คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน!

ตอนที่ 45 : :>>: บทที่ 42 :<<: เรื่องแปลกๆ ที่เกิดขึ้น


     อัพเดท 21 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: คอมมาดี้, แฟนตาซี, ฆาตกรรม
ผู้แต่ง : ฆฤณฑาฤทธิ์ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฆฤณฑาฤทธิ์
My.iD: https://my.dek-d.com/coffee13
< Review/Vote > Rating : 100% [ 1 mem(s) ]
This month views : 10 Overall : 5,344
96 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 180 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 45 : :>>: บทที่ 42 :<<: เรื่องแปลกๆ ที่เกิดขึ้น , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 266 , โพส : 0 , Rating : 0% / 8 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


        ความเดิมตอนที่แล้ว >>>

        “เสือก!” เทียนหอมโพล่ง ฉันมองเขาตาขวาง ก่อนที่จะเอาข้อศอกกระทุ้งท้องเขาอย่างแรง เทียนหอมร้องโอดโอย ในขณะที่ฉันหันหน้าไปบอกพี่พริกหวานตามตรง
        “คือว่านะคะ...เรื่องมันเป็นอย่างนี้”


-------------------------------------------------------------------


:>>: บทที่ 42 :<<:
เรื่องแปลกๆ ที่เกิดขึ้น



        หลังจากที่ฉันเล่าให้พี่พริกหวานฟังเรื่องลูกหว้าเกิดอาการคลุ้งคลั่งอย่าง คร่าวๆ พี่พริกหวานก็พยักหน้าเออออรับรู้เหตุการณ์ ก่อนที่พี่เขาจะถามถึงสาเหตุที่ลูกหว้าเป็นอย่างนั้น แน่นอนว่าฉันก็เดาเอาไว้แล้วว่าพี่เขาจะต้องถามออกมาแน่
        “แล้วทำไมลูกหว้าถึงได้มีอาการแบบนั้นล่ะ?”
        “คงเพราะเครียดจากเรื่องอะไรบางอย่างล่ะมั้งคะ ...จริงไหมเทียนหอม?”
        ฉันหันไปโยนคำถามให้เทียนหอมตอบรับ เทียนหอมดูท่าจะเหม่อลอยแวบนึง ก่อนที่จะพยักหน้าอย่างขอไปที
        “อะ..อื้ม ใช่ๆๆ (- -)(_ _)(- -)!”
        “แต่ว่านะ... ถ้ามีเหตุการณ์เกิดขึ้นแบบนี้ พี่ว่าพวกเราเข้าไปในบ้านดูอาการลูกหว้าจะดีกว่านะ ไม่ใช่ว่าตอนนี้เธอตื่นแล้วเหรอ?”
        พี่พริกหวานถามด้วยสีหน้าที่สงสัย ฉันถึงกับทำหน้านึกขึ้นได้
        “จริงด้วยสิ...” ว่าจบก็เดินเข้าไปในบ้านอย่างเร่งด่วนทันที ปล่อยให้พี่พริกหวานกับเทียนหอมประจันหน้ากันอย่างไม่ได้ทันสังเกตอะไร
        “นี่แกวางแผนอะไรอยู่กันแน่?”
        พี่พริกหวานเปิดประเด็น เทียนหอมยืนกอดอกแล้วยิ้มกวนโอ๊ย
        “ผมตั้งหากที่ควรจะถามคำนั้น เพราะในตอนแรกก็ไม่เห็นมีท่าทีจะสนใจน้ำอบเลยซะด้วยซ้ำ ...จนกระทั่งผมเข้ามาหาเธอเอง...”
        “ตอนนั้นฉันไม่รู้ตัวใจตัวเอง แต่ตอนนี้ฉันสนใจหล่อน เพราะฉะนั้นแกหลีกไปซะ!”
        “ผมไม่หลีก! คุณก็รู้ว่าผมสนใจเธอเหมือนกัน และดูท่าว่า...เธอจะเริ่มเอนเอียงใจมาหาผมซะแล้วสิ”
        “นี่แก...!!!”
        พี่พริกหวานก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อของเทียนหอมอย่างว่องไว เทียนหอมสบตามองรุ่นพี่นิ่งๆ ก่อนที่เขาจะกระทำการปัดมือพี่พริกหวานออกจากคอเสื้อดังเพียะใหญ่ ก่อนที่เทียนหอมจะเดินหนีเข้าไปในบ้านของฉัน
        ส่วนทางด้านฉันที่เดินเข้ามาก่อนก็เห็นลูกหว้านั่งอยู่บนโซฟา แววตาเธอดูเหม่อลอย ในขณะที่ฉันถึงกับชะงักเพราะนึกไม่ถึงว่าเธอจะฟื้นเร็วขนาดนี้
        ...แย่ล่ะสิ ลูกหว้าจะคลุ้มคลั่งอีกไหมนะ?
        “...ลูกหว้า” ฉันเรียกชื่อเพื่อนดูอาการ เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉันด้วยแววตาที่เหม่อลอยเหมือนเมื่อกี๊ ก่อนที่เธอจะก้มมองข้อมือทั้งสองข้างของตัวเอง แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมามองฉันอย่างเซื่องซึม
        “นี่ฉัน...เผลอทำเรื่องแย่ๆ ลงไปแล้วสินะ?”
        “เธอเป็นอะไรไปลูกหว้า อาการเธอดูแปลกๆ นะพอได้เห็นคลิปสยองขวัญนั่นน่ะ”
        ฉันจงใจถามออกมาตรงๆ เพื่อรอดูปฏิกิริยาของลูกหว้าอย่างเงียบๆ ดูเหมือนลูกหว้าจะชะงักเหมือนตกใจ ก่อนที่เธอจะส่ายหัวแรงๆ ในขณะที่ฉันค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ...
        “มะ..ไม่รู้ ฉันไม่รู้เรื่อง ร่างกายมันไปเองนะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ!”
        “แล้วทำไมเธอถึงได้มีท่าทีจะทำร้ายฉันรุนแรงแบบนั้นกันนะ?”
        ฉันถามหยั่งเชิง ลูกหว้าเบิกตาโพลงแล้วสบตาฉันด้วยแววตาที่ตื่นกลัวอะไรบางอย่าง
        “เชื่อฉันเถอะนะว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ...!”

        “เกิดอะไรขึ้น?”
        ขวับ
        ฉันกับลูกหว้าหันไปมองหน้าคนถามอย่างพร้อมเพรียง เทียนหอมนั่นเองที่เดินเข้ามาแล้วถามด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ก่อนที่พี่พริกหวานจะเข้ามาตามหลัง
        “เสียงดังไปถึงข้างนอกแน่ะ” พี่พริกหวานพูดขึ้นมาบ้าง ในขณะที่ลูกหว้าหันไปมองหน้าพี่พริกหวาน แล้วส่งสายตาเชิงคำถามมาให้ฉัน
        “พี่พริกหวานเพิ่งจะมาตอนที่เธอสลบน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” ฉันตอบลูกหว้า ก่อนที่จะหันไปถามเทียนหอม
        “จะเอายังไงต่อดี?”
        “ก็ไม่เอาไง ...ลูกหว้าไม่คิดจะทำร้ายเธอแล้วสินะ?” เทียนหอมหันไปมองลูกหว้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ฉันพยักหน้าตอบ ก่อนที่จะเห็นว่าพี่พริกหวานกำลังมองซ้ายขวาเหมือนหาอะไรบางอย่าง ฉันจึงได้ถามออกไป
        “หาอะไรอยู่เหรอคะพี่?”
        “ผอ.กับรองผอ.ไม่อยู่เหรอน้ำอบ? พวกท่านไปไหนซะล่ะ?”
        “อยู่ค่ะ แต่ตอนนี้พวกท่าน...” ฉันชี้นิ้วขึ้นไปบนบ้าน แต่ยังไม่ทันที่จะตอบจบประโยค พ่อกับแม่ก็เดินลงมาจากบันไดทั้งคู่ ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าพ่อดูอารมณ์ดีขึ้นมาก ผิดกับแม่ฉันที่ทำหน้าเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่างเลย (- -)a
        ช่างเถอะ...เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันก็โกรธพ่ออยู่นะ ฮึ! (-^-)!
        “...หืม? นั่นใครน่ะน้ำอบ”
        แม่ฉันเหลือบมาเห็นพี่พริกหวานอย่างพอดิบพอดี ในขณะที่พ่อฉันเดินลงมาถึงชั้นล่าง ก่อนที่ท่านจะก้าวลงมาหาฉันด้วยแววตานิ่งๆ
        “อ๋อ... รุ่นพี่ที่โรงเรียน ‘พี่พริกหวาน’ น่ะค่ะ ที่หนูเคยเล่าให้ฟังไงคะว่าเขาเป็นประธานนักเรียน ^^/”
        ฉันผายมือแนะนำพี่พริกหวานอย่างไม่เคอะเขิน ...เฮ้ยๆๆ ฉันว่าสมองหรือหัวใจฉันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ เลย =_=^ ก็ปกติแค่พูดถึงเรื่องพี่พริกหวานฉันก็หน้าแดง หรือไม่ก็อายม้วนไป 3 ตลบก่อนตอบนี่นา แต่คราวนี้ฉันกลับพูดได้อย่างชิวๆ เหมือนเอากล้วยยัดเข้าปากเลย มันน่าแปลกจริงๆ -O-^
        “สวัสดีครับผอ. สวัสดีครับรองผอ.” พี่พริกหวานยกมือไหว้แล้วยิ้มให้ พ่อมองหน้าพี่พริกหวานนิ่งๆ ในขณะที่แม่ฉันกลับยิ้มแฉ่งแล้วมายืนอยู่ข้างๆ พ่อ
        “สวัสดีจ้าพริกหวาน เจอกันอีกแล้วนะ ...วันปฐมนิเทศเธอพูดสุนทรพจน์ได้น่าฟังมาก ครูชมจากใจเลยจ้ะ”
        “ขอบคุณมากครับรองผอ. ^_^” พี่พริกหวานยิ้มแฉ่ง ในขณะที่ฉันแทะในใจ
        แฟนหนูก็เก่งอย่างนี้แหละค่ะ อะฮุๆ -.,- (คิดหื่นกว่านี้ไม่ได้ แม่ได้ยินค่ะ T^T)
        “ว่าแต่ว่า...ทุกคนคะ ไม่ทราบว่าปล่อยหนูได้รึยังคะ? หนูมีสติพอที่จะไม่ทำร้ายน้ำอบแล้วนะคะ แหะๆๆ”
        ลูกหว้าขัดขึ้นมากลางบทสนทนาที่ดูเหมือนจะน่าเบื่อหน่ายไปซักหน่อย ฉันหันไปมองหน้าพ่อ ก่อนที่พ่อจะพยักหน้าเชิงอนุญาตว่าให้ฉันปลดเชือกปอฟางออกจากแขนลูกหว้าได้ แล้ว แน่นอนว่าถ้าพ่อรับประกันอะไรแล้วล่ะก็...ส่วนใหญ่มักจะเป็นสิ่งที่พ่อคาด เดาอะไรบางอย่างเอาไว้อยู่แล้ว
        ผล็อย~
        ทันทีที่เชือกปอฟางหลุดออกจากข้อมือ ลูกหว้าก็เอามือถูไถรอบข้อมือตัวเองเบาๆ ซึ่งในตอนนี้ที่ข้อมือของเธอก็มีรอยช้ำจากการที่ถูกเชือกมัดนิดๆ แต่น่าจะแสบเอาการ
        “เอาล่ะ...ทุกคนหิวข้าวกลางวันรึยัง? วันนี้ครูคิดว่าในเมื่อพวกเธอมาเยี่ยมน้ำอบกันแล้ว ดังนั้นครูก็จะขอตอบแทนความมีน้ำใจของพวกเธอ โดยการเป็นเจ้ามืออาหารมื้อกลางวันก็แล้วกัน ^O^”
        แม่ยิ้มแฉ่ง ในขณะที่ฉันกลับเหลือบไปเห็นเหมือนพ่อกำลังสำรวจท่าทีของทุกๆ คนอย่างเงียบๆ ดูเหมือนราวกับพ่อแม่กำลังวางแผนอะไรซักอย่างอยู่ แต่ฉันก็ไม่กล้าถามอะไรออกมา
        ...เพราะถ้าลองว่าพ่ออาการอะไรแบบนี้แล้ว พ่อจะต้องไปรู้อะไรมาเพิ่มแน่นอน!...

        หลังจากที่แม่ฉันชวนทุกคนกินข้าวกลางวันจนอิ่ม ทุกคนก็ต่างทยอยกลับบ้านไป เหลือเพียงแค่ฉัน พ่อ และแม่เพียงเท่านั้น ถึงแม้ว่าตอนแรกทั้งเทียนหอมและพี่พริกหวานต่างยืนยันว่าจะอยู่กับฉันจนตก เย็น แต่เพราะพ่อใช้กุมารทองไล่ตะเพิดทั้งคู่ไป ก็เลยทำให้ในตอนนี้มีเพียงแค่คนในครอบครัว ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านตัวจริงเท่านั้น
        เมื่อสบโอกาสตอนที่แขกเหรื่อกลับบ้านไปกันหมดแล้ว ฉันรีบสาวเท้าฉับๆ เข้าไปหาพ่อ ในขณะที่พ่อกลับดูเหมือนว่าจะเดาเอาไว้ก่อนแล้วว่าฉันจะต้องเข้ามาถามพ่อแน่ พ่อถึงได้เดินไปนั่งที่โซฟากลางห้องโถง โดยที่แม่ก็เดินไปนั่งข้างๆ พ่ออย่างกับรู้กันมาก่อนแล้ว
        “พ่อ แม่ หมายความว่าไงคะ? ปกติถ้าชวนใครกินข้าวมื้อเดียวกับเรา พ่อก็จะต้องมีท่าทีไม่พอใจสิ แต่นี่อะไรกัน? พ่อมีแผนอะไรในใจอีกคะ หรือว่า...รู้อะไรเพิ่มเติม?”
        ฉันจงใจถามออกไปตรงๆ มากกว่ามามัวอ้อมคอมไปมา พ่อมองหน้าฉันนิ่งๆ ก่อนที่จะยิ้มเย็น
        “บางทีที่พ่อไม่โวยวาย นั่นก็เพราะว่าพ่อกำลังอารมณ์ดีก็ได้นะ”
        “พ่อโกหก...”
        “...”
        “เพราะพ่อไม่ชอบให้มีผู้ชายเข้ามาอยู่ในบ้าน ไม่เคยแม้แต่กระทั่งจะให้แม่ชวนใครต่อใครมาทานข้าวด้วยกัน...หนูรู้จักพ่อดี พอค่ะ”
        “...”
        “...”
        “...”
        ฉันกับพ่อจ้องหน้ากันอย่างไม่ยอมความ จนบรรยากาศอันน่าอึดอัดพวยพุ่งขึ้นมาทั่วบริเวณ ในขณะที่แม่ฉันทำได้เพียงแค่ผู้รับชมที่พูดอะไรออกมาไม่ได้ พ่อมีสีหน้าที่ยากเกินจะอ่านออก ก่อนที่พ่อจะลอบถอนหายใจออกมาซะเฮือกใหญ่
        “...เข้าใจแล้ว ในเมื่อลูกโตพอที่จะรับรู้เรื่องพรรค์นี้ พ่อก็จะบอกให้ฟัง”
        “!!!!?”
        “พ่อกำลังวางแผนอย่างที่ลูกบอก และลูกยังจำคลิป Snuff Film ได้ไหม”
        “จำได้ค่ะ อย่าบอกนะว่าพ่อ...” พอฉันพูดได้แค่นั้น ม่านตาก็เบิกโพลงเพราะรับรู้ว่าพ่อกำลังจะพูดอะไรออกมา โอ้...ไม่นะ นี่พ่อกำลังจะบอกกับฉันว่าพ่อน่ะ...
        “ก็อย่างที่เราเข้าใจนั่นแหละน้ำอบ พ่อกำลังสงสัยว่า ‘ใคร’ ในคนใกล้ตัวของเราเป็นคนทำสนัฟฟ์ฟิล์ม”
        “!!!!!”


::: ~~~ To be continues ~~~ :::
-------------------------------------------------------------------



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 45 : :>>: บทที่ 42 :<<: เรื่องแปลกๆ ที่เกิดขึ้น , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 266 , โพส : 0 , Rating : 0% / 8 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android