“หายแล้วจ้ะพ่อ เดี๋ยวฉันจะรีบอาบแล้วจะรีบขึ้นจากน้ำนะจ๊ะ” หมูหยองบอกพร้อมกับเพิ่มแรงกดคนที่ทำท่าจะโผล่ขึ้นมาจากน้ำเอาไว้ เพราะกลัวผู้เป็นพ่อจะเห็น




“ถ้างั้นก็รีบๆอาบเข้านะลูก พ่อไปดูมวยก่อน”




“จ้ะ” หมูหยองตอบรับแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อเห็นว่าผู้เป็นพ่อเดินจากไปแล้ว




“เฮือก... เกือบตาย” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาพร้อมกับหายใจเอาอากาศเข้าปอด




“พี่กลับไปได้แล้ว เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้าแล้วจะเป็นเรื่อง” หมูหยองบอกพร้อมกับจะว่ายน้ำไปที่บันไดท่าน้ำ แต่กับถูกดึงเข้าไปกอดอีกครั้ง




“พี่ว่ายน้ำมาตั้งไกล จะไม่ให้พี่ชื่นใจหน่อยหรอ”




“พี่ว่ายน้ำมาหรอ จากไหน... อย่าบอกนะว่าจากบ้านพี่น่ะ” หมูหยองถาม




“อืมจากบ้าน” ตี๋เล็กบอกก่อนจะหอมแก้มสีระเรื่อฟอดใหญ่




“บ้านพี่กับบ้านฉันห่างกันเป็นสิบกิโลเลยนะพี่ตี๋”




“อยากเห็นหน้า” ตี๋เล็กบอกก่อนจะพาร่างเพรียวบางเข้าไปที่ใต้ท่าน้ำ




“พี่ตี๋ รีบกลับไปเถอะ” หมูหยองบอกแล้วต้องหน้าร้อนวูบขึ้นมาทันทีเมื่ออีกฝ่ายจับมือของเขาไปจับบางอย่างที่แข็งขืนอยู่ใต้น้ำ




“ขออีกครั้งนะเมีย”
















“คนบ้าเอ๊ย” หมูหยองพูดกับขึ้นมาด้วยความเขินอายเมื่อมองเห็นรอยรักสีกุหลาบหลายรอยที่ลำคอของตัวเองที่ตี๋เล็กทำเอาไว้เมื่อตอนเย็น เขามองหน้าตัวเองในกระจกแล้วรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาทั้งร่างกายเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเขากลายเป็นสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากเป็นสีแดงจัดและบวมเจ่อขึ้นมาจนผิดสังเกต




“พี่ชอบฉันจริงๆหรอพี่ตี๋เล็ก” หมูหยองพูดกับตัวเองในกระจกก่อนจะถอนหายใจออกมา




ปลั้ก!




เสียงบางอย่างที่ถูกโยนเข้ามาในห้องทำให้หมูหยองต้องหันไปมองด้วยความสงสัย แล้วต้องขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นว่าเป็นกระดาษที่ห่อก้อนหินก้อนเล็กๆที่ถูกโยนเข้ามา แล้วเขาต้องหน้าร้อนวูบขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นแกะอ่านข้องความที่อยู่ในกระดาษ




พี่จะขึ้นไปแล้วนะ’




“นี่พี่มาจริงๆหรอ” หมูหยองพูดกับตัวเองแล้วหันไปมองดูนาฬิกาก็เห็นว่าเป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว ตอนนี้คนในบ้านของเขานอนหมดแล้ว




“พี่ตี๋” หมูหยองเรียกเบาๆเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังปีนบันไดขึ้นมาที่หน้าต่างห้องของเขา




“คิดถึงใจจะขาดแล้ว ไอ้ด้ง เดี๋ยวเองเอาบันไดไปเก็บ แล้วตอนตีสี่เอาบันไดมารับข้าที่นี่” ตี๋เล็กพูดกับเมียรักด้วยน้ำเสียงอ้อนๆเมื่อปีนเข้ามาในห้องแล้ว ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องในตอนท้าย




“ทำไมพี่ถึงได้ทำอะไรบ้าๆแบบนี้ ถ้ามีคนเห็นเข้าพี่จะทำยังไง”




“อย่าเพิ่งดุสิ มาให้พี่ชื่นใจหน่อยมา คิดถึงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับแล้ว” ตี๋เล็กบอกพร้อมกับดันร่างเพรียวบางให้ล้มลงไปกับที่นอนและนอนทาบทับร่างบอบบางเอาไว้




“พอแล้วพี่ตี๋ เมื่อตอนเย็นพี่ก็... สามรอบแล้วนะ” หมูหยองบอกและหันหน้าหลบสายตาคมด้วยความเขินอาย ทำไมดวงตาเล็กๆคู่นี้ถึงได้ทำให้เขารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัวแบบนี้นะ




“ฝึกความอดทนไว้ก่อนไง ถ้าแต่งงานกับพี่แล้วจะโดนพี่กินเยอะกว่านี้อีก” ตี๋เล็กบอกก่อนจะกดจมูกลงไปหอมแก้มสีแดงระเรื่อด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังอายเขาจนหน้าแดง




“พี่ตี๋ พี่จะแต่งงานกับฉันจริงๆหรอ” หมูหยองถามเสียงเบาพร้อมกับหันหน้ามามองสบตาคม




“ก็จริงสิ ไม่เชื่อพี่หรอ”




“พี่ชอบฉันจริงๆหรอ เมื่อก่อนนี้พี่เกลียดฉันจะตาย แกล้งฉันสารพัด ตอนนี้ชอบจริงๆหรอ”




“ตอนเด็กๆอาจจะเคยไม่ชอบมั้ง ทำไมไม่รู้สิ แต่ตอนนี้ทั้งรักทั้งหลงแล้วก็อยากกินตลอดเวลาด้วย” ตี๋เล็กบอกพร้อมกับใช้มือจับคางเล็กๆเขย่าไปมาเบาๆ




“แล้วถ้าพ่อฉันไม่ให้แต่งล่ะ” หมูหยองถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ถ้าเป็นอย่างนั้นพี่คงจะต้องฉุดลูกชายคนโตของลุงผู้ใหญ่หนีแล้วล่ะ”




“บ้า พี่เป็นถึงกำนันนะจะทำอะไรบ้าๆแบบนั้นได้ยังไงล่ะ” หมูหยองพูดขึ้นมาก่อนจะหันหน้าหลบปากและจมูกที่กำลังซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอของเขา นี่เขากำลังจะถูกกินอีกแล้วสินะ




“พี่ทำได้ทุกอย่าง อยากได้เมียคนนี้ใจจะขาดแล้ว” 
















“จะกลับแล้วหรอ” หมูหยองถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียเมื่อเห็นตี๋เล็กหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่




“จะเช้าแล้ว พี่ต้องกลับแล้วล่ะ” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะโน้มตัวลงไปจูบเบาๆที่หน้าผากมนของเมียรัก




“คืนนี้พี่จะมาอีกไหม” หมูหยองถามแล้วต้องหน้าร้อนวูบขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นดวงตาวาววับของอีกฝ่ายที่มองหน้าเขาอยู่




“คืนนี้เปิดหน้าต่างรอพี่นะ พี่ไปแล้วนะ” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะจูบลงไปเบาๆที่กลีบปากสีระเรื่อแล้วรีบปีนลงไปทางหน้าต่างทันที




“เร็วพี่ตี๋ ฉันได้ยินเหมือนเสียงผู้ใหญ่แผ่นตื่นแล้ว” กระด้งบอก




“เออ รีบอยู่นี่ไงวะ” ตี๋เล็กบอกก่อนจะปีนลงบันได้ด้วยความรวดเร็วและช่วยกันยกบันไดหนีไปทันที
















“มะรืนนี้ก็สงกรานต์แล้ว ทางตำบลของเราก็มีกิจกรรมมากมายนะครับ มีจัดการประกวดเทพีสงกรานต์ มีรดน้ำดำหัวผู้สูงอายุ มีการเล่นสงกรานต์ ก่อกองทราย แล้วก็มีการจัดงานวัด มีมหรสพและการแสดงอีกมากมายให้ชาวบ้านตำบลโคกดอกคูณได้สนุกสนานกัน” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆเมื่ออยู่ในที่ศาลาการประชุมของตำบล




“แล้วจะมีงานวัดทั้งสามวันเลยหรอพ่อกำนัน พวกวัยรุ่นมันไม่เมาแล้วยกพวกตีกันตายหรอ” ผู้ใหญ่แผ่นถามขึ้นมา




“เรื่องความปลอดภัยผมประสานงานกับเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วนะ ผู้ใหญ่ไม่ต้องกังวล” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังเพื่อให้คนอายุมากกว่าหลายๆคนคลายกังวลเกี่ยวกับเรื่องความปลอดภัยในงานของตำบล




“ได้ยินอย่างนี้ก็ค่อยเบาใจขึ้นมาหน่อย” ผู้ใหญ่บ้านหมู่สองพูดขึ้นมาก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ




“มีใครมีปัญหาข้องใจอยากจะถามอะไรอีกไหมครับ” ตี๋เล็กถามขึ้นมาอีกครั้ง




“อ้อ พ่อกำนัน ฉันว่าจะถามพ่อกำนันอยู่นานแล้วแต่ไม่ได้ถามสักที”




“มีอะไรหรอน้าผู้ใหญ่” ตี๋เล็กถามพร้อมกับมองผู้ใหญ่บ้านหมู่สิบสองด้วยความงุนงง




“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่สงสัยว่าที่ไปเรียนที่เมืองกรุง ทำไมถึงได้มาเป็นกำนันได้”




“อ๋อ เรื่องนี้เอง จริงๆแล้วผมจะมาเป็นกำนันของตำบลนี้แค่ปีเดียวเท่านั้นแหละ ระหว่างที่รอสอบเป็นเป็นนายอำเภอก็มาเป็นกำนันแทนพ่อก่อน จะได้เอาเวลาที่รอมาพัฒนาตำบลของเราด้วย” ตี๋เล็กตอบแล้วยิ้มให้คนอายุมากกว่า




“แล้วไม่คิดจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนบ้างหรอพ่อกำนัน” ผู้ใหญ่แผ่นถามขึ้นมา




“กำลังจะมีเป็นตัวเป็นตนครับลุงผู้ใหญ่” ตี๋เล็กบอก




“ถ้ายังไม่มีใครก็จีบลูกสาวลุงได้เลยนะพ่อกำนัน ลุงยกให้ฟรีๆทั้งสามคนเลย ไม่คิดเงินค่าสินสอดแม้แต่บาทเดียว” 




“ขอบคุณครับลุง งานนี้ผมขอบายดีกว่าครับ” ตี๋เล็กตอบด้วยความนอบน้อมแล้วยิ้มให้ผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า




“ถ้าไม่มีใครสงสัยอะไรแล้ว ผมก็ขอจบการประชุมของเราเลยก็แล้วกันนะครับ ลุงผู้ใหญ่หลายๆคนดูเหมือนจะมีธุระหลายอย่างต้องไปทำ” ตี๋เล็กบอกแล้วมองคนอายุมากกว่าหลายๆคนที่ทยอยเดินออกจากศาลา




“ทีเล็กซ์คะ” เสียงที่เรียกขึ้นมาทำให้ตี๋เล็กต้องหันไปมองตามเสียงด้วยความตกใจ แล้วต้องหน้าเจื่อนลงไปทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวสวยเซ็กซี่ใส่ชุดรัดรูปสีแดงสดมายืนที่หน้าศาลา




“ซานดร้า” ตี๋เล็กเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเครียดๆเมื่อเห็นว่าผู้ใหญ่แผ่นหันมามอง




“ใช่ไหมคุณนาย ทีเล็กซ์อะไรของคุณน่ะ” นำชัยถามพร้อมกับเดินขึ้นมาบนศาลา




“คนนี้แหละทีเล็กซ์แฟนฉัน” เสียงแหลมๆตอบกลับไป




“กำนันตี๋เล็กเนี่ยนะ มาทีลกทีเล็กซ์อะไร ถ้าใช่ก็เอาเงินค่ารถมา” นำชัยบอกพร้อมกับแบมือและยื่นไปตรงหน้าคนที่จ้างให้เขามาส่งที่นี่




“ฉันไม่มีเงินสดย่ะ ทีเล็กซ์คะ จ่ายค่ารถให้หน่อย” ซานดร้าบอกพร้อมกับเดินเข้าไปกอดแขนตี๋เล็กเอาไว้แน่น




“เอาเงินนี่ไปก็แล้วกัน ไม่ต้องทอน” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงเครียดๆพร้อมกับยื่นเงินให้นำชัย




“โห ให้ขนาดนี้เลยหรอ กำนันนี่ใจดีจัง ดีใจใช่ไหมล่ะได้เจอแฟนแล้ว งั้นผมไปแล้วนะไม่กวนแล้ว” นำชัยบอกก่อนจะรีบวิ่งลงไปจากศาลาทันทีก่อนที่กำนันตี๋เล็กจะเปลี่ยนใจเอาเงินทอน




“คุณมาที่นี่ทำไมซานดร้า” ตี๋เล็กถามห้วนๆด้วยความหงุดหงิด




“ก็มาหาคุณไงคะ พอเรียนจบแล้วคุณก็หายหน้ามาเลย ทำไมคนอย่างคุณถึงได้มาอยู่บ้านนอกกันดารแบบนี้ได้คะทีเล็กซ์” ซานดร้าถามเสียงแหลมด้วยความไม่พอใจ




“ที่นี่บ้านเกิดผมนะซานดร้า แล้วอีกอย่างมันก็ไม่ได้บ้านนอกหรือกันดารเหมือนที่คุณพูดด้วย”




“ไม่รู้ล่ะค่ะ ฉันมาหาคุณ ฉันจะมาอยู่กับคุณที่นี่” ซานดร้าบอกพร้อมกับซบใบหน้าที่เคลือบด้วยเครื่องสำอางราคาแพงลงไปที่แขนแกร่งของตี๋เล็ก ในขณะที่ตี๋เล็กได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความกลุ้มใจเพราะไม่รู้จะจัดการเรื่องนี้ยังไง
















“พี่หมูหยอง วันนี้พ่อบอกว่าอยากกินแกงสายบัว” หูกระจงบอกขณะที่กำลังเดินเข้ามาในตลาดสดกับพี่




“งั้นก็ซื้อปลาทูไปก็แล้วกัน เดี๋ยวสายบัวพี่จะไปเก็บเอาเอง ส่วนกะทิเดี๋ยวพี่จัดการสอยมะพร้าวมาให้กระจงขูดให้”




“ถ้างั้นก็ได้” กระจงบอกเสียงใสพร้อมกับเดินตามพี่ชายไปที่ร้านขายผักและปลาทู




“วันนี้เอาอะไรจ๊ะหมูหยอง” แม่ค้าถาม




“เอาปลาทูตัวกลางๆให้สักสามเข่งสิจ๊ะน้า” หมูหยองบอก




“ได้เลย เดี๋ยวน้าเลือกตัวสวยๆให้”




“พี่หมูหยอง นั่นมันพี่ตี๋เล็กนี่ แล้วผู้หญิงที่เดินกอดแขนพี่ตี๋เล็กมานั่นใครหรอ” หูกระจงถามพร้อมกับสะกิดผู้เป็นพี่ให้หันไปมองคนที่กำลังเดินเข้ามาในตลาด






“เมียเห็นอีก ซวยแล้วไอ้ตี๋เอ๊ย” ตี๋เล็กพูดกับตัวเองด้วยความกลุ้มใจเมื่อเห็นดวงตากลมโตที่กำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาเย็นชา




“พูดอะไรคะทีเล็กซ์” ซานดร้าถามด้วยความสงสัย




“ไม่ใช่เรื่องของคุณหรอกน่า เดินเองได้ไหม ทำไมต้องมาเกาะด้วยเนี่ย” ตี๋เล็กบอกด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาคนที่กำลังเลือกซื้อผักอยู่ที่ร้านขายผัก




“เอ่อ มาซื้อผักกันหรอวันนี้จะทำอะไรกิน หืม” ตี๋เล็กถามเมื่อเดินเข้ามาที่ร้านขายผักแล้ว แต่ก็ต้องนิ่งไปทันทีเมื่อเห็นแววตาเขียวปั้ดของหูกระจงที่มองมาที่เขา แล้วต้องรู้สึกชาไปทั้งตัวเมื่อน้องหมูหยองเมียรักของเขาไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะชำเลืองมามองเขา




“นี่ใครคะทีเล็กซ์ ท่าทางธรรมด๊าธรรมดา” ซานดร้าถาม




“จะธรรมดาหรือไม่ธรรมดาแล้วมันเกี่ยวอะไรกับป้าด้วย เก็บปากไว้แดงเพราะลิปติกอย่างเดียวดีกว่า” หูกระจงสวนกลับไปทันทีด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ต้องเงียบไปทันทีเมื่อผู้เป็นพี่เอื้อมมือมาจับแขนเอาไว้




“ไปกันเถอะพี่ซื้อผักเสร็จแล้ว” หมูหยองบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆพร้อมกับจูงแขนน้องชายออกไปจากร้านขายผักทันที




“หมูหยอง อย่าเพิ่งไป ฟังพี่ก่อน” ตี๋เล็กเรียกพร้อมกับเดินตามไปติดๆ




“ทีเล็กซ์คะ จะรีบเดินไปไหน รอฉันด้วยสิ ทำไมตลาดนี้มันสกปรกอย่างนี้เนี่ย” ซานดร้าพูดขึ้นมาพร้อมกับรีบวิ่งเข้าไปกอดแขนตี๋เล็กเอาไว้แน่น




“อ้าว คุณหมูหยอง คุณกระจง มาซื้อกับข้าวหรอครับ” ปลัดจีวรถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเมื่อเดินเข้ามาในตลาด




“จ้ะ แล้วคุณปลัดมาซื้ออะไรหรอ” หมูหยองถาม




“อ๋อ ว่าจะมาซื้อผลไม้ไปแช่ตู้เย็นที่บ้านพักน่ะครับ เมื่อเช้าเปิดตู้เย็นแล้วรู้สึกว่ามันโล่งๆ เลยจะหาอะไรไปแช่” ปลัดจีวรบอกแล้วยิ้มให้




“ถ้างั้นเดี๋ยวฉันช่วยเลือกให้ไหมจ๊ะ เมื่อกี๊เห็นร้านน้าทองมีผลไม้มาส่งหลายอย่างเลยนะ” หมูหยองถามเสียงใส




“จริงหรอครับ ถ้างั้นก็ดีเลยครับ ผมเลือกผลไม้ไม่เป็นซะด้วยสิ”




“ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ” หมูหยองบอกและเดินไปที่ร้านผลไม้พร้อมปลัดจีวรโดยที่มีหูกระจงเดินตามไปห่างๆ




“ไอ้ปลัดขิก” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจและมองหน้าระรื่นของไอ้ปลัดจีวรด้วยความโมโห




“อะไรของคุณคะทีเล็กซ์ ไปกันเถอะ ฉันร้อนจะตายอยู่แล้ว” ซานดร้าบอกด้วยความหงุดหงิด
















“หมูหยอง หมูหยองอยู่ไหม” ตี๋เล็กตะโกนเรียกเมื่อขับรถมาที่บ้านผู้ใหญ่แผ่นในตอนบ่าย




“อ้าว พี่กำนันนั่นเอง มาหาหมูหยองหรอจ๊ะ หมูหยองไม่อยู่หรอกจ้ะเห็นบอกว่าจะไปเก็บสายบัวกับคุณปลัด” ชบาบอกเสียงหวานแล้วยิ้มให้




“ไปเก็บที่ไหน” ตี๋เล็กถามด้วยความหงุดหงิด




“ที่สระในนาจ้ะ เห็นบอก...” ชบาบอกแล้วต้องทำหน้างงเมื่อเห็นว่าตี๋เล็กรีบขึ้นรถและขับออกไปทันทีด้วยความรวดเร็ว
















“ไอ้ปลัดขิก” ตี๋เล็กพูดด้วยความโมโหก่อนจะถอดรองเท้าและเดินลงไปในสระที่มีความลึกแค่เอว




“พอหรือยังครับคุณหมูหยอง” ปลัดจีวรถามในขณะที่ในมือกำลังถือตะกร้าใส่สายบัวที่มีอยู่เต็มตะกร้า




“คิดว่าคงจะพอแล้วจ้ะ ถ้าไม่รังเกียจเย็นนี้มากินข้าวเย็นด้วยกันนะ โอ๊ย” หมูหยองบอกแล้วต้องร้องขึ้นมาเมื่อเสียหลักล้ม โชคดีที่ปลัดจีวรคว้าตัวเขาเอาไว้ได้ทัน




“ไม่เป็นไรนะครับ ผมใจหายหมดเลย”




“ไม่เป็นไรจ้ะ ขอบคุณคุณปลัดมากนะจ๊ะที่ช่วย...”




“เมียข้าไม่เป็นอะไร แต่เอ็งนี่แหละจะเป็นไอ้ปลัดขิก” ตี๋เล็กพูดด้วยความโมโหและซัดหมัดเข้าใส่ใบหน้าของปลัดจีวรอย่างแรงจนอีกฝ่ายเสียหลักล้มลงไปในน้ำ ก่อนจะดึงตัวเมียรักเข้ามาหาตัวเองทันที




“ทำอะไรของพี่น่ะ ปล่อยนะ” หมูหยองพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจก่อนจะเข้าไปช่วยดึงปลัดจีวรให้ลุกขึ้นยืน




“คุณปลัดเป็นยังไงบ้าง” หมูหยองถามด้วยความเป็นห่วง




“ไม่เป็นไรครับ แค่ปากแตกนิดหน่อย”




“หมูหยองมาหาพี่เดี๋ยวนี้” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นว่าเมียตัวเองกำลังสนใจคนอื่นมากกว่าตัวเอง




“จะไปไหนก็ไปพี่ตี๋ แล้วไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก” หมูหยองบอกเสียงแข็งก่อนจะประคองปลัดจีวรขึ้นจากน้ำ




“หมูหยอง” ตี๋เล็กตะโกนเรียกอีกฝ่ายด้วยความโมโหแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้หันกลับมาสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย
















ก๊อก ก๊อก ก๊อก




“หมูหยองเปิดหน้าต่างให้พี่เดี๋ยวนี้นะ” เสียงเคาะหน้าต่างกับเสียงเรียกที่ดังขึ้นมาทำให้หมูหยองต้องเอาหมอนมาปิดหูตัวเองเอาไว้ทันที แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงอยู่ดี




“หมูหยองอยากให้ลุงผู้ใหญ่มาเห็นพี่แล้วเอาปืนมายิงพี่ตายใช่ไหม”




“เมียจ๋า เปิดหน้าต่างให้พี่ก่อน เรื่องวันนี้พี่อธิบายได้”




“เขาไม่เปิดก็ลงมาเถอะพี่ ฉันกลัวพี่จะได้กินลูกปืนแทนหมูหยอง”




“ให้มันตายไปเลยก็ดีเหมือนกันไอ้ด้ง มีเมียเมียก็ไม่รัก”




“พี่เลิกคร่ำครวญแล้วลงมาได้แล้ว ถ้าพี่ไม่ลงมาฉันจะทิ้งพี่ไว้แล้วนะ”




“หมูหยองจ๋า เปิดหน้าต่างให้พี่ก่อนนะคนดี ฟังพี่พูดก่อน พูดจบแล้วพี่จะไป”




แอ๊ด!




“มีอะไรก็พูดมาแล้วรีบไปซะ ฉันรำคาญพี่เต็มทนแล้ว” หมูหยองพูดเมื่อเปิดหน้าต่างออกมาแล้ว




“พี่ขอเข้าไปพูดข้างในนะ” ตี๋เล็กบอกก่อนจะปีนหน้าต่างเข้าไปในห้องทันทีโดยไม่ต้องรออนุญาต




“มีอะไรจะพูดก็พูดมาให้จบ” หมูหยองบอกด้วยน้ำเสียงห้วนๆ




“โกรธพี่หรอ” ตี๋เล็กถามพร้อมกับทิ้งตัวลงไปนอนบนที่นอนและดึงผ้ามาห่ม




“ถ้าจะมาถามแค่นี้ก็กลับไปได้แล้ว พี่ตี๋ ลุกออกมาจากที่นอนฉันเดี๋ยวนี้นะ” หมูหยองพูดพร้อมกับเข้าไปดึงตี๋เล็กออกมาจากเตียงของตัวเองแต่กลับถูกดึงล้มลงไปนอนบนเตียง




“ปล่อยนะ” ตี๋เล็กบอกพร้อมกับพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขนแกร่งที่กำลังกอดรัดเขาเอาไว้แน่น




“โกรธพี่หรอเมีย แล้วคิดว่าพี่ไม่โกรธหรอที่เห็นเมียตัวเองไปจู๋จี๋อยู่กับไอ้ปลัดขิกนั่น” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังและกอดรัดร่างเพรียวบางแน่นกว่าเดิมเพื่อให้อีกฝ่ายหยุดดิ้น




“เรื่องของฉัน”




“ตอบแบบนี้เห็นทีพรุ่งนี้เมียพี่ตี๋เล็กจะไม่มีแรงลุกออกจากที่นอนแน่” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาก่อนจะพลิกตัวขึ้นไปทาบทับร่างเพรียวบางเอาไว้




“ปล่อยฉันนะพี่ตี๋ จะมาวุ่นวายกับฉันทำไมอีก ไปนอนกอดเมียพี่โน่น” หมูหยองพูดขึ้นมาด้วยความน้อยใจและหันหน้าไปทางอื่นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นน้ำตาของตัวเอง อุตส่าห์หยุดร้องไห้แล้ว แต่เขาก็ร้องไห้เพราะเรื่องนี้อีกจนได้




“เมียพี่อยู่นี่ไง กอดอยู่นี่ไง”




“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน เลิกแกล้งฉันสักทีได้ไหม”




“รักจะเป็นจะตายขนาดนี้ถ้าเลิกยุ่งพี่คงขาดใจตายแน่ สงกรานต์นี้พ่อพี่จะยกขันหมากมาสู่ขอหมูหยองให้พี่ พี่ไม่ได้แกล้ง พี่จริงจังมากกว่าที่เมียคิดซะอีก”




“เลิกปากหวานกับฉันได้แล้ว กลับไปได้...” ยังไม่ทันได้พูดจบหมูหยองก็ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงไปในลำคอเมื่อริมฝีปากถูกปิดด้วยริมฝีปากร้อนที่ทำให้เขารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่างกาย




ก๊อก! ก๊อก! 




“หมูหยองเอ้ย หลับหรือยังลูก เปิดประตูให้พ่อหน่อย” เสียงเรียกที่ดังอยู่ที่หน้าประตูห้องทำให้หมูหยองรีบผลักคนที่นอนทาบทับตัวเองออกทันที




“พี่ตี๋ ลุกขึ้นไปหลบก่อน พ่อมา” หมูหยองกระซิบบอกเบาๆด้วยความร้อนใจ




“หมูหยองลูก เปิดประตูให้พ่อหน่อย”




“พี่ตี๋ลุกขึ้นมา” หมูหยองพูดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นนั่ง




“พี่ไม่หลบไปไหนทั้งนั้นแหละ ในเมื่อพี่แอบปีนขึ้นมา พี่ทำผิดจริงๆถ้าจะโดนยิงตายก็สมควรแล้ว” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ




“ไปหลบก่อนเร็วพี่ตี๋”




“ถ้างั้นคืนนี้ต้องให้พี่กินจนกว่าพี่จะพอ” ตี๋เล็กต่อรองแล้วต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นเมียรักพยักหน้า เขาลุกขึ้นไปหลบในตู้เสื้อผ้าตามที่อีกฝ่ายบอกทันที




“มีอะไรจ๊ะพ่อ” หมูหยองถามพร้อมกับทำท่าทางงัวเงีย




“พ่อเรียกตั้งนานทำไมถึงเพิ่งมาเปิดประตู” ผู้ใหญ่แผ่นถามพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องของลูกชายและมองสำรวจรอบๆห้องด้วยแววตาครุ่นคิด




“ก็ฉันนอนหลับไปแล้ว ว่าแต่พ่อมีอะไรหรือเปล่า”




“พ่อได้ยินเสียงเหมือนลูกคุยกับใครอยู่ในห้อง”




“ฉันไม่ได้คุยกับใครสักหน่อย นอนหลับไปแล้วด้วย พ่อหูแว่วไปเองหรือเปล่าจ๊ะ” หมูหยองถามพร้อมกับมองผู้เป็นพ่อที่เดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าด้วยความลุ้นระทึก




“สงสัยพ่อจะหูแว่วไปเอง คราวหลังก็ปิดตู้เสื้อผ้าให้มันสนิทหน่อยนะลูกเดี๋ยวพวกจิ้งจง พวกแมลงสาบมันจะเข้าไปได้” ผู้ใหญ่แผ่นบอกพร้อมกับปิดตู้เสื้อผ้าที่เปิดแง้มเอาไว้ให้เข้าที่




“ถ้างั้นพ่อไม่กวนแล้วล่ะ นอนต่อเถอะลูก พรุ่งนี้ต้องไปเตรียมงานสงกรานต์ช่วยพ่ออีก” ผู้ใหญ่แผ่นบอกก่อนจะเดินออกไปจากห้องของลูกชายคนโต




“ออกมาได้แล้ว แล้วก็กลับไปได้แล้ว” หมูหยองบอกเสียงเบาเมื่อเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า




“หืม ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับพี่ก่อนสิ” ตี๋เล็กบอกก่อนจะเข้าไปกอดคนที่ทำท่าจะวิ่งหนีเขา และพากันล้มลงไปนอนบนที่นอนอีกครั้งและจัดการถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็ว




“ไปทำกับเมียพี่สิ จะมาทำกับฉันทำไม ฉันไม่ใช่เมียพี่... พี่ตี๋... เจ็บ” หมูหยองบอกแล้วต้องน้ำตาคลอทันทีเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบที่ส่วนล่าง




“ทำแบบนี้ถ้ายังบอกว่าไม่ใช่เมียพี่อีกพี่จะทำให้เมียไม่มีแรงลุกไปไหนเป็นอาทิตย์เลย ไม่เชื่อก็ลองพูดสิว่าไม่ใช่เมียพี่” ตี๋เล็กพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะโน้มตัวลงไปจูบซับน้ำตาให้และกอดร่างที่สั่นเทาเอาไว้แน่น เขารู้ว่าทำแบบนี้เมียรักของเขาต้องเจ็บ แต่เขาก็แค่อยากลงโทษเด็กปากดีเท่านั้นเอง




“ถ้าฉันเป็นเมียพี่แล้วผู้หญิงสวยที่เดินควงแขนพี่เขาเป็นอะไรกับพี่ล่ะ”




“เพื่อนพี่”




“โกหก”




“ไม่ได้โกหก เพื่อนจริงๆ”




“ไม่เชื่อ”




“คืนนี้พี่จะทำให้เมียเชื่อเอง”
















“จะไปแล้วหรอพี่ตี๋” หมูหยองถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียเมื่อเห็นคนที่นอนกอดตัวเองอยู่ลุกขึ้นจากเตียง




“อืม ตีสามแล้ว เช้านี้พี่มีงานหลายอย่างต้องทำ หมูหยองนอนต่อเถอะเดี๋ยวพี่จะส่งคนไปช่วยลุงผู้ใหญ่จัดงานสงกรานต์ที่หมู่บ้านเอง หมูหยองไม่ต้องไปหรอก นอนพักผ่อนเถอะ” ตี๋เล็กพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาใส่




“แล้วคืนนี้...”




“คืนนี้พี่ไม่ได้มานะ ทนคิดถึงพี่ก่อนสักคืนนะ” ตี๋เล็กบอกพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปจูบเบาๆที่หน้าผากมนของเมียรัก ความจริงแล้วเขาไม่อยากห่างน้องหมูหยองเมียรักของเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว แต่เพราะหน้าที่การงานและความเหมาะสมต่างๆที่ทำให้เขาไม่สามารถทำตามใจตัวเองได้




“ใครคิดถึงพี่ล่ะ อย่าหลงตัวเอง” หมูหยองบอกก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้




“วันนี้อาจไม่เจอกันทั้งวัน คิดถึงจัง แล้วเจอกันมะรืนนี้นะ” ตี๋เล็กบอกก่อนจะลูบแก้มสีระเรื่อเบาๆด้วยความเอ็นดูก่อนจะปีนออกจากห้องไป
















“ไอ้ตี๋เล็ก เอ็งแน่ใจนะว่าพ่อกับแม่จะไม่โดนแหกหน้ากลับมา” ผู้เป็นพ่อถามด้วยความลังเล




“ผมก็ไม่ค่อยมันใจหรอกพ่อ แต่ก็อยากลองเสี่ยงดู” ตี๋เล็กบอก




“อ้าว แล้วอย่างนี้จะดีหรอลูก แม่ว่า...”




“ดีสิแม่ ผมอยากได้น้องหมูหยองลูกลุงผู้ใหญ่มาเป็นเมียใจจะขาดอยู่แล้ว” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง




“ผมว่าไปขอให้พี่ตี๋เถอะ ตั้งแต่รู้จักพี่ตี๋มายังไม่เคยเห็นพี่ตี๋จริงจังอยากจะได้เมียมากขนาดนี้มาก่อนเลย” กระด้งพูดขึ้นมา




“เห็นไหม ไอ้ด้งมันยังรู้เลยว่าผมอยากได้เมียมากขนาดไหน” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาอีกคน




“เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ถ้าขอดีๆแล้วไม่ยอมยกให้ พ่อจะให้คนช่วยฉุดเมียไปให้เอ็ง” ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นมาแล้วยิ้มให้ลูกชายของตัวเอง
















‘วันนี้เป็นวันสงกรานต์ หนุ่มสาวชาวบ้าน...’




เสียงเพลงจากวิทยุกระจายเสียงที่ดังไปทั่วทั้งตำบล ทำให้บรรยากาศในวันแรกของประเพณีสงกรานต์เต็มไปด้วยความสนุกสนานครื้นเอง หนุ่มสาวหลายๆคนต่างพากันเล่นน้ำ ประแป้ง และช่วยกันก่อกองทรายท่าท่างดูมีความสุข ตรงกันข้ามกับกำนันของตำบนโคกดอกคูณที่นั่งทำหน้าบึ้งอยู่ในศาลาและมองดูเมียรักของตัวเองที่กำลังถูกรุมล้อมสาดน้ำ ประแป้ง ด้วยความไม่พอใจ




“ไหนเอ็งบอกว่าผู้ใหญ่แผ่นหวงลูกนักหนาไง ทำไมถึงได้ปล่อยให้ลูกมาเล่นน้ำแบบนี้” ตี๋เล็กถามลูกน้องของตัวเอง




“อ้าวพี่ หวงก็ส่วนหวง วันนี้วันสงกรานต์แกก็ต้องปล่อยให้ลูกแกได้เล่นสนุกบ้างสิ” กระด้งบอก




“โว้ย หงุดหงิดว่ะ” ตี๋เล็กโวยวายขึ้นมา




“ทีเล็กซ์คะ ไปเล่นน้ำกันไหมคะ น่าสนุกดีจังเลย” ซานดร้าบอกพร้อมกับเดินเข้ามากอดแขนตี๋เล็ก




“แดดมันร้อนน่ะซานดร้า” ตี๋เล็กบอกแล้วต้องหน้าตึงขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่ามีไอ้หนุ่มหน้าอ่อนคนหนึ่งแกล้งทำเป็นเมาและเซเข้าไปกอดเมียรักเขา




“อย่าอยู่เลยเอ็ง"




“อ้าว ไหนคุณบอกว่าแดดร้อนไงคะทีเล็กซ์” ซานดร้าตะโกนถามพร้อมกับวิ่งตามตี๋เล็กไปทันที




“หมูหยองมาเล่นกับพี่นี่มา” ตี๋เล็กพูดห้วนๆพร้อมกับดึงคนที่กำลังถูกรุมล้อมให้เข้ามาหาตัวเอง




“อ้าวพี่ตี๋ ไหนบอกว่าจะไม่เล่นน้ำไงล่ะ” หมูหยองถามและพยายามกระพริบตาถี่เมื่อรู้สึกแสบตา




“แป้งเข้าตาหรอ มานี่พี่ดูให้” ตี่เล็กบอกพร้อมกับใช้มือเขี่ยแป้งออกจากแพขนตาหนาของหมูหยองและเป่าเบาๆเพื่อให้ฝุ่นแป้งที่เข้าตาหลุดออกมา




“ทีเล็กซ์คะ” ซานดร้าเรียกพร้อมกับเดินเข้ามากอดแขนตี๋เล็ก




“พอแล้ว หายแสบแล้ว” หมูหยองบอกด้วยน้ำเสียงห้วนๆก่อนจะเดินกลับไปเล่นน้ำต่อ




“คุณหมูหยองครับ ไปก่อกองทรายกันนะครับ” เสียงที่พูดขึ้นมาทำให้ตี๋เล็กหันไปมองทันทีแล้วต้องหน้าตึงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไอ้ปลัดจีวรกำลังชวนเมียเขาไปก่อกองทราย




“ก็ได้ครับ” หมูหยองตอบรับแล้วเดินตามปลัดจีวรตรงไปที่ลานก่อกองทรายที่มีเด็กและหนุ่มสาวหลายๆคู่กำลังก่อกองทรายกันอยู่




“เด็กนั่นดูฮ็อตจังเลยนะคะ เห็นมีคนมองตามตาละห้อยเต็มไปหมด ก็แค่เด็กธรรมดาแท้ๆ” ซานดร้าพูดขึ้นมาก่อนจะเบะปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดให้หมูหยอง




“เดินเองได้ไหมซานดร้า” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดและเอาแขนของซานดร้าออกจากแขนของตัวเอง แล้วต้องยิ้มออกมาเมื่อเสียงตามสายประกาศว่าถึงเวลารดน้ำดำหัวผู้อาวุโสแล้ว




‘ขอเชิญพ่อแม่พี่น้องชาวตำบลโคกดอกคูณมาร่วมกันรดน้ำดำหัวผู้อาวุโสที่ลานวัดโคกดอกคูณในตอนนี้ด้วยค่ะ’




ตี๋เล็กมองพิธีรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่ที่กำลังดำเนินไปเรื่อยๆพร้อมกับมองไปอีกทางด้านหนึ่งเพื่อรอบางอย่างอย่างใจจดใจจ่อ




“ไอ้ตี๋ เอ็งแน่ใจนะว่างานนี้ไม่มีเลือดสาด” จ่าหย่อนเดินเข้ามาถามเพื่อน




“ไม่แน่ใจว่ะ ถ้าเอ็งเห็นท่าไม่ดีเอ็งเข้าชาร์จได้ทันทีเลยนะไอ้หย่อน” ตี๋เล็กบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง




“โว้ยไอ้ตี๋เล็ก เอ็งเป็นถึงว่าที่นายอำเภอนะโว้ย จะมาตายเพราะลูกปืนพ่อตาเนี่ยนะ โชคดีว่ะที่ฉันชอบลูกชายคนเล็กที่เขาไม่ค่อยหวงเท่าไหร่” จ่าหย่อนพูดขึ้นมา




“โห่ ฮี๊ โห่ ฮี๊ โห่ ฮี๊ โห่ ฮี๊ โห่ ฮี๊ โห่ ฮิ๊ว...”




เสียงขบวนแห่ที่ดังขึ้นมาทำให้ทุกคนที่กำลังร่วมกิจกรรมอยู่ในลานวัดต้องหันไปมองด้วยความสนใจ แล้วต่างพากันฮือฮาเมื่อเห็นว่าเป็นขบวนขันหมาก




“ขันหมากใครน่ะ”




“ขบวนใหญ่ซะด้วย”




“นั่นมันกำนันคนเก่า พ่อของกำนันตี๋เล็กนี่”




“จะมาขอใครล่ะ”




“โอ๊ย อิจฉา”




“ใครมันเป็นผู้โชคดีวะเนี่ย”




เมื่อขบวนขันหมากเข้ามาถึงลานวัดแล้วทุกคนต่างพากันเงียบสนิทเมื่อพ่อแม่ของเจ้าบ่าวยกขบวนขันหมากไปหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ใหญ่แผ่น ผู้ใหญ่บ้านหมู่เจ็ด




“คืออย่างนี้นะพี่แผ่น” แม่ของฝ่ายเจ้าบ่าวพูดขึ้นมาและนิ่งไปเมื่อเห็นแววตาเรียบๆของอีกฝ่าย




“คืออย่างนี้นะ วันนี้เป็นวันมงคล เหมาะสำหรับที่จะทำอะไรที่เป็นมงคลในวันนี้ ฉันนายใหญ่ พ่อของกำนันตี๋เล็กอยากจะมาเจรจาสู่ขอลูกชายคนโตของผู้ใหญ่ให้ไปเป็นมิ่งขวัญในชีวิตของตี๋เล็กมัน” พ่อของฝ่ายเจ้าบ่าวพูดแล้วนิ่งไปเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบและไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ ก่อนจะพูดต่อไปว่า




“สินสอดทองหมั้นที่เตรียมมาในวันนี้ก็มีเงินสดจำนวนสิบเก้าล้านบาท ทองคำหนักสิบเก้าบาท โฉนดที่ดินห้าสิบไร่ บ้านหนึ่งหลัง รถยนต์สองคัน แล้วก็หุ้นในกิจการในเครือของเราอีกสิบเปอร์เซ็น” พ่อฝ่ายเจ้าบ่าวพูดขึ้นมาพร้อมกับพยักหน้าให้คนเอาสินสอดทั้งหมดไปวางไว้ตรงหน้าผู้ใหญ่แผ่น




“ถ้าผู้ใหญ่ไม่ขัดข้อง...”




“นี่มันอะไรกัน” เสียงแหลมๆของซานดร้าพูดดังขึ้นมาทำให้ทุกคนต้องหันไปมองซานดร้าที่กำลังกอดแขนตี๋เล็กด้วยความสนใจ




“คุณจะขอใครแต่งงานคะทีเล็กซ์ แล้วฉันล่ะ ฉันอุตส่าห์ตามคุณมาลำบากลำบนที่นี่”




“ซานดร้า ผมกับคุณเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย คุณเป็นแค่เพื่อนของผมนะ” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังและแกะมือเล็กๆออกจากแขนของตัวเอง




“ทีเล็กซ์คะ คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง ฉัน...”




เอี๊ยดดดดดดด!




“ซานดร้า” เสียงที่เรียกขึ้นมาทำให้ทุกคนต้องหันไปมองด้วยความสนใจแล้วก็เห็นว่าเป็นผู้ชายหน้าตาคมเข้มคนหนึ่งที่เดินลงมาจากรถรับจ้าง




“ขุนทอง คุณมาที่นี่ได้ยังไง” ซานดร้าพูดขึ้นมาด้วยความตกใจ




“ตี๋เล็กบอกให้ผมมา หนีมาอยู่ซะไกลเลยนะที่รัก”




“ตกลงใช่ตี๋เล็กนี้ใช่ไหม ถ้าใช่ก็จ่ายค่ารถมา” นำชัยพูดเมื่อเปิดประตูลงมาจากรถและแบมือยื่นไปตรงหน้าขุนทองผู้โดยสารของตนเอง




“เอานี่ไป แล้วไม่ต้องพาใครมาหาฉันอีก” ตี๋เล็กบอกพร้อมกับยื่นเงินหลายใบให้นำชัย




“โห ให้ขนาดนี้เลยหรอ สาบานได้ว่าผมจะไม่พาใครมาหากำนันอีกตลอดชีวิต” นำชัยบอกพร้อมกับมองเงินจำนวนมากในมือตัวเองด้วยดวงตาลุกวาว ก่อนจะรีบขึ้นรถและขับออกไปด้วยความรวดเร็วเพราะกลัวกำนันตี๋เล็กจะเปลี่ยนใจเอาเงินคืน




“เอาเมียคุณไปเคลียกันที่อื่นไป ตอนนี้ผมกำลังขอเมียอยู่” ตี๋เล็กบอกขุนทองด้วยน้ำเสียงจริงจังและมองซานดร้าที่หน้าเจื่อนลงไปจนแทบไม่มีสีเลือดอย่างไม่ค่อยใส่ใจเท่าใดนัก




“เอาล่ะจ้ะ เรื่องแม่ซานดร้าอะไรนี่ก็จบไปแล้ว ถ้าผู้ใหญ่ไม่ขัดข้องอะไร...”




“ลูกเขยหรือลูกสะใภ้ฉันจะเป็นใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ไอ้ตี๋เล็ก” ผู้ใหญ่แผ่นพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเด็ดขาดจนทำให้คนฟังต้องใจหายไปตามๆกัน




“ทำไมล่ะลุงผู้ใหญ่ ฉันรักหมูหยองมากนะ” ตี๋เล็กแย้งขึ้นมาทันทีด้วยความร้อนใจพร้อมกับตรงเข้าไปคุกเข้าตรงหน้าคนอายุมากกว่า




“เอ็งจำไม่ได้หรอว่าเมื่อก่อนนี้เอ็งทำอะไรกับลูกชายข้าเอาไว้บ้าง” ผู้ใหญ่แผ่นถามพร้อมกับมองตี๋เล็กด้วยแววตาดุๆ




“เมื่อก่อนนี้ฉันอาจจะชอบแกล้งหมูหยองตามประสาเด็ก แต่ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก ยังไม่ทันได้คิดอะไรให้ดีซะก่อน แต่ตอนนี้ฉันกล้าสาบานได้เลยว่าฉันไม่เคยรักใครเท่าหมูหยองลูกลุงผู้ใหญ่มาก่อนเลย” ตี๋เล็กบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง




“เอ็งอาจจะบอกว่าเรื่องมันผ่านมานานมากแล้ว แต่สำหรับหัวอกคนเป็นพ่ออย่างข้า ไม่เคยมีวันลืมว่าเอ็งทำอะไรไว้บ้าง เอ็งถีบลูกชายข้าตกน้ำเกือบจมน้ำตาย แกล้งให้ลูกชายข้าอยู่ในฝูงหมาจรจัดข้างถนน ถ้าลูกชายข้าถูกหมากัดตายเอ็งรับผิดชอบไหวไหม เอ็งเอาตะขาบไปปล่อยไว้ในกระเป๋านักเรียนลูกชายข้า เอ็งรู้ไหมว่าลูกชายข้าแพ้ตะขาบ รู้ไหมว่าข้าต้องร้อนใจแค่ไหนตอนไปเฝ้าลูกที่โรงพยาบาล ที่ข้าต้องหวงลูกข้าอย่างกับไข่ในหินทุกวันนี้เพราะใครถ้าไม่ใช่เพราะเอ็ง ไอ้ตี๋เล็ก” ผู้ใหญ่แผ่นพูดขึ้นมาด้วยความโมโหพร้อมกับชี้หน้าตี๋เล็ก




“ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าจะกลับไปแก้เรื่องที่ตัวเองทำเมื่อครั้งนั้นได้ยังไง ทำได้เพียงแค่จะดูแลหมูหยองให้ดีที่สุดและรักหมูหยองมากกว่าชีวิตตัวเอง” ตี๋เล็กบอกด้วยความรู้สึกผิด เขาจำไม่ได้หรอกว่าตอนเป็นเด็กเขาทำอะไรไว้บ้าง เขาไม่รู้หรอกว่าเขาซนแค่ไหน และไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ทำจะมีผลกับใครยังไง




“ข้าไม่ยกลูกให้เอ็ง เอาสินสอดเอ็งกลับไปซะ” ผู้ใหญ่แผ่นบอกด้วยน้ำเสียงห้วนๆพร้อมกับลุกขึ้นเพื่อจะเดินหนี




“พ่อจ๊ะ” หมูหยองเรียกพร้อมกับเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาหาผู้เป็นพ่อหลังจากที่ยืนดูเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่นานแล้ว




“กลับบ้านกับพ่อ” ผู้ใหญ่แผ่นบอกลูกชายคนโตด้วยน้ำเสียงห้วนๆ




“ตอนนี้พี่ตี๋เล็กก็สำนึกผิดแล้วนะจ๊ะพ่อ เมื่อก่อนนี้พี่เขายังเด็กอาจทำอะไรโดยไม่คิด ตอนนี้พี่เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆนะจ๊ะพ่อ” หมูหยองบอกพร้อมกับมองคนที่นั่งคอตกอยู่กับพื้นด้วยความเห็นใจ




“ยังไงมันก็ชั่วในสายตาพ่ออยู่ดี พ่อจะไม่มีวันยกลูกให้คนอย่างมันเด็ดขาด” ผู้ใหญ่แผ่นบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง




“แต่ฉันรักเขานะจ๊ะพ่อ ฉันไม่รู้ว่าฉันรักเขาตอนไหน อาจจะตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้วก็ได้ พ่อไม่เห็นหรอว่าฉันยอมให้พี่ตี๋เล็กแกล้งฉันได้แค่คนเดียว ส่วนคนอื่นฉันก็เอาคืนซะเกือบตายเหมือนกัน” หมูหยองบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังและมองสบตาคมของตี๋เล็กที่กำลังมองมาที่เขา




“ลูกหมายความว่ายังไงหมูหยอง”




“ฉันแค่อยากให้พ่อมองพี่ตี๋เล็กในแบบที่เป็นทุกวันนี้บ้าง เรื่องในอดีตมันผ่านมาแล้วก็แล้วไปเถอะจ้ะพ่อ” หมูหยองบอกก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ




“ยกหมูหยองให้ฉันเถอะลุงผู้ใหญ่ ฉันสัญญาว่าฉันจะทำทุกอย่างให้หมูหยองมีความสุขที่สุด” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงวิงวอน




“ว่าไงล่ะหมูหยอง ลูกจะให้พ่อยกลูกให้มันไหม” ผู้ใหญ่แผ่นถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงไปกว่าเดิมเล็กน้อย




“ยกให้เถอะจ้ะพ่อ ถ้าพ่อไม่ยกให้ฉันคงจะต้องโดนฉุดแน่ๆ” หมูหยองบอก




“ถ้างั้นยกให้ก็ได้ แต่เอาสินสอดทั้งหมดของเอ็งกลับคืนไป ข้าไม่ได้ยากจนถึงกับต้องขายลูกกิน บ้านข้ารวยมากพออยู่แล้ว” ผู้ใหญ่แผ่นบอกแล้วยิ้มออกมาเมื่อลูกชายคนโตเข้ามากอดตนเอง




“พ่อตามใจลูกเพราะพ่ออยากให้ลูกมีความสุขที่สุด” ผู้ใหญ่แผ่นบอกลูกชายของตัวเองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน




“ฉันรักพ่อมากที่สุดเลย” หมูหยองบอกแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตันใจกับความรักของผู้เป็นพ่อ เขาไม่เคยรู้เลยว่าทำไมผู้เป็นพ่อถึงได้หวงเขายิ่งกว่าไข่ในหิน จนได้มารู้ความในใจจากปากผู้เป็นพ่อในวันนี้




“ฮิ๊ว ในที่สุดก็จบด้วยดี” เสียงชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาก่อนจะตามมาด้วยเสียงโห่ร้องดีใจของทุกคน




“อ้อ ไอ้ตี๋ ถ้าไม่จำเป็นเอ็งหยุดปีนได้แล้ว เดี๋ยวได้ตกลงไปคอหักตายสักวัน ถ้าเข้าบ้านข้าให้เข้าทางบันไดดีๆ” ผู้ใหญ่แผ่นพูดขึ้นมาก่อนจะเดินออกไปและปล่อยให้ลูกชายยืนอึ้งกับคำพูดของตัวเอง




“พ่อรู้หรอ” หมูหยองพูดขึ้นมา




“คงรู้แหละมั้ง ทั้งคืนจนถึงเช้าขนาดนั้น” ตี๋เล็กกระซิบบอกเบาๆเมื่อลุกขึ้นมาหาเมียรักที่ยืนทำหน้าเหวออยู่และกดจมูกลงไปหอมแก้มนิ่มๆของอีกฝ่ายฟอดใหญ่เพราะอดทนกับความน่ารักไม่ไหว 




“พี่ตี๋เล็ก” หมูหยองเรียกด้วยความไม่พอใจพร้อมกับฟาดลงไปที่ต้นแขนของตี๋เล็กอย่างแรงก่อนจะเดินหนีไปเพราะอายสายตาของหลายๆคนที่มองมา
















“หมูหยอง พี่มีเรื่องจะคุยด้วยสักหน่อย” ชบาบอกเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของหมูหยอง




“มีอะไรหรอพี่ชบา ฉันมีเวลาคุยกับพี่ไม่นานนักหรอกนะเดี๋ยวพี่ตี๋เล็กก็จะมารับแล้ว” หมูหมองบอกพร้อมกับมองแม่เลี้ยงของตัวเองด้วยความระแวง




“พี่อุตส่าห์แต่งงานกับพี่ผู้ใหญ่เพื่อจะได้เข้ามาอยู่ใกล้ๆหมูหยอง ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ทำไมถึงไม่มองพี่บ้าง ทำไมถึงได้ยอมไปเป็นเมีย...” ชบาพูดขึ้นมาพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร




“ฉันบอกพี่ไปตั้งนานแล้วว่าฉันไม่เคยรู้สึกอะไรกับพี่เลย อีกอย่างตอนนี้ฉันก็เป็น... เป็นเมียพี่ตี๋เล็กไปแล้ว ฉันให้อะไรที่พี่ต้องการไม่ได้หรอก” หมูหยองบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะเดินออกจากห้องนอนของตัวเองและทิ้งให้อีกฝ่ายร้องไห้อยู่ในนั้น เขาได้แต่หวังว่าอีกไม่นานชบาจะตัดใจจากเขาได้และเปิดใจรักพ่อของเขาจริงๆสักที
















“พี่ตี๋เล็ก ทำไมถึงได้จัดงานวัดล่ะ” หมูหยองถามเมื่อเดินเข้าไปในงานวัด




“ไม่รู้สิ พี่จำได้แค่ว่าตอนเด็กๆตอนที่หมูหยองมางานวัดกับพี่ ตอนนั้นพี่ทิ้งหมูหยองเอาไว้แล้วไม่ได้สนใจอะไรอีกเลย พอมาคิดดูอีกทีถ้าย้อนเวลากลับไปได้พี่จะทำแบบนี้” ตี๋เล็กบอกก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเล็กๆและเดินไปพร้อมกัน




“พี่นี่มีความผิดติดตัวหลายอย่างเลยนะ” หมูหยองพูดแล้วหัวเราะออกมา




“คุณหมูหยองครับ”




“คุณปลัด” หมูหยองเรียกอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ




“ยินดีด้วยนะครับ วันแต่งงานคุณผมคงไม่ได้ไปร่วมยินดีด้วย” ปลัดจีวรบอกพร้อมกับเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาของตัวเองและพูดต่อไปว่า




“ผมขอย้ายไปเป็นปลัดที่จังหวัดอื่นแล้วครับ ยังไงผมก็ขอแสดงความยินดีกับคุณทั้งสองคนไว้ล่วงหน้าเลยก็แล้วกันนะครับ ผมจะไม่ลืมว่าคุณขาว เอ๊ย เนียน เอ่อ...”




“จะไปก็รีบไปก่อนที่เอ็งจะถูกควักลูกตาออกมาเหยียบเล่นตรงนี้” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ




“ถ้างั้นผมไปแล้วนะครับ ยินดีกับนายอำเภอคนใหม่ด้วย ลาแล้วครับคุณหมูหยอง” ปลัดจีวรบอกก่อนจะรีบเดินหนีไปทันที




“อะไรของเขาน่ะพี่ตี๋เล็ก อะไรขาวอะไรเนียนหรอ” หมูหยองถามขึ้นมาด้วยความสงสัย




“ช่างมันเถอะ ถือซะว่าทำทานก็แล้วกัน ได้แค่มองแต่ไม่ได้กิน” ตี๋เล็กบอกก่อนจะกอดคอเมียรักตรงไปที่ร้านขายลูกชิ้น




แว้นๆ




บรืนนน!




“เสียงไอ้พวกเด็กแว้นแน่ๆเลย” หมูหยองพูดขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงมอเตอร์ไซด์ดังขึ้นมา




“ช่างมันเถอะ อาจจะเป็นเด็กแว้นไฮโซ ขี่มอไซด์คันละหลายๆแสนก็ได้ ถือซะว่าเป็นค่าบันไดก็แล้วกัน” ตี๋เล็กพูดขึ้นมาแล้วหัวเราะออกมาเมื่อพอจะรู้ว่าเด็กแว้นที่หมูหยองพูดถึงเป็นใคร




“พี่ตี๋ เดี๋ยวไปส่งฉันเร็วหน่อยนะ เมี่อกี๊พ่อส่งข้อความมาบอกว่าพาพี่ชบาไปเที่ยวเมืองนอกอีกแล้ว เห็นบอกว่ากลับมาคราวนี้จะเอาน้องมาฝากด้วย ฉันว่าคงจะไปนานแน่ๆล่ะคราวนี้” หมูหยองบอก




“งั้นก็ดีสิ กลับตอนนี้เลยไหมล่ะพี่หิวจะตายอยู่แล้ว ไม่ได้กินหมูหยองตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”




“งั้นก็กินซะให้อิ่มเลย ถ้าไม่พอฉันจะซื้อให้อีกไอ้ตี๋หื่น” หมูหยองพูดพร้อมกับยัดหมูหยองคำโตเข้าปากตี๋เล็กด้วยความหมั่นใส้ ก่อนจะเดินหนีไป




“รอพี่ก่อน หมูหยองอันนี้มันไม่อร่อยเท่าเมียพี่นี่นา”




“ฉันไม่พูดกับพี่แล้วกินไปเลยหมูหยองน่ะ เห็นบอกว่าชอบกินมากไม่ใช่หรอ ฉันซื้อมาให้พี่ห่อใหญ่เลยนะ อ่ะ เอาไป” หมูหยองบอกพร้อมกับยัดหมูหยองถุงใหญ่ที่เพิ่งซื้อมาใส่มือตี๋เล็ก


















FIN




#หมูหยองเด็กพี่ตี๋

ผลงานทั้งหมด ของ CHOKOONsDIARY

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:07
    เป็นฟิคที่ทำขำตั้งแต่เปิดเข้ามาจนถึงตอนจบเลยจริงๆ 555555555555555555555555555 กำนันไปถีบเขาลงน้ำแล้วแต่ก็ยังมาแอบดูต่ออีก แบบนี้ที่เขาเรียกว่าผลัดกันคนละหนึ่งชื่นใจ 55555555 ชอบนำชัยมาก เจอเขาได้ที่ไหนอยากจะให้ช่วยพาไปหาน้องหมูหยองบ้าง เอ็นดูเหลือเกิน 55555 ขอบคุณไรต์เตอร์ที่แต่งฟิคแนวๆนี้มาให้อ่าน ชอบมาก อยากให้มาทุกเทศกาลไปเลย 5555555
    #12
    0
  2. #11 Aomaam_MS (@AomaamAm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 17:17
    เพิ่งได้มีเวลาว่างๆมาอ่าน เห็นคนพูดถึงตี๋เล็กเยอะมาก เรื่องนี้โดนใจมากเลยคะไรท์ เป็นเรื่องแหวกแนวสำหรับการแต่งของไรท์เลย ขอบคุณไรท์เตอร์โชกุล???????????????? มาจริงๆๆคะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา อ่านแล้วยิ้มได้มีความสุขมากๆเลย จากเครียดๆอยู่ สามารถทำให้หัวเราะขึ้นมาได้เลย ยิ่งเจอนำชัยไป โอ๊ย!!พีคมาก เป็นบทที่โคตรแย่งซีน นางมา2ตอน นางกวาดเรียบ ฮาหนักมากจริงๆ

    ส่วนคุณตี๋น้อยนี้ก็สุดๆเลย สายหื่นมาก สายหื่นเกรียนๆฮา แล้วคู่หูก็ พี่จาง ไรท์จัดบทได้ลงตัวสุดๆเลยคะ ฟินน~~

    น้องหมูกยองก็น่ารักเหลือเกิน เรียบร้อยจริงลูก หนูอ่อนต่อโลกโดนพี่ตี๋จับกดไม่รู้กี่ที บ้างที่ก็สงสารหมูหยองเหลือเกิน พี่ตี๋ก็สายหื่นไมเว้นแม่อยู่ในน้ำเลย 5555

    ขอบคุณไรท์โชกุลมากๆๆนะคะ ที่มอบความสุขผ่านตัวอักษรให้ หายเครียดมีกำลังใจทำงานขึ้นเยอะเลยคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆๆ เขียนผลงานเจ๋งๆมาอีกนะคะจะรอติดตามค่ะ ซาราวเฮ~<3
    #11
    0
  3. #10 _DounG_ (@konkawat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 10:37
    5555 ชอบนำชัย มาสายฮาจริงๆ
    #10
    0
  4. วันที่ 17 เมษายน 2559 / 21:39
    อ่านไปขำไปหนักมากค่ะขำจริงๆ แต่บ่ะคนโอ๊ยปวดหัวเลยค่ะนี่ปลื้มชื่อคุณปลัดจีวรเป็นพิเศษ แต่ให้ฮาบทสุดนี่คงฮาบทนำชัย คือชอบโผล่มาทวงเงินแล้วก็ไปคืออ่านแล้วก็ขำไปค่ะ สนุกมากเป็นฟิคที่คลายเครียดได้ดีมากๆเลยค่ะคุณโชกุน แล้วตี๋เล็กกับน้องหมูหยองนี่น่ารักมากจริงๆแม้จะไวไฟไปหน่อยก็เถอะเพิ่งเจอกันวันสองวันจับน้องเค้าเป็นเมียได้ร้ายกาจมากจริงๆ แล้วฉากในน้ำนั่นคืออะไรคะโอ้ยแฟนตาซีมาก 555555555555555 สามรอบด้วยตี๋เล็กนี่ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนมาปีนห้องร้องเค้าต่อกลางคืนอีก ที่แท้ที่น้องหมูหยองเค้ายอมนี่เพราะชอบตี๋เล็กมานานแล้วนี่เอง ฮานี่คนนี่ก็กระด้งนี่แหละค่ะ ฮาที่ไปช่วยจับบันไดเป็นลูกน้องที่ดีๆจริง แอบมีโมเม้นยอลจงน้องกระจงกับจ่าด่วยน่ารักเบาๆ ชอบชื่อตัวละครมากค่ะ ปลัดจีสรนี่ก็นกไปอีก แต่ไม่คาดว่าจะเป็นคนไปแอบดูร้องอาบน้ำเนี่ยเป็นคนยังไงคะ!!55555555  เรื่องนี้นี่ความหื่นของคุณกำนันเค้าพุ่งแรงมากจริงๆยอมใจเลย เกือบไม่ได้แต่งน้องแล้วนะแกล้งน้องไว้แรงจริงๆ แต่ล่ะฉากนี่กลิ่นไอทุ่งนาอบอวลมากค่ะคำพูดคำจาตัวละครชอบมาก อ่านไปขำไป แล้วน่ารักมากจริงๆ ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะคุณโชกุน ชอบมากๆเลยได้อ่านฟิคตลกๆน่ารักแบบนี้แล้ว นึกไปถึงฟิคเรื่องอื่นๆที่กำลังเข้มข้นดราม่าหนักแล้วก็อยากจะวนกลับมาอ่านเรื่องนี้หลายๆรอบเลยค่ะ
    #9
    0
  5. วันที่ 16 เมษายน 2559 / 23:20
    ชื่อแต่ละคนน่ารักอ่ะ แล้วไหนจะรูปนั่นอีก555555555 นี่ชอบชื่อน้องกระจงมากก คือแบบเรื่องนี้มันมีความลูกทุ่งดีอ่ะอ่ะ มีทุกอารมณ์จริงๆ อิพี่ตี๋นี่หื่นตลอด5555555555แอบสงสารหมูหยอง หมูหยองนางน่ารักมากอ่ะ//ขอได้มั้ย แอบสงสารปลัดจีวรถถถ โดนตลอดดมีร้องไห้ด้วยนะ5555 กระด้งนี่ได้แว้นสมใจเลย จ่าหย่อนเราขอให้นายสมหวังนะ ไม่รู้ทำไมขำตอนที่นำชัยพาคนมาส่งทุกทีเลย5555555 ฟิคเรื่องนี้น่ารัก สนุก เลาว์ชอบบบ
    #8
    0
  6. #7 bee210643 (@bee210643) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 18:19
    สดุดีให้กับการตั้งชื่อตัวละครในเรื่องนี้ 555555555555555555555555
    ป.ล. ไม่รู้จะเม้นอะไร หนูไปสกรีมในแท็กนะ ????
    #7
    0
  7. วันที่ 15 เมษายน 2559 / 23:52
    โอ่ยยยยย น้องวิ เรื่องนี้แหสกแนวมาก แต่ชอบนะ ฮาดีสนุกมากๆด้วย คือพี่ยิ้มตั้งแต่ชื่อเรื่อง พอมาชื่อตัวละครนี่พี่ก๊ากเลย ชื่อเหมาะกับหน้าตามากมาย พออ่านแค่นั้นแหละ คืออ่านไปยิ้มไป หัวเราะไป แล้วคือพี่อยู่ รพ.ไง คนข้างๆก็มองดิ แต่พี่ก็ไม่ได้สนใจ พอพี่หยุดหัวเราะไม่ได้พี่ก็ลุกไปยืนอ่านคนเดียว55555 
    คือตลกตี๋เล็กกับกระด้งเข้าขากันมากเลย ลูกพี่พูดอะไรลูกน้องก็ขัดไปซะทุกอย่างฮามากๆ แต่ตี๋เล็กนี่หื่นนะคะ กินน้องหมูหยองตั้งแต่วันแรกที่ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองเลย อร๊ายยย ฟินไปตามระเบียบ แล้วอะไรคือแอบมากินน้องหมูหยองทุกวัน พ่อคู๊ณณณณ น้องหมูหยองคงจะอร่อยมากสินะ แหมมม อิจฉาตี๋เล็กอ่าาา ดูปลัดจีวรสิ เช้าถึงเย็นถึงยังอดแดรกกกก ไม่พอยังโดนถีบตกน้ำอีก 5555 แต่ก็ลุ้นแทบแย่เหมือนกันนะ ตอนที่ยกขันหมากไปสู่ขอน้องหมูหยอง กลัวพ่อผู้ใหญ่จะไม่ยกให้ แต่สุดท้ายพ่อผู้ใหญ่ก็คือคนที่อยู่เหนือความคาดหมายมาก รู้เรื่องทุกอย่างเลย ถถถถ แล้วมาแกล้งพูดให้ตี๋เล็กใจเสียอยู่ได้นะคะ5555 
    อ่านแล้วมีความสุขจริงค่ะ จบแฮปปี้เอนดิ้ง ตี๋เล็กคงได้กินหมูหยองจนหนำใจแล้วสิงานนี้555  ขอบคุณน้องวินะคะที่มอบความสุขให้ในวันสงกรานต์ เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ^^

    #6
    0
  8. #5 _PAKKIMMAY (@imayzpark) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 21:18
    มีความไทย มีความบ้าน มีความน่ารัก มีความเขิน มีความฟินที่กระท่อมปลายนา ยามฝนตก อากาศเป็นใจ ให้คนสองคนได้กัน ที่พีคคือพ่อผู้ใหญ่รู้ว่าแอบปีนหาลูกเขา 5555555555 แฮปปี้เอนดิ้งจริงๆ รักกันนานๆนะ พี่ตี๋เล็ก น้องหมูหยอง
    #5
    0
  9. #4 beelkyu01
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 17:02
    ขอกรี้ดก่อนได้ไหม กรี้ดดดดด พี่วิมากี่เรื่อง หนูก็ชอบทุกเรื่อง ไม่เคยผิดหวังจริงๆค่ะ เรื่องนี้คือได้อารมณ์แบบไทยๆ เข้ากับเทศกาลสุด พี่ตี๋เล็กกับน้องหมูหยอง น่าร้ากกกกกกกก เป็นเรื่องเบาๆ ฮาๆ ตลกสุดๆ อ่านไปก็ขำไป ยิ้มไปด้วยความฟิน แอร้ยยยยยยย ขำปลัดจีวรแหมทำเป็นดูดอกไม้เป็นไงล่ะโดนถีบเลย5555 น้องหมูหยองของเรานี่ที่จริงก็แสบนะแต่ยอมพี่ตี๋คนเดียวจริงๆ พี่ตี๋ตอนเด็กก็ทำน้องไว้เยอะอะ ร้ายจรืงๆ ดีแค่ไหนแล้วที่น้องมันยอมให้อภัยอะ อีพี่นี่ก็หื่นมากมายเจอหน้าแปปนึงจะเอาน้องเป็นเมียให้ไดด้และอะไรๆก็เป็นใจด้วยนะ ฮิ้ววววววว ได้เขาแล้วไม่พอคงจะติดใจปีนหาทุกคืนงี้ หื่นมากจริงๆแต่ก็ดีต่อใจแม่ยก และแล้วเขาก็แฮปปี้เอนดิ้งสมหวังกันนะคะ หุบยิ้มไม่ได้เลย อ่านแล้วรู้สึกดี ฟิน และมีความสุข ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆที่แต่งใหัอ่านตลอดเลยค่ะ
    #4
    0
  10. #3 piggy bank (@na--) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 16:45
    เราทำการเดาชื่อตัวละครอยู่นานมากค่ะ5555555
    พี่ตี๋เล็กนี่ซองกยูแน่นอน หมูหยองเป็นน้องมยองซูแน่ๆ กระด้งน่าจะเป็นดงอู จ่าหย่อนน่าจะเป็นซองยอล หูกระจงน่าจะเป็นซองจง ปลัดจีวรน่าจะเป็นโฮวอนแน่เลย แต่ล่ะชื่อนี่ลั่นมาก555555
    ชอบมากค่ะ พี่ตี๋ตอนเด็กๆนี่แสบใช้ได้เลยนะเนี้ยยยย หวังว่ากระด้งจะมีความสุขกับมอเตอร์ไซด์นะคะ555555 แหมจ่าหย่อนคู่กับน้องกระจงนี่เอง ชอบแนวนี้มากค่ะ55555 นึกภาพฉากออกเลย55555
    #3
    0
  11. วันที่ 15 เมษายน 2559 / 15:39
    แงงงงงงงงงง น่ารักมากเลยค่ะ ชอบชะมัด อ่านแล้วขำ ตลก เขินนนนนน ลุ้น ปนกันไปหมด ชอบเนื้อเรื่องด้วย เป็นสไตล์ไทยๆ นี่สนุกเหมือนกัน ฮือ ชอบกระท่อมปลายนากับฝนตก ทุกอย่างเป็นใจจริงๆ555555555 ชอบความพอดีของเรื่อง มันลงตัว กรี๊ดดดดดดด ชอบชอบชอบ ไปสกรีมในแท็กมาด้วย ไปสงปลัดจีวรมา5555555 ตอนแรกอ่านคิดว่าบทกระด้งที่ต้องขัดคอพิตี๋เล็กน่าจะเหมาะกับโฮย่ามากกว่า แต่ทำไปทำมาปลัดเนี่ยแหละเหมาะสุด555555555555 ขำตอนร้องไห้ขอย้ายอำเภอ ตลก55555 ว่าแต่พิกำนันนี่หื่นจัด ยังไม่ทันไรทำน้องช้ำหมด ฮึ่มม เอาหมูหยองมาแบ่งเราบ้างเถอะ /โดนถีบ 55555 งื้อ จ่าหย่อนก็ตัลลั้ค เสียดายออกมาน้อยไปนิด อดกรี๊ดดดดดดดดด5555 /ไบแอส หูกระจงก็ตัลลั้คคคคค อยากได้เป็นน้องบ้าง กรี๊ดด เอ้อออ คอมเมนต์จะจบเพิ่งเลื่อนไปดูว่านุ้งนัมคือนำชัย55555555555555 พาแต่ละคนมาหาพิตี๋เล็กนี่เด็ดจริง กรี๊ด ยัยชะนีปากแดงด้วย มาทำให้น้องหมูหยองต้องเสียใจจจจจจจจจจ มันน่านักกกกก เม้นไร้สาระไปไหมเนี่ย แต่ชอบจริงๆ ค่ะ ฮี่ๆ เรื่องนี้ขอเป็นผู้ใหญ่แผ่นละกัน อยากมีลูกเขยเป็นพิกำนัน กรี๊ดดดดดดดดดดดด555555555 ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆ นะคะ เย่ะ อ่านแล้วเขินนนนน ต้องอ่านไปหยุดกรี๊ดไป กรี๊ดดดดดดด555555555
    #2
    3
    • 15 เมษายน 2559 / 16:21
      ฮื่ออออ ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูคำผิดให้ แก้ให้แล้วนะคะ แต่คาดว่าคงจะยังไม่หมด 55555555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ><

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 เมษายน 2559 / 16:22
      #2-2
    • 15 เมษายน 2559 / 16:49
      เกร๊ดดด ตรงหน้าบทความด้วยค่ะ sumggyu ;-; อ่านไปอ่านมาลืมมม555 ว่าจะจดไว้แต่ลืมค่ะ ฮื้อ ขอบคุณที่รับฟังฮับ > < ปล. ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆ มาให้อ่านเช่นกันค่า ฮี่ๆ
      #2-3
  12. วันที่ 15 เมษายน 2559 / 12:35
    โอ้ยยยยยย >< น่ารักมากเลยยย ให้กลิ่นไอมนต์รักลูกทุ่งอย่างแรง 5555555555 แต่ละชื่อนี่แบบยอมใจจริงๆ น้องหมูหยองน่ารักมากๆเลย แอบหมั่นไส้กำนันตี๋เล็กเบาๆ ถ้าจะรุกแรง รุกเร็วขนาดนี้ เอาให้น้องไม่ได้ตั้งตัวเลยหรอ แหมมมม ใจร้อนอะไรขนาดนั้นนน มีกระท่อมปลายนา ฝนตกเป็นใจด้วย โหยยยย ละครไปอีก เข้าทางอิพี่เลยสิ หมั่นไส้แรง 5555555 ชอบตอนกัดกันกับปลัดจีวรจังเลย แอบสงสาร ขนาดยังไม่ได้แต่งอิพี่ก็จัดไปซะหลายรอบ -///- แต่งแล้วจะขนาดไหนนนน ให้ความรู้สึกในแบบบ้านๆดีค่ะ เปลี่ยนแนวแต่ยังสนุกเหมือนเดิม ชอบนะคะ ฮือออ รอฟิควันเกิดพี่กยู เป็นกำลังใจให้นะค้าาาาาา~
    #1
    0