Future From Me แอบรักก็ต้องอ่อย (Yaoi)

  • 100% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,181,324 Views

  • 16,126 Comments

  • 30,325 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,240

    Overall
    1,181,324

ตอนที่ 21 : อ่อยขั้นที่ 20 : อ่อย ณ งานประกวดเดือน -100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30953
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    6 ก.พ. 60

Future From Me แอบรักก็ต้องอ่อย (Yaoi)

- อ่อยขั้นที่ 20 : อ่อย ณ งานประกวดเดือน -



(เครดิตภาพ : Wallpapersafari)

        



         “สวัสดีนิสิต พี่ๆ น้องๆ และบุคลากรภายนอกทุกท่าน เข้าสู่งานประกวดดาวและเดือนมหาลัย!”


         เสียงพี่นิวท์และพี่แพรพูดพร้อมกันในฐานะพิธีกร เรียกเสียงเชียร์จากผู้คนได้มหาศาล จนดังมาถึงด้านหลังเวทีซึ่งผมกำลังยืนเตรียมตัว รอคิวออกไปเดินโชว์ตัวรอบเวที


         อ้ากกก เครียดครับบ ไอ้ชาอยากมุดตัวหนีแล้ว ไม่ประกวดได้มั้ย ฮืออออ


         “ตื่นเต้นกันแล้วใช่มั้ยคะ งั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เชิญพบกับพวกเขาได้เลยค่า เริ่มจากตัวแทนจากคณะแพทย์ศาสตร์ก่อนเลยค่ะ...”


         “น้องเลโอ ตัวแทนเดือน และ น้องแนน ตัวแทนดาว จากคณะแพทย์ศาสตร์ครับ!”


         คนเฮกรีดร้องกันดังสนั่น เสียงเชียร์อึกทึกมาก ผมจำได้ว่าสองคนนี้เป็นตัวเต็งประกวดของดาวเดือนปีนี้ เพราะนอกจากหน้าตาดี เรียนเก่งแล้ว ก็ยังมีพี่นิวท์ช่วยเทรนด้วยกับมือ


         หลังจากนั้นพิธีกรก็ประกาศรายชื่อของคณะต่อไป ผมยืนสูดหายใจเข้าออก เครียดจนมวนท้องอยู่นาน จนกระทั่ง


         “และสุดท้ายตัวแทนจากคณะโภชนาการ...”


         ว้ากกก มันมาแล้วววววว!


         ผมเดินออกไปอย่างประหม่า แสงสปอตไลท์สาดส่องจนผมต้องหรี่ตา ผมไม่รับรู้อะไรแล้วนอกจากเดินไปตามทางบนเวที เสียงเชียร์หรือเสียงอะไรต่อมิอะไรก็กลายเป็นความอื้ออึง


         “น้องใบชา ตัวแทนดาวจากคณะโภชนาการค่ะ”


         พรืด...


         เล่นเอาผมเผลอสะดุดเท้าตัวเองจนเกือบหน้าคะมำ ได้ยินเสียงผู้ชมร้องอูยลุ้นระทึกแทน เพราะกลัวผมจะตกเวที


         ด...ดาวเรอะ ดาวอะไร๊ ผมใส่ชุดนิสิตชายนะครับ มันดูไม่ออกขนาดนั้นเลยเรอะพี่แพร๊


         “ตัวแทนเดือนครับแพร”  เสียงพี่นิวท์ช่วยแก้ออกไมค์


         ทำให้พี่แพรทำหน้าตกใจ ก่อนจะรีบแก้ไขทันที


         “อุ้ย ขอโทษค่ะ ขอประกาศใหม่อีกครั้งนะคะ” พี่แพรกล่าว


         “น้องใบชา ตัวแทนเดือนจากคณะโภชนาการค่ะ”


         ฮู้ย เกือบไปแล้ว ผมเหงื่อตก


         หน้าที่ของผมในรอบนี้คือแค่เดินไปรอบๆ แล้วก็มาหยุดยืนเรียงแถวอยู่ตรงกลาง เพื่อให้พิธีกรพูดอะไรนิดหน่อย แล้วค่อยเริ่มเข้าสู่ด่านการแสดงโชว์ถัดไป


         ผมรู้สึกแย่เหมือนกันแหะ คณะอื่นเขามาเป็นดาวกับเดือน ได้เดินกันเป็นคู่ แต่ผมเนี่ยสิโดดเดี่ยวเดียวดาย ฮือออ


         “ต่อไปนะคะ จะเป็นการแสดงของเหล่าตัวแทนผู้ประกวด ตื่นเต้นกันมั้ยคะผู้ชม”


         “ใช่แล้วครับ ผู้เข้าประกวดแต่ละคนจะมีเวลาแสดงเพียง 10 นาทีเท่านั้น เกณฑ์การให้คะแนนของกรรมการจะแบ่งออกเป็น ความคิดสร้างสรรค์ ความน่าสนใจ ความเป็นมืออาชีพ และความประทับใจโดยรวมนั่นเอง”


         “ถ้าระหว่างนี้เราจะขอพักให้น้องๆ ผู้เข้าประกวดเข้าไปเตรียมตัวด้านหลังเวทีกันก่อนนะคะ”


         หลังจากนั้น เขาก็ให้เวลาตัวแทนทุกคนเตรียมตัวสิบนาที หลายคนจำเป็นต้องเปลี่ยนชุด บางคนต้องเช็คเครื่องเสียงและอุปกรณ์ ผมเองก็เปลี่ยนเป็นชุดเชฟ ใส่ผ้ากันเปื้อนให้เรียบร้อย พร้อมทั้งเช็ควัตถุดิบที่เตรียมมาด้วย


         ในหน้างานมีการฉายวีดีโอตัดต่อการประกวดดาวเดือนรุ่นก่อนๆ ให้ผู้ชมได้ดูเป็นการรำลึกความหลัง จากนั้นพอครบสิบนาที ตัวแทนคนแรกก็เข้าสู่เวที คนนั้นก็คือตัวแทนดาวคณะแพทย์


         ผมแอบดูสถานการณ์อยู่หลังเวที ดาวคณะแพทย์คนนี้เล่นไวโอลิน ใช้เทคนิคเดียวกับรุ่นพี่นิวท์คือไม่ได้เล่นตามโน้ตที่เคยเรียน แต่แต่งเพลงเล่นเอง ซึ่งต่างจากพี่นิวท์ คือ พี่นิวท์เล่นมิกซ์เพลง แต่คนนี้แต่งขึ้นมาเองเลย ซึ่งกรรมการก็ดูชอบมากทีเดียว


         ถัดจากคนนี้ก็เป็นตัวแทนเดือนของแพทย์ การแสดงนี่เล่นเอาผมท้อ ตอนแรกก็ร้องเพลงธรรมดา แต่เป็นเพลงภาษาอังกฤษ สักพักก็เปลี่ยนเป็นเพลงภาษาฝรั่งเศส เยอร์มัน จีน ญี่ปุ่น มีเกาหลีด้วย แถมเพลงเกาหลีที่เลือกมาปิดดันเป็นเพลงบอยแบนด์วงดัง ทำให้สาวกรี๊ดแล้วกรีี๊ดอีก


         มันอาจจะดูเป็นการร้องเพลงธรรมดา แต่เดือนแพทย์คนนี้พรีเซนท์ว่าตัวเองพูดเป็นถึงเจ็ดภาษา แนะนำตัวเองด้วยภาษาทั้งเจ็ด กรรมการคนนึงมาจากคณะอักษรก็ทดสอบด้วยการถามเป็นภาษาหลายๆ อย่าง มันก็ตอบได้ด้วย ทำเอากรรมการอึ้งกันหมด


         โห้ย ผมว่าหมอนี่ต้องได้ตำแหน่งเดือนมหาลัยชัวร์ๆ ผมคิดในใจ


         การแสดงผ่านพ้นไป มีทั้งการแสดงธรรมดาและการแสดงที่ดูดีจนผมเริ่มอายตัวเอง ผมภาวนาอยากให้มันหยุดเวลาไว้เท่านี้ แต่ดูเหมือนว่าผมคงจะเลี่ยงไม่ได้


         “ต่อไปเป็นการแสดงจากคณะโภชนาการ น้องใบชา จะมาแสดงการทำอาหารค่ะ”


         ผมแทบกลั้นหายใจเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง ผมก้าวเดินออกไปอย่างประหม่า ผมเดินผ่านพี่นิวท์ที่มายืนหลบอยู่ข้างเวที พี่นิวท์กระซิบบอกผมตอนเดินผ่านว่า


         “ไม่ต้องตื่นเต้นนะครับ น้องทำได้อยู่แล้ว”


         คำพูดพี่นิวท์ทำให้ผมคลายความกังวลลงหลายส่วน แปรเปลี่ยนเป็นความเขินแทนนี่ล่ะสิ


         นิสิตฝ่ายเตรียมงานเข็นเคาน์เตอร์ครัวมาวางไว้ที่บนเวที มีมีดเขียงเตากระทะทุกอย่างพร้อม วัตถุดิบที่ผมเตรียมมาก็อยู่ครบ ผมเดินไปยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์เครื่องครัว พยายามควบคุมให้ตัวเองไม่ให้ประหม่า


         “เริ่มจับเวลาแล้วนะครับ” พี่นิวท์เอ่ยเพื่อเป็นสัญญาณเริ่มการแสดง


         ผมคิดว่าตัวเองจะต้องพูดอะไรสักอย่าง ก็เลยพูดออกไป


         “สวัสดีครับ ผมจะมาแสดงทำอาหารจีน เมนูผัดหมี่ฮ่องกงสูตรพิเศษ ผมจะใช้เวลาทำให้เสร็จภายใน 10 นาทีครับ”


         ผมพูดข้อความที่เตรียมมา ทำให้ผู้คนเริ่มรู้สึกสนใจ หนึ่งคือคงไม่ค่อยมีใครแสดงทำอาหารให้ดู สองคือใช้เวลาแค่สิบนาทีโดยเริ่มต้นจากเตรียมวัตถุดิบเลย มันจะทำทันด้วยเหรอ


         ผมสูดหายใจจากนั้นก็เริ่มทวนภาพตามที่คุณลุงเคยทำในหัว แล้วผมก็ทำตาม


         เริ่มจากโยนเนื้อและผักลงเขียง จากนั้นมือทั้งสองถือมีดแล้วก็สับ เนื่องจากมีดสองอันมีใบมีดต่างกัน เลยต้องสลับซ้ายขวา ผมจำวิธีการโยนมีดสลับมือแล้วรับอย่างแม่นยำ ซึ่งผมฝึกมาจนมีดบาดไม่รู้กี่รอบ และมันก็สำเร็จด้วยดีทุกครั้ง


         “โอ้วววว” เสียงผู้คนร้องด้วยความลุ้น ผมเริ่มรู้สึกใจชื้นที่คนชอบ เริ่มสนุกกับการแสดงทำอาหารขึ้นมาบ้าง


         แม้แต่วิธีการนำเส้นออกมาลวก คุณลุงผมก็มีวิธีการดึงและม้วนอย่างมีศิลปะราวกับการร่ายรำ ทุกอย่างเป็นขั้นเป็นตอน พอเตรียมทุกอย่างใกล้เสร็จ ผมก็ตั้งกระทะ เตรียมพวกเครื่องปรุงมาวางข้างๆ ให้พร้อม


         ผมใส่เครื่องเทศลงไปผัด แล้วก็ใส่พวกวัตถุดิบลงไป ลุงของผมชอบปรุงด้วยการแสดงโชว์ ผมโยนขวดเครื่องปรุงทั้งซีอิ้ว น้ำตาล พริกไทย เหมือนนักแสดงโยนลูกบอล ผู้คนตื่นตาตื่นใจและลุ้นไปด้วยเพราะกลัวผมจะเผลอทำขวดเล่นแตก (ซึ่งตอนซ้อมทำแตกจนโดนด่าไปหลายรอบแล้วเช่นกัน)


         ผมราดน้ำลงไป ไฟในกระทะมันแรงมากทำให้ไฟมันฟู่วขึ้นมาจนน่าหวาดเสียว คนดูต่างก็ร้องอู้อ้ากันหมด แต่ผมชินแล้ว ผมสามารถพัดด้วยการบิดหมุนกระทะได้โดยไม่ต้องใช้ตะหลิวช่วย ซึ่งลุงบอกว่าวิธีนี้มันท้าทาย แต่ก็ต้องฝึกนาน (ซึ่งผมเคยหมุนไปหมุนมา จนอาหารมันกระเด็นไปไกลแล้วเช่นกัน)


         สุดท้ายคือเทใส่จาน แม้แต่ตอนเทแบ่งจานก็ยังต้องมีศิลปะ หมุนจานด้วยนิ้วเหมือนหมุนลูกบอลเพื่อให้เส้นหมี่มันเรียงตัวกันสวย


         เนื่องจากมีกรรมการทั้งหมดสี่คน ผมกะให้พอดีสี่จาน


         จากนั้นผมก็วางเรียงหน้าโต๊ะ โปรยเครื่องปรุงด้วยการโยนไปโยนมาอีกตามเคย จากนั้นพี่นิวท์ก็ประกาศหมดเวลาพอดี


         เห้อ เสร็จแล้ว...


         เสียงผู้คนปรบมืออย่างประทับใจ ทำให้ผมโล่งใจ อย่างน้อยการแสดงครั้งนี้ก็คงไม่น่าอับอายเท่าไหร่ล่ะมั้ง แต่เหนือสิ่งอื่นใดที่ผมไม่มั่นใจเท่าไหร่คือรสชาติ ถึงผมเคยลองชิมมาบ้าง แต่ผมก็ยังไม่ชัวร์อยู่ดี


         ผมถือจานไปวางที่โต๊ะกรรมการ พวกเขาลองตักชิมแล้วก็พยักหน้าเบาๆ


         “อร่อยมาก การแสดงน่าประทับใจมาก หายากนะเนี่ยที่จะมีนิสิตมาแสดงทำอาหาร สมกับเป็นคณะโภชนาการจริงๆ”


         พอได้ยินกรรมการพูด ผมก็ฉุกคิด เอ่อ แหะ ผมเรียนคณะโภชนาการนี่นา แต่ที่เรียนมาไม่มีวิชาสอนทำอาหารเลยสักวิชา...


         “โดยรวมทั้งหมดดีนะครับ แต่ผมว่ารสชาติเนี่ยคล้ายกับร้านเชฟมาสเตอร์เลยนะ”


         “อ่อ เป็นร้านของลุงผมเองครับ” ผมตอบตามความสัตย์จริง ทำให้กรรมการพยักหน้าเบาๆ


         “เคยทำงานที่นั่นเหรอ” กรรมการถาม


         “ครับ” จริงๆ เพิ่งเคยทำเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา


         “รสชาติดีนะ” กรรมการเอ่ย “แต่เหมือนต้นตำรับเกินไปหน่อย ถ้ามีการใส่ความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวลงไป น่าจะมีความน่าสนใจมากขึ้น”


         ผมก็พยักหน้าเบาๆ จริงด้วยสิ มันมีคะแนนความคิดสร้างสรรค์อยู่ พวกพี่นิวท์กับดาวแพทย์คนนั้นแม้จะเล่นดนตรีเก่ง แต่ก็ไม่ได้เล่นตามเพลงที่มี มีการแต่งเพลงใหม่ด้วยเหมือนกัน


         “ขอบคุณน้องๆ ผู้ประกวดทุกคนสำหรับการแสดงที่น่าประทับใจในวันนี้นะคะ ถัดไปจะเป็นช่วงผู้เข้าประกวดจะมาตอบคำถามจากคณะกรรมการกันนะคะ โดยจะใช้เวลาทั้งหมดคนละไม่เกิน 5 นาทีค่ะ”


         “งวดนี้ขอวนลำดับกลับกันบ้างนะครับ ขอเชิญน้องใบชา จากคณะโภชนาการครับ”


         ห....หา กูคนแรกเลยเหรอ อ้ากกกก


         ไม่ให้กูพักหน่อยเหรอครับ ฮืออออ


         ผมยืนประหม่าอยู่บนเวที จนกระทั่งกรรมการยิงคำถามมา


         “คิดว่าในอนาคต จะสามารถใช้วิชาที่เรียนอยู่พัฒนาสังคมได้อย่างไรบ้างคะ”


         อู้ย....ผมเครียดเลยครับ เอาจริงๆ ผมยังไม่รู้เลยว่าผมกำลังเรียนอะไรอยู่


         โภชนาการที่เรียนมันเกี่ยวกับอะไรฟะเนี่ย ดูเป็นการเรียนที่สะเปะสะปะเหลือเกิน


         “เวลาเดินแล้วนะครับน้อง” พี่นิวท์เอ่ยเตือน ทำให้ผมได้สติจึงหยิบไมค์ขึ้นมาตอบ คิดอะไรได้ก็ตอบไปแล้วกันเว้ย


         “คณะที่ผมเรียนเป็นคณะเกี่ยวกับอาหาร...” เกี่ยวมั้ยไม่รู้ แต่กูมั่วด้นสดแล้วเว้ย


         “อาหารเป็นปัจจัยสี่ในการดำรงชีวิตครับ ผมสนใจมาเรียนคณะนี้เพื่ออยากจะพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้คนครับ”


         ว้ากกก แล้วไงต่อวะ คิดไม่ออกแล้ว สมองมันกลวงเปล่าไปหมด


         ตอนนั้นพี่นิวท์ทำได้ยังไง ตอบยาวๆ แถมมีหลักการด้วย


         “แล้วทำไมถึงเลือกเรียนคณะโภชนาการของที่นี่ครับ” กรรมการถามต่อ จนผมอดสงสัยไม่ได้นี่มันคำถามดาวเดือนหรือสัมภาษณ์งานกันเนี่ย


         “เพราะผมอยากเรียนมหาลัยนี้ครับ” เห้ย เดี๋ยว ทำไมกูตอบวกวนแบบนั้นล่ะ อ้ากก คิดไม่ออกแล้ว


         ส่วนเหตุผลที่มาเรียนเหรอ ไม่มีเหตุผลดีๆ เลยนอกจาก....


         “แล้วทำไมอยากเรียนที่นี่คะ” กรรมการอีกคนถาม ซึ่งมันตรงกับจังหวะที่ผมกำลังพูดกับตัวเองอยู่พอดี ก็เลยเผลอ...


         “เพราะผมแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่งครับ”


         เงียบ...


         สีหน้าของทุกคนเงิบกันหมด


         ความเงียบกริบ ทำให้ผมเริ่มได้สติ


         เห้ย นี่เมื่อกี้กูพูดอะไรลงไปวะ


         เห้ยยย เห้ยยยย เห้ยยยยยย!


         แต่สักพักสีหน้าตึงๆ ของกรรมการก็แปรเปลี่ยนเป็นขบขัน เมื่อมีกรรมการท่านหนึ่งพูดถามเล่นๆ


         “รุ่นพี่คนไหนคะ อยู่คณะไหนเอ่ย ถ้าอยู่คณะนิเทศน์ เดี๋ยวช่วยเป็นแม่สื่อให้”


         กรี๊ดดดด


         เสียงกรี๊ดดังลั่นไปทั่วหอประชุม จากคำตอบงี่เง่าของผมกลายเป็นเรื่องขบขันไปซะงั้น


         แต่ปากผมเนี่ยนะ น่ากระทืบปากตัวเองจริงๆ แทนที่จะยิ้มๆ รับไป ดันกลับแก้ต่างทำไมก็ไม่รู้


         “เปล่าครับ อยู่คณะแพทย์ครับ”


         อ้าวเชี่ยยยย ปากกูพาซวยอีกแล้ว กูตอบอะไรลงป๊ายยย


         เล่นเอาผู้ชมฮาครื้น กรรมการจากที่ทำจริงจังอยู่ก็หัวเราะกันหมด


         “หู้ย ชอบหมอเลยเหรอ ของสูงซะด้วย” กรรมการคนหนึ่งเอ่ยแซว


         “แพทย์เหรอ เอ่ ใช่คุณพิธีกรนิวท์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นมั้ย?” กรรมการอีกคนถาม


         กรี๊ดดดด!


         แค่คำถามคนก็กรี๊ดแล้ว ส่วยผมถึงกับยืนตัวเซ หน้าร้อนวูบทันที


         จ้ากกกก ทำไมชี้เป้าไปที่พี่นิวท์ล่ะครับบบ นิสิตแพทย์มีตั้งหลายร้อยคนน๊าาา


         “เห้ยย จะไปเป็นคุณนิวท์ได้ยังไงเล่า” กรรมการคนหนึ่งย้อนแย้ง


         “อ้าว ก็คุณนิวท์ก็เรียนคณะแพทย์ แถมก็เป็นรุ่นพี่ด้วยนะ” กรรมการเริ่มเถียงกันเอง


         “ไม่ใช่ หมายถึงคุณนิวท์ก็เป็นผู้ชาย น้องเขาก็เป็นตัวแทนเดือนนะ”


         “เหรอ แต่สวยน่ารักขนาดนี้ นึกว่ามาประกวดดาวนะเนี่ย”


         เสียงกรรมการแซวที คนดูถึงกับร้องฮิ้วสนับสนุน


         ทำเอาผมยืนตาโต หน้าแดงก่ำ ส...สวยน่ารัก เป็นดาว...


         ฮือออ ไม่มีใครเห็นผมเป็นผู้ชายเลยเหรอครับ


         “ไปแซวน้องเขาอีก ดูสิน้องเขาหน้าแดงแล้ว” กรรมการมองผมพลางอมยิ้ม


         “พูดจริงนี่นา ไม่เชื่อก็ลองถามคุณนิวท์สิ น้องสวยมั้ยคะ”


         กรรมการถึงกับโยนคำถามไปให้พี่นิวท์ เดี๋ยวๆ ทำไมต้องเป็นพี่นิวท์ด้วย อ้ากกกก


         เออ จะว่าไป กรรมการจะไม่ถามอะไรเกี่ยวกับเดือนแล้วใช่มั้ย...


         “พูดลำบากนะครับ” พี่นิวท์กล่าวออกไมค์


         คำพูดของพี่นิวท์ทำให้ผมใจหล่นวูบ นั่นสิ พี่นิวท์คงอยากจะบอกว่าความจริงว่าผมหน้าตาไม่ได้เรื่อง แต่ก็กลัวว่าผมจะเสียใจสินะ ฮืออออ


         แต่พี่นิวท์กลับพูดต่อ


         “เพราะผมไม่อยากให้ใครมองว่าสวยเลย”


         พอพี่นิวท์พูดจบ ทั้งกรรมการและผู้ชมต่างก็ส่งเสียงว้ายกันดังลั่นเลยทีเดียว


         หืออออ ผมเอียงคองุนงง พี่นิวท์หมายความว่ายังไงเนี่ย ทำไมผมไม่เห็นเข้าใจ


         “โอ้ย ต๊ายตาย คุณคิดจะเก็บไว้ชมคนเดียวหรือคะ” กรรมการอดแซวไม่ได้


         “มาขนาดนี้ ถามน้องบ้างดีกว่า” กรรมการหันมาถามผม ตอนแรกผมก็คิดว่าจะกลับมาเรื่องประกวดเดือน แต่เปล่าเลย...


         “ชอบใครในคณะแพทย์เหรอคะ น้องคนสวย...”


         ผมนี่เกือบทำไมค์ร่วงเลยทีเดียว เย้ยยย ตรงไปแล้วนะ ว้ากกกก


         แถมเรียกผมว่าอะไรนะ น้องคนสวยเรอะ โฮกกก กูอยากตาย


(ต่อจ้า)


         เสียงในหอประชุมถึงขนาดเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมกันหมด


         ยิ่งกว่าลุ้นผลประกวดนางงามอีก คือ จำเป็นต้องสนใจกูขนาดนี้ม้ายยย


         “ผ…ผม…” ผมรู้สึกกดดัน จนต้องพูดอะไรสักอย่างออกไป


         “ผม....ช...ชอบ....” คำพูดมันจุกอยู่ในลำคอ กรรมการถามว่าผมชอบใคร มันก็มีอยู่แค่คนเดียว คนที่ผมมองมาตลอดห้าปี


         ถ้าผมตอบว่าผมชอบพี่นิวท์...


         ผมเผลอเหล่มองพี่นิวท์แวบๆ แล้วพลันมือสั่นระริก


         แต่...คนที่ผมชอบเขายืนอยู่ตรงนี้ แล้วถ้าพี่นิวท์ไม่ได้ชอบผมล่ะ


         ถ้าพี่นิวท์รังเกียจผม แล้วปฏิเสธผม ผมจะทำยังไง ผมจะกลั้นน้ำตาได้มั้ย จะมีสติพอที่จะลงจากเวทีนี้มั้ย


         ผมข่มตาลง รู้สึกกลัวเกินกว่าที่จะพูดออกมา


         “ผม....กลัวถูกปฏิเสธ...ครับ...ฮือออ”


         ผมจึงกล่าวจากใจจริง ทั้งคิ้วตก หน้าเศร้าตาละห้อย ในแบบที่ทำให้...


         “โห้ยยย...” กรรมการต่างมองผมตาใส ราวกับเห็นหมาหูตกตอนอดกินขนม


         “ไม่ต้องห่วงจ้ะ สวยน่ารักขนาดนี้ ต้องมีหนุ่ม เอ้ย สาวสักคนรับไปเลี้ยงแน่นอน” กรรมการเอ่ยอย่างเอ็นดู


         หา รับไปเลี้ยงงั้นเหรอ ผมโตป่านนี้แล้วนะ ฮืออ


         “ไหน หมอคนไหนจะปฏิเสธลูกหือ เดี๋ยวแม่จะตบให้คว่ำเลย” กรรมการอีกคนอินจัด


         อะไรคือ...จู่ๆ กูก็มีแม่...


         หรือว่าทุกคนจะเห็นผมเป็นเด็กน้อยจริงๆ โฮกกกก


         “ไม่งั้นให้พิธีกรนิวท์ช่วยสิ” กรรมการคนหนึ่งเสนอ


         “จริงด้วย คุณนิวท์นี่รู้จักคนค่อนคณะแพทย์แล้วมั้ง”


         “คงต้องฝากงานพ่อสื่อให้กับคุณนิวท์แล้วล่ะ” กรรมการอีกคนเอ่ย


         “ฝากลูกแม่ด้วยนะจ๊ะ คุณนิวท์ ช่วยลูกของแม่ด้วย”


         ผมกลายเป็นแม่ลูกกับกรรมการไปแล้วสินะ....


         ว่าแต่...พ...พี่นิวท์อีกแล้วเหรอ ผมถึงกับยืนตัวเกร็ง


         ทำไมล่ะ ฮืออออ ก็ผมชอบพี่นิวท์นะ แล้วจะให้พี่นิวท์ช่วยผมได้ยังไงอ่ะ


         บัดนี้ทุกสายตาเปลี่ยนไปสนใจพี่นิวท์แทนผม


         แต่พี่นิวท์กลับหันมาสบตากับผม


         “ถ้าคนที่น้องชอบเป็นคนอื่น พี่คงช่วยไม่ได้จริงๆ”


         คำตอบของพี่นิวท์ ทำให้ดวงตาผมสั่นระริก เหมือนน้ำตามันจะไหล


         แม้แต่พี่นิวท์ก็ไม่อยากจะช่วยผมงั้นเหรอ


         “แต่ถ้าคนนั้นเป็นพี่ พี่รอฟังอยู่นะครับ”


         กรี๊ดดดดด!


         พอพี่นิวท์พูดเสร็จ ผู้ชมทั่วทั้งหอประชุมรวมทั้งกรรมการต่างก็พากันกรี๊ดลั่น ก่อนที่ผมจะรู้สึกตัวเสียอีก


         หาาาา! พี่นิวท์บอกว่าอะไรนะ! ผมเบิกตาโต


         พี่ินิวท์...รอฟัง...ผมบอกชอบงั้นเหรอ


         ผมทั้งเขินทั้งตกใจจนทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ


         อะไรนะ! อะไรนะ! ผมคิดวนอยู่แต่แบบนั้น


         เอ้ยยย ไม่หรอกมั้ง แต่พอฟุ้งซ่านไปมา ผมก็ได้สติ


         พี่นิวท์คงแค่เล่นมุกให้งานมันดูมีสีสันเท่านั้นล่ะ ผมพยายามพูดกับตัวเอง


         “ว้ายยย คุณนิวท์พูดแบบนี้ กรรมการเขินแทนแล้ว” กรรมการคนหนึ่งท่าทางฟินสุดๆ


         “ลูกคนสวยตอบไปเลยจ้ะว่าชอบคุณนิวท์ เป็นแม่พูดแล้วนะ” กรรมการอีกคนเอ่ยกึ่งเล่นกึ่งจริง


         “ชอบไม่ชอบอีกเรื่อง แต่ได้คุณนิวท์มาครองก็ถือว่าคุ้มละ” กรรมการอีกคนหยิบพัดมาโบก


         “นี่มันเป็นรายการจับคู่แทนรายการประกวดเดือนแล้วสินะครับ” กรรมการผู้ชายคนเดียวที่นั่งเงียบอยู่เน่ินนาน ถึงขนาดอดพูดไม่ได้


         ทุกสายตาหันมากดดันผมอีกแล้ว ทำให้มือของผมที่กำลังถือไมค์มันสั่นไหว พอๆ กับใจผมที่มันหวั่นไหวอยู่ตอนนี้


         แต่ก่อนที่ผมจะพูดอะไร สัญญาณหมดเวลาก็ดังขึ้นพอดี ท่ามกลางเสียงโฮ่ร้องอย่างเสียดายของกรรมการและผู้ชม


         “โอะโอ่ น่าเสียดายหมดเวลาแล้วนะคะ โธ่ เราเลยไม่ทันได้รอคำตอบเลยว่า หนุ่มนิสิตแพทย์คนไหนที่น้องใบชาแอบชอบกันน้า” พี่แพรเอ่ยด้วยสีหน้าอมยิ้ม ท่าทางดูฟินๆ อย่างประหลาด


         “น่าเสียดายจริงๆ แต่สัมภาษณ์บนเวทีไม่ทัน นอกรอบก็ยังมีใช่มั้ยครับ” พี่นิวท์ยิ้มอย่างมีนัยให้ผม ทำให้ผมใบหน้าร้อนฉ่าไปหมด


         อ้ากกกกก ม่ายยยยย


         ผมตบหน้าตัวเอง ขณะรีบชิ่งลงจากเวทีเพราะความอับอาย


         นี่กูเพิ่งทำอะไรลงไป มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย


         ผมรู้สึกเหมือนสติหลุดไปแล้ว ได้แต่ยืนเหม่อลอยอยู่คนเดียว ไม่มีสมาธิมองว่าคนอื่นเขาตอบอะไรบ้างเลย


         รุ่นพี่จัดงานเรียกให้ตัวแทนทุกคนที่ตอบคำถามเสร็จแล้วกลับไปเปลี่ยนเป็นชุดนิสิต พอผมเปลี่ยนชุดเสร็จ มันก็เข้าสู่ช่วงสุดท้ายของการประกาศผลพอดี


         ผมจึงต้องเดินออกไปยืนเวทีอีกครั้ง แม้ว่าตอนนี้จะอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้วก็ตาม


         “และก็ถึงช่วงสุดท้ายของงานประกวดดาวเดือนมหาลัยแล้วค่ะ” พี่แพรประกาศ พร้อมกับเสียงผู้ชมที่เงียบลงอย่างลุ้นระทึก


         “ตอนนี้ผลการตัดสิน อยู่ในมือของผมเรียบร้อยแล้วครับ” พี่นิวท์พูดพลางชูใบคะแนนที่อยู่ในมือ


         ตอนนี้บรรยากาศของงานอยู่ในช่วงรอลุ้นผล ผมเห็นผู้เข้าประกวดทุกคนต่างแสดงสีหน้าคาดหวังกันถ้วนหน้า ผู้ชมก็ต่างลุ้นระทึกว่าคนที่ได้รางวัลจะเป็นคนที่เชียร์อยู่ในใจหรือไม่ ยกเว้นผมที่ทำใจไว้อยู่แล้วว่าคงไม่ได้สักรางวัล


         “เริ่มจากตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยประจำปีนี้ก่อนเลยนะคะ ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้ก็คือ...”


         การประกาศเว้นช่วงพร้อมจังหวะดนตรีเพื่อความตื่นเต้น


         “น้องแนน จากคณะแพทย์ศาสตร์ครับ!”


         เฮ้! กรี๊ดดดด!


         เสียงกองเชียร์ดังอื้ออึงมาก จากนั้นพี่แพรซึ่งเป็นดาวปีที่แล้ว ก็มามอบโล่พร้อมกับสายสะพายแล้วเอ่ยแสดงความยินดี ท่ามกลางเสียงปรบมือทั่วทั้งหอประชุม


         “ส่วนตำแหน่งเดือนมหาวิทยาลัยประจำปีนี้นะครับ ผู้ที่ได้รับตำแหน่งก็คือ...”


         เอาจริงนะ ผมไม่ลุ้นเลยอ่ะ เพราะผมรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางเป็นตัวเอง


         แต่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครจะได้


         “น้องเลโอ จากคณะแพทย์ศาสตร์ค่ะ!”


         โอ้ ผมอึ้งตะลึง ขณะมองพี่นิวท์มอบโล่และสายสะพาย โห้ ปีนี้แพทย์นี่คว้าทั้งดาวและเดือนเลยเหรอเนี่ย


         สมกับมีพี่นิวท์เทรนให้จริงๆ


         ผมถอนหายใจ ผมมองดูดาวและเดือนปีล่าสุด กับดาวและเดือนปีที่แล้ว สี่คนนี้ยืนด้วยกันเหมือนกับมีรัศมีเปล่งประกายจริงๆ จนหมาอย่างผมได้แต่ยืนมอง เหมือนความห่างมันช่างสูงชั้นเหลือเกิน


         “และรางวัลสุดท้ายของค่ำคืนนี้นะคะ รางวัลป็อปปูล่าโหวตนั่นเองค่ะ”


         โอ้ มีป็อปปูล่าโหวตด้วยแหะ ผมคิดในใจ พลางนึกสังเวชยอดไลค์สิบกว่าๆ ของตัวเอง อยากจะขโมยจรวจบินหนีไปอวกาศจริงๆ


         ถ้าผมจำไม่ผิดรู้สึกว่า คนที่ได้ยอดไลค์เยอะสุดน่าจะเป็นเลโอคณะแพทย์นะ ยั่งกับตามรอยพี่นิวท์มาแหน่ะ


         “ผู้ได้รับคะแนนสูงสุด ซึ่งได้รับยอดไลค์มากถึง...หนึ่งหมื่นห้าพันเก้าร้อยยี่สิบสี่ไลค์เลยทีเดียว”


         โห้ ผมตาโต หมื่นกว่าไลค์! ปีพี่นิวท์ได้เท่าไหร่นะ รู้สึกว่าจะหลายหมื่นอยู่ แต่ได้เป็นหมื่นขนาดนี้ก็ถือว่าเยอะมากเลยนะ!


         และผู้ที่ได้รับตำแหน่งป็อปปูล่าโหวตในปีนี้ ได้แก่...”


         ผมเดาว่าเป็นเลโอแน่นอน เพราะตอนนั้นที่เปิดดูอัลบั้ม คนที่ได้ยอดไลค์เกินหมื่นก็มีแค่เลโอคนเดียว ที่เหลือก็มีเก้าพันบ้าง เกือบหมื่นบ้าง แต่เลโอนี่นำโด่งเลย


         “น้องใบชา จากคณะโภชนาการค่ะ!”


         เห็นมั้ย บอกแล้วว่าเป็นเลโอ ผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะผงะ


         เห้... หา?! เห้ยยย เดี๋ยวนะ! ผมยืนตัวแข็งทื่อ


         เมื่อกี้เขาเรียกชื่อเลโอ ไม่ใช่ชื่อกูใช่มั้ย


         “ขอเชิญคุณนิวท์มอบโล่และสายสะพายให้กับน้องใบชาด้วยค่ะ” พี่แพรเอ่ย ทำให้ผมได้ชินชื่อตัวเองชัดสองหู


         หาาาา กูเนี่ยนะ กู...เนี่ยนะป๊อปปูล่าโหวต!!!


         เห้ย อะไรเนี่ย ทำไมล่ะ เป็นผมได้ไง?!


         “พี่นิวท์ครับ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ” ผมบอกพี่นิวท์ซึ่งกำลังคล้องสายสะพายและยื่นโล่ให้กับผม


         “ถูกแล้วครับ” พี่นิวท์เอ่ย “น้องลองไปเช็คดูที่เพจมหาลัยได้ครับ”


         คำตอบของพี่นิวท์ยิ่งทำให้ผมอึ้งหนัก


         เห้ย เดี๋ยว จริงดิ จะเป็นไปได้ไงว้าาาา


         ก็ไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนที่ผมเช็คดู มันก็ยังแค่สิบกว่าไลค์เองนี่นา


         แล้วมาจากไหนตั้งเป็นหมื่นว้าาาาา มาได้ไงงงง!?


         ช่วงจบพิธีก็มีการถ่ายรูปรวมนิดหน่อย จากนั้นก็พากันแยกย้าย


         พอได้เวลาส่วนตัว ผมก็รีบวิ่งเข้าหลังเวที ไปเอามือถือที่ฝากไว้ เปิดเครื่องเช็คดูเพจมหาลัยทันที


         “เห้ยยยยยย!”


         ผมเปิดดูรูปผม แล้วพบว่ามันยอดไลค์เป็นหมื่นจริงๆ ด้วย!


         เกิดอะไรขึ้น มีใครสแปมไลค์หรือไง!


         ผมลองเปิดดูคอมเมนท์ จากเดิมที่ไม่มีคอมเมนท์เลย จู่ๆ ก็มีเมนท์มาจากไหนไม่รู้เป็นร้อย ซึ่งเขียนทำนองว่า...


         น้องคนนี้ตอนถอนแว่นน่ารักมาก, มีใครได้ดูงานมั้ย น้องเขาทำอาหารโคตรเก่ง, เชฟน่ารักบอกต่อด้วย, ใส่แว่นดูเฉยๆ แต่ถอดแว่นแล้วน่ารักมาก บลาบลาบลา


         หืม มีคนตามมากดไลค์ตอนขึ้นแสดงงานประกวดด้วยเหรอ ผมคิดในใจ


         นอกจากนี้ยังมีคอมเมนท์ที่ทำให้ผมอ้วกแทบพุ่ง เช่น สวยขนาดนี้ไปเป็นดาวเหอะ, ถ้าประกวดดาวชนะแน่ๆ, รางวัลผู้ชายหน้าสวยกว่าผู้หญิง ยกให้น้องเลยจ้ะ, สวยจนอยากได้เป็นเมีย, คนอะไรน่ารักน่าปล้ำ, ถ้าจะน่ารักขนาดนี้ ผมยอมเป็นเกย์เลยครับ


         แว้กกก กูรับไม่ได้ กูสยองเว้ยยยยย


         ผมพยายามไม่อ่านคอมเมนท์คุกคามน่ากลัวเหล่านั้น แต่พอเลื่อนไปดูสักพักก็ชักจะเจอคอมเม้นท์แปลกๆ แหะ


         พี่นิวท์เชียร์เราเชียร์ด้วย, เพื่อพี่นิวท์, เพื่อรูปหล่อๆ จากพี่นิวท์, ตามมาไลค์จากพี่นิวท์


         “หืม?” ผมอุทานอย่างงุนงง


         แล้วผมไปเกี่ยวกับพี่นิวท์ได้ไงล่ะ


         ด้วยความสงสัย ผมจึงกดเข้าไปดูในเฟสบุ๊คของพี่นิวท์ แล้วก็พบว่า


         Kritanai Newt Akarawaranon

         เมื่อ 3 ชั่วโมงที่แล้ว

         ฝากเชียร์เด็กติวผมด้วยนะครับ

         น้องใบชา คณะโภชนาการ ไปช่วยกันไลค์ได้ตามลิงค์นี้เลยครับ

         ปล.ถ้าน้องผมได้รางวัล ผมรับปากว่าจะโพสต์รูปของผมลงเฟสบุ๊คบ่อยๆ


         พี่นิวท์โพสต์พร้อมกับลงภาพของผมตอนที่เพิ่งใส่คอนแทคเลนส์เสร็จ ภาพผมที่กำลังหน้าซึมๆ เหมือนเพิ่งร้องไห้มาหมาดๆ ในห้องแต่งตัว แต่ปากก็ยังฝืนยิ้มแบบมึนๆ


         เห้ยยยย นี่พี่นิวท์...ช่วยเชียร์ผมหรือเนี่ย?!


         ผมเข้าใจแล้ว ว่าไอ้ยอดไลค์เป็นหมื่นภายในไม่กี่ชั่วโมงนี่มาจากไหน!


         ก็มาจากติ่งพี่นิวท์นั่นไงล่ะ ว้ากกกก!!!


         แต่ว่าพี่นิวท์ช่วยผมทำไมล่ะ นั่นล่ะที่ผมไม่เข้าใจ


         ผมเปิดดูคอมเมนท์ก็เห็นมีพวกเพื่อนพี่นิวท์มาด่าเพียบเลย


         Phuphom Wathana มึงแม่งทรยศ! เชียร์เด็กแพทย์สิเว้ย


         Pachara Pae Angsana สัส ลำเอียงให้เด็กติวได้ไงวะ เชี่ยนิวท์


         พี่นิวท์ก็มาตอบเช่นกัน


         Kritanai Newt Akarawaranon @ไอ้เป้ อย่ามา ตอนปีกูประกวด มึงก็เชียร์แต่ทันตะ


         Pachara Pae Angsana เห้ย อย่างอนดิไอ้นิวท์ กูเชียร์แค่ดาว เดือนกูก็ยังเชียร์มึงนะ


         Kritanai Newt Akarawaranon ปีนี้ กูก็เชียร์แค่เดือนเหมือนกัน


         ผมย้อนกลับไปเปิดดูภาพตัวเองอีกครั้ง จริงด้วย คนส่วนใหญ่มาจากพี่นิวท์ทั้งนั้น แต่หืม...


         ผมเห็นคอมเมนท์แปลกๆ อยู่หนึ่งอัน


         เห็นพี่เชนแชร์มา เลยมาไลค์บ้าง


         “หืมม พี่เชนเหรอ” ผมพูดพึมพำ ก่อนจะไปเปิดดูที่แชร์


         จริงด้วยแหะ พี่เชนแชร์ภาพผม ถึงจะแชร์แบบไม่พูดอะไรก็เถอะ แต่มันก็แปลกนี่นา เพราะพี่เชนก็ไม่แชร์เลยแม้แต่ดาวเดือนคณะตัวเอง


         “อ้าว น้องชายังไม่กลับเหรอครับ”


         ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงพี่นิวท์ ผมเงยหน้าเห็นพี่นิวท์ซึ่งมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้


         ตอนแรกผมก็รู้สึกขัดเขินเมื่อนึกถึงเหตุการณ์บนเวที แต่พอนึกถึงที่พี่นิวท์ช่วยผมหลายอย่าง ผมก็คิดว่าผมต้องพูดอะไรสักอย่าง


         “เอ่อ คือ...”  ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจาก...


         “พี่นิวท์ขอบคุณมากนะครับ”


         ผมก้มตัวลงขอบคุณพี่นิวท์จากใจจริง ถึงผมจะไม่ได้อยากเป็นเดือน ไม่ได้อยากได้รางวัล แต่ก็เพราะพี่นิวท์ช่วยไว้ทุกอย่าง ตั้งแต่ช่วยใส่คอนแทคเลนส์ ทำให้ผมหายกลัวคอนแทคเลนส์ จนไปถึงช่วยโปรโมตจนผมได้รางวัล


         “หืมมม?” พี่นิวท์ทำหน้าสงสัย “ขอบคุณเรื่องอะไรครับ”


         “ก็...ทุกเรื่องเลยครับ” ผมเกาหัวแก้เก้อ “ทั้งเรื่องคอนแทคเลนส์ แล้วก็ที่ช่วยโปรโมตให้”


         “อ๋อ ไม่เป็นไรครับ พี่ยินดี” พี่นิวท์เอ่ยยิ้มๆ แต่ผมยังคงอดเป็นกังวลแทนพี่นิวท์ไม่ได้


         “แต่พี่นิวท์มาช่วยเชียร์ผมแบบนี้ เดือนคณะพี่นิวท์คงจะเขม่นผมแย่เลย”


         ผมเป็นห่วงพี่นิวท์จริงๆ นะเนี่ย อยู่คณะแพทย์แต่ดันโปรโมตให้คณะเดือน


         “ไม่เป็นไรหรอกครับ” พี่นิวท์ส่ายหน้าเบาๆ


         “ตอนปีพี่ประกวด เราเองก็ช่วยพี่ จนโดนคณะอื่นเขม่นเหมือนกันนิ”


         “หา?!” ผมถึงกับมึนงง “ช...ช่วยอะไรเหรอครับ”


         “อ้าว” พี่นิวท์ยิ้มมุมปาก แววตาเปล่งประกายแพรวพราว


         “ก็น้องเป็นแอดมินเพจคิวยูคิวท์บอยไม่ใช่เหรอครับ”


         เห้...ผมถึงกับยืนตาค้าง อึ้งไปพักใหญ่


         เดี๋ยว เห้ยยยยย


         เมื่อกี้นะพี่นิวท์พูดว่าอะไรนะ?!


         “อ่า…” พี่นิวท์ยกนิ้วขึ้นลูบคาง “พอดีวันที่พี่ติวชดเชย แล้วน้องหลับ เห็นมือถือน้องมีเสียงแจ้งเตือนถี่ๆ พี่กลัวน้องตื่นเลยช่วยปิดเสียงให้ ก็เลยเห็นพอดีน่ะครับ”


         หา...พี่นิวท์เห็นแล้ว! พี่นิวท์รู้แล้วเรอะ!


         เห้ย...บอกกูทีนี่มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ม้ายยยย


         ว้ากกกก กูช็อคไปแล้วครับ


         “นิวท์ มีชมรมข่าวมาสัมภาษณ์” มีเสียงรุ่นพี่เรียกจากด้านนอก ทำให้พี่นิวท์หันไปตะโกนตอบ


         “ครับ เดี๋ยวไป”


         จากนั้นพี่นิวท์ก็หันกลับมามองผม แล้วยิ้มอย่างมีนัย


         “แหมมม ถ้าน้องอยากเป็นเมียพี่ขนาดนั้น ทำไมไม่ขอตรงๆ สักทีล่ะครับ”


         ทิ้งให้ผมยืนอึ้งตัวแข็งเป็นหิน ใบหน้าขึ้นสีอยู่เนิ่นนาน


         ใช่สิ ทุกโพสต์ผมไม่เคยลืมติ่งพี่ินิวท์ โดยเกือบทุกโพสต์มักจะพูดว่า


         สามีแอดมินเอง...


         กู


         อยาก


         มุด


         แต่ก่อนที่พี่นิวท์จะจากไป พี่นิวท์ก็ไม่ลืมกล่าวทิ้งท้าย


         “ส่วนที่พูดบนเวที พี่พูดจริงนะครับ...”


         พี่นิวท์สบตากับผม ผมซึ่งบัดนี้ยืนช็อคไปแล้ว


         “พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกพี่ได้ทุกเมื่อ พี่จะรอฟังคำตอบน้องนะ”


         จากนั้นพี่นิวท์ก็โบกมือลา ปล่อยให้ผมอึ้งตกใจอยู่เนิ่นนาน


         ผมตกใจที่พี่นิวท์พูดแบบนั้น พี่นิวท์เปิดโอกาสให้ผมพูดความในใจว่าผมชอบใครก็จริง พี่นิวท์พร้อมที่จะรับฟัง


         แต่ถ้าพี่นิวท์รู้ว่าผมชอบพี่นิวท์...ความกลัวของผมมันก็เอ่อล้นอยู่ในอก


         ผมไม่เคยกล้าที่จะบอกชอบใครตรงๆ เพราะผมค่อนข้างมั่นใจว่าสุดท้ายก็คงโดนปฏิเสธ คนอย่างผม ไม่เคยมีใครมาทำดีเพราะชอบผมจริงๆ มีแต่เพราะสงสารหรือให้ความหวัง เหมือนกับที่ผมเคยเผชิญในอดีต


         พี่นิวท์ที่ผมรู้จักเป็นคนที่ดีมากๆ ดีพอที่จะช่วยเหลือคนอย่างผม ดีพอที่รับฟังความรู้สึกของทุกคนอย่างเท่าเทียม และก็คงดีพอที่จะปฏิเสธอย่างนุ่มนวลเช่นกัน


         เห้อออ ผมยังทำใจไม่ได้เลย


         แต่ที่น่าจะหนักกว่า คือ...เรื่องแอดมินเพจ...


         ว้ากกก แล้วกูจะเอาหน้าที่ไหนไปอ่อยพี่นิวววววท์


-



Writer's Talk

 #ใบชาสายอ่อย จะน่ารักขนาดไหนตอนถอดแว่นน่ะเหรอ....ทำไมคนถึงคิดว่ามาประกวดดาว 5555

ดูภาพ gif นี้เลยแล้วกัน ฮ่าาาาา น่าเอ็นดูววววววมว๊ากกกกก


เครดิตภาพจากคังมินฮยอกเซมจ้าาาา 555555+


ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามนะคะ ขอบคุณทุกคอมเมนท์ที่ส่งกันมามากมายน้า

อ่านแล้วดีใจ แฮปปี้ มีความสุข  เวลาโดนทวงเยอะๆ ก็ชอบมาก รู้สึกฮึด 5555555+


แต่อยากจะแจ้งให้ทราบนิดนึงน้อว่าช่วงนี้เราแอบยุ่งหน่อยๆ แหะๆ เพราะสัปดาห์หน้าต้องบินกลับไปออสไปเรียนต่อโทแล้ว

ช่วงนี้จัดกระเป๋า เตรียมเอกสารอะไรมากมาย แต่เราก็จะพยายามอัพบ่อยตามปกติน้า

แต่เราอาจจะไม่มีเวลามาตอบคอมเมนท์ในหน้านิยายน้อ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ (ช่วงนี้คือยุ่งขนาดต้องเจียดเวลามาเขียนนิยายเลยTT)

แต่เราก็มาอ่านคอมเมนท์ตลอดน้า ชอบอ่าน เช็คตลอดน้า อ่านแล้วมีความสุข ถ้าอยากเมนท์เราก็ยินดีเลยจ้า ชอบบบ 5555+

ถ้ามีอะไรสงสัยอยากสอบถามหรือบอกอะไรเป็นพิเศษก็เมนท์ได้นะคะ เราจะมาตอบรวบยอดในทอล์คของตอนถัดไปน้อ

แต่ถ้าอยากพูดคุยกับคนแต่งหรือใบชาจริงจัง เข้าไปที่เพจหรือทวิตโลดเลยจ้า อันนั้นคือสะดวกตอบแน่นอน เพราะใช้มือถือได้^^


เราดีใจที่ได้รับรู้ว่ามีผู้อ่านชอบนิยายเรื่องนี้นะคะ

สำหรับนักเขียนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ก็ไม่ได้ต้องการอะไรมาก ขอแค่ให้ตัวอักษรที่เราได้ร่ายผ่านนิยายเรื่องนี้

ได้มีโอกาสสร้างความสุข สร้างเสียงหัวเราะ สร้างความเขิน(?) ทำลายหมอนขาด---เดี๋ยวๆ 5555+

ขอแค่ได้มีผู้อ่านที่น่ารักร่วมเส้นทางของการอ่อย(?)นี้ไปด้วยกันจนตลอด

ก็ถือว่าบรรลุความตั้งใจของเราในฐานะนักเขียนคนนึงแล้วค่ะ >_<


สุดท้ายนี้ อยากจะบอกว่าขอบคุณมากๆ นคะ //กอดผู้อ่านทุกท่านรัวๆ


--------------------------------------------------


เราเข้าไปเช็คแท็คทวิตเตอร์อยู่เรื่อยๆ นะคะ ถ้ามีแฮชแท็ก

 #ใบชาสายอ่อย #พี่นิวท์อ่อยกว่า

เราก็จะกด like และ retweet ให้ทุกคนน้า ขอบคุณมากๆ เลยจ้า

ไอดีเรา @colourfulearth ใช้ชื่อว่า L.Loklalla จ้า


ส่วนถ้าเรามีอะไรอัพเดท ติดตามในเพจจะเร็วและสะดวกที่สุดจ้า

นุ้งชาเป็นแอดมินด้วยจ้า 5555 มีอะไรก็แวะไปคุยกับใบชาได้นะคะ ^^


รักผู้อ่านจ้า

EarthLok

ล.โลกลัลล้า




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

369 ความคิดเห็น

  1. #16040 PuayPuayPloy (@PuayPuayPloy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 17:16
    โอ้ยยยย ลูกแม่
    #16040
    0
  2. #16026 Piti_09 (@Piti_09) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 11:46
    น่าร้ากกกอ่าาา
    #16026
    0
  3. #15817 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 14:22
    ฮากรรมการมากกกกกกกก

    หนูควรล็อกรหัสเฟสนะคะลูก ต่อให้ไม่มีเพื่อน แต่ใช่ว่าความบังเอิญกับพวกนิสัยไม่ดีจะไม่มี
    #15817
    0
  4. #15713 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 22:47
    ลุยเลยลูกกกกกกกก

    ไม่ต้องกลัววววววววว

    พี่นิวท์เปิดล้อฟรีมาเยอะแล้ววว
    #15713
    0
  5. #15655 phansaooa (@phansaooa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 20:03
    อร๊ายยเขินแทน
    #15655
    0
  6. #15569 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 20:44
    สวยกว่าดาวก็น้องใบชานี้แหละ
    #15569
    0
  7. #15544 Brownies_32 (@m28072016) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 23:23
    อยากจะบอกเกี่ยวกับนิยาย นะเเต่บอกไม่ได้ ตอนนี้หิว~ 555 T^T อ่านตอนชาทำอาหารท้องนี่ร้องเลย
    #15544
    0
  8. #15423 986290 (@986290) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 23:42
    เป็นเรื่องที่สนุกมากค่ะหลักจากที่อ่านนิยายเรื่องอื่นเครียดๆมาก็มาอ่านนิยายเรื่องนี้บอกเลยว่าไม่มีความผิดหวังมีเเต่เขินนนนน
    #15423
    0
  9. #15328 ninggdestiny (@Angelikajang) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 01:12
    ฮือออออพี่นิวท์อ่อยขนาดนี้แล้ว ชาต้องรุกกว่าเดิม สารภาพเลยลูก
    #15328
    0
  10. #15290 ducky (@kittycat08) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 02:04
    สุดยอดอ่ะพี่นิว นับถือความฉลาดจริงๆ ใบชาเมื่อไหร่เลิกเอ๋อจ้ะ
    #15290
    0
  11. #15238 yongjaeye (@yongjaeye) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:17
    พี่นิวส์ขี่อ่อยย
    #15238
    0
  12. #15234 eyeshipper (@eyeshipper) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 21:25
    โว้ยฟินโว้ยยยยย555555
    #15234
    0
  13. #15220 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 19:17
    น่ารักกกชอบๆกรรมการฮา5555555
    #15220
    0
  14. #15125 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 00:04
    โอ้ยยยยยน่ารัก
    #15125
    0
  15. #14754 วารีสวรรค์ ^-^ (@caopga) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 23:19
    ทอดสะพานขนาดนี้แล้ว ลุยสิลูกกกกก

    ปล.ชอบกรรมการอ่ะ ตลกดี จู่ๆก็มีแมี 555555
    #14754
    0
  16. #14381 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 08:52
    โอ๊ย ยิ้มแก้มจะแตกแร้ว ฮื่ออออออออ
    #14381
    0
  17. #14141 บวรศิริ (@krunnaipallidium) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 16:09
    คือแบบขำำำำำใบชามากกก แอบอิจฉาาาา
    #14141
    0
  18. #13902 zhll (@wimolnut) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 06:40
    โหยยยยยยยยอิสสาาาาาาาา
    #13902
    0
  19. #13236 nidnid2530 (@nidnid2530) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 00:28
    เคยมั้ยอ่านตอนเที่ยงคืนแล้วยิ้มกับตัวเอง กูบ้าไปแล้ว
    #13236
    0
  20. #13013 phanhSTMV (@phanh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 14:51
    แหมมมม ได้ทีเอาใหญ่เลยนะพี่นิวท์
    #13013
    0
  21. #12836 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 21:17
    โอ้โก ความติ่งนิวนี้น่ากลัวมาก สามชั่วโมงทำให้เป็นป๊อปปูล่าโหวตได้ แต่คนที่มาดูก็ช่วยด้วยนี่นะ ก็ถือว่าประสบความสำเร็จอยู่นะ โชว์ก็ทำได้ดี แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือพี่มันรู้แล้วแหละ และก็ยอมรับว่ารู้ด้วยว่าชาชอบพี่มัน แต่ชาก็ยังคิดมากอยู่ ก็ไม่รู้จะเป็นไงแฮะ มัวแต่คิดมาก ถ้าผู้หญิงคนนั้นมาจะทำไง
    #12836
    0
  22. #12539 ` กานต์เก้า (@pangntmca) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 16:29
    ตอนนี้สนุกมากกกกกกกกก พี่นิวท์รุกแรงเหมือนกันนะคะนี่เหมือนจีบกันกลางเวทีเลย ใบชารู้ตัวได้แล้วลูกหนูจะได้สมหวังสักที กริ๊ดดดดดดดดด อยากจะกริ๊ดดังๆมากเลยค่ะไรท์มันเขินมากๆอ่ะ ชอบในความทำเพื่ออีกฝ่ายอ่ะดูน่ารัก พี่นิวท์ดูรู้เรื่องชาพอๆกับที่ชารู้เรื่องพี่นิวท์เลยแฮะ ก็เนอะเรื่องคนที่แอบชอบก็ต้องรู้อยู่แล้ว
    #12539
    0
  23. #12267 MeisK (@swkshiroukage) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 14:58
    แบบ คือเป็นทุกเรื่องเลย ไรท์ลืมถอดคอนแท็คให้นายเอกทุกเรื่อง????
    #12267
    0
  24. #12069 แพะสีดำ (@pnnchan2127) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 09:57
    พี่เขารุกแรงมากกกก โอ้ยไม่ไหว ใจมันสาหัสมันหวิวมันฮร่อลลเขินนนไม่ไหวแล้ววว โคตรรรรร้ายยยยยยเลยพี่นิวท์ฮือๆ ;-;
    #12069
    0
  25. #11529 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 01:14
    โอ้ยยยยย ชาคนซื่อ..(บื้อ)555
    #11529
    0