Future From Me แอบรักก็ต้องอ่อย (Yaoi)

  • 100% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,181,216 Views

  • 16,126 Comments

  • 30,325 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,132

    Overall
    1,181,216

ตอนที่ 24 : อ่อยขั้นที่ 23 : อ่อยจนสับสนตัวเอง -100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    18 ก.พ. 60

Future From Me แอบรักก็ต้องอ่อย (Yaoi)

- อ่อยขั้นที่ 23 : อ่อยจนสับสนตัวเอง -



(เครดิตภาพ : 7theme)

      


       “น้องชาคิดยังไงกับพี่ครับ”


         ผมอ้าปากค้างที่เมื่อถูกพี่นิวท์ก็ยิงคำถามนี้เข้าใส่เต็มๆ


         ล...แล้วผมจะตอบยังไง


         “เอ่อ...พี่นิวท์ก็...” ผมตอบตะกุกตะกักเล็กน้อย “พี่นิวท์เป็นรุ่นพี่ที่ใจดีครับ”


         “แค่นั้นเหรอ?” พี่นิวท์เลิกคิ้วสูง ทำให้ผมหลุบตาลง


         “เอ่อ พี่นิวท์หน้าตาดี เป็นถึงเดือนมหาลัย แล้วก็เรียนเก่งมาก ผมชื่นชมมากครับ” ผมพยายามตอบเท่าที่ผมจะนึกได้


         “พี่หมายถึง สำหรับน้องชา พี่เป็นแค่รุ่นพี่ที่ใจดีคนนึงเท่านั้นเหรอ” พี่นิวท์ยังคงจ้องผมเขม็ง


         ผมเริ่มหายใจติดขัด ใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ


         “เอ่อ พี่นิวท์เป็นพี่ติวด้วยครับ” ผมตอบตามความเป็นจริง


         พี่นิวท์เงียบไป ทำท่าครุ่นคิดสักพัก


         “พี่เปลี่ยนคำถามดีกว่า” พี่นิวท์ว่า


         “พี่ขอถามตรงๆ ว่า น้องชารู้สึกยังไงกับพี่ครับ”


         “ห...หา?!” ผมถึงกับอึ้งตะลึง ใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด


         ร...รู้สึกยังไงเหรอ...ห...หา พ...พี่นิวท์ทำไมถามผมแบบนั้น


         “น้องชาน่ะ...” น้ำเสียงพี่นิวท์จริงจังมาก 


         “หลายคำพูดที่น้องใช้กับพี่ มันไม่ใช่นิสัยปกติของน้องชาใช่มั้ยครับ”


         “เอ่อ...คำพูด...เหรอ...” ผมช็อคจนสมองไม่สั่งการไปแล้ว


         “คำพูดที่ปกติผู้ชายกับผู้ชายมักจะไม่พูดกัน” พี่นิวท์อธิบายด้วยสีหน้าเคร่งขรึม


         “หรือต่อให้เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ก็ไม่ใช่คำพูดที่จะมาใช้ปกติ”


         ผมเบิกตาโตอย่างตกใจ ที่พี่นิวท์พูดมา หมายถึง ไอ้ที่ผมปากพ่นอ่อยบ่อยๆ ใช่มั้ย


         อ้ากกกก ม่ายยยย แบบนี้ไม่ดีแน่ ใบชาแย่แล้วสิครับบบ


         “ผ…ผมขอโทษครับ ผมอาจจะแสดงความไม่เคารพรุ่นพี่ ทำให้พี่นิวท์...” ผมพยายามแก้ตัว แต่พี่ินิวท์กลับแทรกขึ้นมา


         “พี่ไม่ได้ต้องการให้น้องขอโทษ แต่พี่อยากให้น้องบอกกับพี่ตรงๆ”


         พี่นิวท์จ้องผมไม่ละวาง จนทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกไล่ต้อนให้จนมุม


         “น้องชาไม่ได้คิดกับพี่แค่รุ่นพี่ใช่มั้ยครับ”


         คำถามของพี่นิวท์ทำให้ผมเหมือนชาไปทั้งตัว ได้แต่ยืนนิ่งจนคิดอะไรไม่ออก


         “พ...พี่นิวท์...เป็นรุ่นพี่...”


         ผมพยายามแก้ต่าง แต่เสียงมันติดขัดไปหมด


         พี่นิวท์เม้มปากแน่น ก่อนจะพูดออกมา


         “น้องชาชอบพี่ใช่มั้ยครับ”


         ผมถึงกับสะดุ้งเฮือกที่ถูกถามตรงๆ คำพูดทุกอย่างถูกกลืนหายลงไปในลำคอ สมองตอนนี้ตีกันสับสนวุ่นวาย เหมือนมีกระแสไฟวิ่งแวบไปทั่วร่างราวถูกขุดคุ้ยความลับที่ปิดซ่อนมานาน


         “ผ…ผม…” ผมเบิกตาโต ปากสั่นไปหมด


         พี่นิวท์มาถามผมตรงๆ แบบนี้...


         ถ้าผมตอบว่าไม่...ก็เท่ากับผมโกหก พี่นิวท์อาจจะไม่รังเกียจผม แต่ก็คงไม่ยอมให้ผมอ่อยอีกแล้ว


         ถ้าผมตอบว่าใช่...พี่นิวท์จะปัดผมออกจากชีวิตมั้ย


         ไม่ว่าทางไหน ผมก็มีแต่ต้องไปใช่มั้ย


         “พ...พี่นิวท์เป็นรุ่น...พี่....” ผมพยายามตอบแบบเดิม แต่พี่นิวท์กลับไม่ยอมให้ผมทำแบบนั้น


         “น้องชาครับ” พี่นิวท์สีหน้าเคร่งเครียด


         “พี่ดูออกนะว่าที่น้องทำ มันเกินกว่าคำว่ารุ่นพี่ เกินกว่าคำว่าชื่นชม...”


         ราวกับพี่นิวท์กำลังใช้ทั้งสายตาและคำพูดเค้นคำตอบจากผม


         “น้องชอบพี่ และน้องเองก็อยากให้พี่ชอบน้องตอบใช่หรือเปล่าครับ”


         “พ…พี่นิวท์....ผ...ผมไม่ได้หวัง...” ผมอยากจะตอบว่าผมไม่ได้หวังว่าพี่นิวท์จะต้องชอบผมเลย เพราะผมไม่เคยกล้าหวังคนที่อยู่สูงแบบพี่นิวท์


         แต่พี่นิวท์กลับพูดต่อ ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้กล่าวอ้างอะไร


         “พี่อยากทำให้ชัดเจน ถ้าน้องตอบว่าใช่ พี่ก็จะบอกน้องตรงๆ เหมือนกัน”


         แต่คำพูดพี่นิวท์เหมือนกับเข็มที่ทิ่มแทงในอกผม


         พี่นิวท์อยากทำให้มันชัดเจน เพราะพี่นิวท์เริ่มไม่โอเคที่ผมทำแบบนี้แล้วสินะ


         พี่นิวท์ต้องการปฏิเสธผมแบบชัดเจน ไม่อยากให้ความหวังผมอีกแล้วสิ เหมือนกับที่พี่นิวท์เคยทำกับคนอื่นๆ ที่มาแอบชอบ


         ผมไม่รู้ควรต้องทำยังไง ไม่อยากโดนปฏิเสธ ยังไม่พร้อม อยากจะขอเวลา อยากพยายามให้มากกว่านี้


         ผมยังอยากมีความหวังต่อไป แต่ถ้าผมตอบตอนนี้...มันต้อง...


         จู่ๆ หยอดน้ำตามันก็ร่วงเผาะออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ


         “ฮึก..” ผมเผลอสะอื้นเบาๆ พอคิดว่าจะโดนพี่นิวท์ปฏิเสธ ความรู้สึกแอบชอบที่มันฝังแน่นมาตลอดห้าปี มันมีมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น


         “น้องชาร้องไห้ทำไมครับ” พอเห็นผมร้องไห้ พี่นิวท์ถึงกลับหน้าเปลี่ยน สีหน้าตกใจไม่น้อย


         “ผ…ผมไม่ตอบ...ไม่ได้เหรอ...ฮึก”


         ผมพูดไปก็น้ำตาไหลไปเอง รู้สึกละอายใจไม่น้อยที่ทำแบบนี้ต่อหน้าพี่นิวท์ แต่ผมควบคุมตัวเองไม่ได้อีกแล้ว มันเจ็บมันหน่วงไปหมดเลย


         “น้องชา...” พี่นิวท์เรียกชื่อผมเบาๆ น้ำเสียงเหมือนรู้สึกผิด


         พี่นิวท์ถอนหายใจเบาๆ ขณะยกมือขึ้นมาลูบหัวผมเพื่อปลอบโยน


         “พี่ขอโทษครับ”


         พอได้ยินคำขอโทษพี่นิวท์ ผมก็รู้สึกแย่เล็กน้อย เพราะมันผิดที่ผมเอง พี่นิวท์ไม่ต้องขอโทษเลย


         “พ…พี่นิวท์...ผม...ผิดเอง” ผมพูดพลางยกมือเช็ดคราบน้ำตา


         “ใช่ครับ น้องชาผิดเอง” พี่นิวท์กลับพยักหน้า ทำให้ใจผมร่วงลงไปตาตุ่ม


         พี่นิวท์กลับอธิบายต่อ


         “น้องชากำลังเข้าใจผิดอยู่นะครับ” พี่นิวท์พูดกับผมตามตรง ทำให้ผมเงยหน้าสบตาพี่นิวท์


         “เข้าใจ...ผิด?”


         “ที่ผ่านมา พี่ตั้งใจรอให้น้องพร้อมแล้วพูดออกมาเอง แต่ดูเหมือนไม่ว่าพี่จะสื่อมากแค่ไหน น้องก็ยอมไม่รับรู้สักที”


         ผมฟังแล้วหยุดร้องไห้ รู้สึกสับสนแทน พี่นิวท์กำลังพูดเรื่องอะไร


         “น้องร้องไห้ทำไมครับ เพราะน้องรังเกียจพี่เหรอ?”


         คำถามพี่นิวท์ทำให้ผมรีบส่ายหน้าทันที


         “ม…ไม่ใช่...ไม่เลย...” ผมไม่เคยรังเกียจพี่นิวท์เลย


         “ถ้าไม่ได้รังเกียจ แล้วทำไมล่ะครับ” พี่นิวท์ถาม คิ้วสวยนั้นตกลงราวกับกำลังรู้สึกเสียใจ


         “ผม...กลัว..” กลัวพี่นิวท์จะปฏิเสธผม ผมได้แต่ตอบในใจ


         “กลัวอะไรครับ...”


         พี่นิวท์เหมือนพยายามต้อนผมให้สุด


         “กลัวพี่จะปฏิเสธว่าไม่ได้ชอบน้อง?”


         พอได้ยินแบบนั้น ผมยิ่งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่ม


         แต่พี่นิวท์ยังคงพูดต่อ


         “หรือกลัวว่าพี่จะชอบน้องจริงๆ?”


         ผมถึงกับเบิกตาโต


         “แต่ถ้าเป็นอย่างหลัง...”


         พี่นิวท์สบตากับผมอย่างจริงจัง และผมก็สบตอบอย่างกลัวๆ


         “ถ้าน้องกลัวจริงๆ พี่ขอโทษครับ คราวหลังพี่จะไม่ทำแบบนี้อีก”


         ผมมองพี่นิวท์ตาไม่กะพริบ พี่นิวท์...หมายความว่า...ยังไง...


         “ถ้าเป็นอย่างแรก...” พี่นิวท์อธิบายผมอย่างใจเย็น


         “น้องไม่ต้องกลัวครับ เพราะมันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน”


         ผมถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ


         “พ...พี่นิวท์จะไม่ปฏิเสธผม...เหรอ...” ผมเผลอหลุดปากพูดออกไป


         ทำให้พี่นิวท์คลี่ยิ้มบางๆ


         “ความกลัวน้องก็ไม่ต่างจากพี่นะ พี่ก็กลัวคำตอบของน้องจะเป็นอย่างหลังเหมือนกัน”


         ผมงุนงง เดี๋ยวนะ...พี่ินิวท์กำลังจะบอกว่าอะไร


         พี่นิวท์...หมายความว่า...กลัวผมรังเกียจพี่นิวท์เหรอ...


         ทำไมล่ะ... ผมสับสนไปหมดแล้ว รู้สึกบอกไม่ถูก ตอนนี้รู้สึกใจมันเริ่มเต้นหน่วงๆ แบบบอกไม่ถูก เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า เดี๋ยวแรงเดี๋ยวแผ่ว มันเพราะอะไรกัน


         “ผ…ผมกลัว...พี่นิวท์...ปฏิ...เสธ...” ผมตอบออกมาตามสัตย์จริง น้ำเสียงสั่นระริก


         พี่นิวท์ยิ้มให้ผมเล็กน้อย


         “ถ้างั้นไม่ต้องกลัวครับ พี่รับปากว่าไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน”


         ผมมองพี่นิวท์ตาปริบๆ จริงเหรอ...พี่นิวท์จะไม่ปฏิเสธจริงเหรอ


         “พี่ขอถามใหม่นะ...”


         ผมถึงกับใจสั่นระรัว ใจผมมันพยายามคาดหวังอะไรบางอย่าง แต่สมองผมกลับคิดว่าพี่นิวท์เป็นคนดีจังเลย ทำไมถึงดีกับคนที่ไม่มีอะไรดีอย่างผมขนาดนี้


         “น้องชาชอบพี่ใช่มั้ยครับ”


         ดวงตาผมเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อได้ยินคำถาม


         “พี่บอกแล้วนะว่าพี่จะไม่ปฏิเสธ...”


         พี่นิวท์มองผมอย่างคาดหวัง


         “ตอบพี่นะครับ พี่รอฟังอยู่”


         ผมถึงกับยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกอยู่พักใหญ่ ตอนนี้สมองผมมันเบลอไปหมดแล้ว คิดอะไรไม่ออก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรอยู่ ตอนนี้ผมไม่รับรู้อะไรสักอย่าง


         แม้สมองพยายามหยุดไม่ให้ผมพูดอะไรออกมา แต่ใจผมมันกลับสั่งอีกอย่าง คล้ายกับมันอยากถูกปล่อยออกจากกรง จากบินโลดแล่นไปหาจุดมุ่งหมาย ซึ่งแม้แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจ


         “ผ…ผม…ช….” ปากผมเริ่มเอ่ยแบบไร้สติ



(ต่อจ้า)


         ทว่า ก่อนที่คำพูดใดๆ จะหลุดจากปากผม


         “อ้าว เห้ย ไอ้นิวท์?”


         ก็มีเสียงที่คุ้ยเคยขัดเสียก่อน ทำให้ผมชะงักไป


         เอ๋ เสียงแบบนี้... พอผมหันไปมองตามเสียงก็ใช่จริงด้วย


         พี่ภูมิกำลังยืนมองพวกผมอย่างงงๆ มีข้างหนึ่งถือถุงใส่ของใช้ที่เพิ่งซื้อจากซุปเปอร์มาร์เก็ต


         “มึงมาอยู่ที่นี่เอง” พี่ภูมิมาถึงก็เดินตรงลิ่วหาพี่นิวท์


         “มึงปิดมือถือเหรอวะ โทรไปแม่งไม่ติด”


         “เอ่อ กูอยู่ในโรงหนัง” พี่นิวท์ตอบ ท่าทางเหมือนกำลังหัวเสีย


         “ดูหนังเหรอ...” พี่ภูมิเอ่ยพึมพำ ก่อนจะมองผมสลับพี่นิวท์แล้วก็ขมวดคิ้วสงสัย


         “กับเด็กติวมึงเนี่ยนะ”


         “เออ!” พี่นิวท์ตอบส่งๆ น้ำเสียงแลดูหงุดหงิด


         “มึงมีอะไร”


         “อ๋อ ใช่” พี่ภูมินึกขึ้นได้


         “ไอ้เป้มันจองร้านเหล้าไว้ตอนสองทุ่มอ่ะ กูเลยรีบมาซื้อของก่อน เดี๋ยวห้างปิด เจอมึงก็ดีเลยเดี๋ยวไปด้วยกัน”


         “ไปทำไม” พี่นิวท์ถามกลับสั้นๆ


         ทำเอาผมหันไปมองพี่นิวท์อย่างเหวอๆ เพราะปกติพี่นิวท์ไม่เคยพูดกับเพื่อนอารมณ์ขอไปทีแบบคราวนี้ ท่าทางพี่นิวท์เหมือนกำลังไม่พอใจอยู่เลย โกรธเรื่องอะไรหว่า


         “อ้าว ก็นัดเลี้ยงกันไง” พี่ภูมิเกาหัว “ถ้ามึงไม่ไป ไอ้เป้มันงอนแน่ มึงเกือบทำมันตกมีนนะเว้ย”


         พี่ภูมิเหมือนพูดติดตลก แต่พี่นิวท์กลับไม่ขำด้วย


         “มึงไม่เห็นเหรอว่ากูอยู่กับน้อง แล้วกูก็ปฏิเสธไอ้เป้ไปแล้ว” พี่นิวท์ตอบกลับน้ำเสียงราบเรียบ


         พี่ภูมิอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะเหล่มองผม


         “ไอ้เป้มันก็รู้ว่ามึงมีนัด มันเลยตั้งใจจะบอกมึงว่า มึงก็พาน้องไปด้วยได้”


         ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกชวน นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้รับเชิญให้ไปร่วมกินเหล้ากับพี่เดอะแก๊งค์เอฟโฟร์ ถึงกับต้องใช้คำว่าเชิญเลยทีเดียว


         แต่เอาหมาอย่างผมไปอยู่ท่ามกลางเทพบุตรนี่มันจะดีเหรอ


         “ร้านเหล้าเนี่ยนะ” พี่นิวท์นิ่วหน้า


         “มึงจะซีเรียสทำไม น้องเขาสิบแปดแล้วใช่ปะ” พี่ภูมิพเยิดหน้าถามผม ซึ่งผมก็พยักหน้าตอบเบาๆ


         “นี่แล้วก็เพื่อนแพรกลุ่มเดิมไปด้วยนะ สวยๆ ทั้งนั้นเลย” พี่ภูมิพยายามเกลี่ยกล่อมพี่นิวท์ทุกวิธีทาง


         เดี๋ยวนะ เพื่อนพี่แพรงั้นเหรอ นั่นก็แก๊งนางฟ้าสวยๆ ไม่นะ ผมรู้สึกกังวลแปลกๆ


         “มึงไม่สนใจเหรอวะไอ้นิวท์” พี่ภูมิถามพี่นิวท์ แต่ทำไมต้องชำเลืองมองผมด้วยล่ะ


         พี่นิวท์ยังคงนิ่ง พี่ภูมิจึงหาเรื่องชวนต่อไป


         “นี่ มึงจำแอ้มได้ปะ” พี่ภูมิถามเสียงเบาๆ


         “แอ้มไหน” พี่นิวท์ถามกลับสั้นๆ


         “อ้าว เพื่อนแพรที่เจอคราวนั้นอ่ะ ที่เรียนทันตะเหมือนกัน หน้าหมวยๆ น่ารักๆ แถมเก่งด้วยอ่ะ”


         “จำไม่ได้ ทำไม” พี่นิวท์เหมือนเหนื่อยที่จะคุย


         “ก็กูได้ยินจากแพรอ่ะ” พี่ภูมิยังคงมีความพยายามที่จะโม้


         “แอ้มเขาแอบชอบมึงอยู่อ่ะ”


         เห้ย ผมถึงกับอึ้งเดี๋ยวนะ ผมฟังแล้วหูผึ่งทันที


         ใช่แล้ว จริงด้วย ผมจำได้ ก็ว่าชื่อคุ้นๆ


         ผมเคยได้ยินตอนที่พี่แพรคุยกับพี่เป้ว่า พี่แอ้มคนนี้สนใจพี่นิวท์


         อ้ากกก ไม่นะ ไม่จริง กูไม่ยอมมม แล้วทำไมพี่ภูมิต้องมาบอกพี่นิวท์ของผมด้วยยยย


         “แล้ว?” พี่นิวท์เลิกคิ้ว


         “อ้าววว” พี่ภูมิยกมือลูบหัว “ก็ทุกคนเลยอยากเจอมึงไง”


         “แล้วเกี่ยวอะไรกับที่มึงพูดมา”


         “เอ่อ ไม่เกี่ยวก็ได้วะ วันนี้ทำไมมึงดุจังเว้ย” พี่ภูมิบ่นอุบอิบ


         “ไปเหอะน่าไอ้นิวท์ ช่วงก่อนมิดเทอมพวกเราแม่งยุ่งกันชิบหาย นานๆ จะได้ไปเลี้ยงครบทั้งทีมนะเว้ย ไม่งั้นเดี๋ยวไอ้เป้งอนมึง ไม่รู้ด้วยนะ”


         พี่นิวท์ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่พักใหญ่ สุดท้ายพี่นิวท์ก็ถอนหายใจ


         “เออ กูไปก็ได้” พี่นิวท์ตัดบท “แต่กูต้องไปส่งน้องก่อน”


         แต่ผมฟังแล้วกลับเป็นฝ่ายนิ่ง


         พี่นิวท์จะไปร้านเหล้า แล้วก็ทิ้งผมอยู่บ้านเฉยๆ ส่วนพี่นิวท์ก็จะมีสาวมาอ่อยเหรอ


         ม่ายยยย ไม่จริงนะ ม่ายยยย กูไม่ยอมมม กูยอมไม่ด้ายยย


         “ให้ผมไปด้วยได้มั้ยครับ” ผมหน้าด้านพูดออกไป ไม่ ไม่ถือว่าด้านเว้ย ไม่ผิดนะ ก็พี่ภูมิบอกว่ากูไปได้นี่นา


         แต่สีหน้าพี่นิวท์เหมือนไม่เห็นด้วยเท่าไหร่


         “ร้านเหล้านะครับน้องชา” พี่นิวท์เอ่ยย้ำ ประหนึ่งพ่อแม่ที่พยายามห้ามไม่ให้ลูกทำอะไรออกนอกลู่นอกทาง


         “โห้ย ผมอายุน้อยกว่าพี่นิวท์แค่ปีเดียวเอง” ผมจะดึงดันสุดความสามารถ


         “ใช่มั้ยครับพี่ภูมิ” แถมมีการหาแนวร่วมอีกต่างหาก


         “เอ่อ..” พี่ภูมิเหวอไปสักพัก ก่อนจะรีบตอบ 


         “เอ่อ ใช่ๆ มาเลยครับน้อง คนเยอะๆ ยิ่งสนุก มึงก็อย่าทำตัวเป็นผู้ปกครองนักสิเว้ย ไอ้นิวท์เอ้ย น้องเขาโตแล้ว”


         “เห้อ ก็ได้” พี่นิวท์กรอกตาอย่างเซ็งๆ แม้จะตกลง แต่เหมือนไม่ค่อยเต็มใจ


         แต่แค่นี้ผมก็โล่งใจแล้ว อ้ากกก ได้ไปแล้ว


         เอ้ย เดี๋ยวกูต้องส่งข้อความบอกแม่ก่อน




        

       ‘แม่ : โตแล้วจะไปไหนก็ไป แต่ถ้ากลับดึกไปนอนบ้านเพื่อนไป อย่ามาอ้วกที่บ้าน’


         คุณแม่ไฟเขียวแล้วครับ


         แต่ถึงว่างั้นก็เถอะ ถึงแม่จะพูดแบบนั้น ถึงมันจะน่าดีใจที่ผมได้ไป แต่บรรยากาศนี่มันช่างมาคุเหลือเกิน


         พี่ภูมิไม่ได้ขับรถมา ก็เลยติดรถพี่นิวท์ไปที่ร้านด้วย ร้านอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่ แต่ระหว่างทางผมเห็นพี่ภูมิพยายามชวนพี่นิวท์คุย แต่พี่นิวท์กลับขับรถอย่างเดียว ถามคำตอบคำเหมือนไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่


         “เห้ย ไอ้นิวท์ มึงโกรธอะไรกูหรือเปล่าวะ” แน่นอนว่าพี่ภูมิไม่ใช่คนโง่ คงมีเซนท์อยู่บ้าง เลยเอ่ยถามตรงๆ


         “อืม” พี่นิวท์ตอบ ทำให้พี่ภูมิเงิบไปเลย


         “อ้าว เห้ย ทำไมอ่ะ กูไปทำอะไรให้มึงโกรธอ่ะ”


         “ช่างแม่งเถอะ” พี่นิวท์กลับตอบไม่เคลียร์ ยิ่งทำให้พี่ภูมิงงหนักขึ้นอีก


         “เห้ย ก็มึงเป็นเพื่อนกู มึงโกรธกู จะให้กูช่างแม่งได้ไงวะ”


         “เดี๋ยวกูก็หาย” พี่นิวท์ตอบสั้นๆ ทำให้พี่ภูมิทำหน้ามึน ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ


         “อะไรของมันวะนี่” พี่ภูมิได้แต่บ่นพึมพำ


         ส่วนผมก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพี่ินิวท์ถึงอารมณ์เสียได้


         แต่จะว่าไปก็แปลกเหมือนกันนะ เพราะเป็นครั้งแรกที่ผมเคยเห็นพี่นิวท์โกรธอะไรนานๆ


         จนอดนึกสงสัยไม่ได้ว่า พี่นิวท์เป็นอะไรไปหว่า





 

         ร้านเหล้าที่พี่เป้นัดเป็นร้านกึ่งบาร์บรรยากาศดี โต๊ะถูกจัดโซนอยู่นอกร้าน ในสวนที่จัดแต่งแบบเรียบง่าย เป็นร้านอาหารที่มีขายเหล้าธรรมดาที่มีขายอาหารด้วย


         พี่เป้จองโต๊ะใหญ่เอาไว้ ซึ่งพอผมไปถึงร้านก็เห็นพี่เป้ พี่เชน และกลุ่มพี่แพรรออยู่ที่โต๊ะแล้ว


         “เห้ยๆ มาแล้ว พวกมึงนั่งเลย” พอเห็นพวกผม พี่เป้ก็เอ่ยชวนทันที


         “สวัสดีครับ” ผมรู้ว่าตัวเองคงเด็กที่สุดในโต๊ะ ก็เลยต้องยกมือไหว้พี่ๆ ทุกคน


         พี่เป้จ้องมองผมอยู่ชั่วขณะ จากนั้นก็รับไหว้ตามปกติ


         “อ้าว น้องคนนี้เอง พี่จำได้ มาเลยๆ น้องเด็กสุดสินะ งั้นมื้อนี้พวกพี่แชร์กันเลี้ยงน้องเอง” พี่เป้พูดกับผมอย่างเป็นมิตร


         “ขอบคุณครับพี่เป้” ผมตอบกลับ จริงๆ ผมรู้ว่าผมควรพูดมากกว่านี้ แต่มันรู้สึกประหม่าเลยพูดไม่ค่อยออก


         “มึงสั่งอาหารยังวะ” พี่ภูมิถามขณะไปนั่งข้างพี่เป้


         “สั่งแล้ว รอพวกมึงเนี่ย มาช้า” พี่เป้พูดพลางเหล่มองพี่นิวท์ 


         “แถมไม่รับโทรศัพท์กูด้วย”


         “กูปิดเครื่อง” พี่นิวท์เอ่ยสั้นๆ ขณะเดินเข้าไปนั่งข้างพี่เชน


         เนื่องจากโต๊ะนี้มีทั้งหมดโต๊ะสิบที่นั่ง จึงมีที่เหลือสองที่ให้ผมเลือก ระหว่างอยู่ข้างพี่นิวท์กับข้างพี่ภูมิ ผมตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งข้างพี่นิวท์แทน ไม่ใช่เพราะผมอยากอ่อยนะ แต่เพราะคนอื่นๆ นอกจากพี่นิวท์กับพี่เชน ผมก็ไม่ค่อยคุ้นๆ


         “เห้ย ไอ้นิวท์มึงมานั่งข้างกูได้ปะ” จู่ๆ พี่เป้ก็พูดขึ้นมา ทำให้พี่นิวท์นิ่วหน้า     


         “ทำไม นั่งตรงนี้มันผิดอะไร” พี่นิวท์ถาม


         “ก็กูอยากคุยกับมึงอ่ะ” พี่เป้ตอบ “ไอ้ภูมิ มึงก็ย้ายไปนั่งฝั่งนั้นได้มั้ยวะ”


         “อะไรวะ แม่งไล่กู” พี่ภูมิเหมือนหงุดหงิด พี่นิวท์ก็ท่าทางหงุดหงิด


         แต่สุดท้ายพี่นิวท์กับพี่ภูมิก็สลับที่กัน พี่นิวท์ย้ายไปนั่งข้างพี่เป้ ส่วนพี่ภูมิก็ย้ายมาฝั่งผม


         “น้องขยับไปนั่งข้างเชนเลยก็ได้ครับ” พี่ภูมิบอก ผมก็เลยทำตามนั้น ทำให้ผมนั่งอยู่ระหว่างพี่เชนกับพี่ภูมิ โดยมีพี่เป้กับพี่นิวท์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม


         “สบายดีนะ” พี่เชนหันมาทักทายผม ซึ่งผมก็ตอบกลับ


         “สบายดีครับพี่เชน”


         “น้องใบชานี่เอง” พี่แพรซึ่งนั่งข้างพี่เป้ทักทายผม “พี่ชอบการแสดงของน้องตอนงานประกวดเดือนมากเลยนะ”


         “ขอบคุณครับพี่แพร” ผมตอบ พยายามคิดว่าจะต่อบทสนทนาอะไรได้บ้าง แต่เพราะผมไม่เคยไปไหนกับใครกลุ่มใหญ่ มันจึงเป็นเรื่องยากสุดๆ


         “โห้ น้องเป็นเดือนด้วยเหรอคะ” เพื่อนพี่แพรชวนคุย


         “อ่อ คณะโภชนาการนะครับ แหะๆ”


         “สุดยอดอ่ะ ตอนขึ้นเวทีน้องถอดแว่นใช่มั้ยคะ ถึงว่า จำไม่ได้เลย”


         “ใช่ครับ แหะๆ” ผมตอบเก้อๆ


         ยังไม่ทันได้คุยอะไรมาก อาหารที่พี่เป้สั่งก็มาเสิร์ฟ ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกอาหารไทยเป็นจานๆ ไว้แชร์กัน พี่เป้สั่งเหล้ามาด้วยนะ ผมก็ลองๆ ชิมบ้าง แต่ก็ยังไม่ได้กินเยอะ เพราะไม่เห็นรู้สึกว่าเหล้ามันจะอร่อยตรงไหน


         พออาหารมา พวกพี่เขาก็เริ่มพูดคุยกันเอง ส่วนใหญ่ก็คุยแต่เรื่องหมอๆ บ่นๆ วิชาที่เรียน พวกพี่เขาเป็นหมอกับทันตะก็เลยเข้าใจกันง่าย แต่ไอ้ผมมันคนนอก ฟังอะไรก็ไม่เข้าใจสักอย่าง


         ผมรู้แค่ว่าเพื่อนพี่แพรมีอยู่สามคน ชื่อ พี่มิ้น พี่ฝ้าย และพี่แอ้ม เรียนอยู่ทันตะทั้งสามคน และทุกคนก็ยังโสดไม่มีแฟนทั้งสามคน


         ผมคิดว่าทุกอย่างมันคงจะผ่านพ้นไปอย่างปกติ กินๆ ดื่มๆ เสร็จแล้วก็กลับ ถ้าไม่ติดว่า...


         “เอ่อ แอ้มขอย้ายไปนั่งข้างนิวท์ได้มั้ยอ่ะ เราอยากคุยกับนิวท์อ่ะ” จู่ๆ เพื่อนพี่แพรที่ชื่อแอ้มก็พูดขึ้นมาเอง


         “เห้ย ได้สิ เอาเลย ไอ้นิวท์มันเต็มใจอยู่แล้วใช่มั้ยเพื่อน” พี่เป้หันมายิ้มกระแซะไหล่พี่นิวท์ พี่นิวท์กรอกตาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร


         “งั้นเราย้ายแล้วนะ” จากนั้นพี่แอ้มก็ย้ายไปแค่แก้วน้ำอย่างเดียว พอมานั่งข้างพี่นิวท์ พี่แอ้มก็ชวนพี่นิวท์คุยทันที


         “ปิดเทอมนี้นิวท์มีแผนไปเที่ยวไหนหรือยัง ลุงเราเป็นเจ้าของโรงแรมอยู่ภูเก็ตน่ะ นิวท์ชอบเที่ยวทะเลมั้ย”


         เห้ย เดี๋ยวนะ ผมฟังแล้วมันชักแหม่งๆ อะไรคือทักปุ๊บชวนไปเที่ยวปั๊บว้า


         พี่แอ้มสนิทกับพี่นิวท์ขนาดนั้นเชียว


         “ยังไม่รู้แผนเลยน่ะ” พี่นิวท์ตอบขณะตักอาหาร พูดโดยไม่ได้มองหน้าพี่แอ้ม


         “งั้นเดี๋ยวเราโทรไปถามแผนอีกทีก็ได้” พี่แอ้มเอ่ยยิ้มๆ


         ผมคิ้วขมวดเลยครับ เห้ยยย อะไร มีเบอร์กันด้วยเหรอ


         ตอนไหนว้า ได้ไงว้าาาา


         “ทำไมไม่ชวนพวกแพรล่ะ” พี่นิวท์ถามกลับ       


         “แพรก็อยากไปกับเป้น่ะสิ” พี่แอ้มพูด “มิ้นต้องกลับเชียงใหม่ ส่วนฝ้ายต้องช่วยแม่ทำร้านอาหารช่วงปิดเทอม”


         “ไม่ลองชวนภูมิหรือเชนด้วยล่ะ” พี่นิวท์ถามต่อ


         “หา กูเหรอ” พี่ภูมิพูดขึ้นมาเอง “เห้ยๆ มึงไปเที่ยวกันเถอะ กูจะอ่านหนังสือ”


         “กูไม่ไป” พี่เชนตอบสั้นๆ ขณะเอาช้อนเขี่ยๆ จานข้าวตัวเอง


         ทำให้ผมอดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้ ทำไมนะ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า เหมือนพวกพี่ๆ เตี้ยมกันมาเลยอ่ะ


         “เห็นมั้ยก็เหลือแค่เรากับนิวท์แล้วอ่ะ” พี่แอ้มยิ้มเฝื่อนๆ


         อ้ากกก ทำไมผมเห็นแล้วหงุดหงิดวะ ทำไมมม


         เขาเรียกว่าไก่เห็นตีนงูใช่มั้ยอ่ะ กูเคยอ่อยมาเยอะ กูรู้ครับบบ


         ยัยพี่แอ้มนี่กำลังอ่อยพี่นิวท์อยู่ชัดๆ หึ่ย ใบชาอารมณ์เสียเว้ยเห้ย


         แถมพี่นิวท์กลับเอาแต่เงียบ ไม่ได้ตอบอะไรให้มันชัดเจนอีก ให้ความหวังไปอีกนิ


         ว้ากก ทำไมกูหงุดหงิดแบบนี้ว้า


         ผมไม่รู้จะระบายยังไงก็เลยยกแก้วเหล้ามากระดกดื่ม มันแสบคอเหลือเกิน แต่ความแสบนี้ช่วยให้ผมได้ปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจได้พอสมควร


         ระหว่างนั้นอาหารที่พี่เป้สั่งเพิ่มก็มาทยอยเสิร์ฟ พี่แอ้มก็ตักปีกไก่ทอดใส่จานพี่นิวท์เฉย ทำเอาผมกัดฟันแล้วกัดฟันอีก


         “นี่ปีกไก่ทอดร้านนี้อร่อยมากนะ นิวท์ลองชิมดู” พี่แอ้มพูด


         “ขอบคุณ” พี่นิวท์เพียงตอบสั้นๆ


         แต่ไอ้ตอบสั้นๆ นี่ล่ะผมกลับยิ่งโมโห


         จู่ๆ ใบชาก็รู้สึกอยากล้มโต๊ะ


         “อ่ะ” แต่พี่เชนตักปีกไก่ให้ผมด้วย


         “เห็นมันอยู่ไกล” พี่เชนว่า


         “ขอบคุณครับพี่เชน” ผมตอบสั้นๆ ผมเหลือบตาขึ้นมองพี่นิวท์ เห็นพี่นิวท์มองหน้าผมสลับพี่เชนพลางขมวดคิ้วนิ่วหน้า แต่ผมกำลังเซ็งอยู่ครับ ผมเลยทำเมินพี่นิวท์ ก้มลงมองจานข้าวตัวเอง


         ไหนมันจะอร่อยขนาดไหนกัน ว่าแล้วผมก็ลองแทะกินปีกไก่กินอย่างอารมณ์เสีย ชิ ไม่เห็นจะอร่อยตรงไหนเลย


         ว่าแล้วผมก็กระดกเหล้าไปอีกอึก


         “ว่าแต่นิวท์คบใครอยู่หรือเปล่า” จู่ๆ พี่แอ้มก็ถามขึ้นมา


         คราวนี้ผมกลืนเหล้าเข้าไปทั้งอึก กำแก้วเหล้าแน่นโดยไม่ได้ตั้งใจ


         “ยังไม่มี” พี่นิวท์ตอบ ยิ่งทำให้ผมกำแก้วแน่นขึ้นไปอีก


         “อ๋อ แล้วสเป็คนิวท์เป็นแบบไหนอ่ะ มีคนที่ชอบหรือยัง”


         ว้ากกก กูจะไม่ไหวแล้วนะ ว่าแล้วผมก็ซดเหล้าลงไปจนหมดแก้ว รู้สึกมึนๆ เล็กน้อย แต่มันก็ช่วยให้ผมได้ระบาย


         “โอเคหรือเปล่า” พี่เชนที่นั่งข้างๆ เอ่ยถามผมอย่างเป็นห่วง


         “ไม่เป็นไรครับ” ผมตอบพี่เชน ทั้งที่ใบหน้าเริ่มร้อนๆ เพราะฤทธิ์เหล้า


         “น้องชาดื่มเยอะไปหรือเปล่าครับ” พี่นิวท์ผละจากบทสนทนากับพี่แอ้มมาถามผมแทน


         แต่เพราะความหงุดหงิดที่ไม่รู้คืออะไร ทำให้ผมไม่อยากคุยกับพี่นิวท์ ผมจึงไม่ตอบ ได้แต่ก้มหน้าก้มตา หาอะไรจิ้มกินแทน


         “เห้ยๆ เรามาเล่นเกมกันดีกว่า” จู่ๆ พี่เป้ก็เอ่ยเสนออะไรขึ้นมา


         “เกมอะไร น่าสนุกดีอ่ะ” พี่แพรดูสนใจ     


         “ก็หมุนขวดเหล้าไง” พี่เป้อธิบาย


         “ง่ายๆ ก็แค่หมุนอ่ะนะ ถ้าไปโดนใคร ก็ให้ทุกคนโหวตว่าอยากให้คนนั้นทำอะไรกับใคร แค่นั้นเอง”


         “เอ่อ ดูง่ายดี มีบทลงโทษปะ” พี่ภูมิถาม


         “ถ้าไม่ยอมทำ ก็ต้องซดเหล้าไปเลยครึ่งขวดเลยครับ”


         “สรุปคือไม่ทำก็เมา ว่างั้นดิ” พี่แพรหัวเราะ


         “ใช่แล้ว” พี่เป้ตอบ “งั้นมาเริ่มกันเลยดีกว่า”


         เห้ย เดี๋ยว พวกพี่จะเล่นอะไรกัน ถามความเห็นผมก่อนไม่ได้เหรอครับ ฮือออ


         ผมได้แต่คร่ำครวญในใจ แต่ไอ้คนที่ดื้อดึงจะมามันก็กูเองนี่หว่า


         พี่เป้หมุนขวดเหล้า รอบแรกไปตกอยู่ที่พี่ภูมิ


         “กูซวยคนแรกอีกแล้ว” พี่ภูมิยกมือก่ายหน้าผาก


         “ฮ่าๆ ให้ไอ้ภูมิทำอะไรกับใครดีวะ” พี่เป้ทำท่านึกสนุก


         “ให้ภูมิกอดเป้ดีกว่า” พี่แพรอมยิ้ม


         “เห้ยยย หาาา อะไรนะแพร” พี่เป้อึ้งสิครับ ดันเป็นคนล้อเขา สุดท้ายเสือกเข้าตัว


         “เอาด้วย” เพื่อนพี่แพรทุกคนยกมือสนับสนุน พี่เชนก็ด้วย กลายเป็นเสียงเอกฉันทร์


         “อะไรว้าาา ทำไมต้องเป็นกู” พี่เป้โอดครวญ


         “มึงมากอดกับกูซะดีๆ” ส่วนพี่ภูมิลุกขึ้นไปหาพี่เป้


         “เอ่อ ยอมก็ได้วะ”


         “ว้ายยยยย” เสียงพี่แพรกับเพื่อนต่างวีดร้อง แถมยังมีถ่ายรูปเก็บไว้อีกต่างหาก ผมชักแน่ใจมากขึ้นทุกทีว่าพี่แพรนี่ต้องสาววายแน่ๆ แถมจิ้นแฟนตัวเองกับพี่ภูมิอีกด้วยนะ ผมยอมใจเลยทีเดียว         


         รอบต่อไปเป็นพี่ฝ้ายโดน ทุกคนเลยแกล้งให้พี่ฝ้ายกับพี่มิ้นหอมแก้มกัน ซึ่งก็โดนถ่ายรูปแบล็กเมล์อีกเช่นเคย


         แต่รอบต่อมา...พี่แอ้มโดน


         เราแล้วสิ” พี่แอ้มพูดยิ้มๆ “อยากให้เราทำอะไร”


         “เอ่อ ให้แอ้มทำไรดีอ่ะ” พี่แพรเอ่ยพลางกระทุ้งศอกใส่พี่เป้


         “เห้ย งั้นยกระดับขึ้นมาอีกหน่อยดีมั้ย” พี่เป้ทำหน้าเจ้าเล่ห์


         “อะไรวะ” พี่ภูมิท่าทางสงสัยใคร่รู้


         “จูบเว้ยยย” พี่เป้ตอบ และเพื่อนทุกคนก็ขานรับสนับสนุนทันที


         “ใคร ใคร ใคร” พี่แพรกับเพื่อนดูตื่นเต้น 


          พี่เป้ก็ทำเหมือนครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะเหล่มองคนที่นั่งข้างๆ แล้วพูดว่า


         “ใครอยากให้แอ้มจูบกับนิวท์ยกมือขึ้น!”


         หา...อะไรนะ?! ผมถึงกับช็อค


         ให้พี่แอ้ม...กับพี่นิวท์!? ม่ายยยยย


         และที่ช็อคกว่าคือทุกคนต่างยกมือขึ้นพึ่บพั่บ ทั้งพี่แพร พี่เป้ พี่มิ้น พี่ฝ้าย หรือแม้แต่พี่ภูมิ


         เหลือแค่พี่เชนซึ่งกำลังนั่งตัดปีกไก่ด้วยช้อนส้อมเลยไม่ได้สนใจ


         ส่วนผมก็นั่งเครียด ส่วนพี่นิวท์นั่งนิ่ง


         “เห้ย ห้าเสียงแล้วว่ะไอ้นิวท์” พี่เป้หันไปยิ้มให้พี่นิวท์อย่างมีเลศนัย


         “นิวท์แอ้ม นิวท์แอ้ม”


         พวกเพื่อนพี่แพรก็ส่งเสียงเชียร์เต็มที่


         ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหล่นทับ ผมอยากจะหนีออกไปจากที่นี่ ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น


         “โอเค เราตกลง” ในที่สุดพี่แอ้มก็ตอบรับ


-



Writer's Talk

เรารู้ว่าผู้อ่านกำลังหงุดหงิด 555555+ เราจึงอยากจะง้อด้วยการสปอยล์ว่า...

อีกไม่เกิน 2 ตอนถัดจากนี้ จะมีฉากให้ฟินกันแน่นอนค่ะ ฝากติดตามกันด้วยนะคะ > < 

แต่ถ้ายังไม่หายหงุดหงิด แนะนำให้ไปเตะคนนี้แก้เซ็งแทนนะคะ 5555 

>> #พี่ภูมินักขัด (ถึงกับติดแฮชแท็กให้เลยทีเดียว ฮ่าาาา)

//ไรท์เตอร์โบ้ยความผิดนี่หว่าาาาาา 5555555



ถึงแม้คอมเมนท์ตอนที่ผ่านมา เราจะถูกขู่ฆ่ามากมาย มีสารพัดวิธีตายให้เลือกสรร(?)

แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมมีความสุข(?) //เดี๋ยว....เธอเป็นมาโซเหรอ... 5555

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่มาทวงนะคะ แบบว่าที่มีความสุขคงเป็นเพราะรู้ว่ามีผู้อ่านรออยู่ก็เลยมีกำลังใจแต่ง แหะๆ

เมื่อวานเพิ่งถึง...(ถึงกับไม่กล้าบอกว่าอยู่ที่ไหน เพราะกลัวโดนตามมาฆ่า ฮ่าาา)

สนามบินคนแน่น ตรวจวีซ่าคิวยาว รอเป็นชั่วโมงกว่าจะได้ออก กลับมาถึงเจ็ทแลค สลบ...

ตื่นมาจัดของ ไปซุบเปอร์มาร์เก็ตเพราะตู้เย็นว่างเปล่า เสร็จแล้วก็มารีบปั่นเพราะผู้อ่านรออยู่เลยน้าาา 5555555

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านมากๆ เลยนะคะที่ติดตาม > < ดีใจมากๆ เลยค่าา


ขออนุญาตตอบคอมเมนท์โดยรวมนะคะ


พล็อตหนังที่พี่นิวท์กับน้องชาดูในตอนที่แล้ว มาจากเรื่องอะไร

ตอบ ไม่มีจ้า 55555555 เป็นพล็อตที่แต่งขึ้นมาเองให้เข้ากับบรรยากาศของเรื่องเนอะ แต่ว่าก็ได้รับแรงบันดาลผสมๆ จากซีรีย์แนวอเมริกันหลายเรื่องเหมือนกัน แหะๆ ขอบคุณมากๆ ที่สนใจเนอะ จริงๆ ดูชีวิตน้องชาก็ใกล้เคียงกับหนังแล้วมั้ง(?) //ใช่เหรอ..5555


มีความรู้สึกว่า ไรท์จะไม่ยอมให้เรือนิวท์ชาลงเอยกันง่ายๆ ใช่มั้ย

ตอบ อุ้ย ทำไมรู้ทัน(?) ฮ่าาาาา //เดี๋ยวๆๆๆ //โดนผู้อ่านรุมกระทืบ


--------------------------------------------------


เราเข้าไปเช็คแท็คทวิตเตอร์อยู่เรื่อยๆ นะคะ ถ้ามีแฮชแท็ก

 #ใบชาสายอ่อย #พี่นิวท์อ่อยกว่า

เราก็จะกด like และ retweet ให้ทุกคนน้า ขอบคุณมากๆ เลยจ้า

ไอดีเรา @colourfulearth ใช้ชื่อว่า L.Loklalla จ้า


ส่วนถ้าเรามีอะไรอัพเดท ติดตามในเพจจะเร็วและสะดวกที่สุดจ้า

นุ้งชาเป็นแอดมินด้วยจ้า 5555 มีอะไรก็แวะไปคุยกับใบชาได้นะคะ ^^


รักผู้อ่านจ้า

EarthLok

ล.โลกลัลล้า




 






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

569 ความคิดเห็น

  1. #16082 inggy2550 (@inggy2550) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 21:05
    นี่คือกูไม่กล้าอ่านต่อค่ะ ฟฟฟ //ยังอ่านไม่จ๊บบบ
    #16082
    0
  2. #16031 RainbowintheSky (@RainbowintheSky) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 01:49
    แรดดดดดดดด!!! นังแอ้ม
    #16031
    0
  3. #15980 Salintip Thongsuwan (@namkhing365) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 11:04
    นิวท์ชาค่ะ ไม่นิวท์แอ้ม!! โว๊ยยยยยย หลายๆตอนนี้ทำใฟ้รู้แล้วว่าอารมณ์ร้อน ขี้หึง ขี้หวง สงสารชาอ่ะนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วแบบเข้าใตเลย
    #15980
    0
  4. #15819 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 22:46
    น้ำตาแทบไหลเลยอ่ะ... คนอ่านมันก็เข้าใจเหตุการณ์นะ แต่พอนึกถึงความรู้สึกชาแล้วแบบ เครียดมากๆเลย ฮือ...

    ขัดจริงนะภูมิ เฮ่อออออ //ถอนหายใจแรงๆ

    ท้าจูบนี่ก็เกินนะ -*-
    #15819
    0
  5. #15798 snook137 (@snook137) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 08:37
    เกลียดพี่ภูมิได้ไหม หืมมมม
    #15798
    0
  6. #15736 ReindyWang (@ReindyWang) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 22:39
    รำคาญอ่ะ
    #15736
    0
  7. #15716 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 01:21
    พี่ภูมิแกมีมีคดีไปขัดคนเค้ากำลังจะสารภาพกัน

    แล้วยังมาชงนี่อีก

    ใบชาลุยลูก
    #15716
    0
  8. #15675 0933854179 (@0933854179) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 17:19
    รู้แล้วว่าพี่นิวท์อารมณ์ร้อน ขี้หวง ขี้หึง
    #15675
    0
  9. #15656 phansaooa (@phansaooa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 12:56
    หงุดหงิด
    #15656
    0
  10. #15502 นุ๊ก ไนท์กี้. (@gnxfhvhk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 04:01
    -แอ้ม5555
    #15502
    0
  11. #15452 kantimak171 (@kantimak171) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 06:46
    พี่นิวท์ตอบดีๆไม่งั้นมีล้มโต๊ะ //ขู่แทนลูกใบชา
    #15452
    0
  12. #15331 ninggdestiny (@Angelikajang) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 02:19
    เห้ยยยยยยย ถ้าพี่นิวท์ยอมง่ายๆนี่โกรธมาก ไม่ได้นะเว้ยย อ่านไปอึดอัดไป วงวารน้องชาาา
    #15331
    0
  13. #15128 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 05:49
    โอเยยยยยพี่นิวท์ห้ามจูบ
    #15128
    0
  14. #14996 มืใหม่คาซึ (@wapaya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 21:26
    ลำไยแล้วค่า นึกว่าตอนที่แล้วจะรู้ใจซะที
    #14996
    0
  15. #14768 วารีสวรรค์ ^-^ (@caopga) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 23:15
    เอาชะนีไปเก็บ
    #14768
    0
  16. #14741 SornsiriKansukh (@SornsiriKansukh) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 18:41
    อิพี่เป้มากไปไหม น้องชานั่งอยู่ตรงนั้นทั้งคน หัวร้อนนนนน????????????????
    #14741
    0
  17. #14402 Vampire#MeDuZa# (@icesunshine) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 07:22
    หัวร้อนๆ โกรธธธธ
    #14402
    0
  18. #14384 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 09:18
    อ๊ากกกกกกกกกกก โมโหหหหห
    #14384
    0
  19. #13904 zhll (@wimolnut) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 07:53
    อหหหหหหหห อิพี่เป้เลยค่ะ อิพี่เป้เลยยยยยยย
    #13904
    0
  20. #13506 Ann Healy (@2annan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 11:41
    ว้ากกกก
    #13506
    0
  21. #12968 seethetime2guys (@seethetime2guys) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 02:18
    โอ้ยยย พวกเพื่อนกีดกันสุด ว้อยยยย
    #12968
    0
  22. #12839 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 23:27
    โอ๊ยยยยย พี่ภูมิ แช่งให้เกรดตกเลยดีไหม มาทำไมตอนเน้!!!! นี่หงุดหงิดตั้งแต่ตอนนั้นแหละ ยิ่งมาเจอชะนียิ่งหงุดหงิด ไหนจะเกมบ้าๆนี่อีก ไม่นะพี่นิว สงสารน้องเถอะ น้องก็อยู่นะเว้ยยย
    #12839
    0
  23. #12542 ` กานต์เก้า (@pangntmca) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 17:23
    อิพี่ภูมิมาโคตรผิดเวลาอ่ะคนเค้ากำลังสารภาพรักกันอยู่ โว้ยยยยยยยยย พี่นิวท์อย่ายอมให้จูบนะไม่งั้นจะงอนแทนชา
    #12542
    0
  24. #12227 Joyjie Hwang (@joyjie0908) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 01:39
    รำนุ้งชาเลิกแบ๊วได้แล้วลูกไปเอาพี่นิวคืนมาอย่ามห้พี่แกงอนไปนานกว่านี้เลยค่ะ บอกชอบพี่เขาไปสักทีลูกแม่
    #12227
    0
  25. #12120 ข้าวฟ่อน (@koafon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 13:00
    เกลียดดดดดดดดดดดดด
    #12120
    0