คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน!

ตอนที่ 19 : :>>: บทที่ 16 :<<: โอ๊ะโอ...อั๊ยย่ะ!!!


     อัพเดท 21 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: คอมมาดี้, แฟนตาซี, ฆาตกรรม
ผู้แต่ง : ฆฤณฑาฤทธิ์ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฆฤณฑาฤทธิ์
My.iD: https://my.dek-d.com/coffee13
< Review/Vote > Rating : 100% [ 1 mem(s) ]
This month views : 11 Overall : 5,345
96 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 180 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 19 : :>>: บทที่ 16 :<<: โอ๊ะโอ...อั๊ยย่ะ!!! , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 358 , โพส : 0 , Rating : 0% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


        ความเดิมตอนที่แล้ว >>>

        เฮอะ! ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด -^-* ยัยอบเชยบ้า นี่เธอคบกับคนน่ากลัวพรรค์นี้จริงๆ เหรอเนี่ย เครียดแทนเลย
        ว่าแต่ว่า...การินเนี่ยหน้าตาคุ้นๆ จริงๆ นะ ผมรู้สึกอย่างนั้น = =!


-------------------------------------------------------------------


:>>: บทที่ 16 :<<
โอ๊ะโอ...อั๊ยย่ะ!!!



        < :: NAMAOB :: >

        หลังจากที่ฉันพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองให้มากที่สุด ก็รีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหวังว่าจะล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นซักหน่อย และกะว่าจะอยู่ในห้องน้ำแบบนั้นจนกว่าคนอื่นๆ จะเข้าแถวเสร็จเป็นที่เรียบร้อย แล้วหลังจากนั้นฉันก็คิดว่าจะไปเอาพลาสเตอร์ที่ห้องพยาบาลมาปิดรอยที่คอ เนี่ยแหละ
        อ๊ะ... จะว่าไปแล้ว รอยที่คออะไรนี่มันเป็นแบบไหนกันนะ? O-O?
        ฉันรีบก้าวฉับๆ ไปยืนยังหน้ากระจกที่ติดกับฝาผนังห้องน้ำบานใหญ่ด้วยความว่องไว ในใจเต็มไปด้วยคำถามและความตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก มือของฉันค่อยๆ เลื่อนไปขยับสาบเสื้อให้กว้างขึ้น จนเผยให้เห็นลำคอขาวผ่องและจุดที่มีรอยคล้ำแลดูจ้ำๆ ซึ่งเห็นได้ชัดเจน
        เฮือก! O/////O!!
        หน้าฉันแดงแจ๋ทันทีที่เห็นรอยดังกล่าว ก่อนที่จะทำการรีบเอามือปิดรอยที่ว่าเพื่อไม่ให้ตัวเองเห็น บ้าเอ้ย! คราวนี้ฉันเกลียดไอ้เพี้ยนเทียนหอมจริงๆ นะ >_<*+! นึกบ้าอะไรไม่รู้ ถึงได้มาทำ... T////T เอ่อ...จะอะไรก็ช่างเถอะ!~ แต่ฉันจะไม่โกรธหนักขนาดนี้ถ้าเขาไม่มาเรียกพ่อฉันด้วยคำว่า ‘มัน’ แถมยังหาว่าฉันใจง่ายให้พี่พริกหวานอีกด้วย -_-^ ฮึ่ย! กริ้วว้อยยยย
        ในขณะที่ฉันกำลังคิดหน้าบึ้ง ฉันก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงจอกแจกจอแจจากข้างนอกห้องน้ำ เดาได้ไม่ยากว่าการเข้าแถวหน้าเสาธงตอนเช้าคงจะเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และเมื่อฉันยื่นหน้าออกไปข้างนอกก็พบว่าฉันเดาได้ถูกต้อง เพราะว่านักเรียนได้ทยอยพากันเข้าห้องเรียน รวมไปถึงบางส่วนที่จะมาทำธุระในห้องน้ำด้วย
        ฉันได้จัดการให้คอเสื้อตัวเองตั้งขึ้นนิดๆ เพื่อให้ปกปิกรอยคิสม้งคิสมาร์กบ้าๆ เนี่ยอย่างสุดความสามารถ = =* ก่อนที่จะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ห้องพยาบาลอย่างไม่รีรอ จนกระทั่งเดินไปถึงที่หมาย ฉันก็เดินเข้าไปพร้อมกับขอพลาสเตอร์ปิดรอยกับครูประจำห้องพยาบาลมาจนได้เป็น ที่เรียบร้อย ก่อนที่จะทำการแปะเพื่อปิดรอยที่ว่า แล้วเดินออกมาจากห้องพยาบาลด้วยความมั่นใจมากยิ่งขึ้น
        ด้วยความที่มีผู้คนที่ออกมานอกระเบียงเป็นจำนวนมาก แต่ก็ไม่ได้แออัดเหมือนกับตลาดสด จึงทำให้ฉันเดินผ่านพวกเขาไปด้วยความว่องไว เพื่อหวังว่าจะไปให้ถึงห้องเรียนของตัวเองให้เร็วที่สุด อา... นี่ถ้าพี่พริกหวานมาหาฉันอีกล่ะก็ คราวนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะปั้นหน้าใส่พี่เขายังไงดี T_T แถมอีตาเทียนหอมนั่นอีก T^T โอ๊ยยยยย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเหตุการณ์บ้าๆ พรรค์นี้จะเกิดขึ้นกับฉัน >_<!

        พลั่ก!
        “โอ๊ย!!!”
        ในขณะที่ฉันเดินไม่ระวัง ไหล่ฉันก็กระแทกเข้ากับคนที่เดินสวนทางกับฉันอย่างพอดิบพอดี เสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดไม่ได้มาแค่จากฉันเท่านั้น เพราะมันก็ดังมาจากคนที่เดินสวนฉันอีกด้วย เสียงที่อุทานออกมาพร้อมฉันคือเสียงผู้หญิงที่คุ้นหูพิกล แต่ฉันก็รีบเอ่ยปากจะขอโทษด้วยความซุ่มซ่ามเพราะไม่ทันได้ดูทางให้ดี
        “อ๊ะ ขอโท...”
        “บ้าจริง! คนยิ่งรีบๆ อยู่ ไม่รู้เรื่องเอาซะเลย!” คนที่เดินชนเมื่อครู่ได้หันหน้ามาตวาดใส่ฉันด้วยความหงุดหงิด ในขณะที่ฉันกลับเบิกตาโพลงแล้วเรียกคำที่ฉันใช้เรียกคนๆ นี้ประจำ
        “ยัยเซ่อซ่า! O_O!”
        “อุ๊ย... ยัยอบเชยนี่เอง -O-* ขอโทษที ตอนนี้ไม่ว่างต่อปากต่อคำ เพราะฉะนั้นฉันขอตัวแหละ”
        “เอ๊ะ? เดี๋ยวสิ...”
        เซซ่าพูดจบก็เดินจ้ำอ้าวแล้วหันซ้ายขวาเหมือนหาอะไรบางอย่างทันที ฉันยังไม่ทันที่จะได้ตั้งหลัก ก็ถึงกับต้องเกาหัวตัวเองด้วยความสงสัยและแปลกใจ
        “น่าแปลกแหะที่ยัยนั่นไม่ฉะกับฉัน = =;”

        หลังจากที่ฉันเดินไปถึงห้องเรียน ก็พบว่าลูกหว้ากำลังยืนอยู่หน้าห้องพร้อมกับคุยกับใครซักคนด้วยใบหน้าที่ เคร่งเครียด ในขณะที่ฉันถึงกับผงะเพราะเห็นคนที่ลูกหว้ายืนคุยนั้นชัดๆ
        พะ...พี่พริกหวาน! O_O!?
        เขามายืนคุยอะไรกับลูกหว้าน่ะ?!
        “ขอร้องแหละค่ะพี่ ลาออกจากตำแหน่งประธานนักเรียนซะเถอะ หรือไม่ก็อย่ามายุ่งกับเพื่อนของหนู บอกตามตรงว่าหนูไม่อยากให้เพื่อนคนนี้ต้องโดนหางเลขจากตำแหน่งคำสาปของพี่ไป ด้วย”
        น้ำเสียงของลูกหว้าทำเอาฉันถึงกับรู้สึกอึ้งทึ่ง เพราะมันเป็นน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงตัวฉันเอง และแกมขอร้องให้พี่พริกหวานเลิกมายุ่งเกี่ยวกับฉัน ฉันได้แต่ยืนฟังอยู่กับที่ ไม่ยอมขยับไปไหน ในขณะที่พี่พริกหวานเองก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน
        “คือว่า...ลูกหว้า ถ้าให้พี่ลาออกจากตำแหน่งนี้กะทันหันมันก็ไม่ได้หรอกนะ มันเป็นหน้าที่และความรับผิดชอบ พี่ต้องขอโทษด้วยจริงๆ”
        “งั้นพี่ก็อย่ามายุ่งกับน้ำอบสิคะ!”
        “อันนั้นก็ไม่ได้อีกนั่นแหละ”
        “เอ๊ะ!??” ลูกหว้าอุทานด้วยความไม่พอใจระคนงุนงง ก่อนที่พี่พริกหวานจะพูดคำๆ นึงออกมา
        “พี่แอบชอบน้ำอบอยู่นะ ...จะขัดขวางหรือไง?”
        ตึกตัก!!!! O//////O!!!!
        อุแม่เจ้า! ขออีกรอบเด๊ะ!!?
        “อะไรนะคะ!!? O_O!!!” ลูกหว้าอุทานตาโต ในขณะที่ฉันกรีดร้องในใจด้วยความไม่เชื่อหู
        ไม่จริ๊งงงงงงงง *O*///// อีหรอบนี่ถ้าน้ำอบฝันก็จะไม่ยอมตื่นขึ้นมาเลยค่าาาาา กรี๊ดดดดดดดดด~!!!!
        “พี่ ‘แอบชอบ’ น้ำอบนะ ลูกหว้า...พี่รู้ว่าเราเป็นห่วงเพื่อน แต่ลูกหว้าก็จะมาขัดขวางแบบนี้ไม่ได้ พี่สัญญาว่าจะไม่ให้คำสาปเกิดขึ้นกับน้ำอบเด็ดขาด ไม่งั้นพี่จะไม่ให้อภัยตัวเองเลย”
        “...” ลูกหว้ายืนเงียบกริบด้วยความครุ่นคิด เพราะเพื่อนคนนี้ของฉันก็รู้ดีแก่ใจว่าฉันเองก็แอบชอบพี่พริกหวานมาตั้งแต่ เข้าม.ปลายปี 1 (หรือเข้ามาเรียนที่นี่นั่นแหละ - -;) ความอึดอัดใจแพร่สะพัดไปทั่วทางเดิน ฉันยังรู้สึกอึดอัดเลยขนาดยืนห่างๆ แบบนี้ -O-; จนกระทั่งพี่พริกหวานคงจะทนบรรยากาศแบบนี้ไม่ไหว เขาก็เลยถามเพื่อทำลายความอึดอัดนี้ทิ้งซะ “ว่าแต่ว่าน้ำอบล่ะ? หายไปไหนแล้ว”
        “คงจะยังไม่มาโรงเรียนล่ะมั้งคะ เพราะเช้านี้ลูกหว้ายังไม่เห็นน้ำอบเลย”
        “เอ๋??? แต่เช้านี้มาพี่ก็ยังเดินมาพร้อมกับน้ำอบอยู่เลยนะ แถมเจ้าตัวยังบอกพี่ด้วยว่าลูกหว้านัดน้ำอบเอาไว้ที่ห้องเรียนอีกด้วย”
        ชะอุ่ย -_-; งานเข้าแกซะแล้วสิยัยน้ำอบ T^T ดันไม่ได้เตี๊ยมกับเพื่อนเอาไว้ด้วย
        “หา? ไม่นะคะ เพราะวันนี้หนูเข้าสาย เกือบไม่ทันเข้าแถวแน่ะ = =;”
        เออดี ดีมากเพื่อนรัก แกโกหกออกไปก็ได้ว้อยยยยยย TOT
        “งั้นเหรอ...”
        “พี่พริกหวาน!”
        ขวับ! O_o!o_O
        ฉันจงใจเรียกชื่อพี่พริกหวานเสียงดัง จนลูกหว้าและพี่พริกหวานหันขวับมาหาทางที่ฉันพร้อมกันโดยไม่ต้องมีนัดกัน ล่วงหน้า ฉันรีบเก๊กหน้าให้กลายเป็นความสงสัย แล้วถามขึ้นมาราวกับเพิ่งมาถึง
        “พี่มาที่นี่ทำไมคะ? แล้วลูกหว้า...ทำไมเธอมาสายแล้วไม่ยอมบอกฉันกันยะ!?”
        ลูกหว้าทำหน้าเหวอใส่ ฉันขยิบตาให้เพื่อเป็นการส่งซิก ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่พี่พริกหวานหันหน้าไปมองลูกหว้าทันที
        “เอ้ออออออ! จริงด้วย ฉันลืมนัดเธอไปซะสนิทเลย ฮะๆๆ ^O^;” ลูกหว้าหัวเราะเจื่อนๆ ฉันรีบเดินจ้ำอ้าวไปทางลูกหว้า และพูดกับพี่พริกหวานแบบไม่กล้าสบตา ทำไงได้ ดันไปได้ยินว่าพี่พริกหวานใจตรงกันกับฉันนี่นา >///< ถ้าไม่อายก็ไม่รู้จะว่ายังไงดีแล้ว “พี่กลับไปเถอะค่ะ คือว่าน้ำอบ...”
        “วันนี้น้ำอบไปกินข้าวเที่ยงกับพี่นะ ^^”
        “O_O/////!!!”
        ฉันจ้องพี่พริกหวานตาโต แถมหน้ายังร้อนฉ่าอีกตั้งหาก ปกติฉันจะไปกินข้าวเที่ยงคนเดียวนะ เพราะว่าลูกหว้าไม่ชอบกินข้าวเที่ยง และยัยเพื่อนคนนี้ก็ชอบไปขลุกอยู่ที่ห้องสมุดเป็นประจำ ดังนั้นมันก็เลยกลายเป็นความประหลาดใจ (และใจเต้น! >O<////!) กับฉันเป็นอย่างมาก
        อ๊ากกกกกกก พี่พริกหวานชวนฉันไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันเหรอเนี่ย *O*//// โอ๊ยยยยย โลกสว่างกระจ่างสดใสขึ้นมาทันตา และใจดวงนี้เป็นสีชมพู~ขึ้นมาซะอย่างงั้น
        อุคริๆ ฉันจะพลาดไม่ได้แล้ว เพราะนี่เป็นโอกาสทองของช้านนนนนน
        “แต่ว่า...พี่ไม่ไปกินกับเพื่อนเหรอคะ?” ถามหยั่งเชิง เดี๋ยวมีก้าวขวางคอล่ะก็ใจแป้วเปล่าๆ -^-
        “ไม่เอาหรอก เกะกะ = = ...แล้วไอ้เจ้าพวกนั้นไม่ว่าพี่หรอก ทำไมล่ะ? เกรงใจพี่เหรอ ^w^” พี่พริกหวานอมยิ้มจนน่าหมั่นไส้  ในขณะที่ฉันกลับแทบจะบิดมวนไปสามตลบด้วย ความขวยเขิน >O<//// แอร๊ยยยย!
        “ก็ใช่น่ะสิคะ ผิดด้วยเหรอ? -^-”
        “ฮะๆๆ ไม่ผิดหรอก แค่คิดว่า...น่ารักดี”
        พี่พริกหวานพูดชมออกมาตรงๆ เล่นเอาฉันแทบจะทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น อุกรี๊ดดดดดดด พี่อ่ะพูดอะไรก็ไม่รู้ กระตุกต่อม Rat ให้มีเลเวลสูงซะไม่มี  >O<////// กระตุกมากเดี๋ยวพี่ก็ถูกหนูลากเข้าพงหญ้าหรอก อุวะฮ่าๆ
        “แต่ว่าเรายังไม่ตอบคำถามพี่เลย เยส ออร์ โน?”
        เขาถามพลางเลิกคิ้วเพื่อจะเอาคำตอบ ฉันถึงกับลอบมองหน้าลูกหว้าที่ดูท่าจะไม่เห็นด้วย แต่คราวนี้ลูกหว้ากลับยิ้มแห้งๆ และพยักหน้าเชิงว่า ‘จะไปก็ไปเถอะ’
        “ปะ...ไปก็ได้ค่ะ ถ้าพี่ต้องการ (./////.)”
        “ฮะๆๆ ดีใจจังเลย ...งั้นให้น้ำอบรอพี่อยู่ที่ห้องนี้นะ เดี๋ยวตอนเที่ยงพี่มารับ ไปล่ะ ตั้งใจเรียนด้วยจ้า”
        พี่พริกหวานเอามืออุ่นหนามาลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู ฉันถึงกับใจเต้นโครมครามด้วยความเขินอาย และเมื่อพี่เขาโบกมือลาแล้วเดินจากไป ฉันก็ทำได้แค่เพียงเอามือลูบผมตัวเอง พร้อมกับมองตามหลังพี่พริกหวานเขาไปเท่านั้น
        “เธอได้ยินที่พี่พริกหวานเขาบอกแล้วใช่ไหม? ที่ว่า ‘แอบชอบ’ เธออ่ะ ฮิๆๆ สมหวังซะที แต่จะเป็นแฟนกันตอนไหนนะ” ลูกหว้าอมยิ้มกรุ้มกริ่มมาทางฉันเพื่อจะหยอกล้อ ในขณะที่ฉันกลับกระโดดกอดเพื่อน แล้วกรีดร้องในลำคอด้วยความดีใจ
        “กรี๊ดดดดดดดด!!! ดีใจจังเลย โอ๊ยจิ้น! แบบว่าไม่อยากจะเชื่อว่าความเพ้อของฉันเป็นจริงแล้วววว >O<////”
        ฉันกระโดดกอดเพื่อนเหย็งๆ อย่างเก็บอาการไม่อยู่ อั๊ยย่ะ! แบบว่า...พูดไม่ออกแล้ววววว ฮ่าๆๆ สุขใจจังเล้ยยยย ฮุฮิ!


::: ~~~ To be continues ~~~ :::
-------------------------------------------------------------------



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 19 : :>>: บทที่ 16 :<<: โอ๊ะโอ...อั๊ยย่ะ!!! , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 358 , โพส : 0 , Rating : 0% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android