คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน!

ตอนที่ 12 : :>>: บทที่ 9 :<<: นั่นมันอะไรกัน


     อัพเดท 24 มิ.ย. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: คอมมาดี้, แฟนตาซี, ฆาตกรรม
ผู้แต่ง : ฆฤณฑาฤทธิ์ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฆฤณฑาฤทธิ์
My.iD: https://my.dek-d.com/coffee13
< Review/Vote > Rating : 100% [ 1 mem(s) ]
This month views : 10 Overall : 5,344
96 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 180 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 12 : :>>: บทที่ 9 :<<: นั่นมันอะไรกัน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 338 , โพส : 1 , Rating : 0% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


                ความเดิมตอนที่แล้ว >>>

                ลูกหว้าทำสีหน้าไม่สู้ดีใส่ ในขณะที่ฉันรู้สึกสงสัย และยอมเดินจากไปอย่างไม่สนใจอะไรอีกต่อไป ทั้งๆ ที่ใจจริงแล้วข้างในหัวใจเต็มไปด้วยคำถามมากมายซะเหลือเกิน
                ...อะไรกัน อีตาบ้านั่น...หึงฉันจริงๆ น่ะเหรอ?...
                บ้าเอ้ย แบบนี้ชักจะไม่สนุกแล้วนะ ไม่สนุกเลยซักนิด!


-------------------------------------------------------------------


:>>: บทที่ 9 :<<:
นั่นมันอะไรกัน



                < :: TEARNHOOM :: >

                โธ่เอ้ย! น่าหงุดหงิดเป็นบ้าเลย ว้อยยยย!!
                โครมมมม!!!
                ผมเผลอปล่อยความใจร้อนครอบงำตัวเองอีกจนได้ เพราะทันทีที่ฝ่ามือผมสัมผัสกับขอบเก้าอี้ ก็อดใจที่ปัดมันให้ล้มลงไปนอนกับพื้นด้วยความหงุดหงิดใจเป็นไม่ได้ ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงต้องรู้สึกโมโหแบบนี้กับน้ำอบ แต่ผมกลับรู้ตัวดีว่าส่วนลึกในจิตใจของผมกำลังจะเปลี่ยนไป
                แต่เปลี่ยนไปในทิศทางไหนผมก็ยังไม่อยากจะคิดเหมือนกัน
                เสียงจอกแจกจอแจภายในห้องเงียบกริบไปแล้ว สายตาจากผู้คนจำนวนมากกำลังพุ่งเป้ามาทางผมอย่างหวาดกลัวบ้าง แข็งกร้าวบ้าง ไม่พอใจกับการกระทำของผมบ้าง และอีกมากมายหลายความรู้สึกที่ดูเหมือนกำลังจะสื่อออกมา แต่ผมกลับไม่อาจจะรับรู้ได้นอกเสียจากความต้องการของตนเอง
                ไม่ยอม...ทำไมไอ้รุ่นพี่ขี้เก๊กนั่นถึงต้องมาแย่งน้ำอบไปด้วย ไม่ชอบเลย น่าหงุดหงิดเป็นบ้า!
                ชิ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่เห็นมีท่าทีจะสนใจยัยนั่นเลยด้วยซ้ำ
                ผมสบถอย่างหงุดหงิดพร้อมกับตั้งเก้าอี้ให้ตัวเองนั่งลงได้ เสียงคุยกันดังขึ้นมาอีกรอบ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นแบบแนวกระซิบใส่กันเหมือนว่าจะนินทาเรื่องของผมเสีย มากกว่า
                และดูเหมือนผมจะเดาถูกเพียงแค่ครึ่งเดียวซะละมั้ง...งานนี้
                นี่... เทียนหอมนี่รู้จักกับน้ำอบตอนไหน?”
                เสียงกระซิบกระซาบจากกลุ่มผู้หญิงในห้องที่ใกล้ที่สุดลอยเข้ามา ผมถึงกับอดที่จะสบถในใจอีกไม่ได้ ...นี่ไม่มีเรื่องที่จะคุยกันแล้วใช่ไหมเนี่ย ยัยพวกนี้ และกระซิบทีก็เบาๆ กันหน่อย คนถูกนินทาได้ยินนะ - -*
                ไม่รู้สิ แต่ฉันรู้แค่ว่ารุ่นพี่ที่ชื่อพริกหวานน่ะมาคุยกับน้ำอบประจำเลยไม่ใช่รึไง
                รุ่นพี่คนไหนอ่ะ?”
                เอ้า พี่ปี 3 ที่เป็นประธานนักเรียนเราไง ประธานนักเรียนต้องสาปที่มีข่าวลือ พรรค์นั้น’ ...เคยเล่าให้ฟังเมื่อตอนนั้นไง
                หืม...?
                ผมถึงกับหูกระดิกเมื่อได้ยินคำแปลกๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องอะไรซักอย่าง แน่นอนว่าผมเริ่มที่จะสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว
                ...ประธานนักเรียนต้องสาป?...
                หมายความว่าไง???
                เอ๋!? ฉันนึกว่าข่าวลือพรรค์นั้นจะไม่ใช่เรื่องจริงซะอีก!
                จริงซะยิ่งกว่าจริงอีกหล่อน! ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็นข่าวลือไปทั่ว แต่ถ้ารู้ไว้ก็ไม่เสียหาย เพราะคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่ประธานนักเรียนได้ลองสนใจใครแล้ว ...อาจจะเกิดเรื่อง พรรค์นั้นขึ้นอีกก็ได้นะ
                “...”
                พวกผู้หญิงต่างทำหน้าซีดเซียวเมื่อเพื่อนในกลุ่มพูดจบ ปริศนาคั่งค้างอยู่ในใจผมอย่างไม่ปิดบัง และเมื่อผมกะจะอ้าปากถามพวกหล่อน ครูที่สอนตามรายวิชาของวันนี้ก็ก้าวเข้ามาในห้องก่อน ผมรู้สึกขัดใจเล็กน้อย แต่ถ้าลองได้ผมสนใจ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ไม่คณามือผมหรอก
                “...พรายกระซิบ นี่ พรายกระซิบ...ผมทำปากขมุบขมิบใส่อากาศเบาๆ ก่อนที่จะถามเสียงแผ่วเบา เธออยู่แถวนี้รึเปล่า? ...พรายกระซิบ วิญญาณดีๆ แถวนี้ก็ได้
                “...”
                น่าแปลกที่คราวนี้มีแต่ความเงียบงัน ผมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่ไม่เห็นมีการตอบสนองการถามของผม ทั้งๆ ที่ปกติมันไม่สมควรจะเป็นแบบนี้
                อะไรกัน? ปกติถ้าผมถามอะไรก็จะตอบกลับมานี่นา หรือว่า...จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่านะ?
                ...รู้สึกไม่ดีเลยแหะ...
                ครูครับผมยกมือขึ้นเพื่อให้ครูหยุดพล่ามสอนได้หันมามองผม ก่อนที่ผมจะยกมือไหว้แล้วบอกความต้องการของตนเอง ขออนุญาตเข้าห้องน้ำครับ
                รีบไปรีบมานะนักเรียน
                ครูไม่สนใจเท่าที่ควร เพราะแค่ผมขออนุญาต ครูก็รีบตอบกลับและทำหน้าที่สอนต่ออย่างไม่สนใจ แน่นอนว่าผมก็ต้องการแบบนี้อยู่แล้ว จึงได้เดินออกมาจากห้องเรียนตัวเองพร้อมกับเดินผ่านห้องเรียนของน้ำอบ และอดไม่ได้ที่จะแอบสอดส่องสายตาเข้าไปในห้องเรียนเพื่อหาตัวเธอ
                นั่นไง... นั่งอยู่แถวที่ 2 แถมยังทำหน้าซีเรียสเชียว อะไรกัน? เรียนมันเครียดขนาดนั้นเลยรึไง ยัยบ๊องเอ้ย
                ผมอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมจะต้องเผลอแอบมองเธอแบบนี้ด้วย แต่ผมว่าแค่ผมมองก็รู้สึกมีความสุขแบบบอกไม่ถูกดีแหะ
                ฮิๆ น่าหมั่นไส้ชะมัดผมเลิกสนใจแล้วเดินผ่านหน้าห้องเรียนของเธอไปยังทางห้องน้ำชายอย่างที่บอก ครูไว้ แต่ทว่าผมเดินผ่านไปได้ไม่นาน ผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแว่วๆ ดังผ่านมาพร้อมกับสายลม
                “...กรี๊ดดดดดดดดดด...
                เสียงเหมือนดังอยู่ข้างในสมอง ผมถึงกับชะงักฝีเท้า ก่อนที่จะมองไปทางระเบียงที่เป็นทางแยกไปที่อื่นพอดิบพอดี อีกไม่กี่ก้าวข้างหน้าคือห้องน้ำชาย แต่อีกทางแยกนั้นคือทางไปห้องธุรการเพื่อติดต่อในการทำเอกสารและธุระต่างๆ
                ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ผมต้องเปลี่ยนทิศทางไปยังห้องธุรการนั้นแทน เพราะผมรู้สึกลึกๆ ว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับที่เรื่องพรายกระซิบหรือวิญญาณดีๆ ที่ผมชอบคุยด้วยไม่ยอมตอบกลับก็ได้

                ตึก...ตึก ตึก...ตึก
                เสียงฝีเท้าผมดังก้องระเบียงทางเดิน เมื่อมองผ่านกระจกใสก็พบกับนาฬิกาเรือนใหญ่ตรงตึกประชุมกำลังบอกเวลาว่าคาบ แรกได้หมดเป็นเวลาร่วม 20 นาทีเศษๆ แล้ว ในขณะที่ผมกลับรู้สึกไม่ได้กระตือรือร้นอยากจะเข้าห้องเรียนเท่าที่ควร เพราะสิ่งที่ผมสนใจคือเสียงกรีดร้องที่เพิ่งจะได้ยินเมื่อครู่นี้ตั้งหาก
                “...ไม่ ใครก็ได้ ช่วย..ด้วย.... อ่อกกกกก...
                ยิ่งผมเดินผ่าน เสียงกรีดร้องราวกับเจ็บปวดก็ดังขึ้นมาเสียดแทงในใจของผมจนเริ่มจะรู้สึกไม่ ดีขึ้นมาจริงๆ ซะแล้ว จนกระทั่งผมเดินผ่านห้องธุรการไปแล้ว ก็ปราศจากคนอยู่ แต่เสียงก็ยังคงดังอยู่จากที่ไกลๆ เกินกว่าจะคาดเดาว่าอันที่จริงแล้ว เสียงที่ผมได้ยินนั้นอยู่ที่ไหนกันแน่
                อะไรกัน เสียงที่ได้ยินเป็นเสียงใคร เป็นของวิญญาณดวงไหนเหรอ หรือว่า...จะเป็นเสียงของผู้หญิงที่ต้องการจะขอความช่วยเหลือจริงๆ
                ในขณะที่ผมกำลังจะเดินผ่านห้องเอกสาร กลิ่นเค็มๆ บางอย่างก็ปะทะเข้ากับโสตประสาทของผมเข้าอย่างจัง ผมชะงักและเบิกตาโพลงเพราะรู้สึกเหมือนกลิ่นจะรุนแรงออกมาจากห้องที่ผมยืนอยู่ เมื่อผมค่อยๆ หันเหสายตาไปที่ประตูห้องเอกสาร ผมก็ถึงกับชะงักอีกครั้งเมื่อเห็นว่าประตูห้องเปิดแง้มเอาไว้อยู่ และที่สำคัญมันยังมืดสนิทผิดกับบรรยากาศในช่วงเช้าอย่างสิ้นเชิง
                ...อะไรกัน แรงดึงดูดบ้าๆ นี่...
                ผมรู้สึกเหมือนจะได้ยินเสียงกรีดร้องแห่งความทรมานดังเซ็งแซ่อยู่ในสมอง และมันก็เริ่มดังขึ้น...ดังขึ้นเรื่อยๆ...เหมือนกำลังจะกรีดร้องออกมาจากจิต ใต้สำนึกของผมซะเอง บรรยากาศในตอนนี้เหมือนจะเย็นลงเรื่อยๆ จนน่าขนลุก แน่นอนว่า 17 ปีที่ผ่านมาผมไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
                แตะ...
                ทันทีที่ปลายนิ้วของผมสัมผัสกับลูกบิดประตู มันก็เหมือนจะมีแรงดันที่ได้ทำการค่อยๆ ง้างประตูออกจนเห็นภาพในห้องอย่างชัดเจน ประตูห้องเอกสารเปิดเข้าไปข้างในอย่างเชิญชวน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของผมกลับไม่ใช่เพียงแค่ความวังเวงอันน่าขนลุก...
                นั่นมันอะไรกัน?
                เสียงในจิตใจของผมดังขึ้นอย่างไม่ต้องนับวินาทีที่คิดออกมา ดวงตาผมเบิกกว้างเมื่อเห็นที่มาของกลิ่นคาวแบบเค็มๆ ที่เพิ่งจะเคยรับรู้ ภายในห้องนี้ดูเหมือนจะมืดแต่ก็ยังพอมีแสงรำไรสาดส่องออกมาจากทางหน้าต่าง ที่มีผ้าม่านปิดกั้นเอาไว้ แต่สิ่งที่อยู่ภายในใจกลางของห้องก็คือ...


                เหวออออ!!! ศะๆๆ ศพ!
                ผมอุทานด้วยความตกใจ และเข่าทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความคาดไม่ถึง เลือดที่เจิ่งนองไปทั่วบริเวณ ย้อมพื้นกระเบื้องสีขาวให้กลายเป็นแอ่งน้ำสีแดง ซากที่เคยดูเหมือนจะเป็นมนุษย์ที่มีทั้งแขนและขากระจายไปคนละทิศคนละทาง ลำไส้และเครื่องในถูกคว้านออกมากองสะเปะสะปะเหมือนทิ้งเอาไว้ใกล้ๆ ทางเข้าประตูที่อยู่ไม่ไกลไปจากจุดที่ผมยืนอยู่ซะเท่าไหร่ ลำตัวที่ในตอนนี้มีเพียงแค่เนื้อหนังสีแดงสด หัวหายไปไหนผมไม่อาจจะรับรู้ รู้แต่ว่ากองเศษเนื้อเละๆ ใกล้ๆ ลำตัวที่ไม่มีอะไรเลย เศษเนื้อที่ว่านั้นมีเส้นผมยาวๆ สีดำประปราย ข้างๆ กันนั้นกลับมีเศษฟันและเนื้อสีขาวๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นมันสมองของอะไรซักอย่าง...ถ้าผมไม่ได้คิดในแง่บวกมากจนเกินไป เดาว่านั่นคือหัวมนุษย์ที่โดนอะไรบางอย่างทุบจนเละ!
                แบบนี้มัน...ชำแหละศพชัดๆ!
                อุ๊บ!...ผมเอามือปิดปากตัวเองด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว และพอผมกำลังตั้งสติเพื่อจะเผ่นออกไปจากห้องๆ นี้ให้เร็วที่สุด ผมก็ได้ยินเสียงครวญครางแบบแผ่วเบาดังขึ้นจากภายในห้องอย่างน่าขนลุกเสีย ก่อน
                ชะ..ช่วยด้วย... ใคร...ใครก็ได้...
                เฮือก!
                ผมถึงกับสะดุ้งตัวโยนเมื่อรับรู้เสียงๆ นั้นอย่างชัดเจน ไม่ใช่เสียงในหัวสมองเหมือนตอนแรก ความกลัวและความสงสัยกำลังตีกันอยู่ในหัว จนในที่สุดความสงสัยก็ได้ชนะความหวาดกลัวที่อยู่ในใจผมไปได้
                มะ..มีใครอยู่ในนี้บ้างไหมครับ!??” ผมตะโกนถามเข้าไปข้างในด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พยายามที่จะไม่มองภาพอันน่าสยดสยองด้วยความอดทนอดกลั้น ดูเหมือนเสียงที่ว่านั้นจะรับรู้ เขาถึงได้ตอบกลับผมมาอย่างแผ่วเบา
                ฉะ..ฉันอยู่ข้างในนี้ ...คะ...ใครก็ได้...ช่ว..ย...ด้..วย...
                ผมทำใจให้เดินก้าวเข้าไปในห้องเพื่อหาที่มาของเสียง และเมื่อผมก้าวเข้าไปก็พบกับ...ผู้หญิง? ใช่ ผมเจอกับผู้หญิงกำลังนอนซมอยู่ข้างในห้องถ่ายเอกสาร แต่ชุดที่เธอใส่กลับไม่ใช่ชุดนักเรียน มันเป็นชุดที่ดูเป็นผู้ใหญ่จนผมนึกแปลกใจเล็กน้อย
                คุณครับ ทำใจดีๆ เอาไว้ผมรีบเข้าไปอุ้มตัวเธอขึ้นมา ก็พบว่าใบหน้าที่อ่อนหวานแต่คุ้นตากำลังหลับตาลงและซีดเซียว ผมเบิกตาโพลงเพราะคาดไม่ถึง ก่อนที่จะครางออกมาอย่างแผ่วเบา เพราะคนๆ นี้คือ...
                รองผอ.?”
                อะไรกันเนี่ย เสียงที่ผมได้ยินคือเสียงของรองผอ.งั้นเหรอ
                ทันใดนั้น หางตาผมก็เผลอเหลือบไปมองศพที่ถูกชำแหละด้วยความลืมตัว แต่แล้วผมก็ต้องตกใจเมื่อภาพที่ผมเห็นนั้นอันตรธานหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
                ...หมายความว่าไง?...
                ผมไม่มีเวลาที่จะคิดมากแล้ว เพราะผมรีบจ้ำอ้าวออกจากห้องเอกสารที่เปิดอ้าออกมา แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรผมถึงหันกลับไปมองห้องเอกสารที่เพิ่งเดินจากมาแบบไม่ ได้ปิดประตู...
                เฮือก!!!
                แต่ผมก็ต้องคิดผิดเมื่อหันไปมองมันอีกครั้ง สิ่งที่ผมเห็นจากในห้องประตูที่เปิดอ้าคือใบหน้าผู้หญิงที่อาบไปด้วยเลือด ข้นคลั่ก กำลังจ้องมองมาทางผมด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เหมือนเธอจะรู้สึกตัวว่าผมจ้อง เธอจึงได้เงยหน้าสบตาผม เธอพึมพำเบาๆ เป็นประโยคที่ผมอ่านออกก่อนที่จะกรีดร้องดังลั่นแสบแก้วหูแล้วค่อยๆ เลือนหายไป ในขณะที่ขวัญผมหายไปแบบกระเจิดกระเจิงแล้ววิ่งหนีออกจากบริเวณนั้นแทบจะ ทันที
                เพราะสิ่งที่วิญญาณพูดนั้นมันช่างน่าสะอิดสะเอียน

                ระวังตัวไว้ให้ดี


::: ~~~ To be continues ~~~ :::
-------------------------------------------------------------------

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 12 : :>>: บทที่ 9 :<<: นั่นมันอะไรกัน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 338 , โพส : 1 , Rating : 0% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 61
แบบนี้การินไม่อยู่เฉยแนนน่
PS.  Big Bang G-Dragon & SNSD Yuri & EXO HunHan FOREVER !!
Name : Harm. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Harm. [ IP : 1.46.168.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 สิงหาคม 2557 / 10:19

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android