Future From Me แอบรักก็ต้องอ่อย (Yaoi)

  • 100% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,181,071 Views

  • 16,126 Comments

  • 30,319 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    987

    Overall
    1,181,071

ตอนที่ 20 : อ่อยขั้นที่ 19 : กลัวจนเผลออ่อยหนัก -100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 172 ครั้ง
    4 ก.พ. 60

Future From Me แอบรักก็ต้องอ่อย (Yaoi)

- อ่อยขั้นที่ 19 : กลัวจนเผลออ่อยหนัก -



        


       CH@rL!e : มึง กูสิ้นหวังอ่ะ


       ผมเครียดมากจนไม่รู้จะทำอย่างไร จึงตัดสินใจปรึกษาตัวเองในอนาคต ซึ่งมันก็ว่างตอบพอดี


         กูในอนาคต : สิ้นหวังอะไรของมึง พี่นิวท์ไม่รักมึงแล้วเหรอไง


         CH@rL!e : ฮืออ มึงอย่าแช่งกูสิ แค่นี้กูก็เครียดจะตายแล้ว


         กูในอนาคต : อ้าว มีเรื่องอะไร


         CH@rL!e : ก็เรื่องประกวดเดือนคณะอ่ะ กูโดนรุ่นพี่ส่งชื่อไปเฉยเลย แล้วกูก็ไม่อยากแสดงอะไรน่าอายแล้ว ไม่รู้จะแสดงอะไรด้วย แย่สุดคือพี่นิวท์เป็นพิธีกรด้วยอ่าดิ อ้ากกกก


         กูในอนาคต : อ๋อ เรื่องนั้นเองน่ะเหรอ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป


         CH@rL!e : เห้ยย ทำไมมึงพูดชิลจังเลยวะ


         กูในอนาคต : ก็มันไม่มีอะไรจริงๆ ไม่เห็นต้องกังวล


         CH@rL!e : ไม่น่ากังวลเชี่ยอะไร ตอนนั้นมึงแสดงอะไรอ่า ขายหน้ามั้ย


         ผมในอนาคตเงียบไปพักใหญ่ ก่อนมันจะตอบกลับมา


         กูในอนาคต : ทำไมมึงไม่ทำเรื่องที่มึงถนัดวะ


         CH@rL!e : ทำอะไรว้า กูมีเรื่องที่ถนัดด้วยเหรอ


         กูในอนาคต : อ้าว มึงไม่รู้ตัวเหรอ มึงทำขนมออกจะอร่อย


         ผมฟังแล้วก็เงียบไป ภาพความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมา จริงสิ ผมเคยทำเค้กสมัยม.ต้น ตอนสมัยที่ทำให้น้ำหวาน แต่เพราะมันเป็นความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ผมก็เลยเลิกทำเค้กไปแล้ว ไม่มีแม้แต่คิดจะทำ


         CH@rL!e : กูเคยทำขนมครั้งเดียว แต่ไม่ได้ทำไปนานแล้วว่ะ


         กูในอนาคต : มึงก็รื้อฟื้นได้


         CH@rL!e : แต่กูมีความทรงจำไม่ค่อยดีเกี่ยวกับเค้กอ่ะ มึงก็รู้นี่ว่าเรื่องอะไร


         กูในอนาคต : มึงควรจะดีใจต่างหาก


         CH@rL!e : หา ดีใจเชี่ยอะไร


         กูในอนาคต : ก็คนที่รับเค้กของมึง ไม่ใช่น้ำหวาน แต่เป็นพี่นิวท์ที่มึงชอบไม่ใช่เหรอ


         พ...พี่นิวท์รับเค้กผม ว้ากกกกก นั่นสิ จริงด้วยยย


         พอมันพูดมาแบบนี้ผมก็อึ้งไปยกใหญ่ เอ่อว่ะ จริงดิ ผมควรจะดีใจนี่นา


         ตอนนี้ผมชอบพี่นิวท์ ตอนนั้นก็เหมือนผมเอาของให้พี่นิวท์


         ผมคิดไปคิดมา บางทีความคิดที่จะทำเค้กอาจจะไม่เลวก็ได้นะ แต่มันก็ติดปัญหาเหมือนกัน


         CH@rL!e : แต่ถ้าให้กูทำเค้ก มันต้องใช้เวลาอบอ่ะดิ เขาให้โชว์แค่สิบนาทีเองนะเว้ย


         คำถามผมก็ทำให้ผมในอนาคตเงียบไปสักพัก


         กูในอนาคต : ลองหาวิธีทำอาหารอย่างอื่นที่อยู่ในเวลาสิบนาทีมั้ย


         กูในอนาคต : ลุงมึงเป็นเจ้าของภัตตาคารอาหารจีนไม่ใช่เหรอ ร้านนั้นคนแน่นทุกเวลา แต่อาหารก็ทำเร็วมากอ่ะ ลองไปปรึกษาสิ


         ผมเพิ่งคิดได้แหะ ลุงผมเป็นสุดยอดเชฟ เปิดร้านอาหารโคตรดัง คนโคตรแน่น แต่ลุงก็ทำเร็วสุดๆ เทพสุดๆ และอร่อยสุดๆ


         เอาจริงๆ ไอเดียทำอาหารโชว์ก็คงจะแปลกไปสักหน่อย เพราะยังไม่เคยมีใครทำมาก่อน


         แต่นอกจากทำอาหารแล้ว อย่างอื่นผมก็ไม่มีอะไรให้โชว์ ร้องเพลงเสียงก็เพี้ยน เล่นดนตรีก็ทำเครื่องดนตรีพัง เต้นก็โคตรแข็ง ศิลปะอื่นๆ ก็ไม่เป็นสักอย่าง


         ผมตัดสินใจส่งอีเมลตอบกลับไปว่าผมจะแสดงทำอาหาร ให้ช่วยเตรียมเครื่องครัวและอุปกรณ์ให้ด้วย แต่เรื่องวัตถุดิบผมจะจัดการเอง ทางนั้นก็บอกว่าโอเค และจะขอยืมอุปกรณ์จากครัวมหาลัยมาจัดเตรียมไว้ให้





        

         ผมมีเวลาแค่หนึ่งอาทิตย์ในการเตรียมตัวการแสดง ผมให้คุณแม่ช่วยติดต่อคุณลุงให้ ผมไม่กล้าบอกใครเกี่ยวกับเรื่องงานดาวเดือนมหาลัย เพราะผมไม่อยากให้คุณแม่บ้าเห่อจนป่าวประกาศญาติไปทั่ว นั่นจะทำให้ผมยิ่งอายหนักกว่าเดิม


         คุณลุงตอบตกลง ยอมให้ผมมาฝึกงานในร้าน แล้วจะช่วยสอนเมนูพิเศษให้ ผมจึงจัดตารางว่าจะไปทำงานตั้งแต่วันอาทิตย์เป็นต้นไป เลิกเรียนเมื่อไหร่ก็ตรงเข้าไปทันที ผมตั้งใจพยายามให้ดีที่สุด


         พอผมเริ่มเข้าครัว คุณลุงก็จับผมไปอยู่ตำแหน่งมือผัดก่อน เมนูยอดฮิตที่สุดของร้านคือผัดหมี่ฮ่องกงสูตรลับเฉพาะของร้าน ซึ่งเวลาผัดนี่น้ำมันร้อนไฟแรงจนพุ่งลุกเป็นเปลว ตอนแรกผมตกใจแทบแย่ แต่พอผัดๆ ไปสักสองสามชั่วโมงก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง เคล็ดลับของร้านนี้คือการผัดให้เร็ว ใช้ไฟแรง ไม่เน้นผัดแช่ เพราะฉะนั้นเวลาเทเครื่องปรุง และวัตถุดิบจึงต้องเร็วมากเช่นกัน ดูไปดูมาก็เหมือนศิลปะ จับโยนไปๆ มาๆ เป็นการแสดงได้อยู่เหมือนกัน


         ลุงของผมจะผัดอยู่ที่ครัวกระจก ทำให้ลูกค้าที่เข้ามาสามารถมองเห็นได้ ลุงผมนอกจากทำอาหารอร่อย ก็ยังแสดงการทำแบบน่าทึ่ง แม้แต่ตอนหั่นผักก็ยังควงมีด หมุนมีด สับรัวๆ เป็นจังหวะ ลวกเส้นก็ยังมีท่าทางสะบัดไปมา ผมพยายามเรียนรู้จากตรงนั้น กลับมาบ้านก็ฝึกต่อด้วย ผมซ้อมควงมีดประหนึ่งซ้อมควงไม้คทาจนจนมือเป็นแผลระบบ ตอนฝึกสะบัดเส้นก็ทำเส้นขาดหล่นกระจุยเกลื่อนห้องครัว ตอนซ้อมจับขวดโยนเทเครื่องปรุงก็ทำขวดตกแตกไปหลายอัน จนผมโดนแม่กับพ่อบ่นเทศน์อยู่หลายรอบ


         ทั้งสัปดาห์นี้ผมยุ่งอยู่แต่กับการฝึกปรือฝีมือตัวเอง ผมเรียนแค่เฉพาะเมนูผัดหมี่ เพราะเวลามีจำกัด อีกอย่างคือเมนูนี้ทำได้รวดเร็ว สามารถใช้ในการแสดงได้ ลุงผมก็เอ่ยชื่นชมว่าผมมีพรสวรรค์ เรียนรู้เร็ว มีฝีมือมาก จนผมเองก็อึ้งเหมือนกัน เพราะเป็นครั้งแรกที่มีใครชมผมจริงจัง


         หรือว่าผมจะถนัดด้านนี้จริงๆ...


         อย่างไรก็ตาม หลังจากเตรียมตัวอย่างหนักหนาสาหัส วันที่ผมกลัวที่สุดก็มาถึงแล้ว





        

       วันประกวดดาวเดือนมหาลัย


         งานจริงจะเริ่มตอนหกโมงเย็น โดยจัดที่หอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย แต่ตัวแทนประกวดทุกคนจะถูกเรียกให้มาทำผมแต่งหน้าตั้งแต่ตอนสี่โมงเย็น ซึ่งแน่นอนตามที่คาด คือ ดาวคณะผมชิ่งหนีเรียบร้อย จนเขาตัดสิทธิ์ไปนานแล้ว ทำให้คณะโภชนาการมีเดือนอย่างผมคนเดียว


         โฮกกก รู้งี้ผมน่าจะชิ่งบ้าง


         แต่อุตส่าห์ด้นด้นมาขนาดนี้ ก็ทำๆ ให้มันจบๆ ไปแล้วกัน


         “น้องไม่ถอดแว่นเหรอคะ” รุ่นพี่สไตลิสที่มาทำผมให้ถามขึ้น ทำให้ผมเผลอกลืนน้ำลาย


         “เอ่อ ไม่ครับ” ผมตอบ แหงล่ะสิ ถ้าถอดผมจะไปมองเห็นได้ไง ยิ่งวันนี้ต้องแสดงทำอาหารด้วยนะ ถ้าถอดแว่นมีหวังถ้าไม่มีดบาดมือ ก็โดนไฟกระทะเผา


         รุ่นพี่เพียงพยักหน้าไม่ได้ตอบอะไร พอจัดการผมเสร็จก็ไปทำให้คนอื่นต่อ เนื่องจากชุดที่ใส่วันนี้เป็นชุดนิสิต ผมจึงไม่ต้องแต่งตัวอะไรมากมาย แต่พอหันไปมองรอบๆ แล้วเห็นตัวแทนคนอื่นที่หน้าตาหล่อเหลาหุ่นดีสูงลิ่ว ผมก็ยิ่งท้อใจ ตัดสินใจเดินออกมาข้างนอกดีกว่า


         ผมเปิดมือถือเช็คดูรูปตัวเองในเพจมหาลัยพลางถอนหายใจ ตอนนี้ผมได้สิบกว่าไลค์ จากรุ่นพี่และเพื่อนในคณะแค่นี้ล่ะ นอกนั้นใครจะมาสนใจ ผมไม่ได้อยากได้ตำแหน่งอะไร แต่ก็ไม่อยากให้ตัวเองขายหน้าที่สุดในรอบปี แต่ผมก็ต้องปลงเรื่องยอดไลค์ คงจะได้สถิติต่ำสุดในประวัติกาลของการประกวดดาวเดือนมหาลัย


         ผมเดินไปเดินมาเรื่อยๆ ไม่รู้นึกเพี้ยนอะไร ดันเดินผ่านห้องแต่งตัวของพิธีกรพอดี


         “ว้ายยย น้องนิวท์หล่อที่สุดค่ะ”


         แค่ชื่อพี่นิวท์ก็ทำให้ผมหูผึ่งสุดตัวทันที


         “ขอบคุณครับ” นั่นมันเสียงพี่นิวท์นี่นา อ้ากกก พี่นิวท์ของโผ้มมมม


         “โอ้ย ชอบมากเลยค่ะ แต่เดี๋ยวพี่ต้องไปช่วยแต่งหน้าให้น้องที่ประกวดดาวก่อน อยากอยู่กับน้องนิวท์ต่อนะเนี่ย โฮะๆ”


         จากนั้นผมก็รีบมุดตัวหลบพอเห็นรุ่นพี่สไตลิสเดินออกมา


         พ...พี่นิวท์อยู่ข้างในงั้นเหรอ ผมคิดในใจ พอไม่มีใคร ผมก็แอบมองลอดเข้าไปในห้องแต่งตัว


         อ้ากกก ว้ากกก หล่อจริงอะไรจริง


         พี่นิวท์กำลังยืนจัดชุดสูทของตัวเองอยู่หน้ากระจก เส้นผมถูกเซ็ตอย่างดีประหนึ่งนายแบบนิตยสารเกาหลี


         ฮอลลล แค่นี้ผมก็แทบเซ เพราะเป็นครั้งแรกที่เห็นพี่นิวท์แต่งชุดสูท


         อ้ากกก กูเนี่ยอยากสวมชุดเจ้าสาวไปแต่งงานด้วยเลยยย โฮกกก


         พิธีกรจำเป็นต้องหล่อขนาดนี้มั้ย จำเป็นต้องบดบังรัศมีเดือนทุกคนให้หม่นเลยมั้ย


         “อ้าว น้อง มายืนทำอะไรตรงนี้คะ” จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น ทำให้ผมสะดุ้งเฮือก


         เป็นพี่แพรนั่นเอง เนื่องจากพี่แพรเป็นดาวปีที่แล้ว จึงต้องมาเป็นพิธีกรจัดประกวดร่วมกับพี่ินิวท์ในปีนี้ พี่แพรแต่งชุดเดรสยาวสีเงิน ผมก็ดัดลอนสวยงาม แต่งหน้าวิ้งระยับมาก สวยจัดราวกับนางฟ้าจริงๆ


         “แพร มีอะไรเหรอ” พี่นิวท์หันมาตามเสียง ซึ่งพอพี่นิวท์เห็นผมก็เลิกคิ้ว


         “อ้าว น้องชา”


         อ้ากกก พี่นิวท์เห็นกูแล้ว ทำไงดี จะอ้างไงดี ว้ากกกก


         “พอดีแพรลืมมือถือน่ะ นิวท์อย่าลืมว่าต้องมีซ้อมบทพิธีกรนะ พร้อมเมื่อไหร่ก็รีบมาล่ะ” พี่แพรพูดกับพี่นิวท์ขณะเดินไปหยิบมือถือ


         “โอเค ขอบใจมาก” พี่นิวท์เอ่ยยิ้มๆ ส่วนพี่แพรโบกมือลาพี่นิวท์และยิ้มให้ผมด้วย ก่อนเดินจากไป


         “น้องชาครับ” เสียงพี่นิวท์เรียก ทำให้ผมสะดุ้งอีกรอบ


         “ค…ครับ” ผมมองพี่นิวท์อึ้งๆ แต่ก็ไม่กล้าเงยหน้าสบตา เพราะพี่นิวท์หล่อเกินไป


         “มานี่หน่อยครับ” พี่นิวท์กวักมือเรียกผม “พี่ว่าจะไปหาน้องพอดี”


         หา? ผมงง หาผมเหรอ ว้ากกก พี่นิวท์อยากจะหาผม


         ผมเดินตัวลีบเข้าไปหาพี่นิวท์อย่างประหม่า พอได้ยืนใกล้พี่นิวท์ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความหล่อ


         ชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างดีทำให้พี่นิวท์ยิ่งดูสง่า แถมยังมีกลิ่นน้ำหอมจางๆ ชวนให้เคลิ้บเคลิ้ม


         อ้ากก หล่อขนาดนี้ หอมขนาดนี้ ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว


         ทว่าในขณะที่ผมกำลังเขิน พอผมเห็นสิ่งที่พี่นิวท์ถืออยู่ ความเขินก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องทันที


         “อ้ากก น...นี่มันอะไรครับพี่นิวท์” ผมร้องลั่น เมื่อเห็นพี่นิวท์หยิบกล่องคอนแทคเลนส์ออกมา


         “คอนแทคเลนส์ครับ” พี่นิวท์ตอบหน้าเฉย


         “พี่ซื้อแบบวันเดย์มา แต่มันขายเป็นกล่อง กล่องละสิบห้าคู่ แต่ก็ยกให้น้องหมดนั่นล่ะ”


         “ห…ให้ผม...เหรอ” ผมยิ่งตกใจ ด..เดี๋ยว ไม่เอานะพี่นิวท์ ให้ผมทำไม ผมไม่เอาาาาา


         “ก็ให้เรานั่นล่ะ” พี่นิวท์มองผม ขณะแกะกล่อง


         “พี่สั้นคนละเบอร์กับน้อง ต่อให้พี่เก็บไว้ ก็ไม่ได้ใช้หรอก”


         “ม…ไม่เอานะ” ผมยืนตัวสั่น


         ผมชอบพี่นิวท์ก็จริง ผมอยากได้ทุกอย่างที่พี่นิวท์ให้


         ยกเว้น...คอนแทคเลนส์ อ้ากกกก


         ภาพที่เอามือจิ้มตาตัวเองจนเจ็บ ยังหลอนอยู่เลยทุกวันนี้


         “น้องกลัวคอนแทคเลนส์จริงๆ เหรอครับ” พี่นิวท์เอ่ยถาม น้ำเสียงดูเป็นกังวล


         ผมพยักหน้าเบาๆ รู้สึกว่าตัวเองกำลังสั่นไปทั่วร่างแล้ว


         แม้พยายามบอกให้ตัวเองมีสติ อย่าทำให้พี่นิวท์ผิดหวัง แต่ความกลัวมันกินขาด จนแม้แต่ผมก็ยังควบคุมตัวเองไม่ได้


         “นี่น้องชารู้มั้ยครับ...” พี่นิวท์ตัดสินใจพูดกับผม น้ำเสียงฟังดูเคร่งขรึม


         “กว่าพี่จะตัดสินใสว่าจะซื้อคอนแทคเลนส์ให้น้องใส่ พี่คิดหนักนะ พี่ก็เครียดมากเหมือนกัน...”


         พี่นิวท์มองผมอย่างกังวล


         “ทั้งเรื่องที่น้องกลัวคอนแทคเลนส์ รวมไปถึง ถ้าพี่ช่วยน้อง แล้วทำให้มีคนสนใจน้องมากขึ้น...”


         พี่นิวท์หยุดพูดไปชั่วอึกหนึ่ง


         “น้องจะเปลี่ยนไปมองคนอื่นหรือเปล่า”


         หือออ ผมมองพี่นิวท์ตาปริบๆ พี่นิวท์พูดเรื่องอะไรกัน


(ต่อจ้า)


         พี่นิวท์ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง


         “แต่พี่คิดดูแล้ว พี่เห็นน้องเครียดกับการประกวดนี้มาก”


         พี่นิวท์ข่มตาลงเล็กน้อย


         “แม้ในใจลึกๆ พี่จะอยากเห็นแก่ตัว แต่พี่ก็ทำใจละเลยน้องไม่ได้จริงๆ”


         ผมเบิกตาโตเมื่อได้ยินพี่นิวท์พูดแบบนั้น


         “พี่จึงตัดสินใจว่าจะช่วยน้องเต็มที่”


         พี่นิวท์สบตากับผมอย่างจริงจัง


         “ไม่ว่าสุดท้ายผลมันจะเป็นอย่างไรก็ตาม”


         “พี่นิวท์...” ผมถึงกับพูดไม่ออก


         “ดังนั้น...” พี่นิวท์บอกผม


         “น้องชา พี่ช่วยใส่คอนแทคเลนส์ให้นะครับ”


         เท่านั้นเอง ผมรีบถอยหลังกรูดทันที


         “ม…ไม่เอาน้า ผมขอโทษ” ถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ เพราะพี่นิวท์อุตส่าห์ยอมช่วยขนาดนี้ แต่ผมก็ยังต้านทานความกลัวของตัวเองไม่ได้อยู่ดี


         น้ำเสียงผมสั่นระริก ดวงตาเบิกโพลงอย่างหวาดกลัว ยิ่งเมื่อเห็นพี่นิวท์เปิดซองคอนแทคเลนส์แล้ว ผมก็ยิ่งอยากร้องลั่น


         “ท่าทางเรากลัวมากนะเนี่ย” สีหน้าพี่นิวท์แสดงออกถึงความเป็นห่วง


         “ไม่ใส่นะ ผมไม่เอา” ผมพยายามฝืนให้ตัวเองพูดออกมา แม้ตกใจกลัวจนไม่มีเสียงแล้วก็ตาม


         “พี่ไม่ได้ตั้งใจจะบังคับน้องนะครับ” พี่นิวท์พยายามพูดกับผมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


         “แต่เชื่อพี่เถอะนะ มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลย”


         “ม…ไม่จริง ไม่เอา มันเจ็บ” ผมร้องเสียงหลง ตอนที่ผมทิ่มตาตัวเองจนลืมไม่ขึ้น ตอนนั้นนี่เจ็บระบมจนปวดทรมานสุดๆ


         “ถ้าพี่ช่วยใส่ให้ ไม่เจ็บแน่นอนครับ” พี่นิวท์ยังคงยืนกราน


         “ถ…ถ้าตาบอดล่ะ...” ผมยังคงผวา เพราะครั้งนั้นผมก็คิดว่าตัวเองจะตาบอดแล้วจริงๆ


         “ไม่มีทางครับ” พี่นิวท์เอ่ย ขณะเดินเข้ามาใกล้ผม


         ผมกลับรีบถอยหลัง แต่ขาอ่อนปวกเปียกไม่มีแรง ทำให้ผมทรุดตัวลง


         ผมถอยหลังไปจนชิดผนัง แต่พี่นิวท์ก็ยังคงเดินเข้ามา จนผมอดกลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป


         “พ…พี่นิวท์อย่าทำแบบนี้ ผ...ผมกลัวแล้ว” ผมเผลอร้องไห้ออกมา แม้ลึกๆ ผมจะไม่อยากร้อง แต่ผมก็กลัวเกินกว่าจะห้ามตัวเองได้


         “น้องชา...” พี่นิวท์แลดูตกใจ พอเห็นผมร้องไห้


         “ผ...ผมกลัวจริงๆ อ...อย่าบังคับผมเลย” ผมพูดไปสะอื้นไป แม้จะรู้สึกว่าน่าสมเพชที่งอแงกับอีแค่คอนแทคเลนส์ แต่ผมก็กลั้นไว้ไม่ได้


         ทว่า...


         มือของพี่นิวท์ลูบหัวผมเบาๆ ทำให้ผมหยุดร้องไห้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพี่นิวท์ ทั้งที่ใบหน้าคงเต็มไปด้วยคราบน้ำตาจนน่าเกลียด


         “ไม่ร้องนะครับ” พี่นิวท์มองผมพลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน


         “ดูสิ ร้องจนตาแดงหมดแล้วนะเรา” พี่นิวท์เอ่ยพลางเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่บนโต๊ะแต่งหน้า มาเช็ดน้ำตาให้ผมอย่างแผ่วเบา ทำให้ผมยังคงอึ้ง มองพี่นิวท์ตาโต


         “พ...พี่นิวท์จะไม่บังคับผมแล้วใช่มั้ยครับ” ผมเอ่ยถามทั้งที่เสียงยังอู้อี้


         พี่นิวท์มองผมนิ่งๆ จากนั้นก็พูดว่า


         “ขอให้พี่ช่วยรักษาความกลัวให้น้องนะครับ”


         ผมเบิกตาโต พ...พี่นิวท์พูดแบบนี้


         “แงงง ไม่เอาาา พี่นิวท์ ผมไม่เอาแล้ว” ผมปล่อยโฮอีกรอบ พี่นิวท์จะบังคับให้ผมใส่คอนแทคเลนส์จริงๆ เหรอ ทั้งที่ผมงอแงขนาดนี้แล้วนะ ไม่เอา ไม่เอ้าาา


         “พี่เป็นหมอนะครับ น้องเชื่อพี่เถอะว่าไม่เป็นไร”


         “ยังไม่ใช่หมอสักหน่อย พี่นิวท์อยู่แค่ปีสอง”


         “น้องชาฟังพี่ครับ มองหน้าพี่”


         จู่ๆ พี่ินิวท์ก็จับบ่าผม บังคับให้ผมควบคุมสติ


         ผมมองหน้าพี่นิวท์ทั้งที่ยังตัวสั่นไหว น้ำตายังไหลพราก


         แต่ทั้งสีหน้า แววตาของพี่นิวท์ตอนนี้ดูเคร่งขรึม


         “พี่จะช่วยน้องใส่คอนแทคเลนส์ และถ้า...”


         “ไม่เอา ฮืออออ” ผมโวยวายก่อนที่พี่นิวท์จะพูดจบ ทำให้พี่นิวท์นิ่วหน้าใส่ผม


         “ฟังพี่ให้จบก่อนครับน้องชา” พี่นิวท์ทำเสียงดุ ทำให้ผมถึงกับชะงักกึก


         “พี่รับปากครับ ถ้าพี่ทำให้น้องตาเจ็บแม้แต่นิดเดียว...”


         น้ำเสียงของพี่นิวท์หนักแน่นและจริงจัง


         “พี่จะเลิกเรียนหมอตลอดชีวิต”


         ผมถึงกับเบิกตาโตอย่างแทบไม่อยากเชื่อ


         พี่นิวท์...บอกว่าจะเลิกเรียนหมอ ถ้าทำให้ผมตาเจ็บงั้นเหรอ


         ผ...ผม ผม.... พี่นิวท์พูดขนาดนี้ ผมควรจะ...


         “ม่ายยยย” ปากผมมันไปก่อนความคิดอีกตามเคย


         “แค่นั้นไม่พอหรอก ถ้าผมเป็นอะไรไป พี่นิวท์ต้องรับผิดชอบ ฮึก”


         พี่นิวท์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ


         “น้องชาอยากให้พี่ทำอะไร ว่ามาเลยครับ”


         ผมมองพี่นิวท์ทั้งที่เบ้ายังคลอไปด้วยน้ำตา แล้วก็งอแงออกมาอย่างไร้สติ


         “พี่นิวท์จะต้องขอผมแต่งงาน!”


         “แต่งงานเหรอ...” สีหน้าพี่นิวท์แลดูคาดไม่ถึง


         “ใช่ แล้วก็มีลูกกับผมสิบคนด้วย!”


         ผมกลัวหนักจนโวยวายได้ไม่มีสติมาก ซึ่งถ้าผมมีสติกลับมาเมื่อไหร่ คาดว่าคงต้องเอาปี๊บคลุมหัวแน่นอน


         “หืมมม...” พี่นิวท์เม้มปาก ขณะหรี่ตามองผม


         “น้องชารู้ใช่มั้ยว่า ก่อนจะมีลูกได้ ต้องทำอย่างไร”


         “ก็จะทำอย่างนั้นด้วย!” พอกลัวจนขาดสติ ปากผมก็ยิ่งยั้งไม่อยู่


         พี่นิวท์ผงะ


         “แน่ใจเหรอ”


         “แน่ใจ! หลายๆ รอบด้วย! ลูกสิบคน ก็วันละสิบรอบ!”


         พี่นิวท์ถึงกับมองผมตาปริบๆ


         “ไหวเหรอครับน้องชา” พี่นิวท์ถามอย่างอึ้งๆ


         “ไหว!” ผมตอบแทบจะทันที


         “แต่ไม่ว่ายังไงพี่นิวท์ก็ต้องรับผิดชอบ!”


         “ได้ครับ พี่จะรับผิดชอบเอง” พี่นิวท์พยักหน้า


         “จริงนะ” ผมถามพี่นิวท์ตาแป๋ว “พี่นิวท์จะแต่งงานกับผมจริงนะ”


         “จริงครับ” พี่นิวท์มองผมกึ่งขบขันเล็กน้อย


         “มีลูกสิบคนด้วยนะ” ผมมองพี่นิวท์ตาปริบๆ


         “เอาจริงเหรอ?” พี่นิวท์เลิกคิ้วสูง


         “เอากันจริงๆ สิบรอบ!” ผมตอบกลับโดยแทบไม่คิดเลย


         พี่นิวท์อึ้งไปสักพัก ก่อนจะหัวเราะเบาๆ


         “ถ้าน้องไหว ก็โอเคครับ”


         “สัญญานะ” ผมถามอีกรอบ ซึ่งพี่นิวท์ก็พยักหน้า


         “สัญญาครับ” พี่นิวท์เอ่ย แล้วเกลี่ยกล่อมผมอีกครั้ง


         “ดังนั้น น้องชาให้พี่ช่วยใส่ให้นะครับ”


         ผมลังเลชั่วขณะ แต่ว่ามาถึงขนาดนี้ ความกลัวของผมก็หดหายไปเยอะเลย แทนที่ไปด้วยความหนักแน่นที่พี่นิวท์มอบให้ผมเชื่อใจ


         พี่นิวท์รับปากถึงขนาดนี้แล้ว ผมคงจะไม่เป็นไรจริงๆ


         ผมพยักหน้าเบาๆ แล้วปล่อยให้พี่นิวท์ถอดแว่นผม พร้อมเช็ดน้ำตาให้ พี่นิวท์รอสักพักให้ดวงตาผมหายแดง จากนั้นพี่นิวท์ก็หยิบคอนแทนเลนส์วางบนนิ้ว จากนั้นก็มองหน้าผม


         “น้องชาลืมตา มองพี่นะครับ” พี่นิวท์ใช้มืออีกข้างจับเปลือกตาของผมเบาๆ จากนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนมือใส่คอนแทนเลนส์ให้ผม


         ผมยังคงกลัวจัดถึงขนาดตัวเกร็ง แต่มันกลับรู้สึกว่าปลอดภัยเมื่อมีพี่นิวท์อยู่ข้างๆ


         เพียงชั่วอึกใจ ที่นิ้วของพี่นิวท์สัมผัสดวงตาผมอย่างเบาหวิว ผมก็รู้สึกเหมือนเลนส์มันถูกดูดเข้ามาที่ดวงตาผม จากโลกที่เบลอๆ ก็ชัดขึ้นมาขนัดตา


         “เห็นมั้ย เสร็จแล้วหนึ่งข้าง” พี่นิวท์ยิ้มให้ผม “ไม่น่ากลัวเลยใช่มั้ย”


         ผมยังคงทำตัวไม่ถูก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก


         จริงแหะ มันไม่เห็นน่ากลัวสักนิดเลยนี่นา ผมคิดในใจ


         “อีกข้างนะครับ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” พี่นิวท์เอ่ยขณะหยิบคอนแทคอีกข้าง


         ผมพยักหน้าหง่อยๆ จากนั้นพี่นิวท์ก็ทำแบบเดิม เพียงแปบเดียว คอนแทคเลนส์ก็ติดอยู่ที่ดวงตาผมเรียบร้อย ผมเคยคิดว่าการมีสิ่งแปลกปลอมอยู่ในดวงตามันจะทำให้เจ็บ แต่มันกลับรู้สึกสบายกว่าที่คิด แถมมองชัดแจ๋วเหมือนคนสายตาปกติเลย


         “เอาล่ะ พี่ขอถ่ายรูปน้องหน่อยนะครับ” จู่ๆ พี่นิวท์ก็ยกมือถือขึ้นมา พอผมได้สติจึงตกใจ


         “ถ…ถ่ายรูปเหรอครับ” ผมยังคงสับสน


         “ผลงานพี่ไง” พี่นิวท์เอ่ย “ยิ้มนะครับน้องชา”


         ผมได้แต่ยิ้มอย่างมึนๆ จากนั้นพี่นิวท์ก็กดถ่าย ผมเห็นพี่นิวท์เหมือนพิมพ์อะไรในมือถือสักพัก จากนั้นก็เก็บ แล้วก็หันมาให้กำลังใจผม


         “น้องชาก็พยายามเข้านะครับ เดี๋ยวพี่ต้องไปซ้อมพิธีกรก่อน เจอกันบนเวทีครับ”


         ผมเพียงมองพี่นิวท์แล้วไม่ได้พูดอะไร พอพี่นิวท์ออกไป ผมก็หันมามองตัวเองในกระจก เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นตัวเองเต็มตัวชัดเจนโดยไม่ใส่แว่น


         ทว่า...พอผมสร่างความกลัวแล้ว ความทรงจำทุกอย่างก็กรูกลับเข้ามา พร้อมกับสติสัมปชัญญะทั้งปวง


         “ว้ากกก เมื่อกี้กูพูดอะไรออกไปปปป”


         สติมาความอายก็บังเกิด


         นอกจากบังคับให้พี่นิวท์รับผิดชอบด้วยการแต่งงาน


         ทั้งยังขอให้มีลูกด้วยกันสิบคน!


         ว้ากกก สิบคนไม่พอ เอากันสิบรอบอีกต่่างหาก!


         @#$#%#@$#$@#


         จ้ากกกก น่าอายกว่านี้มีอีกม้ายยย


-




Writer's Talk

ลูกชาาาา 5555+ เขียนไปก็กุมขมับไปนะเนี่ย

ทำไม  #ใบชาสายอ่อย กลัวคอนแทคเลนส์ ถึงขั้นปากพล่อยหนักขนาดเนี้ยยยยย

แม่เครียดแล้วน้าาลูก 5555 ดูสิ ขนาด #พี่นิวท์อ่อยกว่า ยังเงิบแล้วเงิบอีกไปหลายยกเลยนะเออ ฮ่า


น้องชาอ่อยมาแล้วเกือบยี่สิบตอน...เพิ่งเคยจะร้องไห้หนักก็ตอนนี้เลยมั้งเนี่ย โธ่ พี่นิวท์ทำไมทำงี้ 555555

โอ๋ๆๆๆ ขวัญเอ้ยขวัญมานะลูก


"ฮือออ ผมกลัวคอนแทคเลนส์จริงๆ อย่าบังคับผมเลยน้า ผมไม่เอาาา" // ใบชาถึงกับปล่อยโฮ


ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามค่า ดีใจมากๆ สุดๆ เลยค่ะ

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ด้วยนะคะ เราชอบอ่านมาก ถึงจะปั่นนิยายอยู่ก็เช็คตลอดน้า 

อ่านแล้วมีความสุข มีกำลังใจแต่งขึ้นมาทุกครั้งเลย >< //กระโดดเข้ากอดผู้อ่านทุกท่าน

ยังไงก็ผู้อ่านอุตส่าห์ตั้งใจเขียนกันส่งมา นุ้งใบชาก็จะไปตอบให้ทุกคนเหมือนเคยจ้า


เราเข้าไปเช็คแท็คทวิตเตอร์อยู่เรื่อยๆ นะคะ ถ้ามีแฮชแท็ก

 #ใบชาสายอ่อย #พี่นิวท์อ่อยกว่า

เราก็จะกด like และ retweet ให้ทุกคนน้า ขอบคุณมากๆ เลยจ้า

ไอดีเรา @colourfulearth ใช้ชื่อว่า L.Loklalla จ้า


ส่วนถ้าเรามีอะไรอัพเดท ติดตามในเพจจะเร็วและสะดวกที่สุดจ้า

นุ้งชาเป็นแอดมินด้วยจ้า 5555 มีอะไรก็แวะไปคุยกับใบชาได้นะคะ ^^


รักผู้อ่านจ้า

EarthLok

ล.โลกลัลล้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 172 ครั้ง

311 ความคิดเห็น

  1. #16090 Jesse Kass (@Monitha) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 22:09

    มึนกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ใบชาลู๊กกกก

    #16090
    0
  2. วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 11:58
    โอ้ยยยย ไม่เคยอับอายขนาดนี้55555
    #16077
    0
  3. #16070 IN_T (@IN_T) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 16:50
    อย่างจี้อ่ะ 555 ชอบๆๆๆ
    #16070
    0
  4. #16039 PuayPuayPloy (@PuayPuayPloy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 14:31
    ขำ555555
    #16039
    0
  5. #16012 cattakayfa (@cattakayfa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 23:38
    สติลูกกก5555555
    #16012
    0
  6. #15979 Salintip Thongsuwan (@namkhing365) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 02:52
    สตง สติลู๊กกกกกก ใจเย็นนนน โอ๊ยยย ถึงกับกุมขมับเลยอ่ะ
    #15979
    0
  7. #15896 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:30
    สติไปหมดแล้วลูกกกกกกกกก
    #15896
    0
  8. #15881 แหวน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:35
    55555+สติลูกน้องชาสติ ฮาโครต
    #15881
    0
  9. #15865 อุอิ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 02:30
    อิพี่นิวท์ต้องมองใบชามานานแล้วแน่ รู้ทุกอย่างงงงงง
    #15865
    0
  10. #15848 zerogross (@zerogross) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 12:55
    ไรท์ก็ขำจนสติหลุด ตามน้องชาไปอีกคน ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    #15848
    0
  11. #15816 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 14:02
    ใช่... สติหลุดกว่านี้มีอีกไหม
    #15816
    0
  12. #15712 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 22:18
    ตอนนางกลัวร้องไห้นี่สงสารนางแรง
    แต่พอสติหลุดนี่
    โถ่ววววววววววววว
    ใบชาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    พี่นิวท์นี่ก็เล่นด้วยกับน้องตลอดดดดดดดดดดดดดดด
    แต่พี่นิวท์พอถึงตอนนั้นจริงๆ จะไม่สู้หน่อยหรอ
    จะทำใจปล่อยไปหรอออ
    #15712
    0
  13. #15670 0933854179 (@0933854179) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 02:08
    กลัวว่าใบชาจะเจอคนที่แต่งงานในอนาคตแล้วอ่ะ แล้วจะลืมพี่นิวท์ไหมอ๊าๆๆๆ
    #15670
    0
  14. #15654 phansaooa (@phansaooa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 19:05
    อ่านไปขำไปอายแทน55
    #15654
    0
  15. #15568 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 20:37
    ไหวแน่น่ะลูก
    #15568
    0
  16. #15534 Newthink (@snow-prince-000) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 17:42
    โอ้ยน้องชา ทำไมน่ารักแบบนี้ค้าา น่าดีดปากสักทีจริงๆ55555
    #15534
    0
  17. #15449 kantimak171 (@kantimak171) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 20:32
    น้องชาน่าโอ๋มากค่ะตอนนี้เราเขินเป็นบ้าเป็นหลังเลย
    #15449
    0
  18. #15327 ninggdestiny (@Angelikajang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 01:00
    ตอนนี้น่ารักน่าเอ็นดู อยากแกล้งให้ร้องบ่อยๆแล้วปลอบด้วยความรักกก 5555
    #15327
    0
  19. #15219 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 19:08
    โงยยเด็กน้อยยงื้ออ
    #15219
    0
  20. #15124 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 00:00
    ใบชาไม่ร้องนะลูกกก
    #15124
    0
  21. #15072 TaewMT (@Taewdekdee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 10:49
    ยอมใจใบชา 555555555
    #15072
    0
  22. #14995 มืใหม่คาซึ (@wapaya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 19:12
    555555 ใบชาพูดอะไรออกปายยยย
    #14995
    0
  23. #14979 lifeless (@meannaruk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 12:52
    ชาาาาาาา 55555 สติลูกกกก
    #14979
    0
  24. #14753 วารีสวรรค์ ^-^ (@caopga) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 23:09
    จิกหมอนวนไป
    #14753
    0
  25. #14709 SornsiriKansukh (@SornsiriKansukh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 20:53
    โอ๊ย!!เดี๋ยวน้องชาจะมีลูก10คนเลยหรอหืมวันละตั้ง10รอบเลยนะคิดดีๆก่อนนะ
    #14709
    0