Doppelganger ปฐมบทแห่งตัวตน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 17 Views

  • 0 Comments

  • 3 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    17

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

คุณรู้จักด๊อปเปิลแกงเกอร์มั้ย?


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
คือเป็นเรื่องเกี่ยวกับด๊อปเปิลแกงเกอร์นะคะ อีกชื่อของด๊อปเปิลก็คือภูตเงา ใครที่ขวัญอ่อนมากจริงๆห้ามอ่านนะคะ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 ต.ค. 58 / 18:39

บันทึกเป็น Favorite


ปฐมบทแห่งตัวตน

ชั้นรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง..... มันให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก  มันมักจะค่อยอยู่ข้างหลังชั้นเสมอมา แต่เมื่อไหร่ที่ชั้นสัมผัสถึงมันได้แล้วหันหลังกลับไปมองมันก็มักจะหายไป แต่มันก็ทำให้ชั้นสบายใจเสมอเมื่อมีมัน  จนกระทั่ง...วันหนึ่ง

 

ในวันที่ฝนตกชั้นก็ยังคงมาโรงเรียนอย่างสม่ำเสมอเพื่อรักษาภาพลักษณ์นักเรียนดีเด่น วันนี้ก็ยังคงเป็นวันปกติเช่นเคย ถ้าไม่นับเรื่องที่กลุ่มเพื่อนของชั้นนำมาเล่าในวันนี้

“เธอเชื่อเรื่องด๊อปเปิลแกงเกอร์ไหม?” ฝ้ายเพื่อนสนิทของชั้นพูดอย่างตื่นเต้น  และแน่นอนว่า...

“ชั้นไม่เชื่อ” ชั้นพูดเสียงเด็ดขาด

“นี้เป็นโลกสมัยใหม่แล้วนะยังจะเชื่อเรื่องพวกนี้อยู่อีกเหรอ?” รินพูดเสริมชั้น เพราะทั้งชั้นและรินเป็นพวกหัววิทย์ไม่เหมือนฝ้ายที่มาทางศิลป์และคลั่งเรื่องลี้ลับมากๆ

“ก็เพราะพวกแกไม่เคยฟังเรื่องเต็มๆน่ะสิ” ฝ้ายพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆก่อนจะเปิดปากเล่าเรื่อง

“ด๊อปเปิลแกงเกอร์เป็นเหมือนตัวเราอีกคนหนึ่งที่จะค่อยติดตามเราไปทุกที่เหมือนเงา  แต่ว่า...” ฝ้ายหยุดเล่าไปเมื่อเห็นว่าชั้นกับรินเริ่มหันมาสนใจแล้ว

“ว่าอะไรก็บอกมาสิ” รินพูดอย่างหัวเสียที่เห็นว่าฝ้ายมองอย่างล้อๆ

“จ้าๆ ใจร้อนกันจัง  แต่ว่าโดยปกติเราไม่สามารถมองเห็นได้”

“แล้วถ้าไม่ปกติล่ะ?” ชั้นถามขึ้นมาอย่างสงสัย แต่ก็ได้รับสายตาที่อ่านไม่ออกของฝ้าย

“เราก็จะห็นด๊อปเปิลแกงเกอร์ใช้ชีวิตในฐานะเรา ช่วงแรกๆอาจแค่ปรากฎตัวเป็นพักๆ แต่ถ้าไม่หาทางแก้สุดท้าย...ด๊อปเปิลแกงเกอร์ก็จะใช้ชีวิตในฐานะเรา ส่วนเราก็จะหายไป...ตลอดกาล” ฝ้ายพูดจบกลุ่มของพวกเราก็ตกอยู่ในความเงียบ

“แล้วถ้ามีคนรู้ล่ะ...ว่าคนๆนั้นเป็นด๊อปเปิลแกงเกอร์” รินพูดทำลายความเงียบ

“คนๆนั้นก็จะถูกจองจำโดย...ด๊อปเปิลแกงเกอร์เช่นกัน”

 

ชั้นคิดเรื่องนี้ทั้งวัน น่าแปลกที่เรื่องนี้วนเวียนอยู่ในหัวชั้นไม่ขาด ทั้งที่ปกติชั้นไม่เคยคล้อยตามเรื่องพวกนี้แท้ๆ

“ฝ้ายเล่าอะไรก็ไม่รู้เนอะ ไร้สาระจริงๆ” รินที่เดินกลับบ้านพร้อมชั้นทุกครั้งพูดขึ้นมา

“นั้นสินะ” ชั้นเออออตามไปทั้งที่ในใจไม่คิดอย่างนั้นเลย

ติ๊ดๆๆๆๆๆ

ข้อความดังขึ้นจากมือถือของชั้น

“แป็บนะ น่าจะเป็นแม่ส่งข้อความมา” แล้วชั้นก็เปิดมือถือขึ้นมา แล้วสิ่งที่ส่งมาก็ทำให้ชั้นตกตะลึง  มันเป็นภาพของฝ้ายและรินที่กำลังกินไอติม แล้วก็มีข้อความแนบมา

‘ พวกชั้นหาเธอไม่เจอเลยมากันแค่ คน เสียดายล่ะสิ :D’ 

ชั้นเหลือบตามองรินที่ชั้นเริ่มไม่แน่แล้วว่าใช่รึเปล่า

“มีอะไรเหรอทำไมเธอมองชั้นอย่างนั้นล่ะ” ชั้นสะดุ้งสุดตัว หน้าซีด และมือสั่นไปหมด เมื่อสังเกตุเห็นว่าคนตรงหน้าไม่มีสร้อยที่เป็นของดูต่างหน้ายายที่ตายไปแล้ว ที่ทำยังไงรินก็ไม่มีวันถอดแน่...  

“มะ...ไม่มีอะไรหรอกแม่แค่บอกให้รีบๆกลับเพราะญาติมาน่ะ  งั้นแยกกันตรงนี้นะ” ชั้นรีบวิ่งไปทันทีจนไม่ได้หน้าของคนที่อยู่ข้างหลังที่บิดเบี้ยวราวกับไม่ใช่หน้าคน ริมฝีปากแสยะยิ้มเหี้ยมออกมา

“มีคนรู้แล้ว”

 

วันต่อมา ชั้นเดินมาโรงเรียนด้วยขอบตาคล้ำๆ เมื่อคืนชั้นมัวแต่ระแวงว่าดอปเปอร์จะตามมาเลยไม่ได้นอนทั้งคืน

“ฝ้าย!!!! เมื่อวานเธอไปกินไอติมกับรินมาจริงๆใช่ไหม” ชั้นตรงดิ่งไปถามฝ้ายทันทีที่เห็นหน้ากัน มือทั้ง 2 ข้างเขย่าร่างอีกฝ่ายไปมาอย่างบ้าคลั่ง

“โอ๊ยแกใจเย็น  เมื่อวานชั้นไปกับรินมาจริงๆ เมื่อวานก็ส่งรูปให้ดูแล้วหนิ  ความจริงพวกชั้นต้องถามแกต่างหากว่าไปไหนมา” ฝ้ายร่ายยาวแล้วจับมือชั้นให้หลุดออกจากตัวเอง

“ชะ...ชั้น....ชั้นไป” ชั้นพูดเสียงสั่น ทั้งร่างสั่นไปหมด จนรินที่พึ่งเข้ามาต้องช่วยประคอง

“ไนท์ แกเป็นอะไร” รินพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“ชั้น...เจอ” ชั้นจะพูดต่อแต่จิตใต้สำนึกก็หยุดไว้

“เจออะไรแกบอกมาเลยนะ” ฝ้ายพูดอย่างร้อนรน

“ชั้นเจอด๊อปเปิลแกงเกอร์ของริน” แล้วเสียงรอบข้างก็เงียบลง เราทั้ง 3 คนไม่มีใครปริปากพูด ไม่มีทั้งเสียงของฝ้ายที่พูดอย่างตื่นเต้น หรือแม้แต่เสียงของรินที่พูดว่ามันไร้สาระ เพราะปกติชั้นไม่เคยพูดโกหกกับเพื่อน

“เธอ...แน่ใจ?” รินพูดเสียงเบา

“ชั้นแน่ใจ ชั้นสังเกตุจากสร้อยของคุณยายแกกับตอนที่แกส่งรูปมาชั้นก็ยังอยู่กับด๊อปเปิล” ชั้นอธิบายช้าๆเพื่อไม่ให้เสียงสั่น ส่วนฝ้ายก็ทำสีหน้าจะร้องไห้กับรินที่ทำหน้าราวสิ้นหวัง

“ความจริงแล้ว....คุณยายของชั้นก่อนตายก็เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง” รินเปิดปากพูดท่ามกลางความเงียบ

“ท่านเล่าว่าก่อนที่ท่านจะล้มป่วยมีคนเจอด๊อปเปิลของท่าน มีคนเห็นมากขึ้นเรื่อยๆจนท่านหวาดกลัว แต่ว่าเนื่องจากท่านอายุมากแล้วทำให้อายุไขใกล้หมด ท่านจึงตายก่อนที่ด๊อปเปิลจะกลืนกินท่าน” รินกลืนน้ำลายนิดๆเพราะเหมือนมีก้อนอะไรซักอย่างมาจุกที่คอ

“ในตอนนั้นชั้นไม่เคยเชื่อ  จนกระทั่งตอนนี้...มันทำให้ชั้นจำเรื่องที่คุณยายเล่าได้อีกครั้ง”

“แล้วมันมีวิธีแก้ไหม?” ชั้นถามด้วยความหวัง แต่ก็ได้รับเพียงการส่ายหน้าจากฝ้าย

“การหยุดด๊อปเปิลก็เหมือนหยุดเงาตัวเอง ด๊อปเปิลก็เหมือนตัวเราอีกคน ด๊อปเปิลจะไม่มีวันตายถ้าเรายังไม่ตาย” น้ำตาของฝ้ายไหลออกมาในที่สุดเนื่องจากอดกลั้นมานาน

“ชั้นขอโทษนะ ถ้าชั้นไม่มาเล่าเรื่องนี้ก็คง...” ฝ้ายชะงักประโยคที่จะพูดต่อเมื่อชั้นเอื้อมมือไปบีบมือเธอเบาๆ

“เราจะช่วยหาทางแก้ร่วมกัน เราเป็นเพื่อนกันนะ มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันสิ”

“ใช่ เธอไม่นับเราเป็นเพื่อนรึไง” รินพูดเสริมแม้หน้าตาเธอยังไม่สู้ดีก็ตาม

“ฮึก...ขอบคุณนะ  ขอบคุณจริงๆ”

 

หลายวันต่อมาพวกเราช่วยกันรวบรวมข้อมูลแต่มันก็ยังไม่มีอะไรที่สามารถช่วยรินได้ มีคนเห็นรินในที่ต่างๆมากมาย ทั้งที่รินอยู่กับชั้น แต่ก็มีคนบอกว่าเห็นรินเดินในทิศตรงข้ามกับบ้าน  หรือบางทีรินก็อยู่บ้าน  แต่ก็มีคนเห็นรินอยู่ที่โรงเรียน   2-3 วันแรกที่รินรู้ก็ไม่ค่อยมีอะไร แต่นานวันเข้ารินก็เริ่มมีอาการหวาดระแวง เริ่มคลุ้มคลั่งอย่างขาดสติ ไม่ว่าใครรินก็ไม่ฟังเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง บางวันก็จะมีเสียงกรีดร้องราวกับเจอบางอย่างที่น่ากลัวมากๆ แต่ทั้งชั้นและฝ้ายก็ไม่สามารถจะช่วยอะไรได้นอกจากมาเยี่ยมบ่อยๆและออกหาข้อมูลไปเรื่อยๆ

ซึ่งวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ชั้นและฝ้ายออกหาข้อมูลร่วมกัน

ตรู๊ดดดดดดดด

เสียงโทรศัพท์ของชั้นดังขึ้นปรากฎว่าเป็นของริน

“รินเธอเป็นไงบ้าง ทำไมไม่ออกมาจากห้องนั้น” ชั้นถามด้วยความเป็นห่วง

(ไนท์...ชั้นไม่ไหวแล้ว  ชั้นกลัว กลัว กลัวไปหมด ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไรหรือแม้แต่อยู่เฉยๆ มันก็ตามมาหลอกหลอน ทั้งเสียงที่กระซิบข้างหู ทั้งเงาที่วูบไปมา ชั้นทนไม่ไหวแล้วไนท์) รินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัวและสิ้นหวัง

“แกใจเย็นๆนะ อย่าพึ่งทำอะไร รอชั้นกับฝ้ายไปนะ  เธอต้องรอชั้นนะ” ชั้นพูดเสียงสั่น ความรู้สึกนี้ยากเกินบรรยายรินที่มั่นใจในตัวเอง รินที่ไม่ว่าอะไรก็พร้อมลุยเสมอ กลายเป็นคนที่หวาดกลัวต่อทุกสิ่ง!!!

(ลาก่อนนะ ไนท์ ทั้งแกกับฝ้ายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของชั้น เป็นเพื่อนที่ชั้นไม่มีวันลืม) แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ถูกตัดไป

“รินนนนน!!!!!!!!” ชั้นกรีดร้องออกมา น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสายขารู้สึกไร้เรี่ยวแรง แต่ก็ยังพาร่างที่บอบช้ำวิ่งมาที่บ้านของริน ชั้นเปิดประตูเข้าไปในห้อง น่าแปลกที่ประตูถูกเปิดอย่างง่ายดายราวกับจงใจ

“รินนนนน!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ชั้นกรีดร้องอีกครั้ง เมื่อเห็นร่างของเพื่อนสนิทถูกห้อยอยู่กับเชือกที่ขึงกับเพดาน ร่างของรินห้อยลงมา มือทั้ง 2 ข้างแนบกับลำตัวมีแผลเหมือนรอยโดนของมีคมบาดเต็มไปหมด ดวงตาของเธอเหลือกโบ๋น่ากลัว ชั้นแทบล้มทั้งยืน แต่ก็ต้องล้มลงไปจริงๆเพราะเห็น ' ใครบางคน ' มีเดินออกมาจากเงามืดด้านหลังศพของริน

"อ้าว! ว่าไงจ้ะไนท์" เธอเอ่ยทักชั้นด้วยเสียงร่าเริง ตัวของชั้นสั่นเกร็งไปหมด

"ได้เจอกันอีกแล้วนะ แต่น่าเสียดายจัง นี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้เจอชั้น  เฮ้อ...ร่างต้นไม่น่าใจเสาะเลย" เธอทำหน้าราวกับเสียดายจริงๆ ก่อนจะแสยะยิ้มน่าขยะแขยงบนใบหน้าเพื่อนสนิทของชั้น 

"แต่ก่อนที่ชั้นจะตายไปพร้อมร่างต้น ชั้นขอฝากเธอด้วยแล้วกันนะ" คนที่หน้าเหมือนริน มองเลยผ่านหน้าชั้นไปมองคนข้างหลังทำให้ชั้นหันไปมองด้วย แต่นั้นก็ทำให้ชั้นตกใจจนสลบไป....

 

3 เดือนผ่านไป งานศพของรินจัดอย่างเรียบง่าย ส่วนฝ้ายก็ย้ายไปรักษาจิตใจที่ต่างประเทศ ในขณะที่รินเริ่มเลือนหายไปจากความทรงจำของทุกคน แต่ชั้นไม่มีทางลืม! ภาพของศพรินยังคงเด่นชัดอยู่ในหัว ทุกครั้งที่หลับตาภาพนั้นก็จะปรากฎอยู่เสมอ...ราวกับย้ำเตือนความผิดบาปของชั้นที่ไม่สามารถช่วยเพื่อนได้

ตรู๊ดดดดดดด

“สวัสดีค่ะ ไนท์เองค่ะ”

“ไนท์ ตอนนี้อยู่ไหน!” แม่ของชั้นพูดด้วยน้ำเสียงมีน้ำโห

“ก็ไนท์มาเยี่ยมศพรินไง  ไนท์จำได้ว่าบอกแม่แล้วนะ” ชั้นพูดอย่างงุนงง

“แล้วทำไมถึงมีคนเห็นแกกำลังเดินเข้าไปในผับกันห๊ะ!!!!” จบประโยคชั้นก็ยืนนิ่งค้าง เลือดในกายเย็นเยียบขึ้นมา ตัวของชั้นสั่นไปหมด

‘ แล้วถ้ามีคนรู้ล่ะ...ว่าคนๆนั้นเป็นด๊อปเปิลแกงเกอร์ รินพูดทำลายความเงียบ

คนๆนั้นก็จะถูกจองจำโดย...ด๊อปเปิลแกงเกอร์เช่นกัน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ snow s.n./ZN. จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น