( VIXX ) The Revenge { Ravi x Leo } #วอนแทค

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 674 Views

  • 7 Comments

  • 28 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    5

    Overall
    674

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

"ฉันรักนาย แต่ก็อยากฆ่านายให้ตาย..."<br /> 'ความรัก' ที่มาพร้อมกับ 'ความแค้น' ที่สุดแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คืออะไร


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


                                                                     ○ Story: The Revenge { Ravi x Leo }
                                                                     ○ Writer: Cieloza







"ฉันรักนาย แต่ก็อยากฆ่านายให้ตายไปซะ ยิ่งรัก ยิ่งอยากฆ่า...แต่ก็เพราะว่ารัก ถึงฆ่าไม่ได้..."
.
.
.
"ถ้าเห็นหน้าฉันแล้วนายเจ็บปวด ฉันจะไม่มาให้นายเห็นหน้าอีกเลยก็ได้"
"
ถึงจะเจ็บปวดตอนที่เห็นหน้านาย แต่การไม่ได้เจอนายฉันก็ทนไม่ได้เหมือนกัน"






♣ Pre-Talk:

เกือบปีแล้วที่ไม่ได้เขียนฟิค...
ตอนแรกก็กะว่าจะไม่เขียนแล้วนะ พยายามหักห้ามใจมาตั้งแต่เช้า
แต่พล็อตมันก็คาอยู่ในหัว สุดท้ายเลยต้องมานั่งพิมพ์ ฮือออ

เมื่อคืนลงเวอร์ชั่น ( Infinite ) Seongyeol x L ไป
แต่ที่จริงตอนเขียน เราเขียนด้วยอิมเมจ Ravi x Leo แหละ
แต่เพราะไม่เคยเขียนฟิควิกซ์มาก่อน เลยไม่กล้าลง... (เป็นความประสาทของเราเอง...)
อีกอย่างเราชิป #เลโอเอ็น เป็นหลัก เลยไม่รู้ว่าถ้าลงฟิคที่ไม่ใช่คู่เรือธงของตัวจะเป็นอะไรมั้ย (นี่ก็เป็นความประสาทของเราเองเช่นกัน...)
แต่ลองคิดๆ ดูแล้ว ไม่ว่ายังไงฟิคเรื่องนี้ก็ต้องเป็นอิมเมจ #วอนแทค ยังไงก็ต้อง #วอนแทค
เราก็เลย...เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน

ฟิคเรื่องนี้เกิดจากการดูอนิเมะ...
ดูแล้วมันคาใจมาก เพราะมันยังไม่จบ (ไม่ใช่...)
สรุปสั้นๆ คือได้พล็อตมาจากอนิเมะเรื่อง '91 Days' (มีพระเอกหล่อมาก ชื่ออันเจโล่ ลากุซ่า)
คือดูอนิเมะแล้วเอามามโนกับอ้ปป้าต่อนั่นเอง อิอิ
ถ้าอยากรู้ว่าอนิเมะเนื้อเรื่องเป็นยังไง ลองเสิร์ชหาในกูเกิ้ลนาจา
ถ้าชอบอนิเมะแนวมาเฟีย ฆ่ากันเลือดสาด (ไม่ขนาดนั้น...) ลองหาดูได้ เราว่าสนุกดี
(ไม่มีมังงะให้อ่านนะ เรื่องนี้เป็นออริจินอลอนิเมะ)

มาพูดถึงภาพรวมของแฟนฟิคเรื่องนี้กันต่อ
อืม...เรทสิบห้าน่าจะพอไหว สาระอะไรก็มีไม่มาก ที่แน่ๆ เน้นดราม่า ย้ำ ดราม่า
ใครที่ไม่ชอบฟิคดราม่าแนะนำให้กดปิดไปเลยดีกว่าจ้า
แต่ถ้าชอบล่ะก็ ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะดราม่าถูกใจมั้ย
ยังไงคอดราม่าลองอ่านกันดูนะ

อ้อ ตอนอ่านอย่างลืมมโนถึงบรรยากาศในประเทศอิตาลีนะจ๊ะ อิอิ

พรีทอล์คประมาณนี้ (ยาวแล้ว) เดี๋ยวต่อในโพสต์ทอล์ค
อ่านแล้วเม้นให้เค้าด้วยนะ ไม่ได้เขียนนานแล้ว อยากรู้ว่าเป็นไงบ้าง
แถมยังเป็นฟิควิกซ์เรื่องแรกด้วย... /นิ้วชี้จิ้มกัน
แต่ที่จริงเรื่องนี้ไม่ได้เน้นบรรยายมาก ภาษาตรงที่เป็นช่วงบรรยายอาจจะดูแปลกๆ หน่อย
คือเขียนเอามันจริงๆ ลองอ่านกันดูนะ


หมายเหตุ: แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ที่สำคัญคือเป็นฟิค Boylove หรือ ชายรักชาย นั่นเอง
ใครที่ไม่ได้ชอบอ่านอะไรแนวนี้ ปิดออกไปได้เลยนะจ๊ะ ไม่ว่ากัน




ขอบคุณธีมสวยๆ จาก SQWEEZ เจ้าเก่าเจ้าเดิมจ้า

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 28 ม.ค. 60 / 23:13

บันทึกเป็น Favorite




                                                                 ○ Story: The Revenge { Ravi x Leo }
                                                                 ○ Writer: Cieloza







มือเรียวลูบไล้ของมีคมสีเงินบริสุทธิ์ที่อยู่ในมือ ริมฝีปากแย้มยิ้มเย้ยหยันให้กับชะตาอันน่าขบขันของตน ฉับพลันสีหน้าเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด ยกแขนออกแรงปามีดในมือออกไปสุดแรงหมายปลิดชีวิต

 

ฟึบ!

 

เป้าหมายพลิกตัวหลบอย่างรวดเร็ว มีดสีเงินพุ่งไปปักบนผนังจนมิดด้าม คนที่ตกเป็นเป้าหมายได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ถ้าเมื่อกี้หลบไม่ทันล่ะก็ เขาคงชะตาขาดไปแล้ว

 

"วันนี้ก็เล่นแรงเหมือนเคยนะ"

"นายก็ดีแต่หลบเหมือนเคย"

 

ถ้าไม่หลบก็ตายสิวะ เขาได้แต่คิดอยู่ในใจ

 

"ไม่เบื่อบ้างหรือไง สรรหาวิธีมาฆ่าฉันอยู่ได้ทุกวัน"

"แล้วนายไม่เบื่อบ้างเหรอที่ไม่ตายๆ ไปสักที"

 

แต่ละคำที่ออกมาจากริมฝีปากเรียวบางนั้นล้วนแฝงไปด้วยความเชือดเฉือนเกลียดชัง

 

"วันหลังลองวางยาฉันในอาหารที่นายทำสิ ถ้าเป็นอาหารของนาย ยังไงฉันก็กินโดยไม่ลังเลอยู่แล้ว"

"แม่ไม่ได้สอนเหรอว่าอย่าเล่นของกิน"

 

แค่นี้ถึงกับต้องพาดพิงบุพการี...

 

ร่างที่สูงกว่าถอนหายใจอีกครั้ง

 

"ถ้าจะมาหาทางฆ่าฉันอยู่ทุกวันแบบนี้ ทำไมไม่ยิงฉันให้ตายไปซะตั้งแต่คืนนั้น"

 

คืนนั้น...คืนแห่งโศกนาฏกรรมที่ทำให้ชีวิตของพวกบิดเบี้ยวไป

 

"ถ้านายไม่ยิงโดนไหล่ซ้ายของฉัน และกระทืบแขนขวาฉันจนหัก ฉันคงฆ่านายไปแล้ว"

"แต่วันนั้นนายก็เล่นฉันปางตายเหมือนกันนั่นแหละ ที่รอดมาได้ทั้งคู่นี่ไม่รู้ว่าโชคช่วยหรือพระเจ้ากลั่นแกล้งกันแน่"

"คืนนั้นพวกเราน่าจะตายไปซะ"

"นายจงใจยิงไม่โดนหัวใจฉันเอง ช่วยไม่ได้ล่ะนะ"

"ฉันไม่ได้จงใจ..."

"ฝีมือระดับนายไม่มีทางพลาดอยู่แล้ว..."

"ฉันไม่ได้จงใจ..."

"เหรอ..."

"ก็บอกว่าไม่ได้จงใจไง!!" พูดจบพลันล้วงปืนออกยิงคนตรงหน้าจนหมดแม็ก

 

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

 

ร่างนั้นไม่ได้ยืนเฉยเป็นเป้านิ่ง อาศัยความว่องไวรีบวิ่งไปหาที่กำบังทันที แต่ถึงกระนั้นก็ยังโดนกระสุนเฉียวเข้าที่ขาซ้าย

 

"อึก!"

"แฮ่กๆๆ"

 

ร่างบางกว่าหอบหายใจก่อนจะทิ้งปืนในมือแล้วเดินไปดูอีกคนที่นั่งกดแผลห้ามเลือดอยู่ไม่ไกล

 

"เคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่ายั่วโมโห"

"พูดจาเอาแต่ใจว่ะ แต่เสียใจด้วยนะที่โดนแค่ขา" คนเจ็บพูดเยาะเย้ย

"เจ็บมากมั้ย"

 

เป็นคนยิงโดยไม่ยั้งมือขนาดนั้นแท้ๆ แต่กลับมาถามเสียงอ่อนอย่างเป็นห่วงเป็นใย ถ้าเป็นคนอื่นคงนึกว่าหมอนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แต่เพราะเขารู้ดีว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเป็นแบบนี้ ถึงได้ทำใจให้ชินมาตั้งแต่แรกแล้ว

 

"วันนี้เล่นแรงสองครั้งติดเลยนะ แถมฉันเจ็บตัวด้วย"

"หลบไม่พ้นเองนี่" พูดพลางดูอาการของอีกฝ่าย "ลึกขนาดนี้คงต้องเย็บแหละนะ"

"เลโอ..." คนเจ็บคว้าแขนของคนที่กำลังจะลุกไปเอากล่องปฐมพยาบาลไว้ "ตอนนี้รีบฆ่าฉันให้ตายไปเลยง่ายกว่ามั้ย"

 

เจ้าของชื่อ 'เลโอ' เปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชายิ่งกว่า

 

"เพราะฉัน 'รัก' นาย มันจึงไม่มีอะไรง่ายกว่ากันทั้งนั้น ฉันรักนาย แต่ก็อยากฆ่านายให้ตายไปซะ ยิ่งรัก ยิ่งอยากฆ่า...แต่ก็เพราะว่ารัก ถึงฆ่าไม่ได้..."

"..."

"ฉันถึงได้บอกไงว่าพวกเราน่าจะตายๆ ไปซะตั้งแต่วันนั้น..."

 

วันนั้น...คือวันหนึ่งในช่วงปลายฤดูหนาว ถึงจะขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียแล้วแต่ไม่ใช่ว่าจะได้นั่งสบายๆ สั่งงานลูกน้องอย่างเดียว เขายังคงต้องออกไปตระเวนที่นั่นที่นี่เพื่อดูที่ทางในการขยายแฟมิลี่ของเขาให้ยิ่งใหญ่

 

ภารกิจสุดท้ายของเขาในวันนั้นคือการไปเยี่ยมน้องสาวที่โรงพยาบาล แต่ก่อนหน้านั้นเขาส่ง 'เลโอ' ผู้เป็นทั้งมือขวา และ 'คนรัก' ให้ไปอยู่เป็นเพื่อนน้องสาวของเขาก่อนแล้ว

 

"จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้จริงๆ เหรอคะ"

"อืม"

 

บทสนทนาแปลกๆ ที่ดังเล็ดลอดออกมาจากในห้องทำให้มือที่กำลังยื่นไปเปิดประตูนั้นชะงักไป ข้างในน่าจะมีแค่น้องสาวของเขากับเลโอ แล้วสองคนนั้นคุยเรื่องอะไรกัน ทำไมฟังดูซีเรียส

 

“ฉันอยู่ได้อีกไม่นาน จะตายตอนนี้ก็ไม่เสียดายหรอกค่ะ แต่พี่น่ะ...”

"ไม่ต้องห่วง เจ็บแป๊บเดียวเดี๋ยวก็สบายแล้ว"

 

ฟุ่บ!

ครืด!

 

สายเกินไป...ตอนที่เขาเปิดประตูเข้าไปนั้น น้องสาวของเขาก็กลายเป็นศพที่มีรูอยู่กลางหน้าผากไปเสียแล้ว ในขณะเดียวกัน คนรักของเขาก็กลายเป็นฆาตกรเลือดเย็นที่ถือปืนเก็บเสียงไว้ในมือ

 

"มาเร็วจังนะ...ราวี่"

"นี่นาย...!!!"

 

ในตอนนั้นเขาถูกความโกรธเข้าครอบงำและควบคุมร่างกาย หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างเขาก็จำไม่ค่อยได้ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่สภาพรอบตัวเละเทะไปหมด ตัวเขามีทั้งแผลถูกยิงและแผลถลอกฟกช้ำ ส่วนเลโอที่นั่งพิงผนังห้องอยู่อีกฝั่งก็มีสภาพไม่ต่างกัน

 

ทำไม

 

ทำไมเลโอถึงทำแบบนี้

 

ทำไมทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้

 

เขาอยากจะถามเหลือเกิน แต่เลือดก็พุ่งย้อนออกมากลบปากจนพูดอะไรไม่ได้

 

เขาจะต้องตายไปโดยที่ไม่รู้อะไรเลยงั้นเหรอ...

 

ราวี่ตื่นขึ้นมาอีกทีสามวันให้หลัง โรงพยาบาลนั้นเป็นโรงพยาบาลในเครือของแฟมิลี่ ถึงจะเกิดเรื่องยิงกันจนเละตุ้มเป๊ะ ตำรวจก็ไม่ได้ระแคะระคายอะไร และไม่มีใครอยากยุ่งกับความบาดหมางกันเองในแก๊งมาเฟีย ดังนั้น คนภายนอกจึงไม่มีใครรู้เรื่องที่เขากับเลโอแทบจะฆ่ากันตายในโรงพยาบาล

 

ใช่...เขายังไม่ตาย

 

และเลโอ...ก็ยังนอนหายใจเป็นปกติอยู่ที่เตียงข้างๆ

 

ในตอนนั้นเขานึกชิงชังขึ้นมา อยากจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตายไปซะตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ฟื้น แต่อีกใจก็เจ็บปวดกับความคิดนั้นเกินกว่าจะลงมือทำ และเขาเองก็ยังอยากรู้เหตุผลของทุกสิ่งที่อีกฝ่ายทำลงไปอีกด้วย สุดท้ายเขาจึงทำได้แค่นั่งอยู่บนเตียงของตัวเองแล้วมองใบหน้ายามหลับของคนรัก ใบหน้าที่เขาหลงใหล...ยามหลับช่างดูไร้พิษสง

 

ต่อมาเขาก็ได้รู้ว่าเพราะอะไรเลโอถึงฆ่าน้องสาวของเขา

เพราะเขาเอง...ก็เป็นคนฆ่าพี่สาวของเลโอเช่นกัน

แน่นอนว่าราวี่ไม่มีวันลืม...ศพแรกที่เขาฆ่าในฐานะมือสังหารของแก๊งในตอนนั้น

เลโออยากให้ราวี่เจ็บปวดกับการสูญเสียคนสำคัญเหมือนกับเขา

 

พอได้ยินแบบนั้นต่อให้เคียดแค้นอีกฝ่ายมากแค่ไหนราวี่ก็ได้แต่คิดว่าสมควรแล้ว เป็นเขาเองที่ทำให้น้องต้องตาย และถึงจะไม่รู้มาก่อนว่าเลโอคือน้องชายของเด็กที่ถูกเขาฆ่าในตอนนั้น แต่ตอนนี้เลโอคือคนรักของเขา ที่ราวี่เสียใจที่สุดก็คือ ดูเหมือนว่าความรักของเขาจะดับไฟแค้นในใจของอีกฝ่ายไม่ได้ แม้เลโอจะรักเขา แต่เลโอก็ยังคงแค้นเขาอยู่นั่นเอง...

 

"คืนนั้นฉันคิดจะฆ่านายด้วยเหมือนกัน" เลโอบอก

"แต่ฉันก็ยังอยู่เพราะนายจงใจพลาดจุดตาย"

"ฉันไม่ได้จงใจ..."

"ลูกกระสุนของนายไม่มีวันพลาด นอกซะจากว่านายจงใจ"

"ฉันไม่ได้จงใจ..."

"เหรอ..."

"ก็บอกว่าไม่ได้จงใจไง!!!"

 

แล้วเลโอก็จะคว้าปืนออกมายิงราวี่เสียทุกครั้งที่เขาพูดถึงเรื่องนี้ บางครั้งก็อยู่รอดปลอดภัยหลบได้ทุกนัด แต่บางครั้งก็เจ็บ เกือบตายก็มี แต่มันก็แค่เกือบ เพราะเลโอจงใจพลาดจุดตาย และนอกจากจะฟิวส์ขาดทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องจงใจพลาดเลโอ ก็ยังเพลิดเพลินกับการสรรหาวิธีลอบฆ่านับร้อยมาทดลองกับเขาแทบทุกวัน แต่เขาก็หลบหลีกได้ซะทุกครั้งไป ที่คนรักของเขากล้าเล่นแรงๆ ก็เพราะรู้ว่ายังไงเขาต้องหาทางหลบให้พ้นจนได้นั่นแหละ

 

"ในเมื่อไม่ตาย เราก็อยู่กันไปแบบนี้เถอะ ทั้งรัก ทั้งชัง ฉันจะฆ่านายทุกวัน แต่นายต้องหลบให้ได้"

          "เฮ้ๆ จะบ้าเหรอ แล้วถ้าฉันพลาดล่ะ"

          "ฉันจะไปกระชากนายกลับมาจากนรก"

 

น้ำเสียงของเลโอจริงจังจนเขาไม่กล้าพลาด และถ้าเขาบอกว่าเขาจะฆ่าตัวตายเอง เลโอก็จะทำหน้าตาน่าสงสารขึ้นมาทันที

 

"นายจะทิ้งฉันไว้คนเดียวเหรอ"

 

เลโอว่าอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ราวี่ไม่กล้าแม้แต่จะหยิบมีดมาปอกแอปเปิ้ลกินเพราะกลัวจะพลาดบาดนั่นนี่ตายแล้วจะเป็นเรื่องใหญ่ พอเห็นว่าราวี่ไม่กล้าทำอะไรแล้ว อีกฝ่ายก็จะเข้ามาออดอ้อนเอาใจ และจบที่การเมคเลิฟ

 

สุดท้ายมันเลยกลายเป็นแบบนี้ ชีวิตวนเวียนอยู่กับความแค้น การฆ่าและการหนีเอาตัวรอด ชีวิตที่บิดเบี้ยว กับ ความรักที่บิดเบี้ยว...

 

เลโอ

“ว่า?” มือเรียวกำลังยุ่งกับการเย็บแผล แต่ปากก็ยังขานรับ

“เรามาจบเรื่องนี้กันเถอะ”

 

มือนั้นชะงักไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเย็บแผลต่อไปโดยไม่พูดอะไร

 

“ฉันเหนื่อยกับชีวิตแบบนี้แล้ว”

“...”

“เราแค่อยู่กันไปเหมือนคนรักทั่วไปไม่ได้เหรอ”

“คนรักทั่วไป...งั้นเหรอ”

“...”

“งั้นนายตอบฉันมาสิว่านายแค้นฉันหรือเปล่าที่ฉันฆ่าน้องสาวนาย นายเจ็บปวดกับการตายของน้องสาวมากแค่ไหน”

“ฉันรักนายเกินกว่าจะแค้น และเข้าใจเกินกว่าจะเจ็บปวด”

“...”

“ฉันปลงแล้วว่าเป็นเพราะฉัน น้องเลยต้องตาย แค้นแต่ก็ปลงแล้ว เจ็บปวดแต่ก็หายแล้ว”

“ถ้างั้นฟังฉันบ้าง” นัยน์ตาของเลโอพลันแข็งกร้าวขึ้นมา “ฉันอยู่กับความแค้นมานานเกินกว่าจะปลง แต่ฉันก็รักนายเกินกว่าจะฆ่า ทุกครั้งที่นายออกไปทำงาน ฉันเฝ้าภาวนาให้นายพลาดโดนคู่อริฆ่าตายไปซะ เห็นนายยังอยู่ ฉันก็เจ็บปวด เห็นนายเจ็บ ฉันก็เจ็บปวดเช่นกัน ทุกอย่างในหัวฉันมันตีกันไปหมด จนฉันจะเป็นบ้าอยู่แล้ว!!!

“แล้วฉันต้องทำยังไง นายถึงจะหลุดจากสภาพนี้สักที!

“หยิบปืนขึ้นมาสู้กับฉันเหมือนวันนั้นสิ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากทำให้นายเจ็บอีก”

“งั้นก็อยู่กันไปแบบนี้แหละ”

เลโอเก็บของลงกล่องพยาบาลแล้วลุกขึ้น

“หรือไม่ก็ตายไปพร้อมกัน”

“...”

“แค่คนละนัด ทุกอย่างก็จบ ลองเก็บไปคิดดูนะ”

ร่างโปร่งเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความกดดันอันหนักอึ้งที่ทำให้ราวี่นอนไม่หลับไปอีกหลายคืน

 

หลายวันนี้ราวี่มีอะไรให้ทำมากมายจนไม่ได้เจอหน้าคนรัก เขามีงานหลายอย่างต้องสะสาง และ ฝากฝัง ไว้กับคนที่ไว้ใจได้

 

ใช่แล้ว...เขาตัดสินใจที่จะจบชีวิตพร้อมกับเลโอตามที่เจ้าตัวร้องขอ



 

ตอนที่เปิดประตูเข้าไปในห้องนอน เขาเห็นเลโอนั่งอยู่ที่ปลายเตียง สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ร่างกายซูบผอมจนน่าใจหาย นี่ไม่ได้กินอะไรบ้างเลยหรือไง

 

“ไปกินข้าวกัน”

 

ถึงจะดูเป็นคำที่ไม่เหมาะจะใช้ทักทายคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายวัน แต่เห็นสภาพคนรักแล้วก็อดทักแบบนี้ไม่ได้

 

“กลับมาแล้วเหรอ...”

“อืม”

“นึกว่าตายไปแล้วซะอีก”

“ขอโทษด้วยนะที่ทำให้ผิดหวัง ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ มีเรื่องจะคุยด้วย”

“ตัดสินใจแล้วใช่มั้ย”

“ไปกินข้าวกัน” ราวี่ไม่ตอบคำถามแต่พยายามดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น

“รีบมาทำให้มันจบๆ ไปกันเถอะ”

“ให้ฉันได้กินข้าวมื้อสุดท้ายกับนายได้มั้ยล่ะ!!” พูดจบก็แทบจะอุ้มอีกฝ่ายไปที่โต๊ะอาหารทันที

 

ระหว่างมื้ออาหารทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันเลยแม้แต่คำเดียว ทั้งที่น่าจะมีอะไรพูดคุยกันมากมาย แต่กลับไม่มีใครเปิดปากพูด อาหารมื้อสุดท้ายนี้คงจะเป็นมื้อที่น่าอึดอัดที่สุดแล้ว

ตอนที่กลับมาที่ห้องนอน เลโอก็เอาแต่สนใจกับการเตรียมปืน อยากให้มันจบขนาดนั้นเลยหรือไง อยากให้ฉันฆ่าเขาขนาดนั้นเลยเหรอ ทั้งที่เป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกัน ไม่คิดจะทำอะไรให้มันน่าจดจำเลยหรือไง ราวี่ได้แต่คิดหงุดหงิดใจอยู่คนเดียว


“นี่ปืนของนาย” เลโอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


ทั้งๆ พวกเขากำลังจะต้องฆ่ากันเองแท้ๆ ยังมาทำตัวเหมือนไม่รู้สึกอะไรอยู่ได้ ราวี่ชักจะทนไม่ไหว


“นี่เป็นทางเดียวจริงๆ เหรอ”

“จะงอแงอะไรอีกล่ะ”

 

งอแง? ใครงอแงวะ

 

ถ้าเห็นหน้าฉันแล้วนายเจ็บปวด ฉันจะไม่มาให้นายเห็นหน้าอีกเลยก็ได้ ต่อให้ฉันไปบาดเจ็บที่ไหนนายก็ไม่ต้องรับรู้ ทำเหมือนฉันตายไปแล้วอย่างที่นายหวังให้ฉันตายตอนออกไปทำงานไง...ไม่ได้เหรอ”

“อย่างมากก็คงทนได้ซักสองสามอาทิตย์...”

“อะไร”

“สองสามอาทิตย์หลังจากนั้นฉันคงฆ่าตัวตาย”

เลโอ!

“หรือไม่ก็อาจจะตรอมใจตายไปเอง”

“พอสักที!!!

ถึงจะเจ็บปวดตอนที่เห็นหน้านาย แต่การไม่ได้เจอนายฉันก็ทนไม่ได้เหมือนกัน นายเลิกทำความเข้าใจกับความคิดของฉันเถอะ ปวดหัวเปล่าๆ ก่อนตายควรทำสมองให้โล่งๆ นะ”

 

ราวี่อยากจะเป็นบ้าไปซะตอนนี้ ทำไมคนรักของเขาถึงได้ดื้อรั้นพูดไม่รู้เรื่องขนาดนี้ แถมยังทำตัวชิลล์เกินเหตุ คงจะเตรียมใจไว้แล้วสินะ เขาเองก็เตรียมใจมาแล้วแท้ๆ แต่ทำไมสงบใจไม่ได้เลย ไม่ว่ายังไงก็ไม่อยากให้จบแบบนี้ ยังอยาก...จะใช้ชีวิตอยู่กับคนๆ นี้

 

“ยิงตรงหัวใจนะ ยิงหัวมันตายเร็วไปหน่อย”

“นี่นาย...!

“เอาล่ะ”

 

พูดจบเลโอก็หันปืนมาจ่ออกเขาทันที ระยะนี้ไม่มีทางพลาดเหมือนครั้งที่แล้ว

คงมีแค่ทางนี้สินะที่จะทำให้เลโอหลุดพ้นจากความทรมานเพราะความแค้นนี้ได้ ต่อให้อยากจะรั้งเอาไว้ แต่ถ้าอีกฝ่ายต้องเจ็บปวด หรือต้องเสียสติไปในสักวันหนึ่งล่ะก็ ราวี่เองก็คงทนไม่ได้เช่นกัน

 

คงต้อง...ตัดใจจากคนๆ นี้

 

“นับถึงสามแล้วเหนี่ยวไกนะ”

“อืม”

“หนึ่ง”

“สอง”

“สาม”

 

ปัง!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

สามปีต่อมา...

“ช่อดอกไม้ที่สั่งอยู่บนโต๊ะทำงานนะครับ”

“อืม ขอบใจนะ”

ร่างโปร่งขยับเนคไทให้เข้าที่ ตรวจเช็คดูความเรียบร้อยบนกระจก ภาพใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักบวกกับชุดสูทสีดำสุดเนี้ยบที่ช่วยเสริมความสมบูรณ์แบบให้กับร่างนี้ปรากฏอยู่ตรงหน้า กระจกสะท้อนเพียงรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น แต่ไม่อาจสะท้อนความรู้สึกในใจออกมาได้ หากตอนนี้เขายิ้ม กระจกก็จะสะท้อนภาพรอยยิ้มของเขาออกมา แม้ว่าความจริงแล้วหัวใจกำลังเจ็บปวดเจียนตายก็ตาม

 

ผู้ชายในชุดสูทหอบช่อดอกไม้เดินไปตามทางเดินในสุสาน ทุกครั้งที่มาที่นี่เขาจะไม่ให้ใครติดตามมาด้วย แม้การขึ้นเป็นหัวหน้าของแฟมิลี่จะทำให้ชีวิตตกอยู่ในอันตรายตลอดเวลา แต่มีเพียงแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้นที่เขาอยากอยู่ตามลำพัง...กับคนรัก

ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าหลุมศพหลุมหนึ่ง แล้ววางช่อดอกไม้ลงบนนั้น

 

“ฉันยังมีชีวิตอยู่นะ”

“...”

“ดูเหมือนจะไม่ตายง่ายๆ ด้วย ทั้งที่ภาวนาให้ตัวเองรีบๆ ตายตามนายไปแท้ๆ”

“...”

“ถึงจะพยายามฆ่าตัวตายแต่ก็รอดมาได้ทุกครั้ง เหนื่อยแล้วล่ะ ก็เลยเลิกฆ่าตัวตายแล้ว”

“...”

“นายสาปไม่ให้ฉันฆ่าตัวตายสำเร็จใช่มั้ย ใจร้ายว่ะ เล่นตายไปคนเดียวแบบนี้”

“...”

“ฉันคิดถึงนาย...เลโอ

 

ย้อนกลับไปในวันนั้น วันที่ราวี่และเลโอตัดสินใจจะตายไปด้วยกัน แต่ตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่าเลโอเล่นตุกติก ปืนที่มีกระสุนมีเพียงปืนของเขาเท่านั้น ส่วนปืนของอีกฝ่าย...เป็นปืนเปล่า

          ตอนที่พวกเขาลั่นไกพร้อมกัน มีเพียงเลโอที่ล้มลงไป กระอักเลือดออกมากองโต ส่วนเขาไม่เป็นอะไรเลย เขาตกใจแทบเสียสติ ปากสั่น มือสั่น ทำอะไรไม่ถูก สัญชาตญาณสั่งให้รีบโผเข้าไปกอดร่างนั้นไว้ น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

“นะ...นาย...ทำไม...ทำไมทำแบบนี้”

“อ่อก...แค่กๆ...ร้องไห้ทำไม...เสียใจมากเหรอ...แค่กๆ”

“ไหนว่าจะตายด้วยกันไงวะ! บ้าเอ๊ย!!

“นายก็รู้...ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดแก้แค้นนาย...แต่ในเมื่อนายไม่เจ็บปวดกับการตายของน้องสาว...ก็เท่ากับว่าฉันแก้แค้นไม่สำเร็จ”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ไปหาหมอ ไปเดี๋ยวนี้เลย...มีใครอยู่แถวนี้บ้างวะ เสียงปืนดังขนาดนี้ ไปมุดหัวอยู่ไหนกันหมด!!!

“ไม่...ปล่อยให้ฉันตาย...”

“ฉันจะฆ่าตัวตายตามนายไป”

“ไม่...นายต้องอยู่...อยู่จนถึงวันสุดท้าย...อยู่เพื่อเจ็บปวด...และเสียใจกับการตายของฉัน...รักฉันให้มากพอ...และเจ็บปวดให้มากยิ่งกว่า...

“ไม่ๆๆๆๆๆๆ เลโอ กลับมานะเว้ย ห้ามหลับตานะ”

“...ฉันเหนื่อยแล้ว...นี่คือการแก้แค้นครั้งสุดท้าย...”

“ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ลุกขึ้นมาฆ่าฉันสิ ลุกขึ้นมาฆ่าฉัน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

“ฉันรักนายนะ...ราวี่

“ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.

.

.

.

.

“การแก้แค้นของนายสำเร็จแล้วนะ”

“...”

“ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดถึงนาย”

“...”

“ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่รักนาย”

“...”

“ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่เจ็บปวด”

“...”

“และจะเจ็บปวดไปจนวันตาย”

.

.

.

.

.

ปัง!

.

.

.

.

.

THE END




POST-TALK:

จบล้าวววว เป็นยังไงกันบ้าง ดราม่าพอมั้ย

อย่างที่บอกว่าเรื่องนี้เขียนเอามัน ไม่ได้ใส่ใจเรื่องภาษาเท่าไหร่

อีกอย่างคือ แค่อยากเขียนๆ ให้พล็อตมันออกไปจากหัวสักที ก็เลยออกมาเป็นอย่างที่เห็น

อ่านจบแล้วอย่าลืมติชมกันด้วยนะ หรือถ้าจะเม้าธ์มอยกันในทวิตเตอร์ ติดแท็ก #Cieloza ก็ได้ เดี๋ยวจะเข้าไปอ่าน

รอบนี้ไม่ได้คิดแท็กสำหรับฟิค เพราะไม่รู้จะใช้แท็กอะไรดี ใครคิดออกช่วยบอกทีนะ

เพราะเรื่องนี้เขียนเอามัน บุคลิกของตัวละครก็เลยสุดโต่งไปเลย

อย่างตัวละครเลโอก็เขียนให้แค้นแบบสุดๆ ไปเลย ก็คนมันแค้น ต่อให้รักก็ยังแค้น ไรงี้

ส่วนตัวละครราวี่ก็ยังเป็นคนธรรมดาทั่วไปอยู่(?)

ใช้ตัวละครน้อยเพราะไม่ได้กะจะเล่นอะไรอลังการมาก

เหตุผลก็เอาแค่ตื้นๆ นายฆ่าพี่ฉัน ฉันก็เลยฆ่าน้องนาย จบ

เพราะแค่เขียนต่อยอดมาจากอนิเมะ เลยไม่ได้เขียนเหตุอื่นๆ รองรับไว้


ถ้าถามว่าสองคนนี้มารักกันได้ไงก็คงยืดยาว

เอาเป็นว่าเลโอเข้าหาราวี่เพื่อจะแก้แค้นมาตั้งแต่แรกแล้ว

แต่ก็ไม่ใช่ว่าเจอหน้าปุ๊บยิงปั๊บใช่มั้ยล่ะ มันก็ต้องเข้าหาให้ไว้ใจ อยู่ร่วมกันไปซักพัก

แล้วก็รักกัน รักแต่ก็ยังแค้น ยังอยากฆ่าอยู่ เรื่องก็เลยกลายเป็นอย่างที่เขียนไป


ส่วนที่ให้เลโอตายตอนสุดท้ายเพราะเราคิดว่า ตัวละครตัวนี้ ต่อให้รักมากแค่ไหนก็ยังปล่อยวางความแค้นไม่ได้

เลโอคิดว่าทางเดียวที่จะปล่อยวางได้คือตายไปให้พ้นๆ แต่ก็รู้สึกว่ายังต้องมีชีวิตอยู่ ก็เลยไม่คิดฆ่าตัวตาย แต่ถ้าถูกฆ่าตายก็เป็นอีกเรื่อง...

เพราะงั้นก็เลยใช้ตรงจุดนี้ ยืมมือราวี่มาฆ่าตัวเอง แถมยังได้แก้แค้นราวี่ที่บอกว่ารักตัวเองนักหนาด้วย


ไม่รู้จะทอล์คอะไรแล้ว เอาเป็นว่าอย่าลืมติชม อันนี้สำคัญมาก อยากรู้จริงๆ ว่าที่เขียนไปชอบกันหรือเปล่า

สงสัยอะไรก็ถามได้นะ รีบแต่งรีบพิมพ์ อาจจะตกหล่นรายละเอียดอะไรไป

คิดนั่นคิดนี่ไว้แต่ไม่ได้ใส่ก็เยอะแยะ

อ่านมาจนถึงตรงนี้ก็ขอบคุณมากนะคะ

ไว้พบกันใหม่นะ จุ๊บๆ ♥

#Cieloza


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Cieloza จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 btsbigfumf (@btsbigfumf) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 23:32
    ชอบมากค่ะ อ่านไปร้องไห้ไป อยากให้มีต่ออีก
    #7
    0
  2. #6 freammies (@thanmohf) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 19:58
    ฮือออ ดราม่าหนักมาก แต่ก็ชอบมากเช่นกัน
    ขอบคุณที่เขียนมาให้อ่านนะคะ ????????
    #6
    0
  3. #5 ff-nolimited (@ff-nolimited) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 20:37
    โหยยยย แบบโหยยยยย พลอ.คิดได้ไงเนี่ย ;-; คือแบบแค้นฝังหุ่นฝังดินละลายน้ำเลยปะ พี่เขียนดีค่ะ ดราม่ากำลังดี(?)5555555 สุดท้ายยัยวี่ก็ทรมานสุดใช่ไหม โถลูก มาซบพี่มา อกพี่ยังว่าง 555555
    #5
    0
  4. #4 NOYD
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 00:32
    เศร้านะ แต่สะใจดีเหมือนกัน55555555 เราชอบประโยคที่ว่าจะไปกระชากนายกลับมาจากนรก มันดูเหมือนเป็นประโยคบอกรักกลายๆเลย ..เขิน.. /เดี๋ยวนะ 555555

    เราแอบอยากให้มีตอนพิเศษจัง อยากรู้ว่าบรรยากาศตอนเป็นคนรักกันก่อนที่เลโอจะฆ่าน้องสาวราวี่ จะเป็นยังไงน้า ._.

    ภาษาสวยแล้วก็เข้าใจง่ายมากค่ะ กระชับดี อ่านง่ายมากๆ เป็นกำลังใจให้ในเรื่องต่อๆไปที่ตะเขียนในอนาคตนะคะ <3
    #4
    0
  5. #3 x.เด็กกาม.x (@om3051911) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 00:28
    เศร้านะ แต่สะใจดีเหมือนกัน55555555 เราชอบประโยคที่ว่าจะไปกระชากนายกลับมาจากนรก มันดูเหมือนเป็นประโยคบอกรักกลายๆเลย ..เขิน.. /เดี๋ยวนะ 555555 เราแอบอยากให้มีตอนพิเศษจัง อยากรู้ว่าบรรยากาศตอนเป็นคนรักกันก่อนที่เลโอจะฆ่าน้องสาวราวี่ จะเป็นยังไงน้า ._. ภาษาสวยแล้วก็เข้าใจง่ายมากค่ะ กระชับดี อ่านง่ายมากๆ เป็นกำลังใจให้ในเรื่องต่อๆไปที่จะเขียนในอนาคตนะคะ <3
    #3
    0
  6. วันที่ 25 กันยายน 2559 / 21:44
    เศร้าาาา :(
    #2
    0
  7. #1 ชะล้อย
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 19:16
    โอ๊ยยย ทำไมมันทั้งแซ่บทั้งเศร้าขนาดนี้ ฮือออ;///; ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกค่ะ(ก ไก่ ล้านตัว) หัวใจทำงานหนักจนไม่รู้จะบรรยายยังไง ไม่คิดว่าเลโอจะทำแบบนี้ ฮือออออออออออ ตอนสุดท้ายวี่คงตายตามสินะ เหมือนเป็นคำสาปยังไงไม่รู้ พอพูดว่านายแก้แค้นสำเร็จแล้วก็เลยฆ่าตัวตายสำเร็จ55555 ชอบมากจริงๆค่ะ เราคงไม่บอกว่าแต่งอีกให้ลำบากใจ เอาเป็นว่าจะคอยติดตามผลงานเป็นระยะนะคะ ฮืออออ ขอบคุณสำหรับฟิคกระตุ้นการทำงานของหัวใจค่ะ(?)T/////T
    #1
    0