คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF EXO] I Listen ! ตื่นมาฟังฉันซักครั้ง..{KaiHo}

โดย VlVARIN

ตื่นมาฟังผมซักครั้งแล้วคุณจะรู้.. ว่าการรอคอยอะไรซักอย่างทรมานแค่ไหน..

ยอดวิวรวม

508

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


508

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


8
เรทติ้ง : 50 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ม.ค. 58 / 22:52 น.
นิยาย [SF EXO] I Listen ! ҿѧѹѡ..{KaiHo} [SF EXO] I Listen ! ตื่นมาฟังฉันซักครั้ง..{KaiHo} | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


คุณหมอคะมีเคสด่วนค่ะ !

 

หลับนานไปแล้วนะครับคนไข้..

 

ช่วยตื่นมาฟังผม..ซักครั้งนะครับ..

 


เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ม.ค. 58 / 22:52


 

I  Listen ! ตื่นมาฟังฉันซักครั้ง..

 


คุณหมอคะมีเคสด่วนค่ะ !

จงอิน ' วางสายจากโทรศัพท์ทันทีหลังจากได้ยินที่พยาบาลของเขาพูด ในชีวิตของเขาสิ่งที่พบเจอมีแต่คนไข้ และคนตายชีวิตของเขาวนเวียนอยู่กับสิ่งนี้ตลอด ข้าวที่ยังกินไปไม่กี่คำและน้ำที่กินยังไม่ถึงครึ่งแก้วต้องถูกวางลงอย่างไร้ความหมายจงอินปล่อยให้เจ้าพวกอาหารพวกนี้รอเขากลับมาทานนานแค่ไหนแล้วนะ ขายาวๆของจงอินเดินมาถึงหน้าห้องผ่าตัด พยาบาลเดินเข้ามาพร้อมกับหยุดชุดปลอดเชื้อให้โดยที่จงอินไม่ต้องเอ่ยถาม ชุดปลอดเชื้อถูกสวมจนจะเสร็จก่อนจะปิดท้ายด้วยการใส่หมวกคลุมศรีษะ

คนไข้โดนรถชนค่ะ อาการบาดเจ็บที่ศรีษะ.. เสียงของพยาบาลสาวถูกกลืนหายเข้าไปหมดเมื่อจงอินหยิบเอกสารของเคสที่ต้องผ่าตัดไปอ่านเองแล้วเดินเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว

คุณต้องช่วยผมด้วยนะครับ..ถ้าคุณสู้คุณจะรอด..จงอินบอกกับร่างที่นอนแน่นิ่งอย่างคนไร้จุดหมายแต่สำหรับจงอินมันไม่ใช่ ทุกชีวิตมีค่าจงอินสวมถุงมือยางเข้าที่พร้อมกับจับปลายมีดเตรียมผ่าสมองเพื่อห้ามเลือดที่คลั่งอยู่ภายใน น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของคนไข้ทำให้จงอินสะดุดไปเล็กน้อยจงอินละความสนใจจากตรงนั้นก่อนจะเริ่มการผ่าตัดอย่างทันที หมอและพยาบาลผู้ช่วยต่างช่วยจงอินหยิบเครื่องมือกันอย่างคล่องแคล่ว จงอินคิดไว้ว่า เขาต้องช่วยให้คนคนนี้รอดให้ได้ !

การผ่าตัดล่วงเลยไปสามชั่วโมงกว่าๆ ร่างที่นอนอยู่บนเตียงถูกเข็นออกมาไปยังห้องพักพิเศษ จงอินมองเวลาในห้องผ่าตัดอย่างใจเย็น เข็มสั้นถูกชี้ไปที่เลขสิบเอ็ดเข็มยาวชี้ไปยังเลขสิบเอ็ดเช่นกัน บ่งบอกเวลาว่าอีกไม่ถึงห้านาทีกำลังจะเข้าสู่วันใหม่..

คุณหมอจะกลับเลยไหม๊คะ ? ”
ยังครับ..ผมว่าจะไปเฝ้าคนไข้ที่ห้องหน่ะ..

แต่คุณหมอ..

ผมไหวครับ เผื่อคนไข้มีอาการแทรกซ้อนจะได้ช่วยทัน..รอยยิ้มบางๆจากจงอินเกิดขึ้นมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเขาไม่เคยบ่นว่าคนไข้ที่ผ่าตัดจะมาในรูปแบบไหน เขาไม่เคยบอกว่าเหนื่อย หรือท้อโรงพยาบาลถึงได้เก็บคุณหมอที่ดีอย่างจงอินไว้ในโรงพยาบาล

ค่ะ.. พยาบาลสาวยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินออกไปอีกทางจงอินเลยเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วเดินกลับไปยังห้องของตัวเองแล้วหยิบเอ็มพีสามก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ขาของเขาพาเดินมายังห้องพักพิเศษขายาวๆของเขายืนอยู่ตรงนี้เกือบห้านาทีแล้ว จงอินกำลังคิดว่าเขาควรจะเข้าไปดีไหม๊..แต่แล้วการกระทำคือคำตอบเขาจับลูกบิดประตูก่อนจะเปิดประตูเข้าไปแล้วพบกับร่างที่นอนไร้สติอยู่การผ่าตัดสมองเป็นสิ่งที่จงอินถนัด เขาผ่าตัดมาจนชำนาญ คนไข้เกือบ 97% ที่ได้รับการผ่าตัดของจงอินจะสามารถกลับมาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขโดยไม่มีอาการปวดหัว..แล้วอีก 3% ที่เหลือหล่ะไม่รอดหรอ ? อาจจะเป็นเคสหนักจริงๆ บางคนอาจจะเป็นเจ้าหญิงเจ้าชายนิทรา หรือบางคนอาจจะตายในขณะผ่าตัด จงอินมักภาวนาทุกครั้งว่าขออย่าให้มีคนที่อยู่ใน 3% ที่เหลือของเขา..จงอินไม่ได้อย่างให้มันเป็นแบบนั้น..

มือใหญ่ถูกวางลงไปบนเรือนผมของร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บางเบาก่อนจะลูบมันไปมา..เขาไม่เคยทำแบบนี้กับคนไข้คนไหนนี่อาจจะเป็นเคสแรก..และเคสสุดท้ายที่เขาจะทำแบบนี้...ใบหน้าขาวซีดของคนป่วยบ่งบอกว่าต้องได้รับการพักผ่อน..      

คุณเข้มแข็งมากนะครับ..จงอินลูบผมร่างบางเรื่อยๆก่อนจะเกลี่ยปลอยผมที่เกะกะอยู่บริเวณหน้าออกแล้วห่มผ้าห่มให้จนถึงหน้าอก..จงอินลากเก้าอี้เข้ามาใกล้ๆกับเตียงก่อนจะนั่งข้างๆแล้วหยิบเอ็มพีสามที่หยิบมาเมื่อกี้ออกมาฟัง สโมว์ทอล์กข้างหนึ่งถูกเสียบไว้ที่หูของเขาเอง..ส่วนอีกข้างถูกแบ่งปันให้กับคนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง..

เสียงเพลงถูกเปิดขึ้นมันเป็นบทเพลงที่ให้กำลังใจ การตื่นมาพร้อมกับสิ่งดีๆ และความทุกข์ที่ถูกสละออกไปหมด เพียงไม่นานหยาดน้ำตาใสๆถูกไหลออกมาจากดวงตาร่างบางอีกครั้งแต่ครั้งนี้จงอินไม่เห็นเมื่อจงอินทำงานมาทั้งวันเขาก็ควรได้รับการพักผ่อนเช่นเดียวกัน..



เช้าวันต่อมา..

จงอินลืมตาขึ้นก่อนจะมองไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ริมฝีปากอมชมพู ผิวที่ขาวดั่งกับหิมะ ทรงผมสีน้ำตาลช็อกโกแลต.. แต่กลับไม่มีสติมีเพียงเสียงของลมหายใจเท่านั้นที่บ่งบอกว่ายังมีชีวิตอยู่ จงอินใช้มือของเขาลูบเรือนผมของคนที่นอนอยู่อย่างเอ็นดู

หลับนานไปแล้วนะครับคนไข้.. ก่อนที่จงอินจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วมองไปยังใบหน้าคนที่อยู่อีกครั้ง ก่อนจะเหลือบไปเห็นคราบน้ำตาที่ไหลอยู่ข้างแก้ม จงอินเช็ดคราบน้ำตาที่ติดอยู่อย่างเบามือ..ถ้าคุณตื่นขึ้นมาผมคงจะดีใจมากนะครับ..

 

แอด...

 

เสียงประตูถูกเปิดขึ้นและปิดลงอย่างแผ่วเบาบ่งบอกว่าจงอินได้ออกไปปฎิบัติหน้าที่ของหมอ จงอินรู้มาว่าถ้าคนไข้ยังไม่ฟื้นอีกหนึ่งอาทิตย์จะต้องนำตัวออกจากทางโรงพยาบาลแล้วไปรักษาที่บ้าน ซึ่งจงอินกำลังดำเนินเรื่องนี้อยู่ จงอินจะรับเป็น ซูโฮ ' หรือคิมจุนมยอนไปอยูที่บ้านของเขา..




ห้าเดือนผ่านไป..

ผมจะไปทำงานแล้วนะครับ และจงอินก็พูดอยู่คนเดียวอย่างเช่นเคย กระดุมเม็ดสุดท้ายถูกติดลงอย่างเบามือก่อนจะมองไปที่ซูโฮที่ยังนอนอยู่เหมือนเดิมเขาคอยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ตอนแรกก็แค่จะรับมาอยู่ในความดูแลแต่ตอนนี้กลับไม่ใช่..จงอินรักซูโฮทั้งที่ยังไม่เคยได้ยินแม้แต่เสียงของคนที่นอนอยู่ นี่สินะ ความรักไม่จำเป็นต้องเกิดจากการออกเสียง..เราก็สามารถรักเขาได้อย่างเต็มหัวใจ..

เงียบใส่ผมอีกแล้วนะครับ.. จงอินยิ้มน้อยๆก่อนจะประทับริมฝีปากของตัวเองไปบนกลีบปากนุ่มของอีกคนอย่างแผ่วเบา ผมจะไปทำงานแล้วนะครับ..แล้วจะรีบกลับมาหา



1 ปี

 


2 ปี

 


3 ปี

 

 

 



7 ปี..

การรอคอยอะไรซักอย่างมันทรมาน..ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่จงอินยังคิดจะทำอยู่ทุกครั้งที่เขามองหน้าคนที่นอนอยู่บนเตียงเขาก็รู้สึกอยากให้ซูโฮตื่นจากฝันร้ายซักที เขาหวังเสมอ หวังว่าซูโฮจะตื่นขึ้นมาฟังเสียงของเขาซักครั้ง..อยากให้ฟังว่าเขารักซูโฮแค่ไหนแต่ก็ได้บ่งบอกไปแค่นั้น และไม่เคยที่จะได้รับเสียงตอบกลับมาซักครั้งเดียว..

มันนานไปแล้วนะครับ..วันนี้ผมคงต้องถอดเครื่องช่วยหายใจออก.. มันเป็นสี่งเดียวที่เขาไม่อยากจะทำ จงอินจะให้ซูโฮใส่เครื่องช่วยหายใจทุกครั้งที่เขาออกไปทำงานและวันนี้มันก็เป็นวันครบรอบ 7 ปีที่เขาเกิดอุบัติเหตุ จงอินถอดเครื่องช่วยหายใจออกช้าๆ น้ำตาที่ไหลออกมาเป็นครั้งที่ร้อยกำลังหยดลงไปบนตามลำตัวของคนที่นอนอยู่

ช่วยตื่นมาฟังผม..ซักครั้งนะครับ..  เสียงพูดที่เริ่มติดขัดและน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างมากมาย เขาไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้ ผมรักคุณนะครับ..

นิ้งหน่อง~~

ออดหน้าบ้านดังขึ้นประกอบกับที่จงอินถอดเครื่องช่วยหายใจเสร็จร่างหนาของกขาเดินออกไปจากห้องเพื่อไปหาแขกผู้มาเยือนโดยไม่ลืมที่จะเช็ดน้ำตาออก ประตูถูกปิดลงแล้ว..



ความหวังที่เขารอ..ความทรมานที่เขาจะได้เจอคงไม่มีอีกแล้ว..



เมื่อซูโฮพร้อมที่จะตื่นมาฟังเสียงของจงอิน !



ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มกระดิกนิ้วทั้งสองของ ขอบตาที่ทำทีท่าว่าจะลืมขึ้น มันชาไปทั้งตัว อาการปวดสมองไม่มีแล้ว..ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ สิ่งที่ซูโฮต้องทำหลังจากฟื้นคือกายภาพบำบัด ก็เขาเล่นนอนอยู่บนเตียงนานเป็น 6 - 7 ปี ซูโฮหยัดตัวลงขึ้นเท้าที่สัมผัสไปบนพื้นเย็นเฉียบ ใบหน้าเริ่มหันมองไปรอบๆอย่างไม่คุ้นตา ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขา...


อืม.. ลำคอที่เริ่มแห้งผากหลังจากไม่ได้กินน้ำเป็นเวลานานร่างกายที่ดูซูบผอมลงไปนิดหน่อย 

 

ตึก ตึก ตึก..


แอด..

 

ประตูถูกเปิดขึ้นซูโฮมองไปยังต้นเสียงด้วยสายตาที่โฟกัสเต็มที่ ชายหนุ่มผิวสีแทน กำลังยืนข้างอยู่ตรงประตูและภาพที่จงอินเห็นดูจะช็อคมากๆ เขายังยืนอยู่ที่เดิม

คุณครับ..ผมหิวน้ำ.. ” ประโยคแรกที่เปล่งออกมาท่าไม่รวมกับเสียงเมื่อกี้ทำให้จงอินดีใจมาก ขายาวของจงอินเดินไปยังตู้เย็นก่อนจะรีบเทน้ำใส่แก้วแล้วยื่นให้ ก่อนที่จงอินจะรีบวิ่งไปยังห้องๆหนึ่งแล้วหยิบเครื่องมีอวัดไข้และที่ตรวจสุขภาพหลายอย่าง แล้วเดินกลับมาที่ห้อง..จงอินเดินเข้าไปพร้อมกับเอาปรอทวัดไข้เสียบไปในปาก

อมไว้ซักพักนะครับ.. น้ำเสียงที่เริ่มสั่นและน้ำตาที่หยุดไหลไปแล้วเริ่มกลับมาอีกครั้งดวงตาที่มีน้ำตาคลออยู่ภายในจงอินพยายามกลั้นมันไว้แล้วตรวจต่อไป เขาตรวจชีพจรของคนตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน จงอินจับมือของซูโฮแล้วใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางวัดที่ข้อมือและที่คอ ปรอทที่อยู่ในปากถูกดึงออกเบาๆ ผลที่ผมคือไม่มีไข้

คุณครับ..ผมปวดตัวไปหมดเลย.. จงอินได้ยินดังนั้นจึงรีบบีบไปตามแขนและขาให้ในที่สุดน้ำตาที่กลั้นไว้ก็ถูกไหลออกมาให้คนตรงหน้าเห็น ซูโฮเอื้อมมือที่ไม่ค่อยมีแรงของตัวเองไปเช็ดน้ำตาให้คนที่นั่งนวดขาให้เขาอย่างเบามือ คุณร้องไห้ทำไม.. ”  จงอินหยัดตัวลุกขึ้นแล้วดึงร่างบางเขามากอดมันเป็นสิ่งแรกที่เขาคิดจะทำถ้าซูโฮฟื้น แล้วมันก็เป็นจริงร่างที่ได้แต่นอนแน่นิ่งหลายปีได้ตื่นขึ้นมาตามคำขอของเขา คนถูกกอดดูจะตกใจไปซักฟักแต่ก็กอดตอบก่อนจะรับรู้ได้ถึงหยดน้ำที่สัมผัสอยู่บนไหล่จนเปียกชุ่มไปหมด..         

คุณตื่นขึ้นมาฟังแล้วใช่ไหม๊ครับซูโฮ..

“ ... ”

อย่าหลับแบบนี้นานนะครับ..ผม..จงอินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นซูโฮก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองแต่ก็กลับมีน้ำตาไหลเมื่อได้ยินสิ่งที่จงอินพูด ผมทรมานนะครับ.. จงอินคลายอ้อมกอดออกแล้วประทับริมฝีปากลงไปที่เลือนผมนุ่มอย่างอ่อนโยนแล้วเช็ดน้ำตาให้ร่างบางอย่างบางเบา..

ผมชื่อจงอิน..ส่วนคุณ ก่อนที่จงอินจะชี้ไปที่ซูโฮที่ดูจะยังมึนกับการกระทำของเขา ชื่อซูโฮ..ใช่ไหมครับ ร่างบางพยักหน้าเล็กน้อย จงอินจึงเริ่มพูดต่อ..แล้วผม..ก็รักคุณมาก..

ผมรู้..

“ ... ”

ผมรู้สึกตั้งแต่คุณผ่าสมองให้ผมวันนั้น..ผมอยากตื่นขึ้นมาพูดกับคุณแต่ผมอย่างนั้นไม่ได้..ผม..ฮึก!

ไม่ร้องนะครับ..ตอนนี้คุณตื่นมาฟังผมแล้ว..

ครับ..ผมก็รักคุณจงอิน.. นับเป็นข่าวดีที่สุดในชีวิตจงอินดึงร่างบางเข้ามากอดอยู่นานมาก จนร่างบางในอ้อมกอดของเขาเผลอหลับไปอีกแล้ว หวังว่าจะไม่หลับไปแล้วไม่ตื่นมาหรอกนะเขาคงได้ฆ่าตัวตายแน่ แต่มันคงไม่เป็นอย่างนั้นแล้วหล่ะ เขาเชื่ออยากนั้นเขาจะดูแลซูโฮให้ดีที่สุดและจะพูดคำว่ารักให้ได้ยินทุกครั้งเมื่อเขาพร้อมตื่นขึ้นมาฟังจงอิน..

 

 

 

THE END...





#ฟิคสั้นค้าบบบบบบบ ฝากด้วยนะครับ
#รักคนอ่านรักคนเม้นท์มากกก
ขอขอบคุณธีมสวยๆจาก SQWEEZ THEAM มากๆเลยนะครับบบ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ VlVARIN จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 05:17
    ฮือๆๆๆ รักกันทั้งๆที่ไม่เคยได้คุยกัน มันซึ้งอะไรแบบนี้
    #2
    0
  3. วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 23:12
    กรี๊ดดดดด จงอินน่ารักกก >< 7ปีเชียวนะ! หลงรักคนคนนึงมา7ปี กล้าหาญมากจงอิน!!! พี่จุนก็ใสซะ งุ้งงิ้งๆ น่าจะมีภาคต่อนะ T^T ให้เล่าต่อจากทั้งคู่อยู่ด้วยกันต่อไป คิๆๆๆ >////<
    #1
    0