[เปิดจอง ] UNISTAR เดือน.ครึ่ง.เสี้ยว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 263,290 Views

  • 2,566 Comments

  • 17,165 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    42,936

    Overall
    263,290

ตอนที่ 16 : เดือนที่ 15 : หมาสีเรื้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 999 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

UNISTAR   เดือน.ครึ่ง.เสี้ยว

- เดือนที่ 15 : หมาสีเรื้อน -



(เครดิตภาพ : marketingerogon)

 



         ตอนนี้ผมกำลังนอนกลิ้งอย่างสบายใจเฉิบ เหลือทีมงานอยู่ในห้องกับผมไม่กี่คนก็จริง แต่พวกเขาก็ยังตั้งใจสำหรับการถ่ายทำ แม้แต่ผมที่กำลังนอนเฉยๆ ก็ยังอุตส่าห์ถ่าย เพราะถึงตารางงานถ่ายทำนอกสถานที่จะยกเลิก แต่ก็ยังอัดรายการแบบเรียลลิตี้อยู่ ซึ่งผมที่เป็นคนป่วย ก็ยังต้องคนป่วยในซีรีส์ต่อไป


            ผมนอนเบื่อๆ เลยหยิบมือถือเปิดโซเซียลเล่นไปพลางๆ ผ่านไปไม่นาน ประตูห้องพักก็เปิดออก ไอ้หมานั่นกลับมาแล้ว พร้อมกับหอบถุงจากซุปเปอร์มาร์เก็ตมาสารพัด


            มันมองหน้าผมสักพัก ไม่ยอมพูดอะไร จากนั้นก็เดินไปเคาน์เตอร์ส่วนครัว ไอ้หมาหยิบของที่ซื้อมาจัดวาง โดยมีทีมงานถือกล้องมาถ่ายทำอย่างใกล้ชิด


            ผมชะโงกหน้าไปดูว่ามันซื้ออะไรมาบ้าง มีข้าวสาร ผักนานาชนิด แล้วก็มีไส้กรอก


            ไอ้หมานำผักที่ซื้อมาไปล้างที่อ่าง


            “มึงทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ” ผมที่กำลังตีขาอยู่บนโซฟาอดถามไม่ได้


            “กูไม่เหมือนมึงหรอก” ไอ้หมานั่นพูดขณะหั่นผัก


            “เอาแต่แดก แต่เสือกทำไม่เป็น”


            “ไอ้นี่!” ผมฟังแล้วขึ้นเลย ทำไมวะ ผิดตรงไหน ชอบกินไม่ได้ต้องชอบทำนิ


            ทว่า มันกลับหันมามองผมแล้วยิ้มกว้าง


            “แต่มีกูอยู่ทั้งคน มึงไม่ต้องทำเองก็ได้”


            “มึงจะทำให้กู?” ผมเลิกคิ้วถาม


            “อืม” มันยักไหล่ “กูทำให้เฉพาะแฟนนะ กับเพื่อนกูยังไม่เคยทำให้เลย”


            “เหร๊อ” ผมฟังทำเสียงสูง “งั้นถ้ากูเลิกกับมึง มึงก็จะยังทำให้กูอยู่มั้ยวะ”


            คำพูดของผม ทำให้มือของไอ้หมาที่กำลังหั่นผักชะงัก


            “มึงจะเลิกกับกูเหรอ” มันถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา


            เอ้า จบรายการก็ต้องเลิกอยู่แล้วสิ ผมตอบในใจ แต่ก็กลับไปนอนกลิ้งบนโซฟาต่อ


            “ตอนนี้ยังหรอก เพราะต้องใช้มึงทำข้าวต้มให้กูแดก”


            “สัส เห็นแก่กินชะมัด” ไอ้หมาสบถเบาๆ ขณะเตรียมตั้งหม้อต้มน้ำ


            กูนะยินนะเว้ย ผมบ่นในใจ


            เมนูข้าวต้มที่ไอ้หมานั่นทำมันไม่ใช่ข้าวต้มเครื่องที่ต้องเตรียมเครื่องเคียงเยอะแยะ เหมือนกับที่พี่อินเคยทำในรายการเดือนเข้าครัว คงเพราะซุปเปอร์มาร์เก็ตที่นี่ไม่ค่อยมีของให้เลือกเยอะด้วย หมอนั่นก็ทำข้าวต้มเหมือนกับทำน้ำซุป


            “น้องวายุดีใจมั้ยคะ มีแฟนทำกับข้าวให้กิน” ทีมงานสัมภาษณ์ผม ซึ่งไอ้หมอนั่นที่กำลังคนข้าวต้มในหม้อก็เหลือบมองด้วย


            “ถ้าอร่อย ก็ดีหมดแหละครับ” ผมตอบยิ้มๆ


            “ถึงกูทำสู้พี่อินไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้แย่หรอกนะ” ไอ้หมานั่นพูดแทรก


            “เหรอ ทำไมกูไม่เคยรู้เลยว่ามึงก็ทำอาหารเป็น” ผมแซะ


            “อาหารง่ายๆ ทุกคนน่าจะทำเป็นหมดปะวะ” ไอ้หมานิ่วหน้าใส่ผม “พี่เลโอ พี่ซีอยู่หอคนเดียว ก็ต้องทำเป็นด้วยมั้ยวะ”


            “ไม่เห็นต้องทำเองเลย ซื้อกินก็ได้” ผมยักไหล่ เมืองไทยอาหารการกินอุดุมสมบูรณ์จะตาย


            “ว่าแต่ ช่วงนี้กูน่าจะทำอาหารอร่อยเป็นพิเศษนะ” ไอ้หมานั่นยิ้ม ขณะปิดเตา แล้วเตรียมตักใส่ชาม


            “เหอะ” ผมเบ้ปาก ถ้าไม่อร่อยนี่จะเตะให้เลย


            “ไม่เคยได้ยินเหรอวะ” มันทำตากรุ่มกริ่มใส่ผม


            “ทำอาหารก็ต้องใช้ความรัก”


            ถุย ผมสบถในใจ แต่ทีมงานส่งเสียวฮิ้วกันลั่น


            ไอ้หมานั้นยิ้มมุมปากขณะถือชามข้าวต้มๆ ร้อนๆ มาวางให้ที่โต๊ะกินข้าว


            “มึงมากินได้แล้ว”


            กินได้แล้วเหรอ ผมหิวแล้วล่ะสิ แต่ลืมไปผมกำลังป่วยอยู่นี่นา


            แกล้งให้ไอ้หมานั่นเหนื่อยเล่นๆ ก็น่าจะดี


            “มึง กูป่วยอยู่ ไปวางตั้งไกล กูไม่มีแรงลุก” ผมแสร้งทำเป็นหมดแรง


            ไอ้หมานั่นมองผมอย่างรู้เท่านั้น แต่มันก็เนียนสวมบทตามไปด้วย


            “ไม่มีแรงเหรอ” มันเดินมาใกล้ๆ โซฟา        

   

            “มา เดี๋ยวกูอุ้ม”


            “เชี่ย” ผมลุกพรวดจากโซฟาทันที เมื่อกี้มันว่าไร จะอุ้มกูเรอะ


            “อ้าว มีแรงแล้วเหรอ” มันถามยิ้มๆ “ถ้ามึงไม่ไหว อ้อมแขนกูว่างเสมอนะ”


            ผมเค้นรอยยิ้ม ถลึงตามองมัน


            “จู่ๆ กูก็มีแรงแล้วว่ะ ไม่เป็นไร” ผมปฎิเสธทันที แล้วก็เด้งตัวจากโซฟาไปที่โต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว ได้ยินเสียงไอ้หมานั่นหัวเราะเยาะอีกแม่ง


            “อะไรเนี่ย ข้าวต้มไส้กรอกเนี่ยนะ” ผมขมวดคิ้วขณะมองข้าวต้มฝีมือไอ้หมา เกิดมาเพิ่งเคยเห็นนี่ล่ะ


            “เอ้า มึงชอบกู แสดงว่าชอบ Hot Dog นิ” ไอ้หมานั่นทำหน้ากวนส้น ขณะนั่งฝั่งตรงข้ามผม


            “หึ มึงอ่ะ Hot Dog จริงเหรอวะ” ผมถาม ความน่าหมั่นไส้มันแยงตาจริงๆ


            “พิสูจน์มั้ยล่ะว่าร้อนแรง” มันท้าทาย


            “แดกได้ปะเนี่ย” ผมหันไปสนใจของกินดีกว่า


            “ก็ถ้ามึงไม่แดก เดี๋ยวกูสั่งซุปครีมของโรงแรมให้มึงแทนแล้วกัน” ไอ้หมานั่นยักไหล่


            แดกก็ได้วะ กูหิวหรอกนะ ผมแยกเขี้ยวใส่มัน จากนั้นก็ตักข้าวต้มขึ้นมา รอให้หายร้อนนิดนึง แล้วผมก็ลองชิมดู


            ผมเบิกตาโต เฮ้ย ข้าวต้มสูตรแปลกๆ ที่ไอ้หมานั่นทำ มันอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ มันไม่เหมือนกินข้าวต้มเครื่องรสไทยๆ แต่เหมือนซุปใสสไตล์ฝรั่งที่มีข้าวผสม รสมันหอมๆ หวานๆ ไม่จัดจ้านมาก


            ว่าแล้วผมก็ตักกินต่ออีกหลายๆ คำ


            “เป็นไงล่ะ ฝีมือกู เคลิ้มเลยล่ะสิ” ไอ้หมาว่า ทำให้ผมเหล่มองมัน


            “ถึงมึงจะปากหมา หน้าไม่ให้ แต่กูยอมรับว่ามึงทำอาหารใช้ได้”


            “กูบอกแล้ว ที่อร่อยน่ะ กูใส่หัวใจลงไปด้วย” ไอ้หมามันยิ้มให้ผม


            “แค่กๆ” ทำเอาผมแทบสำลักเข้าต้ม นี่กูกำลังเคี้ยวหัวใจมันอยู่เหรอ


            “กินดีๆ กินหัวใจกูให้หมด อย่าทำหกนะ” มันแสร้งทำเสียงออดอ้อน


            หัวใจพร่องสิ ผมด่ามันในใจ แต่คิดไปคิดว่า หรือว่าจะแกล้งให้มันเหนื่อยเล่นอีก ก็ไม่เลวนะเนี่ย


            “อ่ะ กูไม่มีแรงอีกแล้วอ่ะ มึงช่วยป้อนกูหน่อยสิ” ผมทำเป็นสำออยหมดแรง ทำให้ไอ้หมานั่นขมวดคิ้ว จ้องหน้าผมอย่างจะบอกว่าอีกแล้วเหรอ


            “มึงไม่รักกูเหรอ แค่นี้ทำให้ไม่ได้” ผมทำเป็นตัดพ้อใส่มัน แต่สายตามองมันอย่างสาแก่ใจ


            “หึ” ไอ้หมานั่นแค่นเสียงในลำคอ จากนั้นก็ขยับเก้าอี้มานั่งข้างๆ ผม


            มันหยิบช้อนตักข้าวต้ม เป่าให้หายร้อน แวบนึงผมเผลอคิดขึ้นมาว่า คนหยาบกระด้างอย่างไอ้หมานี่ พอมาทำท่าเป่าข้าวต้มแบบนี้ก็ดูอ่อนโยนอย่างไม่ค่อยชินตา


            ผมเกือบจะเผลอชื่นชมมันแล้ว ถ้ามันไม่มาพูดว่า


            “หนูหวาย อ้าปากเร็ว อ้ามมม”


            “เดี๋ยวนะ มึงว่าอะไรนะ” ผมนิ่วหน้า


            “หนูหวาย ก็มึงไง” ไอ้หมาตีหน้าซื่อ


            “กูชื่อหวายวายุแมนๆ เว้ย ไอ้หนูนี่ตัดทิ้งซะ”


            “ตอนนี้มึงเป็นคนป่วยนี่ กูก็กำลังดูแลเหมือนมึงเป็นคุณหนูไง”


            “คุณชายยังพอว่า คุณหนูพร่องสิ”


            “คุณหนูน่าเอ็นดูกว่า เอ้าเร็ว อ้าปากสิ ไม่งั้นกูเทข้าวต้มทิ้งนะเว้ย”


            มันยิ้มมุมปากกวนสัสๆ ทำให้ผมอยากจะเตะก้านคอมันเดี๋ยวนี้เลย แต่เหลือบไปเห็นทีมงานที่มองพวกผมด้วยสีหน้าลุ้นระทึกยิ่งกว่าหวยออก ผมก็ได้แต่ถอนหายใจ


            “แม่งเอ้ย...” ผมสถบเบาๆ เพราะเห็นทีมงานรอฉากฟินอยู่หรอกนะ ถึงจะยอมทำ


            ผมอ้าปาก ส่งสัญญาณมือให้ไอ้หมาเอาข้าวต้มเข้าปากกูได้แล้ว แต่ไอ้หมากลับส่ายหน้า


            “ทำเสียงอ้ามอ้ามด้วยสิ ไม่งั้นกูไม่ป้อนนะเว้ย”


            ผมถลึงตามองมันอย่างคับแค้น


            “อ้าม...” แต่ก็ต้องยอมแต่โดยดี ไอ้หมานั่นหัวเราะเบาๆ แล้วค่อยๆ ป้อนข้าวต้มใส่ปากผม


            “เก่งมาก หนูหวาย เอาอีกคำนะ อ้ามอ้าม...”


            อ้าม อีกแล้วเหรอวะ ผมด่ามันในใจ หมดกัน ภาพพจน์แมนๆ ของกู


            “ไม่อ้าม ไม่ให้กินนะ หนูหวาย” มันยังจะขู่อีกเว้ย


            “อ้าม...” ผมอ้าปากทำเสียงอย่างไม่เต็มใจ มองมันอย่างโกรธขึง


            ไอ้หมานั่นก็เอาแต่หัวเราะเยาะพร้อมกับป้อมผมไปด้วย ทำให้ผมได้แต่จำใจกลืนข้าวต้มอย่างหัวเสีย


            นี่ผมคิดถูกมั้ยวะที่ให้มันมาป้อนเนี่ย





 

            พอกินข้าวเสร็จ ผมก็กลับมานอนกลิ้งเป็นคนป่วยอยู่บนเตียงเซ็งๆ โดยมีไอ้หมานั่งอยู่ข้างเตียง เหมือนกำลังเฝ้าไข้ผม ให้ทีมงานได้ถ่ายทำต่อ


            พอกินอิ่ม ผมมีแรง ก็รู้สึกอยากบ่น ถึงจะเหมือนบ่นให้ไอ้หมาฟัง แต่จริงๆ ผมบ่นให้ทีมงานกับแฟนคลับที่จะชมซีรีส์ฟังต่างหาก


            “กูโคตรเซ็งเลยที่ต้องกลับก่อน กูยังไม่ได้ไปดูจิงโจ้เลยนะเว้ย กูเห็นสารคดีมาตั้งแต่เด็ก กูอยากเห็นจริงมากๆ”


            ไอ้หมาได้ยินผมบ่น มันก็พูดขึ้นมาว่า


            “มึงอยากกินเนื้อจิงโจ้ตากแห้งมั้ยล่ะ กูเห็นขายอยู่ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต”


            “ไอ้เชี่ย โหดร้ายทารุณ”​ ผมร้องลั่น “มึงกินจิงโจ้ที่แสนน่ารักขนาดนี้ได้ไงวะ”


            “อ้าว กูเห็นมึงชอบกิน กูก็นึกว่ามึงกินทุกอย่าง”


            “สัตว์โลกน่ารักกูไม่กินเว้ย” ผมสวนทันที


            “หมู ไก่ ปลา กุ้ง ปู แม่งไม่น่ารักสำหรับมึงเหรอวะ” ไอ้หมาถามกลับ


            “อร่อยมากกว่าน่ารัก” ผมตอบตามตรง


            “งั้นมึงไม่กินหมา เพราะคิดว่าหมาน่ารักใช่มั้ยวะ” ไอ้หมายิ้ม ทำให้ผมหรี่ตา นี่มันกำลังหลอกอวยว่าตัวเองน่ารัก เพราะเป็นหมางั้นเหรอ


            “อืม น่ารัก” ผมยิ้มหวาน “แต่ไม่อร่อย กูเลยไม่แดก”


            “ไม่อร่อยเหรอ” ไอ้หมาเลิกคิ้ว “มึงเพิ่งแดกข้าวต้ม Hot Dog ไปนะเว้ย”


            ผมมองหน้ามันเซ็งๆ


            “ถึงจะชื่อ Hot Dog แต่ทำจากหมูปะวะ”


            “หมู หรือ หมา ก็สะกดคล้ายกัน”


            ตรงไหนฟะ ผมเริ่มจะเพลียกับความแก็ทเชื่อมโยงของไอ้หมอนี่แล้ว


            “งั้นถ้ามึงอยากเป็นหมูแทน กูเรียกมึงไอ้หมูดีมั้ย” ผมเลยแซะมันกลับ


            “ไม่เอาสิ กูไม่ใช่ทั้งหมาทั้งหมูสำหรับมึง” มันว่า


            “เอ้า ไหนมึงอยากให้กูแดก เลยยอมเป็นหมูไม่ใช่เหรอ” ผมยิ้มกว้าง


            “หมูมันกินได้ครั้งเดียว แต่แฟนอย่างกู กินได้หลายๆ ครั้งนะเว้ย” ไอ้หมายิ้มหวาน


            ไม่อร่อยหรอก... ผมพูดต่อในใจ แต่สีหน้าทีมงานกลับพากันชอบอกชอบใจกันเหลือเกิน


            “ข้างนอกเริ่มค่ำแล้ว มาดูพระอาทิตย์ตกดินกันมั้ย” จู่ๆ ไอ้หมาก็เอ่ยชวน ทำให้ผมหันไปมองด้านนอก พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงแล้วจริงๆ ด้วย


            “ดูในโรงแรมเนี่ยนะ” ผมขมวดคิ้ว


            “เอ้า ก็มึงป่วยอยู่นี่” ผมว่า


            “เฮ้อ เซ็งชะมัด” พอพูดถึงเรื่องนี้ ผมก็โคตรเบื่อเลย


            “อากาศก็ดี ได้มาทะเลทั้งที ยังไม่ทันผิวแทน พรุ่งนี้ก็ต้องกลับแล้วเหรอวะ”


            “ทำไมมึงอยากผิวแทนวะ” ไอ้หมานั่นเอ่ยถาม


            ก็จะได้คล้ำกว่ามึงไง แฟนคลับจะได้มองกูแมนบ้าง ผมตอบในใจ


            “มึงไม่ชอบเหรอ” ผมแสร้งถาม ทำให้มันเลิกคิ้ว


            “เฉยๆ ลิงเผือกแบบนี้ก็ดีแล้ว”


            ลิงเผือกพร่องสิ


            “กูเหมือนลิงเผือกตรงไหนวะ” ผมเผลอหลุดปากหงุดหงิดใส่มัน


            “ก็สีเหมือนเผือก ซนเหมือนลิง” ไอ้หมายิ้มมุมปาก


            สีเหมือนเผือกเหรอ ผมมองผิวตัวเองที่ขาวสว่างสุดๆ เออ ไม่เถียงก็ได้วะ


            “แล้วกูซนตรงไหนวะ” ตรงนี้ล่ะที่ผมไม่เข้าใจ


            “มึงไม่ ‘ซน’ ก็ได้” ไอ้หมายักไหล่


            “แต่มึง ‘สน’ ใจกูอยู่ใช่มั้ยล่ะ”


            “มุกพร่องเสียงอะไร กลับไปเรียนใหม่ไป๊” ผมโต้กลับทันที


            “กูคง ‘ติด’ เชื้อมุกแป้กมาจากมึง มึงก็ต้องระวังติดกูด้วยนะ” ไอ้หมาว่า


            “ติดเชื้อปากหมามึงนี่นะ” ผมเหลือบมองมัน


            “เปล่า” ไอ้หมานั้นอมยิ้ม


            “ระวัง ‘ติด’ ใจกูต่างหาก


            ผมนี่...ฟังแล้วปั้นหน้าไม่ถูกเลย


            “ว๊ายย คัทค่ะ คลิปนี้ผ่านแล้วนะคะ ฟินสุดยอดมากๆ เลยค่ะ” ทีมงานเอ่ยขึ้นมาทำให้ผมถอนหายใจเบาๆ สรุปทีมงานถ่ายจนพอใจแล้วใช่มั้ยนะ


            “น้องนทีไปพักผ่อนได้นะคะ เดี๋ยวทางนี้ให้ผู้จัดการดูแลน้องวายุต่อนะคะ” ทีมงานกล่าว


            “ครับ” ไอ้หมาตอบ ส่วนทีมงานก็เตรียมตัวเก็บของเก็บกล้อง


            ตอนแรกผมคิดว่าพอจบงาน ไอ้หมาก็จะรีบๆ กลับห้องมันไปซะ แต่มันกลับหันมาพูดกับผมต่อ


            “นี่ไอ้ตี๋ กูพูดจริงนะเว้ย มึงควรดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้”


            เอ้า จู่ๆ ก็อบรมกูเฉย ผมได้แต่บ่นในใจ


            “นั่นมันเรื่องของกู” ผมตอบสะบัด


            “เรื่องของกูด้วยว่ะ” มันแย้ง


            “เรื่องของมึงตรงไหนวะ” ผมจ้องหน้ามันเขม็ง


            “เพราะมึงทำให้กูเป็นห่วงเว้ย!”


            คำพูดของไอ้หมานั่นทำให้ผมอึ้งไปพักใหญ่


            ไอ้หมานั่นพูดเสร็จก็ชะงักนิ่ง


            “แม่ง กูพูดเหี้ยอะไรวะ” ไอ้หมานั่นขยี้หัวตัวเอง ก่อนจะชี้หน้าผม


            “มึงป่วย ซีรีส์ไม่เดิน เดือดร้อนกู” มันกล่าวหาผม


            หะ ผมปรับอารมณ์ไม่ทัน เมื่อกี้เพิ่งบอกว่าเป็นห่วงกู แม่งกลับคำมาโทษกูซะงั้น


            “ป่วย มันห้ามได้มั้ยล่ะเว้ย” ผมกัดฟันตอบ


            “เลือกป่วยไม่ได้ แต่เลือกหายไวได้” ไอ้หมาว่า


            “เออ กูจะหายไวๆ” ผมตอบมันประชด


            “ดี กูเตรียมจีบมึงต่อละ หายป่วยเมื่อไหร่ เตรียมใจหลงกูได้เลย ไอ้แฟนปลอมๆ” ไอ้หมานั่นทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปจากห้อง


            เตรียมใจหลงมึงเนี่ยนะ ผมนิ่วหน้า


            คำพูดแม่ง ทำกูอยากป่วยต่อไปเลย


      


Writer's Talk

สวัสดีปีใหม่นะคะผู้อ่านทุกคน ขอให้มีความสุขกันมากๆ ปีหน้าเป็นปีที่ดีสำหรับทุกคนนะคะ

สำหรับปีนี้ก็ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่สนับสนุนกันมาตลอดเลยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามและรักหนุ่มๆ ยูนิสตาร์น้า ^^


ก่อนส่งท้ายปี มีแฟนอาร์ตน่ารักๆ สวยๆ จากคุณ Aizome มาฝากด้วยจ้าาา


วายุ : ขอบคุณมากเลยครับ ขอให้มีความสุขในวันปีใหม่นะครับ คือ...ถึงจะไม่ชอบจับมือ(ตีน)หมา แต่...ถ้าแฟนๆ มีความสุข ก็ยอมสักครั้งก็ได้ครับ 5555 

นที : เวลามันเชื่อฟังก็ค่อยน่าอยู่ด้วยหน่อย ขอบใจมากนะ เที่ยวปีใหม่ให้สนุกล่ะ


-------------------------------

แฮชแท็กประจำเรื่อง #เดือนครึ่งเสี้ยว

Twitter : @colourfulearth ใช้ชื่อว่า L.Loklalla จ้า

Facebook Page : EarthLok - ล.โลกลัลล้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 999 ครั้ง

53 ความคิดเห็น

  1. #2543 lio99 (@lio99) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 16:27
    5555555555666665555อิหนหูวายยยย จะแกล้งเขานะ -ทำตัวเองทั้งนั้นเลยยยยย นึกถึงคำของข้าวออกเลย
    #2543
    0
  2. #2542 lio99 (@lio99) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 16:27
    5555555555666665555อิหนูวายยยย จะแกล้งเขานะ -ทำตัวเองทั้งนั้นเลยยยยย นึกถึงคำของข้าวออกเลย
    #2542
    0
  3. #2432 Scret-mn (@Scret-mn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 02:49

    นทีเป็นห่วงวายุน้าาา
    #2432
    0
  4. #2325 Piper (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 15:50

    เขินนนน ชหเลยค้าบบบบ

    #2325
    0
  5. #2095 Jink_chan (@Jink_chan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:44
    โถถถถถ......ไม่น่ารีบคัทเลยน้าาาา
    #2095
    0
  6. วันที่ 26 มกราคม 2562 / 11:51
    หนีความจริงให้ได้ตลอดนะ
    #1765
    0
  7. วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:10
    นทีหลุดเยอะเลยนะ
    #1706
    0
  8. #1686 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 11:29
    หลุดมาเยอะละนะคุณนที
    #1686
    0
  9. #1629 SANSANEE1827 (@SANSANEE1827) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 21:48
    แต่ละคนน่ารักกันจริงๆ
    #1629
    0
  10. #1530 malwar (@malwar) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 19:13
    นทีรุกหนักมากกนุ้งหวายเอ้ยยยใจสั่นๆแน่
    #1530
    0
  11. #1474 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 16:15
    งุ้ยยย หัวร้อนกลบเกลื่อนไปอี๊กกกกกก ห่วงก็บอกห่วงสิคะนที // เขาได้ป้อนข้าวกันด้วยนะ // เรื่องนี้นี่วายุมุกแป้ก นทีมุกเสี่ยวสินะ 5555
    #1474
    0
  12. #1458 Visa2549 (@Visa2549) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 16:15
    น่ารักอะ
    #1458
    0
  13. วันที่ 4 มกราคม 2562 / 02:35
    หื้ออออ ชอบหนูหวายยย ทำไมพี่นทีใช้คำได้น่ารักขนาดนี้~
    #1433
    0
  14. #1423 AKCha (@aum-kanyapat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 23:42
    โวะะะะะ วายุ อย่าทำให้นทีเขาเป็นห่วงมากดิ 555
    #1423
    0
  15. #1422 Little_Ryu (@Little_Ryu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 15:59
    ขอบคุณค่ะ และสวัสดีปีใหม่ย้อนหลังนะคะ
    #1422
    0
  16. #1421 686814123new (@686814123new) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 13:51

    อร้ายยหนูหวายยชอบคำนี้อ่ะนทีสู้ๆยุมันบื้ออหยอดปายยเรื่อยๆเน้อ. #หนูหวายของพี่ฮัสกี้.
    #1421
    0
  17. #1420 Rabbiitao (@kratao) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 13:34
    รักเค้าชอบเค้าละสิ อิอิ
    #1420
    0
  18. #1418 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 12:36
    ขอบคุณค่ะ
    #1418
    0
  19. #1415 lucky2000 (@lucky2000) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 18:26
    นที...เปนห่วงเขาหรอออ. น่ารักกกกกกกก. 😘😘😘😄😄😄😄
    happy new year ค่ะไรท์

    มาต่อเรวๆน่าาาา
    #1415
    0
  20. #1413 OilKJ (@o-ooy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 07:32
    นทีหยอดไปเรื่อยลู๊กกก
    #1413
    0
  21. #1411 ไนติงเกลสีดำ (@kingpai1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 00:58
    นทีน้องมันบื๊อ ลูกกก555
    #1411
    0
  22. #1410 tualek_orp (@tualek_orp) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:30
    นที หยอดเท่านั้นที่จะครองใจวายุได้

    ถ้าวายุรู้ตัวอ่ะนะ 555
    #1410
    0
  23. วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:05
    นทีคือความน่ารักของโลกใบนี้ แงงงงงง~~-แค่ไหนก็ใส่ใจคนที่ชอบเสมอ
    #1408
    0
  24. วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:04
    นทีคือความน่ารักของโลกใบนี้ แงงงงงง~~-แค่ไหนก็ใส่ใจคนที่ชอบเสมอ
    #1407
    0
  25. #1406 Alljae (@Alljae) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 19:23
    รุกเลยลูกกกก. สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1406
    0