คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน!

ตอนที่ 39 : :>>: บทที่ 36 :<<: คิดถึง เลยโทรมา


     อัพเดท 21 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: คอมมาดี้, แฟนตาซี, ฆาตกรรม
ผู้แต่ง : ฆฤณฑาฤทธิ์ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฆฤณฑาฤทธิ์
My.iD: https://my.dek-d.com/coffee13
< Review/Vote > Rating : 100% [ 1 mem(s) ]
This month views : 11 Overall : 5,345
96 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 180 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 39 : :>>: บทที่ 36 :<<: คิดถึง เลยโทรมา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 277 , โพส : 1 , Rating : 0% / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


        ความเดิมตอนที่แล้ว >>>

        เมื่อฉันขึ้นบันไดและเงยหน้ามอง ก็พบว่าแม่นั่นเองที่เดินสวนทางลงมา ฉันยิ้มให้แม่ก่อนที่จะเดินขึ้นบ้านไป ผิดกับแม่ที่ลงบันไดเพื่อไปดื่มน้ำเย็นๆ ซักแก้ว...
        “เอ๊ะ? โทรศัพท์ใครกันที่วางอยู่บนตู้เย็น?”


-------------------------------------------------------------------


:>>: บทที่ 36 :<<:
คิดถึง เลยโทรมา



        หลังจากที่ฉันเปลี่ยนชุดเป็นที่เรียบร้อย ฉันก็กระโดดขึ้นเตียงนอนด้วยความเมื่อยล้า แล้วคว้าตุ๊กตากระต่ายที่ประดับอยู่บนหัวเตียงขึ้นมากอด
        โอ๊ยยยยยยย ทำไมวันนี้ฉันถึงได้ใจเต้นโครมครามไม่ยอมหยุดแบบนี้กันนะ! >////<! นึกถึงมันทีไรหน้าแดงทุกทีเลย ไม่จริงใช่ไหม T^T
        ฉันเอาหน้าฟุบลงกับหมอน ก่อนที่จะเอาหน้าเงยมันด้วยสีหน้าที่ครุ่นคิดผิดนิสัยของฉันอย่างสิ้นเชิง ...ก็จะไม่ให้คิดได้ยังไงล่ะ ก็ในเมื่อฉันใฝ่ฝันอยากจะไปเที่ยวกับพี่พริกหวาน แต่มาตอนนี้เมื่อเทียนหอมมาทำแบบนี้กับฉัน...บอกตามตรงเลยนะ ฉันว่าฉันรู้สึกดีเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ เขาแบบนี้แหละ
        อ๊ากกกกกก แกเพี้ยนไปแล้วจริงๆ ใช่ไหมยัยน้ำอบ! >_<! พี่พริกหวานแกหายไปไหน ทำไมพี่เขาถึงได้ไม่ทำแบบนี้กับฉันบ้าง TOT แงๆๆ (แอบน้อยใจแต่ไม่แสดงออก กระซิกๆ)
        ::+:: A bullet with your name, a ticking time grenade, you better run away, run away, run away ::+::
        แย๊กกกกก O_o ตาเถรหกตกกระได! ตกใจหมดเลย ใครโทรมาหาฉันในตอนนี้กันนะ T^T กำลังคิดเพลินๆ เลย
        ดั่งใจนึก ฉันก็คว้าโทรศัพท์ที่กำลังฮุคเพลงของ Dia Frampton ชื่อ Walk away ซ้ำอีกรอบ เมื่อฉันดูเบอร์โชว์ก็พบว่าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่ได้เม็มเอาไว้ ฉันรีบกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไป
        “สวัสดีค่า ใครคะ? -O-?”
        [สวัสดีครับน้ำอบ ...นี่พี่พริกหวานเองนะครับ ฮิๆ] เสียงหัวเราะแกมยอกทำเอาฉันเบิกตาโพลง ก่อนที่ฉันจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์โชว์หน้าจอ แล้วตะโกนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ตกอกตกใจ
        “พี่พริกหวานเหรอคะ!?! O[ ]O!!!”
        [ฮะๆๆ ครับผม...ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ?]
        “พี่มีเบอร์หนูได้ไง!??” ฉันถามด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ ก็เลยหยิกแก้มตัวเองว่าไม่ได้ฝันไป แต่ว่า...มันก็ดันเจ็บซะด้วยสิ T^T
        [พี่ก็แค่ใช้กลอะไรนิดหน่อย เอาเป็นว่าพี่หามาได้ด้วยวิธีบริสุทธิ์ก็แล้วกัน...มั้ง?]
        ...มีมั้งแบบนี้ต้องไม่ใช่ทางที่ดีชัวร์ (_ _);+
        เอ๊ะ? ทำไมฉันไม่ค่อยจะรู้สึกปลื้มที่พี่พริกหวานโทรมาซะอย่างงั้นล่ะ -_-*!
        “เอ่อ...ใช่พี่พริกหวานจริงๆ เหรอคะ?”
        [จะให้พี่ไปหาที่บ้านแล้วโทรให้ดูไหมล่ะ จะได้รู้]
        มาเลยค่ะ หนูเปิดห้องรอโป๊ะยาสลบพี่อยู่ ยี้ฮ่า... -.,-
        “งั้น...” ฉันไม่เลิกที่จะลังเล ก็เลยถามคำถามที่คิดว่ามีเพียงแค่พี่พริกหวานตัวจริงเท่านั้นที่รู้ออกไป “พี่อกกว้างประมาณเท่าไหร่ สูงเท่าไหร่ และน้ำหนักเท่าไหร่คะ”
        [น้ำอบ นี่เธอถามอะไรเนี่ย!?]
        “ถ้าตอบไม่ได้แสดงว่าไม่ใช่ตัวจริงค่ะ บาย...” ...เตรียมจะวางสาย
        [เอ้ย...!!! ตอบแล้วๆ ...พี่อกกว้างสองศอกพอดี สูง 185 ซม. หนัก 58 กก. จบนะ? พี่เป็นตัวจริงของน้ำอบรึยัง]
        “!!!!!?”
        แว๊กกกกกก O_o ตอบเป๊ะขนาดนี้ของจริงนี่หว่า TOT อ๊ากกกกก นี่ก่อนหน้านี้ฉันถามบ้าอารายออกป๊ายยยยย T^T
        “อะ..เอ่อ...แหะๆๆ ตัวจริงเสียงจริงเลยค่าาาาา TOT” โอ๊ยยยย อับอาย ไม่รู้จะต้องเอาหน้าไปไว้ที่ไหนดี แงๆๆ “ว่าแต่ว่าพี่มีธุระอะไรเปล่าคะ ถึงได้โทรมาหาหนูแบบนี้?”
        [...คิดถึง เลยโทรมา จบนะครับ?]
        “หะ..หา!!? ว่าไงนะคะ!?? //////!!!”
        ฉันถามทวนหน้าแดงระเรื่อ โอ้แม่จ้าวววว นี่พี่พริกหวานพูดอะไรแบบนี้กันเนี่ยยยย >////< เดี๋ยวน้ำอบคนนี้ก็ละลายลงไปกับเตียงนอนหรอก!
        [ฮะๆๆ ...ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่พี่กวนน้ำอบไหมเนี่ย เธอกำลังทำอะไรอยู่รึเปล่า?]
        “ไม่ได้ทำอะไรหรอกค่ะ และก็ไม่ได้กวนน้ำอบด้วย”
        ฉันยิ้มแป้น พี่พริกหวานก็โทรคุยกับฉันเรื่อยๆ จนแทบจะลืมเวลาไปเลย >_</// และจวบจนกระทั่งฉันได้ยินเสียงท้องฉันร้อง ประจวบกับเสียงคนเคาะประตูห้องนอนพอดิบพอดี
        ก๊อกๆๆ
        “น้ำอบ ...มากินข้าวเย็นได้แล้วลูก”
        แม่ฉันนั่นเองที่เคาะประตูห้องแล้วส่งเสียงเรียก ฉันรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ ที่ไม่ได้คุยกับพี่พริกหวานต่อ แต่ก็ช่วยไม่ได้ ถึงเวลากินข้าวแล้วนี่นา...
        “ค่าแม่... พี่พริกหวาน เท่านี้นะคะ หนูไปกินข้าวก่อนล่ะ”
        [ครับผม กินข้าวให้อร่อยนะ]
        “รับทราบค่าาาาา >_< บายนะ”
        [จ้า บาย~]
        ติ๊ด!
        ฉันกดวางสายแล้วเอาโทรศัพท์ชาร์จแบตเตอรี่ไว้บนที่นอน จนกระทั่งทำเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ฉันจึงเปิดประตูห้องนอนแล้วเดินลงบันไดไปจนถึงโต๊ะทานอาหาร แต่เมื่อไปถึงที่นั่น ฉันก็รู้สึกว่าพ่อกับแม่ที่อยู่ก่อนฉันจะมามีบรรยากาศอันน่าอึดอัดแฝงเอาไว้ อยู่ เพราะว่าท่านทั้งสองคนกลับเงียบกริบ และที่สำคัญเมื่อพ่อกับแม่รู้ว่าฉันมาถึงแล้ว พวกท่านก็มองหน้าฉันแปลกๆ จนฉันเริ่มที่จะสงสัย
        “...มีอะไรรึเปล่าคะ? ทำไมบรรยากาศถึงดูแปลกๆ”
        “...”
        แม่ฉันทำท่าเหมือนจะพูดอะไรออกมา แต่ว่าเพียงแค่พ่อกับปรายตามองแม่ แม่ก็ชะงักไปเหมือนมีอะไรซักอย่างสั่งไม่ให้แม่พูด และคนที่ทำลายความน่าอึดอัดแบบนี้ก็คือพ่อฉันนั่นเอง
        “...เอาไว้ค่อยคุยกันที่หลัง มากินข้าวกันก่อนเถอะ เดี๋ยวก็เย็นก่อนหรอก”
        พ่อฉันยิ้มเจื่อนๆ ซึ่งผิดกับวิสัยพ่อโดยสิ้นเชิง ฉันรับรู้ได้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นอีกแล้ว ฉันจึงได้ช่วยพ่อกับแม่ยกกับข้าวออกมาวางบนโต๊ะอาหาร แล้วตักข้าวกินกันจนอิ่ม แต่ว่า...ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกไม่ค่อยหิวและได้กลิ่นความไม่น่าไว้ใจลอยอยู่ด้วยล่ะมั้ง อาหารมื้อนี้ถึงได้รสชาติกร่อยลงไปไม่น้อย
        ...บอกตามตรงว่าไม่ชอบเอาซะเลย บรรยากาศแบบนี้เนี่ย
        “...”
        “...”
        “...”
        หลังจากที่พ่อ แม่ และฉันได้แต่เงียบกริบอยู่นานสองนาน และในที่สุดความอึดอัดก็สิ้นสุดลง เมื่อฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ และกำลังจะเดินเอาจานไปเก็บตรงซิงค์ล้าง พ่อก็ถามขึ้นมาหลังจากที่ฉันเอาจานไปเก็บเสร็จพอดี
        “น้ำอบ...นี่โทรศัพท์ของไอ้เด็กนั่นใช่ไหม?”
        “เอ๋?”
        ฉันหันไปหาพ่อ ก็พบว่าพ่อนั่นเองที่เอาโทรศัพท์ของเทียนหอมขึ้นชูหราต่อหน้าต่อตาฉันเอง ฉันที่เห็นแบบนั้นก็นึกขึ้นได้ระคนตกใจไม่น้อย
        “ลืมไปเลย! เจออยู่ตรงไหนคะ? หนูจะได้เอาไปคืนให้เขา” ฉันแบมือขอรับของคืน แต่พ่อกลับยิ้มเย็นแล้วชักมือกลับ
        “พ่อจะเอาไปคืนเอง เพราะพ่อมีเรื่อง ‘จะคุย’ กับเจ้านั่นเยอะเลยแหละ”
        “ให้จริงเถอะค่ะ ไม่ใช่ว่าพ่อจะไปแกล้งเทียนหอมอีกนะ ไม่งั้นคราวนี้หนูโกรธพ่อไม่หายง่ายๆ แน่”
        “เดี๋ยวก็รู้” พ่อฉันประกายตาวาววับ ในขณะที่แม่กลับมองฉันสลับกับใบหน้าของพ่ออย่างไม่สบายใจ รู้นะว่าแม่อยากจะพูดอะไร แต่ไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงไม่บอกออกมาซักทีเหมือนกัน
        อาจจะบอกในเรื่องที่...ฉันอาจจะไม่สมควรรับรู้ก็ได้...
        เมื่อฉันขึ้นบ้านไป แล้วก็ได้อาบน้ำเตรียมจะนอน ในจังหวะที่ฉันล้มตัวนอน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกรอบ ฉันรีบพุ่งตัวไปรับโทรศัพท์ทันที โดยคาดหวังว่าพี่พริกหวานอาจจะโทรมาหาอีกก็เป็นได้ >_< แต่ทว่า...เบอร์ที่โชว์หมายเลขแบบนี้ไม่ใช่เบอร์ของพี่พริกหวานนี่นา? หรือว่าพี่พริกหวานเขาจะมี 2 เบอร์?
        ติ๊ด!
        “ฮัลโหลค่า ใครคะ?”
        ฉันกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไป แต่พอเสียงที่ฉันได้ยินตอบกลับออกมาแลดูกระวนกระวาย ฉันจึงได้แต่ทำหน้าเหลาหลอ
        [ยัยอบเชย! โทรศัพท์ฉันหาย เธอเห็นของฉันบ้างรึเปล่า!?!]
        “นี่นาย...เทียนหอมงั้นเหรอ?! O_O!!!”
        [ก็ใช่น่ะสิ นึกว่าพี่พริกหวานของเธอรึไงกันเล่า!]
        “นายมีเบอร์ฉันได้ยังไง!!!?”
        [เรื่องนั้นค่อยเอาไว้ที่หลัง ตอบคำถามของฉันมาก่อน!]
        “โทรศัพท์นายอยู่กับฉัน ฉันเก็บได้ และฉันก็ดันลืมคืนนาย สบายใจได้แล้ว” ฉันตอบไปตามตรง เทียนหอมเงียบเสียงลงไป ก่อนที่จะถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา [...จริงเหรอ?]
        “อืม แต่พ่อฉันกลับยึดเอาไปแล้ว นายต้องไปเอาโทรศัพท์กับพ่อฉันแล้วแหละ”
        [...เอ่อ...ช่างเถอะ เอาเป็นว่าแค่นี้ก่อนละกัน แล้วเจอกันวันหลัง]
        “เดี๋ยวสิ...!” จู่ๆ ฉันก็รู้สึกไม่อยากจะวางสายเทียนหอมซะงั้น แต่พอฉันพูดออกไป ฉันก็ได้แต่ชะงักว่าฉันจะถามเขาทำไม ดูเหมือนเสียงปลายสายจะเงียบลงไปเหมือนรอฟังคำพูดของฉัน ฉันจึงได้แต่สะกดอารมณ์บ้าๆ นี่ให้หมดไป ก่อนที่จะตอบว่า...
        “ไม่มีอะไร ...แล้วเจอกันนะ”
        [...อื้ม ฝันดีครับน้ำอบ]
        ติ๊ด!
        “O_O/////!!!!”
        ฉันถึงกับเบิกตาโพลงพร้อมกับเสียงโทรศัพท์ที่ชิงตัดไปก่อน จู่ๆ หน้าเรียบเฉยก็ร้อนระอุขึ้นมาราวกับจะไหม้ ใจฉันเต้นไม่เป็นส่ำเพียงเพราะคำพูดของเขาไม่กี่คำ โอ๊ยตายแล้ววววว >_< นี่ฉันเป็นอะไรไปอีกเนี่ยยยยย
        อ๊ากกกกกก ไม่เข้าใจกับการกระทำของตัวเองซะเลย น้ำอบล่ะจะบ้าตาย!


::: ~~~ To be continues ~~~ :::
-------------------------------------------------------------------



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 39 : :>>: บทที่ 36 :<<: คิดถึง เลยโทรมา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 277 , โพส : 1 , Rating : 0% / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 75
อร๊ายยยยย ฟินเลย พ่อรินจะทำอะไรลูกเขยหน้อออ
Name : pthummachot < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pthummachot [ IP : 223.206.249.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มีนาคม 2558 / 15:06

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android