คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน!

ตอนที่ 46 : :>>: บทที่ 43 :<<: (เกิดเรื่อง) ณ ห้องของรองผู้อำนวยการ


     อัพเดท 21 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: คอมมาดี้, แฟนตาซี, ฆาตกรรม
ผู้แต่ง : ฆฤณฑาฤทธิ์ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฆฤณฑาฤทธิ์
My.iD: https://my.dek-d.com/coffee13
< Review/Vote > Rating : 100% [ 1 mem(s) ]
This month views : 11 Overall : 5,345
96 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 180 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 46 : :>>: บทที่ 43 :<<: (เกิดเรื่อง) ณ ห้องของรองผู้อำนวยการ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 376 , โพส : 1 , Rating : 0% / 8 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


        ความเดิมตอนที่แล้ว >>>

        “จำได้ค่ะ อย่าบอกนะว่าพ่อ...” พอฉันพูดได้แค่นั้น ม่านตาก็เบิกโพลงเพราะรับรู้ว่าพ่อกำลังจะพูดอะไรออกมา โอ้...ไม่นะ นี่พ่อกำลังจะบอกกับฉันว่าพ่อน่ะ...
        “ก็อย่างที่เราเข้าใจนั่นแหละน้ำอบ พ่อกำลังสงสัยว่า ‘ใคร’ ในคนใกล้ตัวของเราเป็นคนทำสนัฟฟ์ฟิล์ม”
        “!!!!!”


-------------------------------------------------------------------


:>>: บทที่ 43 :<<:
(เกิดเรื่อง) ณ ห้องของรองผู้อำนวยการ



        < :: WRITER :: >

        หลังจากที่การินพูดแบบนั้นออกไป น้ำอบถึงกับมีสีหน้าที่ตกใจอย่างรุนแรง เพราะคนที่รู้จักมักจี่ด้วยนั้นมีแต่คนสนิทและคิดไม่ถึงทั้งนั้น!
        เทียนหอม...ถึงแม้จะเป็นคนที่รู้จักได้ไม่นาน แต่เธอกลับรู้สึกอุ่นใจและรู้ว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แต่เธอจะแน่ใจได้ยังไงว่าสิ่งที่เขากระทำคือของจริง?
        พริกหวาน...อยู่ในตำแหน่ง ‘ประธานนักเรียนต้องสาป’ และเป็นคนที่ดูมีพิษมีภัยเล็กน้อย แต่ไม่ได้เหลี่ยมจัดเหมือนเทียนหอม เขาเข้าข่ายบุคคลน่าสงสัย เนื่องจากเป็นรุ่นน้องกับรุ่นพี่ที่ถูกฆาตกรรมในห้องเอกสาร เปอร์เซ็นต์น่าสงสัยเริ่มพุ่งพล่านราวกับปรอท แต่เป็นเพราะพริกหวานเป็นคนที่น้ำอบแอบชอบ เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าพริกหวานเป็นคนร้ายขึ้นมาจริงๆ เธอจะทำยังไง...
        ลูกหว้า...เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในโรงเรียนของน้ำอบ ทว่า...เพราะด้วยความเป็นเพื่อนที่สนิทกัน น้ำอบจึงไม่อยากจะสงสัย แต่เพราะอาการคลุ้มคลั่งในตอนเห็นสนัฟฟ์ฟิล์ม เสียงในจิตใจที่ลัลได้ยิน และการกระทำที่มีพิรุธจนน่าผิดสังเกตของลูกหว้ากลับดูมีเล่ห์เหลี่ยมอย่าง ช่วยไม่ได้ น้ำอบภาวนาว่าขอให้หล่อนแค่คิดไปเอง...
        ดูเหมือนว่าการินจะยังไม่รู้ถึงความเป็นผู้น่าสงสัยอีกคนนึง แต่น้ำอบกลับไม่มองข้าม...
        เพราะว่าเธอคนนี้ท่าทางจะเป็นตัวแปรของเหตุการณ์ทั้งหมด!
        เซซ่า...เพื่อนร่วมห้องของเทียนหอม เป็นผู้หญิงที่ชอบแหกกฎแต่ไม่นอกกรอบจนน่าเกลียด เซซ่าเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง เธอเป็นผู้หญิงแกร่ง ถึงแม้ว่าจะชอบแขวะกับน้ำอบบ่อยๆ แต่น้ำอบก็รับรู้ได้ว่าเซซ่าไม่น่าจะใช่คนเลวร้าย ทว่าเซซ่ากลับมีคลิปซึ่งเป็นหนังสนัฟฟ์ฟิล์มที่พ่อเธอพูดถึง และมีเป็นสิบๆ คลิป...ทั้งๆ ที่เซซ่าไม่ควรจะมี มันเป็นของที่คนปกติไม่ควรจะมีไว้ดู ที่สำคัญที่สุดก็คือ...เธอเอาคลิปเหล่านี้มาจากไหน? เธอทำเอาเองงั้นเหรอ? หรือว่า...เป็นของคนอื่นอีกที?
        ถ้าเป็นของคนอื่นจริง...แล้วเธอไปเอามาจากใคร? เอามาเพื่ออะไร? และทำไมต้องเอามาไว้กับตัว ซึ่งเสี่ยงต่อการเปิดดูถึงขนาดนี้?
        ...ไม่เข้าใจเลยจริงๆ...
        น้ำอบรีบขึ้นมาบนบ้านทันทีที่รู้ว่าพ่อคิดอะไรอยู่ และประจวบเหมาะกับที่แม่ของเธอเล่าให้ฟัง ทั้งเหตุการณ์ที่แม่สลบในห้องถ่ายเอกสาร ว่าอันที่จริงแล้วลัลเห็นซากศพในห้องๆ นั้น ก่อนที่จะตามมาด้วยเทียนหอมที่เห็นเหมือนกับหล่อน แต่เขากลับเข้ามาช่วยลัลที่อยู่ข้างในห้องถ่ายเอกสารอย่างเต็มใจระคนกล้าๆ กลัวๆ ทั้งเหตุการณ์ที่แม่ของน้ำอบมักจะได้ยินเสียงเรียกร้องจากห้องถ่ายเอกสาร เห็นความอาวรณ์ของวิญญาณประธานนักเรียนคนเก่า รับรู้ถึงเสียงในจิตใจของลูกหว้าก่อนคลุ้งคลั่ง...ทั้งหมดนี้น้ำอบแทบไม่ อยากจะได้ยิน สาวน้อยคิดมากซะแล้ว...คิดมากสุดๆ ไปเลย
        “บ้าชะมัด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน” น้ำอบบ่นอุบด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว เธอเอาหน้าซบลงกับหมอนหนุนหัวบนที่นอนของตัวเอง อย่างน้อยขอให้เธออยู่คนเดียวและฟุ้งซ่านไปเรื่อยๆ คงจะดีกว่าระบายให้ใครฟัง และให้คนๆ นั้นมาคิดมากเป็นเพื่อนเป็นไหนๆ
        ใช่แล้ว...อย่างน้อยก็ในเวลานี้

        เช้าวันจันทร์ไม่ได้สดใสอย่างที่เคย ดูเหมือนว่าท้องฟ้าที่แจ่มใสและปลอดโปร่งนั้นช่างต่างกับจิตใจของคนอย่างสาว งามเหลือเกิน...
        ลัลที่อยู่ในห้องรองผู้อำนวยการได้เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาเธอทอดมองไปไกลราวกับคิดอะไรซักอย่างที่มีอยู่ในหัวสมองของตอนนี้ มือเรียวงามสัมผัสกับกระจกใสเบาๆ
        ก๊อกๆ
        เสียงเคาะประตูดังขึ้น ลัลหันหน้าไปมองประตูแวบนึงแล้วบอกว่า...
        “เข้ามาได้”
        แอ๊ด...
        “ขอโทษค่ะรองผอ. เอกสารที่รองผอ.ต้องการ หนูเอามาให้แล้วนะคะ”
        “ขอบใจมากจ้ะ เอาวางไว้บนโต๊ะครูเลย” ลัลหันไปบอกด้วยสีหน้าที่แสร้งยิ้มแย้ม นักเรียนหญิงเอาแฟ้มเอกสารไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนที่ลัลจะหมดความสนใจแล้วหันไปทางเดิม จนกระทั่งเสียงประตูปิดลง พร้อมกับใครอีกคนที่อยู่ในห้องนี้นอกจากตัวเธอ
        “...คิดมากอะไรอยู่”
        เสียงทุ้มๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลังเธอ สาวงามเห็นได้จากเงากระจกที่สะท้อนภาพว่าเจ้าของคำถามกำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ เธอ ยังไม่ทันที่ลัลจะหันไปประจันหน้า เขาก็เข้ามาสวมกอดเอวเบาๆ เสียแล้ว
        “การิน”
        “คิ้วแทบจะผูกเป็นโบว์แล้วนะยัยโง่ อย่าเครียดสิ เดี๋ยวก็ได้แก่หงำเหงือกก่อนหรอก”
        “ไม่ขำนะ ตอนนี้ควรจะซีเรียสสิ” ลัลค้อนใส่ แต่พอเธอหันไปมองหน้าสามีของตัวเอง ลัลก็แทบจะผงะ
        “ถ้าซีเรียสนัก เราก็มาหาทำอะไรสนุกๆ กันดีกว่านะ” เขาจับตัวหล่อนให้หันหน้าประจันกับตัวเอง
        “การิน! นี่นาย...?!!!”
        ลัลไม่ได้โมโหเรื่องคำพูดของเขา แต่ว่าสาวงามกำลังตกใจกับใบหน้าของชายหนุ่มในตอนนี้ตั้งหากล่ะ!
        “ใส่หน้ากากเป็นเด็กไปได้ ถอดออกเถอะ!”
        ตอนนี้ที่ใบหน้าของการินมีหน้ากากสีดำ ที่เหมือนกับหน้ากากที่คาดแค่ตา แววตาของเขาดูหวานหยาดเยิ้มผิดปกติ และที่สำคัญ...ลัลรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเอาเสียเลย
        พอลัลกำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสหน้ากากบนใบหน้าของการิน ชายหนุ่มกลับรีบรวบข้อมือของสาวงามให้ไปไขว้หลังของตัวเธอเอง ลัลถึงกับเบิกตาโพลงเพราะจู่ๆ การินกลับโน้มหน้ามาใกล้ๆ เธอ ทำให้ริมฝีปากของเธอกับเขาห่างกันเพียงไม่กี่เซน
        “การิน! ปล่อยฉันนะ เดี๋ยวเด็กคนอื่นมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี” เธอเริ่มดิ้นพล่าน เขากลับยิ้มกริ่ม
        “ล็อคประตูแล้วแหละ สบายใจได้”
        “อะไรนะ!!? นายนี่มัน...อื้อ!!!”
        ลัลพยายามจะต่อว่าในความไม่ปกติของการิน แต่เธอก็ต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอ เพราะเขาจู่โจมโดยการจัดการปกปิดคำพูดของเธอด้วยริมฝีปากอันร้อนระอุของเขา สาวงามดิ้นพล่านและพยายามปฏิเสธรสจูบอันร้อนแรงของเขา แต่ก็คงเป็นเพราะความเคยชินด้วยกระมัง ที่เพียงแค่การินหยอกล้อริมฝีปากของเธอเบาๆ ลัลก็เผลอไผลรับรสเข้ามา และจูบตอบทันที
        “อะ..อื้มมมมมมม!”
        เธอเผลอตัวจนถึงขนาดกดคอชายหนุ่มให้มาแนบชิดกับริมฝีปากเธออย่างแนบแน่น ชายหนุ่มก็กอดเธอเสียจนตัวแน่นขนัดและเบียดเสียดกันไปหมด ร่างกายเริ่มร้อนระอุราวกับโดนไฟเผา ต่างฝ่ายต่างลิ้มรสกันอย่างไม่ยอมความ กว่าลัลจะรู้ตัวอีกทีก็คือการินใช้มือปัดแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะเธอจน ล้มระเนระนาด และไปเอนตัวเธอให้ไปนอนแผ่กับโต๊ะทำงานเสียแล้ว
        ทันทีที่การินผลักร่างบางให้นอนแนบกับโต๊ะ เขาก็จัดการลากริมฝีปากจากที่เดิม ให้ค่อยๆ ไปลิ้มรสที่ซอกคอของสาวงามแทน เธอสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกว่าชายหนุ่มกำลังค่อยๆ ปลดเสื้อสูทของเธอออก แล้วตามมาด้วยปลดกระดุมเสื้อลัลอย่างใจร้อน
        “กะ..การิน! หยุดก่อนเถอะ นายใจเย็นๆ สิ...!”
        ลัลเริ่มกรีดร้องและดีดดิ้น เมื่อรู้สึกราวกับว่าการินที่เธออยู่ด้วยไม่ใช่คนเดิม เพราะถึงแม้ว่าสัมผัสที่คุ้นเคยจะไม่เปลี่ยนไป แต่การรุกของเขากลับเป็นแบบรุนแรงเสียจนเธอหวาดกลัวขึ้นมา
        เหมือนกับใครที่เธอไม่รู้จัก!
        “ใจเย็นไม่ไหวแล้วที่รัก ...ขอนะครับ” เขาพูดจาออดอ้อนเสียงกระเส่า พร้อมกับลากริมฝีปากไปทั่วลำคอ และจุมพิตไปทั่วดวงหน้าของหล่อน ในขณะที่ลัลกำลังจะเคลิบเคลิ้ม สายตาเธอก็เห็นอะไรบางอย่าง...ที่เล่าเอาขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว!
        “การิน!!! หยุดก่อนได้ไหม!?...ว้ายยยย!”
        เธอสะดุ้งสุดตัวเมื่อชายหนุ่มซุกซนด้วยการเอามือมาลูบไล้เธอเสียจนทั่วร่าง ในขณะที่ลัลแทบจะขาดใจเพราะเธอก็รู้สึกเหมือนกำลังจะต้องการอะไร บางอย่าง...ที่เขาสามารถเติมเต็มให้เธอได้
        แต่ว่า...ต้องไม่ใช่ตอนนี้!

        ผลัก!!!
        “โอ๊ยยยยยย!”
        “อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!”
        ลัลจัดการชกเข้าที่ท้องการินเท่าที่มีแรง ก่อนที่เธอจะวิ่งไปที่ประตูห้องแล้วบิดลูกบิดประตู แต่แล้วเธอก็ต้องทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เมื่อทำท่าทีจะไปสัมผัสกับลูกบิดประตูทั้งๆ ที่เพียงแค่ไม่กี่เซน มือเธอก็จะแตะถึงแล้ว

        เฮือก!!!
        “อุ๊บ!!!”
        สาวงามหน้าเกือบคว่ำเพราะอาการหน้ามืดจู่โจมเข้าใส่ เธอรู้สึกเหมือนอยากจะเป็นลมและขาดสติเสียให้ได้ อาการวิงเวียนศีรษะเกิดขึ้นเพราะรับรู้ถึงความมืดมิดอะไรบางอย่าง...
        บางอย่างที่รับรู้ได้โดยญาณอาถรรพ์ของเธอ!
        “จะหนีไปไหนกันล่ะครับที่รัก หึๆ หึๆ”
        การินแสยะยิ้มร้าย เขาก้มลงไปหยิบของที่สาวงามเห็นตรงพื้นขึ้นมาอย่างช้าๆ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ลัลเงยหน้ามองเขาอย่างหวาดกลัว
        ...ไม่ใช่ ...นี่ไม่ใช่การิน!
        แสงวาววับแลดูคมกริบโผล่พ้นออกมาจากแฟ้มเอกสารที่การินปัดจนตกพื้น และในตอนนี้มันกำลังส่งแสงแวววาวอวดความงดงามแต่ดูน่ากลัวอยู่บนมือของ เขา...ไม่รู้ว่าจะขำกับสิ่งที่เขาถือ หรือว่าจะร้องไห้ออกมาดี
        มีดปังตอ...สับหมู
        “ถ้าเรามีอะไรกันเสร็จ เอาเป็นว่า...วันนี้เธอก็ช่วยเป็นหมูบะช่อให้ฉันสับเล่นหน่อยก็แล้วกันนะ หึๆ หึๆ”
        เขาหัวเราะในลำคอ แล้วเลียโลหะที่สะท้อนรับกับแสงไฟนีออนอย่างกระหายหิว ในขณะที่ลัลกลับไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ ออกมา
        ...นี่มันเรื่องอะไรกัน!!?...


::: ~~~ To be continues ~~~ :::
-------------------------------------------------------------------



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 46 : :>>: บทที่ 43 :<<: (เกิดเรื่อง) ณ ห้องของรองผู้อำนวยการ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 376 , โพส : 1 , Rating : 0% / 8 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 89
โนวๆ อุสากำลังฟิน. 555
Name : DeedeeWeedee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DeedeeWeedee [ IP : 101.51.154.128 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มิถุนายน 2561 / 16:13

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android