คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน!

ตอนที่ 56 : :>>: บทที่ 53 :<<: เรื่องจริงของเรื่องโกหก


     อัพเดท 25 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: คอมมาดี้, แฟนตาซี, ฆาตกรรม
ผู้แต่ง : ฆฤณฑาฤทธิ์ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฆฤณฑาฤทธิ์
My.iD: https://my.dek-d.com/coffee13
< Review/Vote > Rating : 100% [ 1 mem(s) ]
This month views : 11 Overall : 5,345
96 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 180 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 56 : :>>: บทที่ 53 :<<: เรื่องจริงของเรื่องโกหก , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 274 , โพส : 1 , Rating : 0% / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


        ความเดิมตอนที่แล้ว >>>

        “อย่าบอกนะว่านายไม่รู้?”
        ฉันเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ แต่เทียนหอมกลับมีสีหน้าไม่พอใจ ในขณะที่ฉันก็เริ่มจะสงสัยเพราะรับรู้ถึงบรรยากาศอันอึดอัดขึ้นมาซะอย่าง นั้น


-------------------------------------------------------------------


:>>: บทที่ 53 :<<:
เรื่องจริงของเรื่องโกหก



        “...ไม่...”
        เทียนหอมพูดเสียงแผ่ว ฉันเลิกคิ้วเชิงสงสัย ในที่สุดเทียนหอมก็พูดจบประโยค แต่ทว่าเสียงของเขาช่างแผ่วเบาเหลือเกิน
        “ไม่เคยได้ยินตั้งหากล่ะ”
        “นาย...ว่าไงนะ?” คำพูดของเขาทำเอาฉันประหลาดใจ พอฉันจะถามอะไรต่อ พนักงานก็ได้เสิร์ฟเครื่องดื่มที่สั่งไว้ตั้งแต่ต้นมาวางไว้ตรงหน้าของเรา ทั้งคู่ ฉันกับเทียนหอมเผลอจ้องหน้ากันโดยที่ไม่แตะเครื่องดื่มนั่นเลย จนกระทั่งฉันเริ่มได้สติ ฉันถึงได้หัวเราะเฝื่อนๆ ออกมา
        “อ่า...ฮะๆๆ ล้อฉันเล่นใช่ไหม?”
        “เรื่องจริงนะน้ำอบ ไม่งั้นเซซ่าก็ต้องบอกฉันแล้วสิว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเธอ” เขาพูดเสียงเครียด แต่ไม่รู้ว่าทำไม ฉันถึงรู้สึกไม่พอใจเขาขึ้นมาซะดื้อๆ
        “เซซ่าอาจจะต้องการให้นายประหลาดใจก็ได้ ใครจะไปรู้”
        “ไม่รู้สิ... แต่ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากลเอาซะเลย”
        “!!!”
        “ปกติเซซ่ามีอะไรก็จะบอกฉันตลอด”
        “...”
        “นั่นก็เพราะว่าเราเป็น...”

        ซ่าาาาา!!!
        “เฮ้ย!!!?”
        ฉันตัดสินใจยกแก้วน้ำลาเต้ที่เพิ่งสั่งมา สาดใส่หน้าเขาด้วยความว่องไว เทียนหอมถึงกับอุทานเสียงดังลั่นร้านจนคนเริ่มหันมาสนใจ ผิดกับฉันที่รู้สึกโมโหจัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
        อะไรก็เซซ่า...เซซ่าทั้งนั้น!
        “หยุดพล่ามได้แล้ว!”
        โผล๊ะ!
        ไม่สาแก่ใจ ฉันเอาเค้กที่สั่งไว้ปาดใส่หน้าเขาโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น และไม่ให้เทียนหอมได้ตั้งตัว ฉันคว้าเอาหนังสือทำขนมหวานและเบเกอรี่ที่ยืมมาจากห้องสมุดติดตัวมาด้วย ก่อนที่จะเดินกระแทกเท้าตึงตังออกจากร้านนั้นไป
        “ฮึก... ฮึก...”
        จู่ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าวจนกลั่นออกมาเป็นหยาดน้ำตา ฉันพยายามแล้วที่จะกลั้นสะอื้น แต่มันก็ได้แค่นี้... ยังไงฉันก็ไม่เคยจะร้องไห้ต่อหน้าใครแบบนี้มานานมากแล้ว ทั้งๆ ที่เป็นอย่างนั้น...
        แหมะ... แหมะ...
        หยาดน้ำตาของฉันก็ยังไม่หยุดร่วงลงพื้นซะที...

        “น้ำอบ!!!”
        เสียงเรียกจากทางด้านหลัง และเสียงฝีเท้ากำลังใกล้เข้ามาแล้ว ฉันตัดสินใจหยุดวิ่งแล้วล้วงเอาของในกระเป๋าออกมา โชคดีอะไรของฉันอย่างนี้ที่ฉันพกติดตัวมา แถมฉันยังอยู่เหนือลมอีกด้วย
        หมับ!
        “ยัยเซ่อเอ้ย เป็นบ้าอะไรของเธอ!?”
        เทียนหอมถามฉันด้วยน้ำเสียงที่ออกแนวหอบเล็กน้อย ดีใจจังที่เขาอุตส่าห์วิ่งตามมา แต่มันก็ได้แค่นั้น...
        ...ก็เขาเอาแต่พูดถึงเซซ่านี่นา...
        “...ไปให้ไกล...” ฉันหันไปมองหน้าเทียนหอม แต่เป็นแบบคอหมุนตั้งฉากไปกับทางด้านหลัง เทียนหอมถึงกับเบิกตาโพลง ในขณะที่เลือดสีแดงข้นคลั่กกำลังไหลออกมาจากตาฉันเอง
        “...จากช้าาาาาาน!...”
        เสียงกรีดร้องก้องกังวานเชิงโหยหวนของฉัน ทำเอาเทียนหอมถึงกับหน้าถอดสี เขาค่อยๆ ปล่อยมือออก ในขณะที่ฉันแสยะยิ้มใส่
        ฮึ... สุดท้ายเขาก็ถอยห่างจากฉันอยู่ดี
        “ยัยบ้าเอ้ย ทำไม...”
        เทียนหอมเอามือปิดจมูกเอาไว้ จากที่ตอนแรกๆ รอยยิ้มฉันมีก็เริ่มจะเหือดหาย จนกระทั่งเทียนหอมคว้าหมับเข้ากับมือฉัน ฉันถึงได้รู้ตัวว่าเขาคงจะรู้แล้ว
        “กำยานที่มีน่ะ...แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว ที่ฉันจะรู้ไม่ทัน”
        นั่นไง! เขารู้แล้วจริงๆ ด้วย!
        สิ่งที่เทียนหอมเห็นนั้นมันเป็นเพียงแค่ภาพหลอกตา แต่อันที่จริงแล้วฉันก็หันไปมองเขานั่นแหละ และก็ร้องไห้ต่อหน้าเขาด้วย รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวของฉันคงจะทำให้เขาเห็นเป็นแสยะยิ้ม มีแต่เขาเท่านั้นที่ทำให้ฉันกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้เลย
        บ้าเอ้ย นี่มันบ้าบอที่สุดเลย!
        “ร้องไห้ทำไมกันเล่า เฮ้อ ไม่เข้าใจเธอเลยจริงๆ”
        เทียนหอมเลิกเอามือปิดจมูก เขาเห็นฉันเป็นแบบสยดสยอง แต่ก็ดูเหมือนเทียนหอมจะไม่กลัวอีกแล้ว เขาเอามือมาปาดหยาดน้ำตาเลือดของฉันอย่างอ่อนโยน ในขณะที่ฉันกลับตัดสินใจปิดผอบกำยานใบเล็กๆ ที่พกติดตัวมาด้วย แล้วจับใส่กระเป๋าเป้ตัวเอง ทำให้เทียนหอมเห็นสภาพจริงๆ ของฉันว่ามันย่ำแย่แค่ไหน
        แต่ฉันจะไม่ทนอยู่ให้อับอายไปมากกว่านี้หรอก!
        “...ขอโทษนะเทียนหอม...”
        ฉันคลี่ยิ้มทั้งน้ำตาให้เขา ดูเหมือนว่าเทียนหอมจะยังเช็ดคราบเค้กที่ฉันปาใส่หน้าเขาออกไม่หมดเลยซะด้วย ซ้ำ กลิ่นเนยจากเค้กยังอบอวลอยู่เลย แถมยังมีกลิ่นกาแฟผสมนมซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของลาเต้อีกด้วย
        “แต่ฉันต้องหนีจากนายแล้ว”
        รอยยิ้มเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอัปลักษณ์ ฉันแสยะยิ้มใส่เขาทั้งน้ำตา พร้อมกับคว้าตุ๊กตาสาปแช่งที่ฉันทำเอาไว้เมื่อคราวก่อนขึ้นมาพร้อมกับเข็ม หมุด คราวนี้ฉันตั้งใจใส่เส้นผมเทียนหอมลงไป ...ฉันกะว่าจะไม่ใช้แล้วเชียว!
        “นะ..นั่นเธอจะทำอะไรน่ะ!?”
       
        จึก!!!
        “อ๊ากกกกกก!”

        ฉันจัดการแทงเข็มเข้าที่เบ้าตาตุ๊กตาสาปแช่งอย่างเจ็บใจ เทียนหอมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาเอามือกุมตาข้างขวาที่ฉันแทงใส่ในตุ๊กตา ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจวิ่งหนีเข้าไปแล้วกระโดดขึ้นรถกระบะสีดำขลับของตัวเอง เมื่อสตาร์ทเครื่องยนต์แล้ว ฉันถึงได้เอาเข็มหมุดออกจากตุ๊กตา พร้อมกับใจที่เจ็บแปลบราวกับถูกแทงของแหลมใส่ตัวซะเอง
        “ไอ้บ้า นายมันบ้า ฮึก...ฮือออออ”
        นายมันบ้า...เทียนหอม อีตาบ้า บ้าที่สุดเลย!

        บรืนนนน...
        ฉันมาถึงบ้านได้ก็เกือบจะหกโมงเย็นแล้ว ดูเหมือนว่าแม่กำลังเดินออกมานอกบ้านด้วยสีหน้าที่กังวล พ่อออกมานอกบ้านด้วยเวลาที่ไล่เลี่ยกัน พร้อมกับสวมกอดแม่ฉันแล้วจูบที่ต้นคอเบาๆ ฉันเห็นก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เมื่อแม่ทำท่าจะฟาดมือใส่พ่อ แต่ท่านก็ต้องหยุดไว้แค่นั้นเมื่อเห็นรถของฉันกำลังเทียบเข้ามาจอดใกล้ๆ กับประตูบ้านที่พวกท่านยืนอยู่
        “น้ำอบ! นี่ลูกไปไหนมา พ่อกับแม่เป็นห่วงแทบแย่!”
        ทันทีที่ฉันลงจากรถ แม่ก็พุ่งตัวมากอดฉันอย่างว่องไว ความอบอุ่นจากผู้เป็นแม่แผ่ซ่านไปทั่วตัว จู่ๆ น้ำตาฉันก็พาลจะไหลออกมาเพราะนึกไปถึงอ้อมกอดของใครอีกคน
        ไม่นะไม่... อย่าร้องไห้สิ อย่าร้อง...
        “แม่...”
        ฉันพยายามที่จะเรียกแม่ด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติแล้ว แต่มันก็ยังฟังสั่นๆ พ่อและแม่ถึงกับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของฉัน แม่จึงได้ผละออกพร้อมกับพ่อที่จ้องหน้าฉันด้วยความตกใจ
        “ตาแดงมาเลย นี่ใคร...ทำอะไรลูก”
        พ่อเดินมาลูบหัวฉันด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจ ฉันพยายามส่ายหน้าปฏิเสธว่าไม่มีอะไร แต่ก็คงเพราะพ่อมักจะฉลาดเกินไป ก็เลย...
        “ไอ้หมอนั่นรึไง?”
        “ใครคะ?” ฉันพยายามถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัย แต่แววตาฉันกลับคงจะฟ้องพ่อเป็นอย่างดี
        “เทียนหอม”
        “...”
        ฉันถึงกับเงียบกริบ แต่ก็ไม่หยุดชะงักให้พ่อสังเกตเห็น ฉันตัดสินใจถอนหายใจแล้วส่ายหัว
        “ไม่ใช่ค่ะ หนูแค่...”
        “อย่าโกหกพ่อสิน้ำอบ ทำไมลูกถึงได้เอาแต่ปกป้องมันอยู่เรื่อยเลย!”
        “หนูเปล่านะคะพ่อ!” ฉันถึงกับเผลอขึ้นเสียงใส่พร้อมกับวิ่งเข้าไปในบ้านอย่างไม่สนอะไรทั้งสิ้น จนกระทั่งฉันวิ่งไปที่ห้องครัวแล้ว ฉันก็ตัดสินใจล็อคกรประตูพร้อมกับขว้างกระเป๋าเป้ลงกับโต๊ะทำอาหาร
        โครม!
        “บ้าเอ้ย เพราะนายคนเดียวเลย!”
        ความรู้สึกโกรธและน้อยใจพลุ่งพล่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ฉันพยายามหายใจเข้าออกให้สม่ำเสมอเพื่อให้เกิดอาการโกรธน้อยลง จนกระทั่งใจฉันสงบลงแล้ว ฉันถึงได้หยิบเอาอุปกรณ์ที่เป็นเกี่ยวกับการทำเค้กออกมาจากตู้เก็บของ และพวกของหวานที่แช่แข็งจากในตู้เย็น
        จนกระทั่งฉันเอาพวกมันออกมาแล้ววางไว้บนโต๊ะด้วยเสียงดังโครมคราม คงเป็นเพราะฉันใส่อารมณ์มากไปเพราะยังโมโหอยู่ แต่ถึงกระนั้นน้ำตาฉันก็ยังคลอหน่วยและกำลังจะล้นทะลักออกมาอยู่ดี
        “เฮ้อ... ยัยบ้าน้ำอบ หยุดขี้แยได้แล้ว เลิกๆๆ!”
        เพียะๆ!
        ฉันเอามือตีแก้มตัวเองให้เลิกคิดฟุ้งซ่านและเผลอร้องไห้ออกมา ก่อนที่ฉันจะทำท่าเป็นเปิดหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดแล้วไล่สายตามองตัว หนังสือเหล่านั้น แถมยังพูดกับตัวเองอีกตั้งหาก
        “อุว้าว...ฮะๆๆ เค้กนี่ทำยากจัง แต่ก็ไม่ยากเกินความสามารถหรอกน่า เอาล่ะ! จะต้องทำยังไงก่อนนะ อืม...” ฉันเริ่มหยิบแป้งกับผงฟูใส่ลงในถ้วยสแตนเลสที่ตัวเองหยิบขึ้นมาไว้ไว้บนโต๊ะ พร้อมกับไข่ไก่ 2 ฟอง ตามปริมาณที่บอกในหน้าหนังสือ ก่อนที่จะใส่ทีละอย่างตามหนังสือที่บอก แต่ก็พบว่าตัวเองลืมตีไข่ไก่ให้แตกฟองก่อน ถึงจะเอามาใส่แป้งเค้กที่เตรียมเอาไว้
        “อะอ้าว อะฮะๆๆ ฉันลืม! เฮ้อ...ยัยน้ำอบนะยัยน้ำอบ ทำไมถึงได้ขี้ลืมขนาดนี้นะ ฮะๆๆ”
        น้ำตาปริ่มๆ ออกมาจากขอบตาในขณะที่ฉันทำท่าทีเป็นหัวเราะ ไม่เอาน่า! น้ำตาอย่าไหลสิ!
        “โอ๊ยยยย ไอ้น้ำหยาดบ้าเอ้ย! นี่แกจะไหลออกมาทำไม กลับเข้ารูแกไปเดี๋ยวนี้นะ!”
        ฉันพยายามกระพริบม่านตาถี่ๆ เพื่อไล่น้ำตาออกไป แต่ยิ่งทำมันก็เหมือนยิ่งฝืน จนในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว ถึงได้ปล่อยให้หยาดน้ำตาหยดลงมาตามเคย
        “อย่าไหล..สิ ฮึก...”
        แหมะ... แหมะ...
        “จะร้องไห้ทำไมกัน ฮึก แกเป็นอะไรกับอีตานั่น...หา? ฮึก... ช่างไปกันใหญ่แล้ว” ฉันเช็ดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาไม่ยอมหยุด ทำไมฉันถึงได้เป็นแบบนี้ ทำไมกัน?...ทำไม!?
        ฉันมองเค้กที่ยังทำไปได้ไม่ถึงไหน ก่อนที่จะนึกไปถึงคำพูดของเทียนหอมที่เอาแต่พูดถึงเซซ่า แล้วทำไมฉันถึงต้องไม่พอใจด้วยล่ะ อ๊ะ...
        จู่ๆ หัวใจฉันก็เกิดอาการเจ็บแปลบขึ้นมาทันทีที่จินตนาการว่าเซซ่ากับเทียนหอม เป็นแฟนกัน ฉันรีบกลั้นสะอื้นเข้าไปใหญ่พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก
        เข้าใจแล้ว ความรู้สึกแบบนี้...มัน...
        “นี่ฉันชอบ...เทียนหอมแล้วเหรอ?”
        ฉันถึงกับรู้สึกเหมือนตกใจกับการกระทำของตัวเอง ฉันหึงเขา!? ให้ตายเถอะ...! มิน่าล่ะ ทำไมเดี๋ยวนี้ฉันถึงได้พร่ำเพ้อกับพี่พริกหวานน้อยลง นั่นเป็นเพราะเขา!
        “พลาดซะแล้วสิยัยน้ำอบ ฮะๆๆ ...พลาดไปแล้วจริงๆ”
        น้ำตาฉันไหลออกมา ฉันเอามือปิดหน้าพร้อมกับร้องไห้ออกมาให้สาแก่ใจ เพื่อที่จะได้ไม่ให้ใครได้ยิน หรือเห็นหยาดน้ำตาของฉัน ...หวังว่าให้มันเป็นอย่างนั้น


::: ~~~ To be continues ~~~ :::
-------------------------------------------------------------------



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 56 : :>>: บทที่ 53 :<<: เรื่องจริงของเรื่องโกหก , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 274 , โพส : 1 , Rating : 0% / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 7
สวัดดีค่ะพี่กาแฟ หนู jajah น่ะค่ะ ตามมาเม้นให้พี่กาแฟจนได้
ว่ะ55555 สู้ๆน่ะค่ะ  ถึงพี่กาแฟจะคิดฟิคไม่ออกไม่เป็นไรหนูรอได้
เพราะยังไงฟิดที่พี่กาแฟคิดก้สนุกทุกตอนอยู่แล้ว
\\เทียนหอมนายตายแน่การินรู้แล้วว่านายทำน้ำอบเสียใจ
//ไม่ได้ตายดีอย่างแน่นอน\\ที่นี้ทำมาเป็นไม่รู้ว่าน้ำอบเป็นอะไร
เขางอนเธอนั้นและรีบๆไปง้อเลยน้ำอบอุสามีใจให้แล้ว//ทำเป็น
ซึนเหมือนการินไปได้\\โดยการินทำคุณไสยใส่
พูดมาตั้งนานยังไงพี่กาแฟก็รีบอัพน่ะค่ะเป็นกำลังใจให้สู้ๆๆ

Name : Pranja Arunsri < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pranja Arunsri [ IP : 125.27.219.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2556 / 21:11

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android