คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน!

ตอนที่ 57 : :>>: บทที่ 54 :<<: คำถามกับคำตอบ


     อัพเดท 7 พ.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: คอมมาดี้, แฟนตาซี, ฆาตกรรม
ผู้แต่ง : ฆฤณฑาฤทธิ์ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฆฤณฑาฤทธิ์
My.iD: https://my.dek-d.com/coffee13
< Review/Vote > Rating : 100% [ 1 mem(s) ]
This month views : 10 Overall : 5,344
96 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 180 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 57 : :>>: บทที่ 54 :<<: คำถามกับคำตอบ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 240 , โพส : 1 , Rating : 20% / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


        ความเดิมตอนที่แล้ว >>>

        “พลาดซะแล้วสิยัยน้ำอบ ฮะๆๆ ...พลาดไปแล้วจริงๆ”
        น้ำตาฉันไหลออกมา ฉันเอามือปิดหน้าพร้อมกับร้องไห้ออกมาให้สาแก่ใจ เพื่อที่จะได้ไม่ให้ใครได้ยิน หรือเห็นหยาดน้ำตาของฉัน ...หวังว่าให้มันเป็นอย่างนั้น

-------------------------------------------------------------------


:>>: บทที่ 54 :<<:
คำถามกับคำตอบ



        < :: WRITER :: >

        หลังจากที่น้ำอบตัดสินใจหยุดร้องไห้ และทำขนมเค้กต่อไปอย่างไม่ดูเวลา จนกระทั่งขนมเค้กวานิลลาขนาด 2 ปอนด์กำลังเข้าเตาอบ หล่อนจึงได้มีเวลาเงยหน้ามองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนผนังเสียที
        “อ๊ะ... ตายล่ะ! นี่มันจวนจะ 3 ทุ่มครึ่งแล้วนี่นา! ทำไมพ่อกับแม่ไม่เข้ามาทำอาหารเย็นกินกันล่ะเนี่ย เฮ้อ...”
        น้ำอบถอนหายใจพร้อมกับทรุดตัวนั่งลงกับเก้าอี้พลาสติกที่ตั้งประจำอยู่ใน ห้องครัว เธอรู้ดีว่าเธอล็อคประตูห้องครัว แต่ถ้าพ่อกับแม่จะเข้ามาในห้องครัวจริงๆ แค่เคาะประตูก็รู้เรื่องแล้วนี่นา
        หรือว่าพ่อกับแม่ของหล่อนจะไปทานอาหารที่อื่นกันนะ?
        เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เรียกหล่อนให้มากินข้าวด้วย อาจจะเป็นเพราะเรื่องอื่นหรือเปล่านะ?
        ในขณะที่สาวน้อยกำลังครุ่นคิด เสียงเตาอบดัง ‘ปิ๊ง’ บอกสัญญาณว่าครบกำหนดเวลาแล้ว น้ำอบลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับคว้าเอาถุงมือกันร้อนมาสวม ก่อนที่หล่อนจะเดินไปเปิดเตาอบและเอาก้อนเค้กที่ปราศจากการตกแต่งออกมาวาง ไว้บนโต๊ะ มีเพียงแต่สีน้ำตาลอ่อนๆ เป็นเนื้อเค้กเพียวๆ ที่มีกลิ่นหอมของนมและเนยโชยออกมาเท่านั้น
        “เอาล่ะ ต่อไปก็...ตกแต่งหน้าเค้กสินะ”
        เธอจัดแจงเอาครีมสีขาว ลูกเชอรี่ ป๊อกกี้รสช็อคโกแลต  เม็ดน้ำตาลสีสดใส และตุ๊กตาน้ำตาลมาเพื่อตกแต่งหน้าเค้กให้สวยงาม และจัดแจงวางขนมหวานชิ้นนู้น เชอรี่ชิ้นนี้อย่างบรรจง เธอคิดว่าสิ่งต่อไปนี้...เธอคงจะต้องทำ เพื่ออย่างน้อยเธอจะได้ยุติเรื่องบ้าๆ นี้ซักที
        ...อย่างน้อยเธอก็เป็นคนที่พอจะซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเองบ้างล่ะน่า...
        น้ำอบจัดการแบ่งเค้กออกเป็นสามส่วนให้เท่าๆ กัน เธอเอากล่องขนาดพอดีกับชิ้นเค้กมาบรรจุเอาไว้ ก่อนที่จะเอากระดาษมาแปะเอาเพื่อเตือนความจำว่าส่วนไหนเป็นของๆ ใคร
        “อันนี้...ของเซซ่า” เธอเอาปากกามาเขียนหยุกหยิกเป็นชื่อของคนที่ต้องการจะมอบให้ เธอเขียนชื่อของพี่พริกหวานเป็นรายต่อมา ก่อนที่เค้กก้อนสุดท้าย...น้ำอบจะถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับจรดปากกาลงกับ โน้ตกระดาษแต่โดยดี

        ‘...เทียนหอม...’

        น้ำอบจัดการวางกล่องเค้กซ้อนกันไว้บนตู้เย็น ก่อนที่เธอจะเก็บข้าวของที่นำมาทำเค้กกลับเข้าที่ สาวน้อยนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้กินข้าวเย็น เธอจึงปลดล็อคประตูห้องครัว ก่อนที่จะเปิดออกมาด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลเล็กๆ
        พ่อกับแม่หายไปไหน เมื่อตอนเข้าบ้านก็ยังเห็นอยู่เลยนี่?
        สาวน้อยตัดสินใจไม่กินข้าวเย็น เธอหันหลังกลับไปยังห้องครัวอีกครั้ง แล้วคว้าเอาสับปะรดที่หั่นเอาไว้มากินแทนข้าวเย็น
        น่าแปลก...ออกไปไหนกันดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้นะ?
        น้ำอบได้แต่คิดแปลกใจ ก่อนที่หล่อนจะเอาหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดและกระเป๋าสะพายของตัวเองขึ้น บ้านไป โดยที่เธอไม่ลืมว่าเธอจะต้องทำการ์ดอวยพรวันคล้ายวันเกิดให้คนสำคัญทั้งสอง คนด้วย ...และคนที่ดูเหมือนจะ ‘พิเศษ’ อีกหนึ่งคน
         “...อย่างน้อยฉันก็งอนเองหายเองได้เหมือนกันนะตาบื้อ”
        สาวน้อยบ่นอุบอิบแต่ก็ไม่ลืมที่จะโมโหเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงเทียนหอมไปด้วย

        “...พรุ่งนี้แล้วสินะ?...”
        เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นมาทันทีที่เขาจัดเตรียมอุปกรณ์บางอย่างเสร็จ ในกระเป๋าสะพายบ่าที่สามารถบรรจุอะไรต่อมิอะไรที่เขาต้องการได้...ยกเว้น หนังสือเรียน
        “ใจจริงก็ไม่อยากจะทำแบบนี้หรอกนะ แต่เพื่อ ‘เธอคนนั้น’ ...ฉันยอมฆ่าเขาเพิ่มเพื่อเป็นของขวัญแด่ตัวเธอ”
        เขาเดินไปหยิบรูปที่ปักหมุดอยู่บนผนัง ก่อนที่จะจูบรูปภาพดังกล่าวแล้วยิ้มเย็นออกมา
        ...ก่อนที่แสงวาววับจะเล็ดลอดออกมาจากกระเป๋าสะพายเป้ที่ยังไม่ได้รูดซิปปิดแต่อย่างใด...

        เฮือก!!!
        เทียนหอมเบิกตาโพลงด้วยสภาพที่เหงื่อไหลท่วมตัว เขากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนที่นอนของตัวเอง ก่อนที่เทียนหอมจะหอบแฮ่กราวตกใจอะไรบางอย่างและเหนื่อยหอบสุดกำลัง
        เขาเห็นภาพคนที่กำลังจ้องจะทำร้ายน้ำอบ!
        ใครกัน?...ไม่เห็นหน้าเลย เห็นหน้าไม่ชัด? ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?
        และทำไมเสียงมันถึงฟังดูเพี้ยนๆ แบบนี้ล่ะ?
        ในขณะที่เทียนหอมกำลังทำใจให้เย็นลงอีกหน่อย หางตาเขาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างอยู่ตรงกระจกใบใหญ่ข้างๆ ตู้เสื้อผ้า ชายหนุ่มหันไปเพ่งเล็งอยู่นานในค่ำคืนเดือนหงาย น่าเสียดายที่ไม่มีแม้แต่เงาของดวงจันทร์ให้ช่วยมองเห็น...
        พรึ่บๆ..!!
        จู่ๆ ไฟในห้องนอนของเขาก็สว่างโร่ขึ้นมา เทียนหอมหรี่ตาลงทันที แต่ยังไม่ทันที่ดวงตาจะปรับสภาพดี ไฟก็ดับลงไป แล้วก็สว่างโร่ขึ้นมาอีก ...ติดๆ ดับๆ อยู่อย่างนี้จนเทียนหอมใจเริ่มสั่นไหว
        ...เอาแล้วไง นั่งสมาธิไม่เท่าไหร่ก็เจอดีอีกแล้วเหรอเนี่ย...
        แกร๊ก... แกร๊ก...
        เสียงกรีดกระจกแสบแก้วหูเหมือนของมีคมกำลังครูดอยู่ ทำให้เทียนหอมต้องนั่งหลับตาและทำสมาธิต่อไป ...เพราะอย่างนี้ไงเขาถึงไม่ชอบใจเวลาจะสืบเสาะอะไรแล้วต้องนั่งสมาธิแบบนี้ นั่นเพราะสิ่งที่เทียนหอมได้กลับมาคือวิญญาณชอบตามมาขอส่วนบุญ ดีไม่ดีก็ชอบโผล่มาหลอกให้ตกใจเล่นๆ จนเทียนหอมจับไข้ไป 3 วันก็ยังมี เนื่องจากดวงจิตของชายหนุ่มยังค่อนข้างอ่อนแอ (ถึงแม้ว่าตัวเขาเองจะมีสัมผัสที่ 6 และเห็นผีอยู่บ่อยๆ ก็เถอะ)
        ...โอ๊ยยยยยย ยัยอบเชยบ้า! เพราะเธอหรอกนะฉันถึงได้ยอมจับไข้หัวโกร๋นอีกรอบน่ะ!...
        เทียนหอมบ่นในใจ พร้อมกับเสียงโครมครามราวกับมีใครอาละวาดอยู่ในห้องนอนของเขาก็ไม่ปาน
        ว่าแต่ว่า...ทำไมครั้งนี้เขาจับสัมผัสคนร้ายไม่ได้เลยล่ะ?

        - วันต่อมา -
        “ไม่อยากจะเชื่อเลย! นี่ฉันบ้าไปแล้วใช่ไหม หา? ยัยน้ำอบ นี่เธอสติสตังยังครบอยู่ใช่ไหม? ทำไมถึงทำได้บ้าบิ่นและน่าอับอายอย่างนี้!? โอ๊ยยยยย”
        สาวน้อยบ่นอุบอิบหลังจากที่เธอคิดแล้วคิดอีกอยู่นานกับในห้องนอนของตัวเอง ในมือถือกล่องเค้กที่ใส่การ์ดสีสดใสซึ่งเป็นการ์ดเพียงชิ้นเดียว ที่ดูเหมือนว่าน้ำอบจะใส่ความในใจเอาไว้เป็นพิเศษ
        “แต่ก็เอาเถอะ ทำไปแล้วนี่นา ไม่เห็นจะเป็นอะไรซักหน่อย ...เฮ้อออออ!”
        น้ำอบหยุดเดินวนเป็นหนูปั่นจัก เธอทรุดลงกับขอบเตียงนอนพร้อมกับก้มมองดูของในมือ ซึ่งอีก 2 กล่องที่เหลืออยู่ตรงโต๊ะวางของใกล้ๆ กับกระเป๋านักเรียน
        ...วันนี้สาวน้อยตั้งใจจะบอกความในใจให้เทียนหอมได้รับรู้...
        “อ้ากกกกกก แกบ้าไปแล้วยัยน้ำอบ!!!”
        เธอตวาดใส่ตัวเองเสียงดังลั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยสีแดงอมชมพู ดูก็รู้ว่ากำลังเขินอายอย่างสุดกำลัง แต่จะทำยังไงได้ล่ะ เธอตัดสินใจขั้นเด็ดขาดแล้วนี่
        เอาวะ เป็นไงเป็นกัน!

        “อรุณสวัสดิ์เทียนหอม”
        เสียงเซซ่ามาทักแต่เช้าตรู่ เธอแตะที่บ่าของเทียนหอมซึ่งกำลังเอากระเป๋าวางบนเก้าอี้เบาๆ เทียนหอมรู้สึกถึงแรงสะกิด เขาหันขวับมามองหน้าเซซ่าแต่โดยดี
        “กรี๊ดดดดดดด ผีหลอกกกกก =[ ]=!!!”
        “จะบ้าเรอะ!? ฉันนอนดึกตั้งหากเล่า!”
        ทันทีที่ชายหนุ่มหันไป สาวสวยถึงกับกรีดร้องเสียงดังด้วยความตกอกตกใจ โชคดีที่ในห้องเรียนคนยังมาไม่เยอะ เลยทำให้เซซ่าไม่ได้โดนเขม่นอะไรมากมายในช่วงเช้าของวันนี้
        ก็ดูเทียนหอมสิ!...ขอบตาคล้ำชะมัดยาด หน้าของเขาขาวซีดราวกับศพ ตาแดงก่ำอีกตั้งหาก นี่มันซอมบี้เดินได้ชัดๆ ขาดแค่หิวสมองก็เท่านั้นเอง...จริงๆ นะ
        “ไปทำอะไรมายะ หัดนอนดึกรึไง”
        เซซ่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ เทียนหอมส่ายหน้าเบาๆ ก่อนที่เขาจะถามคำถามบางอย่างออกมา
        “เซซ่า ...วันนี้วันคล้ายวันเกิดเธอเหรอ?”
        “เอ๊ะ!? ใครบอก??! O_O!!!”
        “แล้วมันใช่รึเปล่าล่ะ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม สาวสวยขมวดคิ้วพันกัน ก่อนที่จะพยักหน้าหงึกๆ
        “ช่ายยยย แล้วไงล่ะ ไปรู้มาจากใคร หรือว่าจะเป็นน้ำอบ?”
        “แล้วเธอรู้รึเปล่าว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของพริกหวานด้วย”
        “จริงเหรอ!? ...พี่เขาเกิดวันเดียวกับฉันหรอกเหรอเนี่ย” เซซ่าพูดด้วยสีหน้าที่ตกใจ ก่อนที่จะพูดพึมพำในประโยคท้าย เทียนหอมเดาได้ทันทีว่าเซซ่าจะต้องไม่รู้แน่
        ...หรือว่า!!?
        ทันใดนั้นเทียนหอมก็หน้าซีด เขารีบสาวเท้าไปที่ห้องเรียนของน้ำอบ ก่อนที่จะพบว่าเช้านี้น้ำอบยังมาไม่ถึงโรงเรียน ...หรือว่าวันนี้เธอจะมาสาย?
        เทียนหอมได้แต่ครุ่นคิดด้วยความไม่สบายใจ เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ก็พบว่าเขาคงจะมาเช้าไป เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลา 7 โมง 15 นาทีเท่านั้นเอง
        แต่ว่า...ข้อความบนกระจกนั่นมันคืออะไรกันแน่?...
        ชายหนุ่มได้แต่ยืนงุนงงอยู่อย่างนั้น ก่อนที่จะพบว่าพริกหวานกำลังเดินทางมาหาเขาพอดิบพอดี
        “เทียนหอม...” เขาหันไปตามเสียงเรียก พริกหวานสอดส่องสายตาเข้าไปในห้องเรียนของน้ำอบพร้อมกับหันหน้ามาทางเขาอย่างสงสัย
        “น้ำอบยังไม่มาโรงเรียนอีกเหรอ?”

::: ~~~ To be continues ~~~ :::
-------------------------------------------------------------------



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
คิดผิดนะฟิคนี้...ที่มีหนูเป็นลูกการิน! ตอนที่ 57 : :>>: บทที่ 54 :<<: คำถามกับคำตอบ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 240 , โพส : 1 , Rating : 20% / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 93
สงสารเทียนจัง 555
Name : DeedeeWeedee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DeedeeWeedee [ IP : 1.20.119.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มิถุนายน 2561 / 18:25

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android