Future From Me แอบรักก็ต้องอ่อย (Yaoi)

  • 100% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,181,307 Views

  • 16,126 Comments

  • 30,325 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,223

    Overall
    1,181,307

ตอนที่ 3 : อ่อยขั้นที่ 2 : ได้เบอร์มาก็ต้องโทรอ่อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 313 ครั้ง
    25 ม.ค. 61

ชี้แจงก่อนเริ่มอ่าน

นิยายเรื่องนี้ออกรูปเล่มแล้ว สำนักพิมพ์มีความประสงค์ให้ลบเนื้อหาออกครึ่งเรื่อง ตั้งแต่ตอนที่ 25 เป็นต้นไป โดยจะลบภายในวันที่ 1 ก.พ. 2561

ทุกอย่างนี้เป็นไปตามกฎของสนพ. ต้องขออภัยในความไม่สะดวกทุกประการนะคะ TT

สามารถติดตามเนื้อหาฉบับเต็มได้ในรูปเล่มและ E-book 

ตามลิ้งค์นี้เลยค่ะ >>คลิก<<



Future From Me แอบรักก็ต้องอ่อย (Yaoi)

- อ่อยขั้นที่ 2 : ได้เบอร์มาก็ต้องโทรอ่อย -


 

Image Source



 

       จุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมเริ่มชอบพี่นิวท์มันอาจจะประหลาด


       ก่อนที่ผมจะชอบพี่นิวท์ ผมเคยชอบผู้หญิงคนหนึ่ง เธออยู่ห้องเดียวกับผมตอนม.สาม


         ชีวิตวัยนักเรียนของผมไม่ค่อยน่าจดจำเท่าไหร่ ผมมันไม่หล่อ ใส่แว่นหนาเตอะ ตัดผมทรงกะลาครอบ เรียนก็ห่วย กีฬาก็ไม่เก่ง ตัวก็เตี้ย วิ่งก็ช้า พวกเพื่อนผู้ชายมันเลยชอบกลั่นแกล้งผม ล้อผมว่าไอ้เอ๋อบ้าง ไอ้เด๋อบ้าง จนผู้หญิงพากันรังเกียจผมไปด้วย ไม่อยากเข้าใกล้ผมเพราะกลัวติดเชื้อเอ๋อ


         ทุกครั้งที่เข้าแถวเคารพธงชาติ ทุกคนก็จะถอยห่าง ไม่มีใครอยากยืนหน้าหรือหลังผม เวลาเข้าห้องเรียนก็มักจะโดนเว้นที่นั่ง ไม่มีใครอยากเข้าใกล้


         ผมพยายามตั้งใจเรียนแล้วนะ แต่มันก็ไม่ค่อยเข้าหัวเท่าไหร่ ผมอยากจะหนีไปอยู่ห้องคิง ห้องควีน หรือห้องแจ๊คที่มีแต่เด็กเนิร์ดๆ เผื่อลักษณะผมมันจะได้เข้าพวกบ้าง แต่สมองกลวงๆ นี่ทำยังไงก็ก็ไม่หลุดจากห้องคละสักที


         นอกจากครอบครัวที่คอยอยู่เคียงข้าง ผมก็ไม่เคยมีเพื่อนในโรงเรียนแม้แต่คนเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิง ผมไม่กล้าพอจะชอบใคร เพราะผู้หญิงทุกคนต่างพากันรังเกียจผม แต่กลับมีผู้หญิงอยู่คนหนึ่ง เธอชื่อ ‘น้ำหวาน’ เธอเป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ผมสั้นบ๊อบ แม้จะเรียนหนังสือไม่เก่งมาก แต่เพราะเธอนิสัยดี เป็นมิตร เลยมีเพื่อนเยอะ เป็นที่รักของเพื่อนทั้งผู้หญิงและผู้ชาย


         รวมทั้งผมด้วย


         “เลิกแกล้งชาได้แล้วนะทุกคน” น้ำหวานจะเป็นคนคอยบอกให้เพื่อนๆ หยุดเวลาผมโดนพวกผู้ชายรุมแกล้ง เพราะผู้ชายบางคนก็คงแอบชอบน้ำหวาน ก็เลยไม่มีใครอยากทำให้เธอไม่พอใจ ผมจึงรอดจากการกลั่นแกล้งมาได้


         “ชาโอเคมั้ย ไม่เป็นไร เรานั่งเป็นเพื่อนนะ” ยามที่ผมถูกกีดกัน ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ น้ำหวานเป็นคนเดียวที่มายืนข้างผม มายอมนั่งข้างๆ ผม และนอกจากนี้ก็ยังชวนเพื่อนๆ มาคุยกับผมอีกด้วย


         “คุยกับชา ไม่ติดเชื้อเอ๋อสักหน่อย ถ้าติดป่านนี้เราก็คงเอ๋อด้วยไปแล้ว”


         ถึงแม้ว่าผมจะยังไม่มีเพื่อนสนิท แต่ก็เพราะน้ำหวานแท้ๆ ทำให้ชีวิตช่วงมัธยมของผมดีขึ้น ไม่ถูกกลั่นแกล้ง ไม่ถูกหยอกล้อ ไม่ถูกกีดกันอีกต่อไป


         เพราะแบบนี้ผมจึงแอบชอบน้ำหวาน ผมประทับใจผู้หญิงคนนี้ เธอเป็นเหมือนนางฟ้า แม้ผมจะรู้อยู่แก่ใจว่าน้ำหวานคงจะดีเกินไปสำหรับผม แต่ผมก็ห้ามใจไม่ให้ปลื้มเธอคนนี้ไม่ได้เลย เธอทำอะไรเพื่อผมหลายอย่างมาก ผมเองก็รู้สึกอยากตอบแทนเธอเหมือนกัน


         เท่าที่ผมคิดออกคือวันวาเลนไทน์ ปกติแล้วจะถือเป็นเทศกาลแห่งความรัก คู่รักจะฉลอง คนโสดจะเอาดอกไม้หรือช็อคโกแลตไปมอบให้คนที่แอบชอบ พวกหนุ่มหล่อสาวสวยก็มักจะได้รับของจนกองพะเนินน่าอิจฉา สำหรับผมน่ะเหรอ แต่หวังว่าจะได้รับจากใครเลย แค่เอาไปให้ใครจะมีคนรับหรือเปล่าเหอะ


         แต่สำหรับน้ำหวาน เธอเป็นคนดี ผมอยากจะให้ของขวัญกับเธอ ผมไม่รู้จะให้อะไร แต่ผมอยากทำให้มันพิเศษ ผมเป็นคนเรียนไม่เก่ง กีฬาดนตรีไม่ได้เรื่อง แต่เพราะผมช่วยงานบ้านบ่อยๆ ผมจึงพอจะทำอาหารเป็นบ้าง นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมพอทำได้


         ผมมีคุณป้าเปิดร้านเบเกอรี่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน ทุกวันหลังเลิกเรียนผมจะไปขอเรียนทำขนมด้วยตลอดหนึ่งเดือน ตั้งใจทำขนมให้กับน้ำหวานในวันวาเลนไทน์


         “สาวคนไหนที่เราแอบชอบหือ ชา ทุ่มเทมากเลยนะเรา”  ป้าชอบแซวจนผมให้หน้าแดงตลอด


         “ป้าอ่ะ อย่าล้อผมสิครับ”


         หลังจากผมพยายามฝึกปรือฝีมืออยู่นาน ผมก็ใช้เงินเก็บซื้อวัตถุดิบอย่างดีที่สุด ผมตั้งใจทำเค้กช็อคโกแลตให้กับเธอ ในวันวาเลนไทน์ผมตื่นแต่ตีสี่ คุณป้านัดวินมอเตอร์ไซต์มารับผมไปส่งร้านเบเกอรี่เพื่อใช้เตาอบ คุณป้าช่วยแนะนำผมหลายอย่าง รวมทั้งช่วยปั้นน้ำตาลให้เป็นรูปช่อดอกกุหลาบ จนมันออกมาเป็นเค้กที่สวยที่สุดและไม่มีขายที่ไหน เนื้อครีมช็อคโกแลตเกลี่ยจนเรียบและตกแต่งด้วยเกล็ดน้ำตาลระยับ ปักด้วยช่อกุหลาบน้ำตาล


         “ไม่เขียนในเค้กหน่อยหรือชา” ป้าเสนอผม


         “ข...เขียนอะไรครับ”


         “ก็อย่างเช่น ไอเลิฟยู จากใบชา อะไรแบบนี้ไง” ป้าพูดไปหัวเราะไป


         “เหวอ ไม่เอาครับ ไม่เขียนดีกว่า” ผมอายขนาดนี้ ผมจะกล้าเขียนอะไรอย่างนั้นได้ไง


         “ฮาฮา ไม่เป็นไรหรอก แต่ป้าว่าสาวคนนั้นต้องดีใจมากที่ได้รับเค้กของหลาน นอกจากอร่อยและสวยงาม หลานยังใส่ความรู้สึกไปอย่างเต็มเปี่ยม คนทานต้องรู้สึกได้แน่นอน”


         “ขอบคุณครับคุณป้า ขอบคุณมากๆ นะครับที่ช่วยผม” ผมไม่รู้จะตอบแทนคุณป้ายังไงดี ป้าช่างดีกับผมเหลือเกิน และผมหวังว่าน้ำหวานจะชอบเค้กก้อนนี้ที่ผมกับคุณป้าช่วยกันทำ


         เค้กก้อนนั้นไม่ใหญ่มาก ผมใส่กล่องและเอาลงไปซ่อนถุงย่ามสีดำเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตจนเกินไป ผมรู้สึกประหม่าไม่น้อย แต่ผมก็รอจังหวะจนพักเที่ยง แล้วตัดสินใจหยิบเค้กมาให้น้ำหวาน


         “น้ำหวาน เราอยากให้ ขอบคุณมากนะสำหรับทุกอย่าง” ผมยื่นกล่องเค้กให้น้ำหวาน


         ณ ตอนนั้นผมเห็นน้ำหวานแสดงสีหน้าตกใจและลำบากใจในคราวเดียว เพื่อนของน้ำหวานก็ดูช็อคไม่น้อย พวกผู้ชายในห้องพอเห็นดังนั้นก็พากันล้อสนุกปาก


         “เว้ย เว้ย ไอ้เอ๋อเอาของให้น้ำหวานด้วย”


         “วี๊ดวิ้ว ไอ้เด๋อแอบชอบน้ำหวานเหรอวะ”


         “เชี่ยแล้ว หวาน กินเข้าไประวังติดเชื้อนะ”


         ผมได้ยินพวกผู้ชายพูดแล้วรู้สึกอึดอัดไม่น้อย แต่น้ำหวานพยายามยิ้มแล้วก็รับกล่องเค้กนั้นไว้


         “ขอบใจนะ” น้ำหวานไม่กล้าสบตาผม เธอรับกล่องมาโดยไม่เปิดดูด้วยซ้ำ จนผมเริ่มไม่แน่ใจว่าผมทำถูกแล้วหรือเปล่า พอผมเดินกลับไปที่โต๊ะ พวกกลุ่มน้ำหวานก็พากันออกไปกินข้าวเที่ยง อย่างน้อยผมก็โล่งใจที่เธอรับไว้ ผมจึงตัดสินใจไปซื้อข้าวเที่ยงกินบ้างดีกว่า


         ทว่าพอผมกลับมา ผมก็เห็นพวกน้ำหวานกลับมาก่อนแล้ว ผมยังไม่ทันเข้าไป ผมก็เผลอไปได้ยินบทสนทนาเสียก่อน


         “อี๋ น้ำหวาน แกกล้ารับเค้กจากชาด้วยเหรอ เห็นแล้วขนลุกเลยอ่ะ” เพื่อนคนนึงของน้ำหวานพูด ทำให้ผมถึงกับชะงักฝีเท้า


         “เอ่อ แกจะทำไง เอาไปทิ้งเหรอ อย่าเอามาให้พวกฉันนะ ไม่กล้ากินอ่ะ” เพื่อนอีกคนสมทบ


         “นั่นสิ ฉันเตือนแกแล้ว แกไปทำดีกับมันทำไม ดูสิ มันชอบแกเลย เห็นมั้ย” เพื่อนอีกคนสนับสนุน


         “โอ้ย มันก็กล้าน้อ มาชอบน้ำหวานที่น่ารักของเราเนี่ย” เพื่อนอีกคนส่ายหน้าเบาๆ


         ผมฟังแล้วความรู้สึกทุกอย่างเหมือนถูกฉุดลงมาลงเหว นี่มันอะไรกัน ต่อหน้าผม พวกเพื่อนๆ น้ำหวานก็ดีกับผมไม่ใช่เหรอ


         “เดี๋ยวสิพวกแกใจเย็นๆ” ในที่สุดน้ำหวานก็เอ่ย ขณะเปิดกล่องเค้กดู “ฉันว่าเค้กที่ชาทำมามันดูดีมากเลยนะ แบบว่าดูดีกว่าที่ร้านขายอีกอ่ะ”


         “อึ่ย น้ำหวาน อย่าบอกนะว่าแกจะกินอ่ะ” เพื่อนทุกคนทำหน้าขยะแขยง


         “ไม่กินหรอก” น้ำหวานยกยิ้มมุมปากแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน


         “แต่พวกแกลองคิดดูสิ น้อยคนนักนะที่ทำขนาดนี้ได้ พวกแกว่าถ้ามีผู้หญิงทำเค้กสวยๆ ดูดีแบบนี้มาให้ พวกผู้ชายจะปลื้มมั้ยนะ”


         คำพูดของน้ำหวาน ทำให้เพื่อนๆ ต่างฉุกคิด


         “เอ่อ ก็จริงนะ พอเปลี่ยนจากผู้ชายเป็นผู้หญิงทำให้ มันก็ดูดีนะแก”


         “ใช่ โรงเรียนเราไม่ค่อยมีผู้หญิงเก่งทำขนมเท่าไหร่ เพราะส่วนใหญ่ก็เน้นเรียน”


         “นั่นล่ะ ฉันคิดดูแล้ว” น้ำหวานเอ่ย “ถ้าฉันแสร้งเป็นทำเค้กนี้เอง พวกแกว่าเก๋มั้ย”


         ผมถึงกับเบิกตากว้าง นี่มันอะไรกัน น้ำหวานเป็นคนแบบนี้เหรอ ผมไม่อยากจะเชื่อ


         “หา น้ำหวาน แกหมายความว่าไง”


         “ก็ฉันจะเอาเค้กนี้ไปให้พี่นิวท์ แล้วบอกว่าฉันทำเอง”


         พี่นิวท์? ผมฟังแล้วขมวดคิ้ว แน่นอนว่าผมกับพี่นิวท์ไม่รู้จักกัน แต่ไม่มีทางที่ผมจะไม่รู้จัก แม้ว่าผมจะยังไม่ได้สนใจพี่เขา แต่กิตติศัพท์พี่นิวท์ก็โด่งดังมาก ตอนนั้นพี่นิวท์อยู่ชั้นม.4 หน้าตาดี แถมยังเรียนห้องคิง สอบได้ที่หนึ่ง กีฬาดนตรีก็เก่ง เรียกว่าป็อปปูล่ามากจนสาวต่างโรงเรียนยังพากันกรี๊ด


         น้ำหวาน...แอบชอบพี่นิวท์งั้นเหรอ ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย รู้สึกเหมือนใจสลายชอบกล


         “เห้ย ไอเดียเก๋ว่ะแก ไม่ต้องทิ้งให้เสียดายของ เอาไปใช้ทำประโยชน์ได้ด้วย” เพื่อนทุกคนต่างเห็นด้วย


         “ใช่ ฉันก็ว่างั้น” น้ำหวานยิ้ม “พวกแกคิดดูสิ พวกผู้หญิงที่เอาของมาให้พี่นิวท์ ส่วนใหญ่ก็มีแต่ซื้อมา ต่อให้ทำเองก็ไม่หรูขนาดนี้หรอก พี่นิวท์จะต้องเห็นความตั้งใจของฉันแน่ๆ”


         จากนั้นพวกเธอก็นั่งหัวเราะ แล้วพูดคุยกันต่อว่าให้น้ำหวานเอาเค้กที่ผมทำไปให้พี่นิวท์อย่างไรดี แต่ผมทนฟังไม่ไหวแล้ว ผมจึงเลี่ยงเดินหนีออกไปหมกตัวอยู่ในห้องน้ำตลอดคาบบ่าย ผมไม่รู้ว่าตัวเองตกใจ เสียใจ หรือโกรธกันแน่ ความรู้สึกมันสับสนวุ่นวายไปหมด


         ตกใจที่ได้รู้ว่าเนื้อแท้ของน้ำหวานไม่ใช่นางฟ้าอย่างที่ผมเคยเข้าใจมา


         เสียใจผมก็หลงคิดไปเองว่าเคยมีใครยอมรับผม เคยมีใครทำดีกับผม


         โกรธที่ความพยายามของผมสูญเปล่า สงสารคุณป้าที่สละทั้งเวลาและแรงมาช่วยผมขนาดนี้  นอกจากเธอจะไม่รับความตั้งใจของผมแล้ว เธอยังคิดจะเอาไปให้คนอื่นที่เธอชอบ


         ผมไม่รู้แล้วจริงๆ ว่าผมควรทำอย่างไร แม้ลึกๆ แล้วผมยังอยากจะเชื่อว่าน้ำหวานเคยทำดีกับผมจากใจจริง แต่ผมก็ตระหนักได้แล้วว่านี่คือความจริง ผมคงได้แต่อวยพรให้พี่นิวท์คนนั้นรับความรู้สึกเธอ


         ทว่าผมไม่อยากรับรู้อะไรแล้วแท้ๆ แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างผมสักเท่าไหร่  ระหว่างที่ผมกำลังกลับบ้าน เดินผ่านโรงยิม ผมก็เห็นน้ำหวานกำลังยืนอยู่แถวนั้นพอดี ผมเห็นพี่นิวท์มาเล่นบาสหลังเลิกเรียน น้ำหวานคงมาดักรอ มือก็ถือกล่องเค้กที่ผมให้เธอไว้ด้วย


         ผมตั้งใจว่าจะเดินหนีแล้ว แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมเข้าไปแอบฟัง


         “ไอ้นิวท์ มีน้องม.ต้นมาหา” พี่เชนตอนนั้นก็เป็นเพื่อนสนิทกับพี่นิวท์ พี่เชนสะกิดพี่นิวท์ ชี้ไปที่น้ำหวานที่กำลังยืนรออยู่


         “เออ” พี่นิวท์พยักหน้า “ขอบใจไอ้เชน เดี๋ยวกูมานะ”


         จากนั้นพี่นิวท์ก็วิ่งออกมาหาน้ำหวาน


         “มีอะไรหรือครับน้อง”


         “เอ่อ...” น้ำหวานแลดูประหม่า เธอยกกล่องเค้กส่งให้พี่นิวท์ แล้วพูดอย่างเอียงอายว่า


         “น้ำหวานทำเค้กมาให้พี่นิวท์ค่ะ”


         “ทำเองเลยเหรอครับ” พี่นิวท์มีสีหน้าตกตะลึงก่อนรับมา ก่อนจะเปิดกล่องเค้กดู “โห้ ดูดีกว่าที่ขายตามร้านอีก”


         “ขอบคุณค่ะ” น้ำหวานยิ้มรับเขินๆ


         “แบบนี้ต้องอร่อยมากเลยสินะครับ” พี่นิวท์เอ่ยถาม น้ำหวานก็รีบตอบทันที


         “แน่นอนค่ะ ถ้าพี่นิวท์ไม่เชื่อลองชิมฝีมือหวานดูได้เลยค่ะ”


         พี่นิวท์ยิ้มตอบ “งั้นพี่ขอลองชิมนะครับ”


         ผมแอบยืนดูด้วยความรู้สึกอ้างว้าง ขมขื่นในใจ ผมควรจะยินดีกับน้ำหวาน แต่ทำไมกันนะ มันยากเหลือเกินที่จะยินดีได้อย่างสุดหัวใจ


         “กรี๊ด แกๆ พี่นิวท์ลองชิมด้วย”


         “นั่นสิ ปกติพี่นิวท์แค่รับไว้เฉยๆ นะ”


         “น้ำหวานน่ารักจะตาย พี่นิวท์ต้องชอบอยู่แล้ว”


         ผมเหลือบไปเห็นเพื่อนๆ ของน้ำหวานที่ยืนแอบลุ้นอยู่ไม่ไกล พวกเธอไม่ทันได้สังเกตผม ผมจึงหลบตัวไปซ่อนอีกทาง แต่ก็ยังมองเห็นพี่นิวท์กับน้ำหวานอยู่


         “ช้อนอยู่ในกล่องนะคะพี่นิวท์” น้ำหวานมีสีหน้าตื่นเต้น ไม่อาจปกปิดความดีใจได้เลย


         “ครับ” พี่นิวท์รับคำพลางหยิบช้อน แล้วตัดเค้กเป็นชิ้นเล็กๆ


         หลังจากได้ลองชิมเค้กแล้ว พี่นิวท์ก็แสดงสีหน้าทึ่งๆ


         “อร่อยมากครับ” พี่นิวท์เอ่ยพลางวิเคราะห์ “พี่ไม่เคยทานเค้กรสชาติเป็นเอกลักษณ์ลงตัวแบบนี้มาก่อน รู้เลยครับว่าตั้งใจทำมากขนาดไหน”


         น้ำหวานได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแป้นอย่างยินดี


         “ค่ะ น้ำหวานอยากให้พี่นิวท์รู้ว่า น้ำหวานชอบพี่นิวท์มากขนาดไหน น้ำหวานชอบพี่นิวท์มากนะคะ” น้ำหวานพูดไปก็บิดตัวไป


         ผมได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเหมือนมีรสขมปร่าในลำคอ ให้ตายสิ ผมไม่ควรจะมารับรู้อะไรแบบนี้เลย


         ส่วนพี่นิวท์ได้ยินคำสารภาพรักก็ชะงักไป พี่นิวท์ทำท่าครุ่นคิดชั่วขณะ ก่อนจะพูดว่า


         “ปกติถ้ามีรุ่นน้องมาให้ของเพราะชอบพี่ พี่จะไม่รับ เพราะพี่ไม่อยากเอาเปรียบความรู้สึกน้อง”


         น้ำหวานตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ


         “แต่ว่า...เค้กกล่องนี้...” พี่นิวท์เว้นไปชั่วครู่ “พี่ขอรับไว้แล้วกันนะครับ”


         “กรี๊ดดด!!” ขนาดว่าอยู่ห่างไปแล้ว ผมยังได้ยินเสียงเพื่อนน้ำหวานที่แอบฟังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง


         น้ำหวานถึงกับตาโตหน้าแดงอย่างแทบไม่อยากจะเชื่อ


         “พ...พี่นิวท์ แบบนี้...” น้ำหวานเสียงสั่นระริก “หมายความว่า...พี่นิวท์ก็ชอบน้ำหวานใช่มั้ยคะ”


         ผมได้แต่ถอนหายใจ สุดท้ายก็จบแบบนี้สินะ


         ผมตั้งใจจะเดินกลับบ้าน ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องมาทนฟังให้ตัวเองเจ็บช้ำเปล่าๆ


         ผมคงไม่มีคำพูดอื่นใดในใจ นอกจากยินดีด้วยนะน้ำหวาน  ถือซะว่าอย่างน้อยเค้กก้อนนั้น เค้กที่ผมทำสุดฝีมือ เค้กที่ผมให้น้ำหวาน มันก็ทำให้น้ำหวานสมหวังกับพี่นิวท์       


         ผมคงต้องดีใจ...ยิ้มรับในใจ...ทั้งน้ำตา


       “เปล่าครับ พี่รับเพราะพี่รู้ว่าน้องไม่ได้ทำเอง”


         จู่ๆ พี่นิวท์ก็พูดขึ้นมา ทำให้ผมถึงกับชะงักฝีเท้า อ...อะไรนะ?!


         “พ...พี่นิวท์?!” น้ำหวานถึงกับสะอึกกึก


         “พี่จะบอกให้ก็ได้ครับ” พี่นิวท์มองพิจารณาน้ำหวานตั้งแต่หัวจรดเท้า


         “ดูจากมือของน้อง ทาเล็บ ไว้เล็บยาว ทั้งยังเนียนเรียว ไม่มีร่องรอยของคนทำงานหรือทำอาหาร พี่เดาว่างานอดิเรกของน้อง น่าจะเป็นการเสริมสวยกับช้อปปิ้งมากกว่าทำขนมมั้งนะครับ นอกจากนี้ เค้กที่น้องให้มา ดูจากความสดใหม่ คงเพิ่งทำเช้านี้ แต่โรงเรียนเราเข้าแถวตอนเจ็ดโมงครึ่ง ถ้าน้องจะทำเค้ก คงต้องตื่นแต่ตีสี่เป็นอย่างน้อย แต่หน้าน้องดูปกติ ไม่มีความอ่อนล้าหรือความเหนื่อยจากการตื่นเช้า แถมยังมีเวลาแต่งหน้าและม้วนผม มือของน้องก็สะอาดเอี่ยม สีเล็บก็ไม่ลอก ไม่มีหลักฐานอะไรที่บ่งบอกว่าน้องลงมือทำอะไรสักอย่าง”


         ผมฟังแล้วถึงกับอ้าปากค้าง เดี๋ยวนะ พี่นิวท์นี่...เป็นญาติกับเชอร์ล็อค โฮล์มหรือไงฟะ!?


         “พ...พี่นิวท์พูดอะไรกันคะ เค้กนี้น้ำหวานทำเองจริงๆ นะคะ” น้ำหวานพูดอย่างไม่หนักแน่น


         “งั้นหรือครับ” พี่นิวท์ยังคงยิ้ม แต่แววตาไม่ยิ้มด้วย “งั้นบอกพี่ได้หรือเปล่าครับ เอาง่ายๆ แค่ส่วนผสมหลัก ช็อคโกแลตที่ใช้ในเค้กเป็นของประเทศอะไรครับ”


         “พ...พี่นิวท์ทราบด้วยเหรอคะ” น้ำหวานถึงกับพูดตะกุกตะกัก


         ผมเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ถึงผมจะรู้ว่ามันยี่ห้ออะไร ชนิดไหน มาจากประเทศอะไร แต่ก็เพราะผมเป็นคนทำนะครับ แต่คนที่กินจะไปรู้ได้ไง แถมน้ำหวานดันไม่ได้ชิมซะด้วย ยิ่งไม่รู้หนักไปอีก


         พี่นิวท์กลับหัวเราะเบาๆ “รู้สิครับ เพราะพี่เคยได้ช็อคโกแล็ตวาเลนไทน์มาเยอะ พี่ทานจนจำรสชาติหมดได้แล้วล่ะครับ”


         โห้ ผมอึ้งอยู่ในใจ พี่นิวท์นี่มันลิ้นคอมพิวเตอร์หรือไง ถึงกระนั้นผมก็รู้ดีว่าพี่นิวท์แกป็อปปูล่ามาก ถึงพี่แกจะเปรยว่าไม่รับช็อคโกแลตที่สาวมาสารภาพรัก แต่ช็อคโกแลตที่มีมาคนหย่อนลงตู้ล็อกเกอร์มันก็ล้นปริอยู่ทุกปี


         “เอ่อ คือ น้ำหวาน...” น้ำหวานตอบไม่เต็มเสียง “จำไม่ได้ค่ะ”


         “พี่ก็ว่าอย่างนั้น” พี่นิวท์แลดูไม่แปลกใจ ก่อนจะตอบเฉลย


         “ช็อคโกแลตที่ใช้ในเค้กนี้ เป็นช็อคโกแลตยี่ห้อดังจากประเทศสวิตเซอแลนด์ เนื่องจากเค้กนี้รสชาติไม่หวานเกินพอดี ทั้งที่มีน้ำตาลเป็นท็อปปิ้ง แสดงว่าใช้ดาร์กช็อคโกแลต 90% ซึ่งเป็นตัวที่เข้มที่สุดของยี่ห้อนี้”


         หลังจากได้ยินคำตอบของพี่นิวท์ ไม่ใช่แค่น้ำหวานที่อึ้ง ผมก็อึ้งด้วยเห้ย


         มัน...ถ...ถูกต้องหมดทุกอย่าง!


         พ...พี่นิวท์คนนี้นอกจากหล่อแล้ว เก่งแล้ว แม่งยังเป็นเทพด้วยเหรอว้า


         น้ำหวานอึกอักทำตัวไม่ถูกอยู่สักใหญ่ จนสุดท้ายก็โต้กลับไป


         “น้ำหวานไม่เข้าใจค่ะ พี่นิวท์ว่าน้ำหวานไม่ได้ทำเอง แล้วพี่นิวท์จะรับไว้ทำไมคะ”


         พี่นิวท์ยิ้มหน่ายๆ พลางถอนหายใจ


         “เพราะพี่รู้ว่า ถ้าพี่ไม่รับแล้วคืนน้องไป น้องก็จะเอาไปทิ้ง”


         พี่นิวท์ลูบกล่องเค้กเบาๆ


         “พี่เสียดายแทน เพราะพี่รับรู้ได้ว่า คนทำตั้งใจกับเค้กชิ้นนี้มากขนาดไหน”


         ชั่วแวบเดียวเท่านั้น ผมรู้สึกประทับใจพี่นิวท์อย่างบอกไม่ถูก


         ทั้งชีวิตผมไม่เคยมีเพื่อนในโรงเรียน นอกจากครอบครัว ก็ไม่เคยมีใครให้ความสำคัญกับผม


         แต่พี่นิวท์กลับมองเห็นความตั้งใจในสิ่งที่ผมทำ แม้ว่าพี่นิวท์จะไม่รู้จักผมก็ตาม


         มันทำให้ผม...เริ่มรู้สึกปลื้มรุ่นพี่คนนี้


         น้ำหวานได้ยินดังนั้นก็พูดไม่ออก เธอเริ่มร้องไห้ กลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป


         “ถ้าพี่นิวท์ไม่ชอบน้ำหวาน ก็ปฏิเสธน้ำหวานตรงๆ ก็ได้นี่คะ ทำไมต้องพูดทำร้ายความรู้สึกน้ำหวานด้วยล่ะคะ”


         น้ำหวานพูดไปสะอึกสะอื้นไป แต่พี่นิวท์มองน้ำหวานด้วยสีหน้าเฉยชา ปกติพี่นิวท์ที่ผมเคยเห็นมักเป็นมิตร ยิ้มแย้ม และใจดีกับเพื่อนๆ รุ่นน้องเสมอ นี่นับเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นสีหน้าอีกด้านของพี่นิวท์ มันทำให้ผมรู้สึกกลัวแทนน้ำหวานจริงๆ


         “น้องน่าจะลองคิดในมุมกลับกันบ้าง เจ้าของเค้กก็คงรู้สึกแบบเดียวกับน้องนะ”


         ผมถึงกับช็อคแทนน้ำหวาน เพราะประโยคนั้นมันก็ช่างทิ่มแทงใจเหลือเกิน ผมเข้าใจเลยว่าตอนนี้น้ำหวานรู้สึกยังไง เพราะผมก็กำลังรู้สึกแบบนั้นเช่นกัน


         “ส่วนเรื่องปฏิเสธ ไม่ต้องห่วงครับ” พี่นิวท์เอ่ยเสียงเรียบ


         “พี่ตั้งใจปฏิเสธอยู่แล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พี่ขอตัวนะครับ”


         พี่นิวท์กล่าวเสร็จก็หันหลังจากไป


         “พี่นิวท์ใจร้ายที่สุด” น้ำหวานพึมพำพลางทรุดตัวลงปล่อยโฮ เมื่อได้ยินคำปฏิเสธอันไร้เยื่อใยของพี่นิวท์


         พี่นิวท์ได้ยินดังนั้นก็หยุดชะงักชั่วขณะ


         “อยากรู้มั้ยครับว่าทำไมพี่ถึงใจร้ายกับน้อง”


         พี่นิวท์เอ่ยโดยที่ไม่หันกลับมาเวทนาด้วยซ้ำ


         “เพราะพี่น่ะ...เกลียดที่สุด คือ พวกเสแสร้งเป็นคนดี”


         สุดท้ายแล้ว ในวันนั้น เค้กที่ผมใส่ความตั้งใจไปอย่างสุดฝีมือ มันไม่ไปถึงมือคนที่ผมตั้งใจจะให้...


         แต่คนที่รับความรู้สึกนั้นไว้กลับเป็นพี่นิวท์


         พี่นิวท์ที่เห็นคุณค่าของผม ทั้งที่พี่นิวท์ไม่รู้เลยว่าผมมีตัวตน


         นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมเริ่มมองพี่นิวท์ ในอีกแง่ความรู้สึกที่ผมเองก็ยังประหลาดใจ





 

         ผมได้แต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง สลับยิ้มใส่มือถือตัวเองราวกับคนบ้า ทำไมน่ะเหรอ ก็ในนั้นมันมีเบอร์พี่นิวท์ยังไงล่ะ อร๊ายย


         ‘P’Newt’


         ผมเปิดค้างอยู่หน้าสมุดรายชื่อโทรศัพท์ จ้องเอาจ้องเอาราวกับจ้องแล้วพี่นิวท์จะหลุดออกมา เบอร์ของคนที่ผมแอบมองมาตลอดห้าปีจนบัดนี้เพิ่งได้มา ผมก็รู้สึกฟินมากเลอ โคตรๆ ฟิน ไม่มีอะไรจะฟินเท่านี้อีกแล้ว


         CH@rL!e : กูอยากกรี๊ดดด กูได้ทั้งเฟซทั้งเบอร์พี่นิวท์มาแล้ว!


         CH@rL!e : #$^%*&%E$#$@#


         ผมไม่รู้จะระบายกับใคร เลยได้แต่พิมพ์ส่งไปหาตัวเองในอนาคต แล้วรัวแป้นพิมพ์ระบายความเขินเป็นภาษาประหลาด


         ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวผมในอนาคตกำลังทำอะไรอยู่ มันอาจจะยุ่งเลยยังไม่ว่างตอบ ผมจึงได้เอาแต่นอนกลิ้งๆ พร่ำเพ้อแบบนี้อยู่คนเดียว


         เฟซบุ๊คพี่เขาผมก็เห่อนะ แต่เพราะส่องบ่อยแล้ว เลยเห่อเบอร์มากกว่า


         อ้ากกก เบอร์พี่นิวท์! เบอร์พี่นิวท์!


         ผมหันไปมองปากกาด้ามไม่กี่สิบบาทที่ใส่ซีลวางบนเตียง ปากกาที่ผมใช้เป็นตัวแทนพี่นิวท์มาตลอด (เพียงเพราะพี่นิวท์เคยจับมันตั้งสิบวินาที)


         “พี่นิวท์ครับ ให้เบอร์ผม คิดอะไรกับผมหรือเปล่าครับ” โง้ย ผมพูดกับปากกาไปก็เขินไป ถึงจะรู้ว่าพี่เขาให้มาเพราะเป็นเด็กติวก็เถอะ แต่ขอฝันหวานมโนแปร๊บ


         “เห้อ เบอร์พี่นิวท์จ๋า จุ๊บทีนะ จุ๊บๆ” ผมพูดกับมือถือตัวเอง โดยไม่ลืมหยิบมาจุ๊บเหมือนคนวิปริต


         “ใบชา! กินข้าวเย็น!”


         ทว่าเสียงแม่เรียกทำผมสะดุ้งเฮือกจนมือถือกระเด็น


         ม่าย มือถือผมอย่าเพิ่งตก อย่าเพิ่งงง!


         มือถือผมไม่เสียดาย แต่เบอร์พี่นิวท์มันแทนกันไม่ได้!


         “อู้ย...” แล้วผมก็เอื้อมมือไปรับได้อย่างทันท่วงที เกือบไปแล้วไม่ล่ะ ผมถอนหายใจชั่วครู่ ก่อนจะพลิกหน้าจอมือถือ ทว่า...


         “อ้าว เชี่ย!!!”


         ‘กำลังโทรหา P’Newt’


         เฟี่ยแล้ว ผมเผลอเอามือไปโดนปุ่มโทรออกตั้งแต่เมื่อไหร่


         ม่ายยย ปุ่มวางสายอยู่ไหน วางสาย


         ไม่ทันแล้ว!


         (“ฮาโหลครับ?”) 


         นั่นมัน...ใจผมสะท้าน เสียงพี่นิวท์รับอยู่ปลายสาย!


         ผมควรทำไงดี ถ้าวางตอนนี้ก็แย่น่ะสิ แต่ให้คุยผมก็...ม่ายยย เขินไปแล้ว


         อ้ากกก เอาไงดี เอาไงดี


         (“ฮาโหล น้องชาครับ?”)


         เสียงพี่นิวท์เรียกชื่อผมทำให้ผมได้สติ


         โฮกกก ขนาดเสียงในโทรศัพท์ยังชวนเคลิ้มขนาดนี้ เห้ย สติมา ไอ้ชา


         “ค...ครับพี่นิวท์” ผมตอบเสียงสั่น


         (“น้องชาโทรหาพี่ มีอะไรหรือเปล่าครับ?”)


       คำถามพี่นิวท์ทำให้ผมประหม่า ตายแล้ว ผมเป็นคนโทรหาพี่เขาเองแท้ๆ แต่จะพูดอะไรดีล่ะ


         “ค...คือว่า...” ผมพยายามเค้นสมองคิดหาข้อแก้ต่างอย่างสุดความสามารถ


         “คือผมจะโทรมาถามเรื่องวันเวลาติวครับ พอดีผมต้องไปเยี่ยมญาติช่วงวันหยุดนี้ เลยมาถามพี่นิวท์ก่อนครับ พอดีคุณแม่ผมรีบ เพราะต้องโทรบอกทางญาติน่ะครับ”


         โอ้ย ตอแหลไหลลื่นจริงๆ นะกู


         (“อ๋อ โอเคครับ ได้ เดี๋ยวพี่เช็คให้ครับ รอแปบนึงนะ พอดีพี่เพิ่งถึงหอ”)


         “ได้ครับพี่นิวท์”


         ว้ากกก หอพี่นิวท์งั้นเหรอ ผมอยากไปนอนค้าง เอ้ย ไปเยี่ยมชมจังเลยครับ


         (“อืม...พี่ยังไม่ได้คอนเฟิร์มกับน้องติวคนอื่นๆ นะ แต่เท่าที่ดู น่าจะสะดวกวันเสาร์ช่วงเช้ามากที่สุด น้องชาว่ายังไงครับ”)


         ทุกเสาร์ตอนเช้า ผมจะได้เจอพี่นิวท์


         อร๊ายยย มีเหรอครับจะไม่สะดวก


         “สะดวกครับพี่นิวท์” ผมตอบรับแทบจะทันที


         (“โอเคครับ วันเสาร์เก้าโมงที่โรงอาหารคณะแพทย์นะครับ”) พี่นิวท์ตอบ


         (“พรุ่งนี้พี่มีเรียนทั้งวัน ต้องเข้าแล็ปเลิกสามทุ่ม พี่อาจไม่สะดวกรับโทรศัพท์ แต่ถ้าน้องชามีอะไรก็ส่งแมสเสจมาได้นะครับ ถ้าพี่ว่างจะรีบตอบ”)


         “ขอบคุณครับพี่นิวท์”


         อ้ากก พี่นิวท์ยอมให้ส่งแมสเสจด้วยเหรอ ส่งไปว่าคิดถึงได้มั้ยอ่าครับพี่นิวท์จ๋า


         (“ไม่เป็นไรครับ เจอกันวันเสาร์นะครับ”)


         “ครับพี่นิวท์”


         เหมือนนัดเดทเลย ว้ากกก ห้วย ผมนี่ขี้เพ้ออีกแล้ว


         (“ฝันดีนะครับน้องชา”)


         วร๊ากกก พี่นิวท์บอกฝันดี


         ผมรีเพลย์ข้อความพร้อมน้ำเสียงนุ่มๆ ของพี่นิวท์อีกหลายๆ รอบ


         พี่นิวท์ของโผมมมมม พี่นิวท์พูดขนาดนี้ไม่ใช่แค่ฝันดี แต่ผมนี่ฝันโคตรโคตรฟินแล้ว


         “ฝันถึงพี่นิวท์ได้มั้ยอ่ะครับ”


         ปากกูเอาอีกแล้ว! เขาบอกฝันดีมึงก็ควรพอใจ ทำไมปากกูบอนงี้ อ้ากก


         พี่นิวท์เหมือนเงียบไปสักพัก ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเบาๆ


         (“ถ้าไม่ใช่ฝันร้ายสำหรับน้อง พี่ก็ยินดีครับ ฮ่าฮ่า”)


         จากนั้นพี่นิวท์ก็วางสายไป


         อ้ากกก พี่นิวท์ยอมให้ผมฝันถึง อ้ากกก พี่นิวท์ยอมให้ผมฝันนนน


         แบบนี้ผมขอฝันถึงพี่นิวท์ทุกคืนเลยนะครับ ต่อให้ฝันถึงพี่นิวท์แล้วเป็นฝันร้าย ต่อให้พี่นิวท์จะจับผมกินในฝัน ผมก็ยอมครับบบ ฮอล


         “ใบชา! ถ้ายังไม่ลงมา แม่จะโยนข้าวให้หมากินแล้วนะ!”


         เดี๋ยว...แม่เรียก ผมต้องแดกข้าวเย็นก่อน


         ยังนอนไม่ได้ ยังฝันไม่ได้ โฮกกกก พี่นิวท์จ๋า รอผมในฝันก่อนน้า


-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 313 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #16122 nanza526 (@nanza526) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:34
    ชาในอนาคตคือพี่นิวใช่มั้ยบอกมานะ!
    #16122
    0
  2. #16121 nanza526 (@nanza526) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:34
    ชาในอนาคตคือพี่นิวใช่มั้ยยอกมานะ!
    #16121
    0
  3. #16105 TifunNSlove (@TifunNSlove) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 22:43
    เกรียดดดด ชนินทร์นี่มีความหลงตัวเองสูงนะเนี่ย55
    #16105
    0
  4. #15995 Thanayut14 (@Thanayut14) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 01:50
    สงสารชา พี่นิวท์คือพูดได้ถูกใจตอนเรื่องเค้ก
    #15995
    0
  5. #15990 46070 (@46070) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 10:22
    ขำความแม่เรียกแล้วยังฝันไม่ได้ โอ้ยยยย เรื่องกินต้องมาก่อนสินะ55555
    #15990
    0
  6. #15972 Salintip Thongsuwan (@namkhing365) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 14:18
    พี่นิวท์อ่อยแรงกว่าชาอีกอ่ะ งือออ อยากรู้ว่าพี่นิวท์ชอบชาตอนไหนกันแน่
    #15972
    0
  7. #15880 benzbnnnn236 (@benzbnnnn236) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:14
    ยูฉันกรี๊สบ้านเเตก้ลยยย
    #15880
    0
  8. #15802 ชิตาโพนี่ (@icezeedzad18) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 19:17
    ปากลั่นมากเลยลูกกก5555555555 พี่นิวส์นี่ก็อ่อยไม่แพ้กันเลยนะคะ แต่ประโยค ดาเมจรุนแรงมากกกกก ปล.สมน้ำหน้ายัยน้ำเน่า เอ้ยย น้ำหวาน
    #15802
    0
  9. #15795 snook137 (@snook137) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 11:01
    ใบชา ออกตัวแรงนะลูก
    #15795
    0
  10. #15696 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 21:37
    สะใจสมนางน้ำหวาน

    แหมมมมมมมมมมมมใบชาาา
    #15696
    0
  11. #15660 0933854179 (@0933854179) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:56
    อ่อยแรง!!
    #15660
    0
  12. #15640 JK____ (@tanatngan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 00:23
    โอ้ยน่ารัก ๆวไนห่สฟไยนก
    #15640
    0
  13. #15594 uner27 (@ZeneiiYuY) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 20:32
    เขินแทนนนน
    #15594
    0
  14. #15431 kantimak171 (@kantimak171) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 19:16
    แหม่มมมมมมมมมมใบชาได้คืบจะเอาศอกนะคะ ฝันดีนะชา
    #15431
    0
  15. #15276 ducky (@kittycat08) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 16:51
    ซึ้งมากเลยกับคำตอบของนิว เป็นอะไรที่เริ่ดมากๆ ไม่แปลกที่ชาจะปลื้มน่ะ เราว่านิวต้องรู้แน่เลยว่าชาเป็นคนทำเลยแอบปลื้มชาอยู่รึเปล่าทำให้โมโหแทนน้อง
    #15276
    0
  16. #15204 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 11:46
    น่ารักกๆ
    #15204
    0
  17. #15107 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 21:55
    อ๋อออออ รู้แล้วทำไมน้องชาถึงชอบพี่นิวท์งือออออน่ารัก5555
    #15107
    0
  18. #14612 วารีสวรรค์ ^-^ (@caopga) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:28
    สงน้องชา แต่พี่นิวท์ทำดีมาก ปรบมือรัวๆ
    #14612
    0
  19. #14355 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 14:49
    รถอ้อยคว่ำาาาาาาา กรี๊ดดดด
    #14355
    0
  20. #14172 pu su (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 22:35
    เขินแทนใบชา น้ำตาลจะขึ้น 55555
    #14172
    0
  21. #13795 thinderder (@thinderder) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 21:57
    อ้อยหนักมากกกก
    #13795
    0
  22. วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 20:09
    หุบยิ้มไม่ได้อ้ากกกกกกกก
    #13260
    0
  23. #12806 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 22:38
    โอ๊ยยยยย คืออ่านแล้วมีความสุขมาก ยิ้มตลอดเลย พี่แกละมุนมากอ่ะ แอบสงสัยเหมือนกันว่าชาในอนาคตนี่พี่นิวหรือเปล่า แต่เรื่องชื่อ เรื่องจินตนาการ พี่แกคงไม่รู้ งั้นคงไม่ใช่หรอก เป็นไปได้ไหม ที่พี่แกอาจจะรู้ว่าเค้กเป็นของชา เพราะที่พี่แกบอกเกลียดคนเสแสร้งเป็นคนดีก็คือด่าน้ำหวานนั่นแหละ ซึ่งพี่แกก็อาจจะรู้ว่าน้ำหวานเสแสร้งใส่ชา
    #12806
    0
  24. #12777 agxxx (@angiezuii31) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 02:04
    เขินหนักมากกกกก กรี๊ดดดด พี่นิวท์คนดีจังค่ะ น้องชอบ
    #12777
    0
  25. #12667 Moon-drop (@Moon-drop) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 22:36
    โว้ยยยย เขินแทนน้องชาาา ฮ่อลลล
    #12667
    0