Future From Me แอบรักก็ต้องอ่อย (Yaoi)

  • 100% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,181,121 Views

  • 16,126 Comments

  • 30,325 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,037

    Overall
    1,181,121

ตอนที่ 14 : อ่อยขั้นที่ 13 : เจ้าหญิงนอนอ่อยกับเจ้าชายรูปงาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    28 ก.พ. 60

Future From Me แอบชอบก็ต้องอ่อย (Yaoi)

- อ่อยขั้นที่ 13 : เจ้าหญิงนอนอ่อยกับเจ้าชายรูปงาม -



(เครดิตภาพ : Vectorstock)

        

        

       “หา!? อะไรนะครับ?! เจ้าชายป่วย!!!”


         ผมแทบอยากจะซุกตัวร้องไห้บนกองขี้ ขนาดถูกบังคับให้ใส่ชุดกระโปรงสีชมพูฟรุ้งฟริ้งกับวิกลอนผมทอง แต่ความบัดซบนี้แทบเลือนหายไป เมื่อพบความจริงที่ว่า...


         ไอ้เพื่อนนักแสดงเจ้าชายมันชิ่งหนีไปแล้ว!


         “ดูมันดิ อุตส่าห์ให้แม่ส่งใบรับรองแพทย์เป็นหลักฐานด้วย” รุ่นพี่ยื่นเอกสารใบรับรองแพทย์ให้ผมดูพลางกุมขมับอย่างเคร่งเครียด


         ผมเพ่งอ่านดู ในนั้นระบุว่าป่วยท้องเสียไม่หยุด สาเหตุที่วินิจฉัยคือกินยาถ่ายมากเกินขนาด


         คือเชี่ยไรฟ้าาาาาา ผมแทบอยากขยำกระดาษทิ้ง แม่งกลัวอับอายถึงขนาดลงทุนแดกยาถ่ายจนเข้าโรงพยาบาลเนี่ยนะ ลงทุนไปมั้ย ทำไมไม่นัดกูก่อน กูจะได้ทำด้วยยย ม่ายยยย


         “แย่ล่ะสิ แล้วทีนี้เราจะทำยังไงกับบทเจ้าชายล่ะ” รุ่นพี่หันไปปรึกษากันเองอย่างวิตก “คทากรก็สัมภาษณ์เสร็จหมดแล้วด้วย ใกล้ต้องไปสแตนบายแล้ว”


         “คณะเราโดนคิวแสดงที่เท่าไหร่” รุ่นพี่อีกคนเอ่ยถาม


         “รู้สึกว่าจะสุดท้ายทุกปีล่ะ เพราะว่าคณะเราเพิ่งเปิด”


         ผมได้แต่นั่งลงที่โต๊ะโรงอาหารอย่างกลัดกลุ้มใจ ไอ้ชุดกระโปรงน่าละอายก็โคตรรุ่มร่ามชิบหาย  ยังจะมีรองเท้าส้นสูงวิบวับอีกต่างหาก แม่งยืนเมื่อยก็เมื่อย เดินก็ลำบาก ยังไม่นับที่ต้องทนสายตาเพื่อนๆ กับรุ่นพี่ที่มองแล้วมองอีก มองจนกูจะพรุนอยู่แล้วครับ


         ครับ ผมมันอุบาทว์ เป็นผู้ชายหน้าตาไม่หล่อไม่พอ ดันมาแต่งตัวเป็นเจ้าหญิงอีก โอ้ย มีอะไรแย่เท่านี้อีกมั้ยล่ะ กูอยากจิคราย


         ไหนจะเป็นเจ้าหญิงเดียวดาย ส่วนเจ้าชายจู๊ดๆ เข้าโรงพยาบาล เห้อออ


         “หาใครก็ได้มาแสดงแทนน้องคนนั้นได้มั้ยอ่ะ แบบบทไม่ต้องเป๊ะก็ได้” รุ่นพี่ก็ยังคงปรึกษากันเอง


         “หรือจะแสดงแบบไม่มีเจ้าชายดีมั้ย” รุ่นพี่คนหนึ่งเสนอ ผมได้แต่นั่งกุมขมับ นั่นไง ว่าละกูต้องกลายเป็นเจ้าหญิงอาภัพรักจริงๆ ด้วย


         “เห้ย ไม่ได้หรอก บทมันเขียนมาแล้ว” รุ่นพี่ที่คุมบทยืนกราน ซึ่งคนเดียวกับที่สั่งให้ผมทำเสียงแรดๆ


         “เห้ย แล้วจะทำไงอ่ะ ปัญหาคือชุดเนี่ยล่ะ” รุ่นพี่หยิบชุดเจ้าชายบนราวแขวนขึ้นมาโชว์


         “จริง แม่งต้องโทษนักแสดงปีก่อน เสือกสูงตั้ง 180 ชุดเลยตัดมาแบบนี้”


         “เออ แล้วดูหนังหน้ากับหุ่นพวกคนในคณะเราสิ ถ้าไม่เล็กเตี้ย ก็อ้วนฉุไปเลย”


         เล็กเตี้ยนี่มันเข้าตัวผมนะครับพี่ โฮกกกกก


         “ลองหาดีๆ ก็อาจจะมีพอถูไถก็ได้นะ” รุ่นพี่ยังคงไม่ยอมแพ้


         ผมได้แต่นั่งเท้าคางอย่างเซ็งๆ พลางมองออกไปนอกคณะ เผื่อว่าวิวทิวทัศน์ของร่มไม้จะช่วยให้ผมคลายความกังวล ถุย ทำอย่างกับเป็นนางเอกเอ็มวีนะไอ้ชา


         “หืออออ” ผมเผลออุทานขึ้นมา รู้สึกเหมือนตาเป็นประกาย


         ผมเห็นพี่เชนกำลังช่วยพวกคณะแพทย์ขนของเตรียมฉากไปจัดแสดงที่สนาม ถ้าผมจำไม่ผิด คณะแพทย์จะต้องแสดงเป็นคิวแรกๆ ซึ่งพี่เชนปีนี้ไม่ได้ขึ้นแสดงละครปีนี้ และไม่ได้ทำบูธวิชาการด้วย ผมเดาจากนิสัยคิดว่าพี่เชนคงขี้เกียจ


         ผมเอียงคอเล็กน้อย มองชุดเจ้าชายบนราว สลับกับมองพี่เชน


         ส่วนสูง 180 เซนติเมตรงั้นเหรอ


         “เห้ย ใช่เลย!” จู่ๆ ผมก็ลุกพรวดร้องลั่นเสียงดัง ทำเอาพวกรุ่นพี่พากันสะดุ้งโหยงเป็นแถบ


         “เหวย น้องชาเป็นไร พวกพี่ใจหายใจคว่ำหมด”


         “รอแปบนะครับ เดี๋ยวผมมา” ผมรีบหันไปบอกรุ่นพี่ แล้วไม่รอช้า กระโปรงกระเปิงวิกเวิกส้นสูงอะไรก็ไม่สนแล้ว ผมถกกระโปรงวิ่งกระเผกไปหาพี่เชนทันที


         “พี่เชนครับบบ! หยุดก่อนนน” ผมร้องเรียก ทำให้พี่เชนซึ่งกำลังยกของถึงกับมองซ้ายมองขวา แล้วมองผ่านผมไป


         อ้าวกรรม ผมไม่ได้จืดจางขนาดนั้นน้า ฮอลลล


         “หืม เสียงน้องชานี่” พี่เชนขมวดคิ้วมึนๆ แต่ก็ไม่ยอมมองมาที่ผมสักที


         “พี่เชนครับ ผมอยู่นี่ครับ” ผมเรียกอีกรอบ คราวนี้โบกมือโบกไม้ด้วย ทำให้พี่เชนหันมาทางผม ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ


         “หือ? ใครเนี่ย?” พี่เชนเอ่ยถาม สีหน้าแปลกใจยิ่งยวด


         “ผมน้องชาเองไงครับ” ผมรีบแนะนำตัวทันที แต่สีหน้าพี่เชนยังคงเคลือบแคลง


         “จำได้ว่าน้องชาเป็นผู้ชายนิ” พี่เชนพูดพึมพำกับตัวเอง


         ฮ่อย ผมแทบสะดุดชายกระโปรงล้มทีเดียว


         “ขอโทษครับ” ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง “ผมเป็นผู้ชายครับพี่เชน แต่นี่มันชุดที่ผมต้องใส่ตอนแสดงครับ”


         “อ๋อออออออ” พี่เชนลากเสียงยาวๆ เหมือนเพิ่งเข้าใจ พลางมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า


         “คือ...” ผมตัดสินใจว่าเข้าประเด็นเลยดีกว่า


         “พี่เชนว่างมั้ยครับ?”


         คำถามของผมทำให้พี่เชนครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะมองของที่ตัวเองถืออยู่ในมือ


         “อ่อ เอาของไปวางเสร็จ ก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ”


         ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยโชคก็ยังเข้าข้างเจ้าหญิงตาดำๆ อย่างผมล่ะมั้ง


         ผมจึงรีบยกมืออ้อนวอนพี่เชนทันที


         “พี่เชนครับ ได้โปรดช่วยมาแสดงเป็นเจ้าชายให้คณะผมด้วยครับ!”


         ผมเอ่ยขอร้องอย่างจริงใจสุดเสียง จนพี่เชนยืนมึนตาปริบๆ อยู่พักใหญ่


         “หืมมม...” พี่เชนลากเสียงยาวๆ ท่าทางลังเล พี่เชนคงจะขี้เกียจ ผมจึงรีบดักทางทันที


         “น้าาา น้าครับพี่เชน ผมขอร้องในฐานะรุ่นน้องโรงเรียนเก่าน้า” ผมยกมืออ้อนวอนพี่เชนอีกรอบ


         พี่เชนถึงกับผงะ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนใจ


         “เอ่อ...ก็ได้ครับ”




 

         “กรี๊ด! สำเร็จแล้ว ในที่สุดคณะเราก็มีเจ้าชายแล้ว!”


       รุ่นพี่แต่ละคนนี่กรี๊ดสนั่นลั่นซะเว่อร์วัง จนขนาดผมยังได้แต่มองบน


         “ทีตอนเลือกนักแสดง พวกพี่ไม่เห็นจะกรีสกราสขนาดนี้” ผมอดเหน็บแนมไม่ได้


         “หู้ย มันคนละอย่างกันค่ะคุณน้อง” รุ่นพี่ผู้กำกับถึงกับออกอาการ “คนเนี้ยอ่ะ เชนรองเดือนคณะแพทย์เลยนะคะ”


         “อร๊ายยย เชนตัวจริงหล่อมากเลยอ่ะ” รุ่นพี่คนอื่นก็กรี๊ดตาม


         “ไม่คิดว่าคณะเราจะมีวาสนาได้พระเอกหล่อมาแสดงแบบเนี้ยยย”


         “นั่นสิ น้องชาน่าอิจฉาอ่ะ ถ้าพี่แสดงแทนได้คงทำไปละ อิอิ”


         “เห้อออ” ผมได้แต่ถอนหายใจ เอามั้ยล่ะครับ ถ้าผมถอดชุดนี้ได้ ผมคงทำไปแล้วเหมือนกันครับบบบ


         “เอ่อ ขอโทษครับ ชุดนี้โอเคมั้ยครับ”


         เสียงพี่เชนดังขึ้นหลังจากที่เข้าไปเปลี่ยนชุดอยู่สักพัก เรียกให้พวกรุ่นพี่หันไปมองกันขวับ จากนั้นก็...


         “กรี๊ดดด!” “เจ้าชายตัวจริง!”


         โอ้ย ผมจะเป็นชักตายเพราะเสียงฟินของพวกพี่นี่ล่ะ เก็บอาการหน่อยเถอะครับ


         ชาเอ้ย มึงก็ทำเป็นว่าเขา ถ้าเป็นพี่นิวท์มาใส่ชุดนี้ กูก็คงแต๋วแตกพอกันล่ะ


         แต่พี่เชนดูดีจริงๆ นะเนี่ย ผมมองพี่เชนตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุดเจ้าชายแบบผู้ดีตะวันตก สีออกโทนน้ำเงินปนเงิน มีดาบเหน็บเอว มีสายสะพาย ที่รองบ่า รวมทั้งมงกุฏสีทอง


         โอ้โห้ นี่มันเจ้าชายจิรภัทร (ชื่อจริงพี่เชน) ชัดๆ


         เชร้ดครก มีหวังสาวๆ เห็นต้องเป็นลมสยบกันถ้วนหน้า


         พี่เชนหันมามองผมนิ่งๆ ทำท่าเหมือนจะพูดอะไร แต่โดนรุ่นพี่คนเขียนบทเรียกไปคุยเสียก่อน


         “นี่บทแสดงของเจ้าชายฟิลิปจ้า เจ้าชายจะออกมาหลังจากเจ้าหญิงถูกที่ปั่นด้ายทิ่มจนนิทรา ตอนที่ออกมาจะมีสัตว์ประหลาดออกมาสู้ 3 ตัว จากนั้นก็จะไปถึงฉากจบ มีบทพูดนิดหน่อย พอเจ้าชายช่วยให้เจ้าหญิงฟื้นจากนิทราเรียบร้อย ก็จบบริบูรณ์ค่ะ”


         พี่เชนรับกระดาษบทมาพลางพยักหน้าเบาๆ


         “เชนใช่มั้ยคะ” รุ่นพี่ผู้กำกับกวักมือเรียกอีกคน “ขอคุยด้วยนิดหน่อย”


         พี่เชนทำหน้างง แต่ก็เดินตามไป ผมก็มองดูอย่างใคร่รู้ วันนี้พี่เชนมีแต่คนคุยด้วยแหะ


         ผมเห็นรุ่นพี่กระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับพี่เชน พี่เชนทำหน้าเหมือนลังเล


         “เห้ยๆ ต้องไปสแตนบายแล้ว! ขนย้ายฉากไปเลย”


         เมื่อถึงเวลา ทุกคนต่างพากันยุ่ง


         อ่า...ผมต้องแสดงเป็นเจ้าหญิงจริงๆ สินะ ม่ายยย ผมกลุ้มครับ แต่ผมคงต้องยอมทำเสียงแรดๆ แบบที่รุ่นพี่เคยบอกใช่มั้ย ทุกคนจะได้ไม่รู้ว่าผมเป็นผู้ชาย เห้ออ หวังว่าคงไม่มีใครรู้ว่าผมเป็นใคร





 

         การแสดงละครเวทีเป็นลักษณะการแสดงบนสนามโดยใช้ฉากประกอบเพื่อความรวดเร็วในการเตรียมการ นักแสดงทุกคนจะติดไมโครโฟนที่ปกเสื้อ เวลาในการแสดงของแต่ละคณะคือ 30 นาที สามารถจบเร็วได้ แต่ถ้าจบช้าจะถูกตัดคะแนน คณะกรรมการเป็นอาจารย์และตัวแทนสโมสรนิสิต วิธีคิดคะแนนแบ่งคะแนนออกเป็นเรื่องความคิดสร้างสรรค์ ความสวยงามของฉาก เสื้อผ้า และความสามารถในการแสดง ซึ่ง...พอผมเห็นฉากเวทีของคณะอื่นแล้ว ผมนี่ถึงกับอยากจะมุดกำแพงหนี


         ทุกคณะทำฉากอลังการมาก โดยเฉพาะคณะสถาปัตย์ที่ออกมายั่งกับมืออาชีพสุดๆ แล้วคณะผมน่ะเหรอ ละครเวทีเด็กอนุบาลล่ะมั้ง แถมพอได้ดูคณะอื่นเริ่มแสดง โดยเฉพาะนิเทศน์กับคณะดุริยางค์ อือหือ แม่เจ้า เอาออสการ์ไปเถอะ แอคติ้งแสงสีเสียงนี่จัดเต็มพอกับละครเวที


         แล้วพวกผมล่ะ พอคิดถึงบทละครที่แสนน่าเบื่อกับการแสดงติดๆ ขัดๆ ผมนี่ไม่อยากจะคิดเลย กลางสนามแบบนี้ มันคือการปาหี่ชัดๆ เพราะแบบนี้ล่ะสิ ไอ้เพื่อนทรยศที่ต้องแสดงเป็นเจ้าชาย ถึงได้ยอมกินยาถ่ายแล้วป่วยอยู่โรงพยาบาล...


         “ชาสู้ๆ นะ” ไอ้ต้นที่ใส่ชุดทหารอัศวินตะโกนให้กำลังใจผม ผมได้แต่พยักหน้าตอบมัน ผมเนี่ยนะ อิจฉามันจริงๆ ก็ดูชุดมันสิ มิดชิดไม่เห็นหน้า ไม่ต้องอายคนแบบผม โฮกกกก


         ผมได้แต่ยืนกลุ้มใจระหว่างรอแสตนบายอยู่ข้างสนาม แต่ต้องสะดุ้งเมื่อหันไปเห็นพี่เชนกำลังยืนจ้องผมอยู่พอดี


         “อ่อ...พี่เชน...มองผม มีอะไรเหรอครับ?” ผมถามตะกุกตะกัก รู้สึกประหม่าแปลกๆ ที่โดนจ้อง


         “อือออ...” พี่เชนทำเสียงในลำคอ “กำลังคิดอยู่”


         “หา? คิดอะไรเหรอครับ?” ผมถามกลับอย่างงุนงง ส่วนพี่เชนเอียงคอครุ่นคิด


         “คิดว่าจะทำดีหรือเปล่า”


         “ทำอะไรเหรอครับ?” ยิ่งพี่เชนพูด ผมก็ยิ่งไม่เข้าใจ พี่เชนตั้งใจจะพูดอะไรเนี่ย


         “อ้าว น้องชา คณะนิเทศแสดงใกล้จบแล้ว เตรียมพร้อมได้แล้ว ฝากแว่นไว้ที่พี่มา” รุ่นพี่ผู้กำกับสั่งการ ทำให้ผมต้องถอดแว่นอย่างจำใจ


         พอผมถอดแว่น โลกทั้งใบก็กลายเป็นโลกเบลอๆ ผมมองไม่เห็นรายละเอียดสักอย่าง นอกจากสีกับรูปทรงคร่าวๆ ต้องใช้ความเคยชินในการเดินให้ไม่ชนอะไร ถึงกระนั้นผมก็มองเป็นข้อดี เพราะไม่ต้องรับรู้สีหน้าเบื่อหน่ายหรือความอยากโห่ไล่ของผู้ชมตอนผมขึ้นแสดงบนเวที


         ยิ่งแสดงต่อจากคณะนิเทศเจ้าของแชมป์หลายสมัยด้วยนะ โอ้ยย เครียดครับ


         “น้องไม่ใส่คอนแทคเลนส์เหรอ” ผมได้ยินเสียงพี่เชนถามจึงหันไป ผมเห็นเพียงรูปร่างของพี่เชนแบบเลือนลาง


         “ผมใส่คอนแทคเลนส์ไม่ได้ครับ” ผมตอบไป ซึ่งพี่เชนก็พูดเพียงอ่อแล้วก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ


         “ต่อไปเป็นการแสดงชุดสุดท้ายแล้วครับ ขอเสียงปรบมือต้อนรับ...คณะโภชนาการครับ!”


         เสียงพี่เป้ป่าวประกาศทำให้ผมถึงกับใจเต้นระรัว อ้ากกก มันมาแล้ว ความน่าอายกำลังจะมาเยือน ดูจากเสียงปรบมือเปาะแปะก็รู้เลยว่า ไม่มีใครอยากดูการแสดงชุดนี้เลยสักคน


         “กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีอาณาจักรแห่งหนึ่งอันแสนสุข ซึ่งมีราชาผู้ใจดี และราชินีแสนงดงาม...”


         แค่เริ่มเสียงพากย์ของรุ่นพี่อันเนิบนาบนี่ ขนาดผมเป็นนักแสดงฟังแล้วยังง่วงเลยครับ ผมได้ยินเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กของกลุ่มผู้ชม พวกเขาคงหันไปพูดคุยกันเอง เล่นมือถือ ไม่ก็ลุกไปดูอย่างอื่น การแสดงของคณะโภชนาการไม่เคยมีใครให้ความสนใจอยู่แล้ว ขนาดผมมาดูปีที่แล้วผมยังเมินเลย เพราะพวกเล่นใหญ่อย่างคณะดุริยางค์ สถาปัตย์ และนิเทศน์ก็โชว์จบแล้ว


         เอาเถอะ ยิ่งคนน้อยยิ่งดี จะได้ไม่ต้องอายมาก


         ปกติแล้วคณะอื่นจะเลือกบทละครจากหนังหรือวรรณกรรมยอดนิยม แล้วมาเขียนบทใหม่ดัดแปลงให้เป็นสไตล์ของตัวเอง แต่สำหรับคณะผม เจ้าหญิงนิทรามายังไงก็ยังคงใช้อยู่แบบนั้น แล้วเจ้าหญิงนิทรามีมาตั้งกี่ปี คนดูไปแล้วกี่รอบ จะมีใครสนใจได้อย่างไร


         “หลังจากขอพรจากสวรรค์ หลายเดือนผ่านไป ราชินีก็ให้กำเนิดองค์หญิงตัวน้อย ทรงมีพระนามว่า เจ้าหญิงออโรร่า...”


         จากนั้นนักแสดงก็เริ่มขึ้นเวที มีอัศวินที่ยืนประกอบฉาก เพื่อนที่แสดงเป็นนางฟ้ามาให้พรกับเปลเจ้าหญิง แต่ละคนก็พูดไปลืมบทไป ประกอบกับฉากง่อยๆ ผมคิดว่าตอนนี้อัฒจันทร์คงจะโล่งโจ้งผู้คนเบาบาง


         เรื่องราวของเจ้าหญิงนิทราเริ่มต้นจากพระราชากับราชินีที่ให้ประสูติบุตรสาวแล้วเลี้ยงฉลอง มีการอัญเชิญนางฟ้ามาให้พรมากมาย แต่ดันไม่ได้เชิญแม่มดมาร่วมงาน ทำให้เธอโกรธมาก แทนที่จะให้พร จึงเป็นให้คำสาปแทน ซึ่งเป็นคำสาปที่ไม่มีใครสามารถลบล้างได้ แต่นางฟ้าคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ให้พร เธอเปลี่ยนคำสาปให้สามารถลบล้างได้ หากได้จุมพิตกับเจ้าชาย


         ทีนี้....รุ่นพี่ก็รู้อยู่แล้วว่า ถ้าให้จูบจริงก็ไม่แสดงหรอกเว้ย บทก็เลยปรับให้แค่เจ้าชายเจอเจ้าหญิง ได้สัมผัสกันนิดหน่อยแล้วเจ้าหญิงก็จะฟื้น


         “อะไรกัน ทุกคนถูกเชิญมาหมด ยกเว้นฉัน เพราะว่าฉันเป็นแม่มดงั้นเหรอ” ก็มีแต่เพื่อนที่แสดงเป็นแม่มดซึ่งพอจะแอคติ้งได้อินกว่าใคร


         “ฉันขอสาปให้ในวันเกิดปีที่ 17 ขององค์หญิง องค์หญิงจะถูกเครื่องปั่นด้ายตำ และต้องกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราตลอดไป ฮ่าฮ่าฮ่า”


         แต่ถึงเธอจะแสดงดียังไง ก็ไม่ได้เรียกให้ผู้ชมสนใจมากขึ้นเลย ผมยังคงได้ยินเสียงพูดคุยกับเสียงคนเดินไปเดินมา แค่นี้ก็รู้แล้วว่าไม่มีใครมองดูการแสดงที่น่าเบื่อสักคน


         เห้ยยยย ใกล้บทที่ผมจะต้องออกแล้วนี่นา พอรุ่นพี่พากย์ว่า ‘ในที่สุดเจ้าหญิงเติบโตขึ้นอย่างงดงาม’ จนเสร็จ ผมก็ต้องออกไปเดินแล้วบนเวทีแล้ว


         ผมกลืนน้ำลาย ก้าวขึ้นไปบนเวทีอย่างประหม่า ผมยืนขาสั่นเล็กน้อย รองเท้าส้นสูงนี่ก็แอบไม่ค่อยมั่นคง การอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายมันช่างน่ากลัว ผมพยายามคิดว่าไหนๆ มันก็ไม่มีใครสนใจดูแล้วนี่ รีบๆ แสดงให้มันจบไปดีกว่า


         บทบาทของผมตอนขึ้นเวทีคือเดินโชว์ตัวไปมา เหมือนเดินชมสวนไปทั่วปราสาท จนกระทั่งไปเจอเครื่องปั่นด้ายที่อยู่ในห้องลับใต้ดิน ซึ่งพระราชาซุกซ่อนไว้เพื่อหลีกเลี่ยงคำสาป แต่ก็ยังไม่พ้นอยู่ดี


         “โอ้ นั่นคือสิ่งใด เหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็นมาก่อน นี่น่ะหรือ คือเครื่องปั่นด้าย....”


       ผมพยายามดัดเสียงให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันออกมาเป็นไง จากนั้นผมทำท่าเหมือนลองใช้เครื่องปั่นด้าย แล้วก็ทำเป็นโดนเข็มทิ่มมือ


         “โอ้ม่าย...” ผมทำท่าดัดจริตแบบนางเอกละครแสร้งเป็นลม จากนั้นก็หมุนตัวไปล้มลงบนแท่นหินกลางเวทีอย่างพอดิบพอดี


         โอเคจบบทกูแล้ว กูไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว เหลือแค่นอนแผ่แล้วค่อยตื่นตอนจบ ผมถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก แต่ก็รู้สึกแปลกประหลาดเหมือนกัน เพราะเสียงในสนามมันดูเงียบลงผิดปกติ เห้อ สงสัยผมคงแสดงแย่มาก จนคนดูพากันหนีหายสนามโล่งหมดแล้วสินะ


         “หลังจากนั้นไม่กี่ปี ก็มีเจ้าชายรูปงามผู้หนึ่งนามว่า เจ้าชายฟิลิป ปรากฎตัว....”


         ฉากนี้พี่เชนต้องออกมาแล้วสินะ แต่คนดูหายจ๋อมแบบนี้ คงไม่...


         “ว้ายยย!” “กรี๊ดดด!” “เจ้าชายหล่อมาก!”


         เห้ย เดี๋ยว ยังมีติ่งหลงเหลืออยู่อีกเรอะ


         “ข้าจะช่วยเจ้าหญิงนิทราเอง” เสียงพี่เชนพูดออกไมค์ แม้ว่าพี่แกจะพูดเสียงโมโนโทนแบบไม่มีอารมณ์แม้แต่น้อย แต่เสียงพี่แกกับหน้าหล่อๆ ก็คงทำติ่งเคลิ้มกันหมดละ


         “กรี๊ดดดด” “นั่นพี่เชนคิวท์บอยนี่นา” “รองเดือนแพทย์ปีที่แล้วไม่ใช่เหรอ”


         “เห้ย ไอ้เหี้ยเชน มึงขึ้นไปทำอะไรบนนั้น?!” นั่นไง ผมได้ยินเสียงพี่เป้อุทานออกไมค์เลยทีเดียว


         วุ่นกันเข้าไปล่ะสิ เอาเถอะ อย่างน้อยกูก็มีเจ้าชาย ไม่ใช่เจ้าหญิงเดียวดายแล้วเว้ย


         ผมได้ยินเสียงพี่เชนฟันดาบต่อสู้กับสัตว์ประหลาดอยู่สักพัก จากนั้นก็ได้ยินเสียงพี่เชนเดินมาใกล้ๆ


         “โอ้ เจ้าหญิงช่างงดงามเหลือเกิน” พี่เชนพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์อีกครั้ง แต่ก็ทำเอาสาวๆ พากันกรี๊ดลั่นสนามเหมือนเคย


         แค่กแค่ก แต่ทำไมกูฟังแล้วมันสยิวพิกลวะ แม้จะรู้ว่าเป็นแค่บทก็เถอะ


         เอาเถอะ ช่างแม่งเว้ย ต่อจากนี้คือแค่ให้พี่เชนสัมผัสมือ แล้วคำสาปก็จะสลายไปตามบทที่รุ่นพี่บอก


         ผมนอนรอให้พี่เชนดึงมือผมขึ้นมา แต่ทำไมถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นล่ะ


         ผ่านไปนานอยู่ จนผมสงสัย จึงค่อยๆ แอบปรือตามอง


         เห้ยยย!


         เท่านั้นล่ะผมตกใจจนเกือบจะร้องออกมา แต่คุมสติไว้ได้ทัน


         พ...พี่เชน...ทำไมถึงยื่นหน้ามาใกล้ผมขนาดนี้ ว้ากกกกกก


         หรือว่าพี่เชน....


         “อ่อ รุ่นพี่เขาสั่งมาน่ะ” พี่เชนกระซิบบอก สีหน้าพี่เชนยังคงนิ่ง ขณะที่ใบหน้าของผมกับพี่เชนห่างกันไม่ถึงคืบ


         ผมนอนตัวเกร็งสนิท ลืมตาเพียงครึ่งเดียวเพราะกลัวผิดบทบาท แม้สายตาผมจะไม่ชัด แต่ระยะใกล้ขนาดนี้ ผมก็มองเห็นหน้าพี่เชนชัดเจน


         พี่เชนกับพี่นิวท์หน้าตาดีคนละแบบ พี่เชนไม่ได้ผิวขาวสว่างเจิดจ้าแบบพี่นิวท์ แต่ก็ยังถือว่าผิวเนียนสวย พี่เชนไม่ได้จมูกโด่ง ตาสวย ยิ้มละลายแบบพี่นิวท์ แต่โครงหน้าโดยรวมก็หล่อเหลาอยู่ไม่น้อย


         ผมมองหน้าพี่เชนเพลินๆ รู้ตัวอีกทีก็...


         ริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน


         ผมกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ลง


         เห้ยย อย่าบอกนะว่า....


         ตอนนั้นที่รุ่นพี่กระซิบบอกพี่เชน แล้วพี่เชนลังเล...ที่พี่เชนบอกผมว่าจะทำดีมั้ย...


         ไม่จริงน่ะ เปลี่ยนบทหรือว้าา


         ว้ากกกก จ...จูบเนี่ยนะ พี่เชนก็เอากับเขาด้วยเรอะ


         ม...ม่ายยย ระหว่างที่ผมกำลังรนอยู่ว่าควรทำอย่างไรดี จะแก้สถานการณ์ยังไง


         ทันใดนั้นเอง


         “หากต้องการจุมพิตเจ้าหญิงล่ะก็...จะต้องผ่านศพข้าไปก่อน”


         เอ๊ะ! เสียงนั้นมัน... ผมถึงกับตัวแข็งทื่อ


         ผมลืมตามองโดยอัตโนมัติ แม้จะมองเห็นไม่ชัด ผมเห็นร่างสูงของใครอีกคนที่กำลังยกปลายคทาดาบชี้จ่อคอพี่เชน


         น้ำเสียงกับรูปร่างอันแสนคุ้นเคย...ที่ผมไล่สโตรกเกอร์มาตลอดห้าปี...


         ถึงโลกตอนนี้มันจะเบลอ ถึงสมองผมจะกลวง


         แต่เรื่องนี้ผมกลับจำได้ชัดกระจ่างแจ้ง!


         นี่มันเดอะวัทเดอะนรกกกก!


         “กรี๊ดดดดดดดด!”


         อือหือ เสียงกรี๊ดโลกแตกหูตาระเบิดนี่ โคตรจะบ่งบอกยี่ห้อเจ้าตัวเลยทีเดียว


         และผมยิ่งมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นโดยไม่ต้องยืนยัน


         เมื่อพี่เชนผู้ซึ่งนานๆ จะพูดที ถึงกับอุทานเบาๆ


         “หือ ไอ้นิวท์?”


-




Writer's Talk

ว้ากกกก นี่มันอะไรกันนนนน คนแต่งขอกรี๊ดด้วยคนได้มั้ย 5555 ใบชา...เธอใช้ความซวยในวัยเด็กจนหมดแล้ว ตอนนี้เลยเจอแต่เรื่องดีๆ ใช่มั้ย 55555 (ใบชา : หาาา เรื่องดีที่ต้องมาแสดงปาหี่เป็นเจ้าหญิงเนี่ยนะ!) 

#ใบชาสายอ่อย #พี่นิวท์อ่อยกว่า และแถมด้วย #พี่เชนหมอมึน 


ชี้แจงเพิ่มเติมเกี่ยวกับการอัพนิยายอีกนิดหน่อยน้า

บางตอนที่ยาว เราจะอัพเป็น % เพื่อให้สามารถอัพได้เร็วมากขึ้น ผู้อ่านก็จะได้ไม่ต้องรอกันนาน เพราะเนื้อหาช่วงหลังจะต้องใช้เวลาเขียนมากขึ้นด้วยจ้า แต่เปอร์เซ็นของแต่ละตอนจะหั่นแค่ 2 ส่วน คือ 50% กับ 100% จะไม่มีการซอยย่อยไปมากกว่านี้ (ยกเว้นว่าตอนนั้นคือยาวเกินจริงๆ)

ซึ่งถ้าเห็นเราอัพเป็น 50% ก็ถือเป็นการอัพปกติน้อ เพียงแต่ สมมติแทนที่จะรอ 4-5 วันเราถึงจะอัพได้หนึ่งตอน ก็รอแค่ 1-2 วันแล้วได้อ่านทีครึ่งตอน ซึ่งเรามองว่าเราก็สะดวก และผู้อ่านก็ได้อ่านต่อเนื่องไม่ทิ้งช่วงนานด้วยจ้า


อิมเมจพี่เชนที่เราจินตนาการไว้ คือ ยืมอิมเมจมาจากคิมฮยอนจุง 

เลยไปขุดหาภาพฮยอนจุงในชุดเจ้าชายมา 555+ (อาจจะไม่ตรงกับชุดที่แสดง แต่ก็ออกแนวประมาณนี้ล่ะมั้ง ฮ่า)


หล่อเกินหน้าเกินตาไปม้ายยยยพี่เชนนนน 555555


ส่วนอิมเมจนุ้งชา เรายืมมาจากคังมินฮยอก cn blue เราหารูปมินฮยอกแต่งหญิงไม่มี 555 TT

แต่จริงๆ แล้วมินฮยอกหน้าตาน่ารักโมเอะมว๊ากกกกก เลยเอารูปมินฮยอนตอนถอดแว่นสดใสมาแปะแทน



ปิดท้ายด้วย...

ทุกคนแม่งขึ้นเวทีกันหมด ปล่อยพระเอกอย่างกูนั่งเซ็งได้ไง กร้ากกกก


อิมเมจพี่นิวท์ยืมมาจากลีวอนกึน แต่หารูปใกล้เคียงคทากรไม่มี 5555 เลยเอารูปที่ออกแนวคูลๆ มาแทน 55555


หมายเหตุ : อิมเมจมีไว้เพื่อประกอบจินตนาการเท่านั้นน้า ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวตนของดาราจริงๆ จ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

169 ความคิดเห็น

  1. #16054 สาริกา/sarika (@cabell) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 23:26
    ขำไม่ไหวแล้ว555555
    #16054
    0
  2. #16010 youaremysunshine (@youaremysunshine) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 18:19
    ิอยากให้แต่งเรื่องของเซอยากให้คู่กัคีธ แต่เปนรักสามเศร้ากับลีโอ
    #16010
    0
  3. #15991 Chanan__Chita (@Chanan__Chita) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 13:45
    อีสษเฝผาเแฝทเฃมิใ,งานะ้ััััำำ
    #15991
    0
  4. #15861 อุอิ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 18:37
    ละครเวทีที่เป็นที่กล่าวขวัญที่สุด คงจะเปนของคณะโภชนาการไปโดยปริยาย 55555
    #15861
    0
  5. #15842 JitchutaP (@JitchutaP) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 12:04
    อ้ายยยยยย โจรสลัดทนไม่ไหว ต้องออกมาเปิดศึกชิงจูบนี้กับเจ้าชายกำมะลอล่ะ กรี้ดดดดด
    #15842
    0
  6. #15814 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 12:14
    @/*$$;-&#^@^@^#(#(#*+$*="£#*#&#*^#^#&
    #15814
    0
  7. #15706 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 19:06
    อื้อหื้ออออออออออออออออออออออ

    ศึกชิงออโรร่าาาา
    #15706
    0
  8. #15695 CeeCee Yaoi (@ceecee-yaoi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 20:55
    เอาล่ะสิ ศึกชิงนายเอกเริ่มแล้ว ฮิฮิ????
    #15695
    0
  9. #15638 phansaooa (@phansaooa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 22:56
    อร้ายยยยยย กรี๊ดลั่นบ้านค่าา
    #15638
    0
  10. #15606 kawjawconan (@kawjawconan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 13:04
    แอร้ยยยยยยย ตายแล่ววววววววววววววว
    #15606
    0
  11. #15565 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 20:04
    อัยย่ะ เจ้าหญิงเสน่ห์แรงงง
    #15565
    0
  12. #15443 kantimak171 (@kantimak171) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 12:01
    555 พี่นิวท์หวงหรอ
    #15443
    0
  13. วันที่ 7 กันยายน 2560 / 17:32
    ตลกพี่นิวท์5555
    #15390
    0
  14. #15321 ninggdestiny (@Angelikajang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:13
    กรี๊ด ฟินๆๆๆๆ
    #15321
    0
  15. #15285 ducky (@kittycat08) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 00:24
    ศึกชิงนางได้เกิดขึ้นแล้ว
    #15285
    0
  16. #15214 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 18:10
    โวยยขึ้นมาให้หมด!555555
    #15214
    0
  17. #15118 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 23:04
    ฮอลลลลลลลลลลล พี่นิวท์หึง555
    #15118
    0
  18. #15070 TaewMT (@Taewdekdee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 10:04
    พีคคคคคค
    #15070
    0
  19. #14994 มืใหม่คาซึ (@wapaya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 16:05
    กรี๊ดด้วยคนนน 555
    #14994
    0
  20. #14746 วารีสวรรค์ ^-^ (@caopga) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 20:11
    ปั่นป่วนไปหมด 555555
    #14746
    0
  21. #14624 loognamfzt403 (@loognamfzt403) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 07:39
    555555
    #14624
    0
  22. #14366 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 17:32
    อ๊ากกกกกกก
    #14366
    0
  23. #13769 CB07 (@CB07) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 15:13
    5555555555555555
    #13769
    0
  24. #13231 nidnid2530 (@nidnid2530) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 23:09
    ขอพื้นที่สาววายแปป
    #13231
    0
  25. #13221 sofia2629 (@sofia2629) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 20:16
    กรี๊ดดดดดดดดดดกดดดดดด
    #13221
    0