เกาะเวทย์มนต์

ตอนที่ 12 : เงื่อนงำ(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 ก.ย. 49


                    "เพราะฉะนั้น..อาชูร่าก็เลยไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับคนผมแดงๆไงล่ะนิ"

                    "นี่เธอ  เธอกินแอ๊ปเปิ้ลเข้าไปตั้ง 2 ลูก แล้วเล่าได้แค่นี้เหรอ  ตายจริงๆซะดีมั้ย!?"

                     "ไม่ดีจ้า"

                     "งั้นก็เล่าให้หมด"
 
                     "น่อ--  อาชูร่ารู้แค่นี้แหละนิ"

                     "แน่ใจแน่นะ"ฉันถาม  หลังจากที่อาชูร่าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวันที่ฉันเจอเจ้าวุ้นนั่น  และตอนนี้ฉันก็กำลังพยายามคาดคั้นเอาความจริงจากยัยต๊องอยู่

                     "น่อ--  แต่ถ้าอยากรู้ว่าสองคนนั้นเป็นใครอาชูร่ารู้นะ"

                     "นี่เธอยังจะพูดว่าไอ้คนหัวแดงนั่นเป็นโอวาลอีกเหรอ!?"

                     "เง้อ--  อาชูร่ารับประกันสามนิ้วเลย"

                     "ไม่มีทาง"

                     "จริงๆนะน่อ  ส่วนคนหัวดำนั่นก็คือยามอร์ฟีนไงล่ะนิ"

                     โป๊ก!

                     "ใครที่ไหนเค้าจะชื่อยามอร์ฟีนบ้าง!?"ฉันตะคอกถาม

                     "ก็คนที่ขายเนื้อคนนั้นไงล่ะนิ  คนที่ว่าเป็นผู้หญิงแก่ๆน่ะ"

                     "แต่คนหัวดำที่เธอเล่ามันเป็นผู้ชายนะ!!"

                     "แล้ว..  ทำไมเค้าจะใช้เวทมนต์แปลงร่างไม่ได้ล่ะนิ?"

                     ฉันชะงักไป  มันก็จริง..  เวทมนต์แค่ระดับพื้นฐานยังเปลี่ยนรูปร่างสิ่งของได้เลย  แค่ร่ายเวทพรางตัวให้เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายทำไมจะทำไม่ได้?  

                      "นี่  เป็นอะไรไปนิ?  ทำไมเงียบไปเเลยล่ะ?"อาชูร่าถามเสียงใส

                      "ถึงที่เธอพูดว่าจะใช้เวทมนต์พรางตัวได้ก็จริงอยู่  แต่คนใช้เวทมนต์อย่างฉันก็อยู่ที่นี่  ต่อให้กลบเกลื่อนแค่ไหนโดยเฉพาะเวทมนต์ที่ใช้เปลี่ยนรูปร่าง  ยังไงๆมันก็ต้องรู้สึกตัว"

                       "แม่นแล้วน่อ  แต่ว่าแล้วถ้าปรุงยาให้อีกฝ่ายกินล่ะนิ?  ต่อให้เวทมนต์ที่ใช้พรางตัวมีจุดอ่อนที่เป็นจุดใหญ่แต่ถ้าปรุงยาทำให้สัมผัสที่ 6 ในการสัมผัสและใช้เวทมนต์เสื่อมสภาพไปชั่วระยะหนึ่ง  แค่นั้นก้เพียงพอแล้วนิน่อ"

                       "แต่ยานั่นมันออกฤทธิ์อยู่แค่ไม่กี่วันยังไงๆก็ต้องจับได้"

                       "ก็เพราะอย่างนั้นไงล่ะนิ  ถึงได้ต้องกำจัดก่อนที่ยาจะหมดฤทธิ์ไงน่อ"

                       ฉันชะงักไปอีกรอบหนึ่ง  เพราะที่อาชูร่าพูดมันก็เป็นความจริงทั้งหมด  แต่ว่า..คนบ๊องๆแบบยัยนี่มันจะพูดได้ขนาดนี้เลยเหรอ?  จากที่ดูประสบการณ์การใช้เวทมนต์ก็ไม่มี  หรือว่ายัยนี่จะเป็นคนวางแผนแล้วคอยบงการอยู่ข้างหลัง?

                       "เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ"เสียงที่สามกล่าวขึ้น  ฉันเงยหน้าขึ้นไปมอง  เอเป็นเด็กผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน  แต่มีผมสีเทาและ..มีหูสีเทาอยู่บนหัว  แต่ว่านี่ไม่ใช่ครึ่งอสูรนี่นา?  ฉันรู้สึกได้แล้วยัยนี่เป็นใครล่ะ?

                       "เอาเป็นว่าฉันไม่ได้เป็นแบบที่คุณคิดก็แล้วกันค่ะ  อ๋อ  ฉันอ่านใจใครไม่ได้หรอกนะคะ  เพียงแต่ว่าสีหน้าและท่าทางของคุณมันฟ้องก็เท่านั้นเอง"เด็กคนนั้นยิ้มให้ก่อนจะหันไปพูดกับอาชูร่า

                      "คุณอาชูร่าคะ  นายท่านให้มาเรียกกลับได้แล้วค่ะ  ส่วนคุณ...เรื่องที่ฉันพูดเมื่อกี๊น่ะค่ะ  อย่างที่คุณคิดนันแหละค่ะ  ยังไงๆคุณอาชูร่าก็ไม่ทางคิดถึงขนาดนั้นได้  ที่คุณอาชูร่าพูดมาทั้งหมดนี้ก็ฟังมาจากนายท่านทั้งหมดนั่นแหละค่ะ"

                      "แล้ว  นายท่านของเธอนี่เป็นใครล่ะ  อีกอย่างฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่ายัยนี่ไม่ได้คิดกับฉันแบบนั้นจริงๆ?"

                      "เรื่องนั้นบอกไม่ได้ค่ะ  แต่ว่าก็อย่างที่คุณอาชูร่าพูดมาตั้งแต่แรกนั่นแหละค่ะ  ว่า'ถ้าตั้งใจจะฆ่าตั้งแต่แรก  ก็คงทำไปตั้งแต่คืนนั้นแล้ว'  ประมาณนี้ใช่มั้ยล่ะคะ?  เพราะว่าคืนนั้นแค่จับคุณที่สลบอยู่ให่หล่นลงจากที่สูงอย่างนั้นก็ตายแล้วล่ะค่ะ  แถมยังไม่เห็นจำเป็นต้องเปลืองแรงด้วย จริงมั้ยล่ะคะ?  วันนี้คงต้องขอลากันก่อน  สวัสดีค่ะ"แล้วเด็กคนนั้นกับอาชูร่าก็เดินจากไป  พอฉันรู้สึกตัวอีกที  ก็พยายามจะวิ่งตามพวกนั้นไป  แต่ว่า..สองคนนั้นก็หายไปแล้ว..

                                         ***************************

                     "อือ"ฉันลุกขึ้นนั่งขยี้ตาแล้วบิดขี้เกียจก่อนจะมองไปรอบๆห้อง  ฉันนั่งหลับคาโต๊ะในห้องมาหลายวันแล้วตั้งแต่เกิดเรื่องบ้าๆนี่มา

                     "กินแอ๊ปเปิ้ลมั้ยนิ?"ฉันหันหลังกลับไปตามเจ้าของเสียงก่อนจะถามขึ้น

                     "มาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

                    "ก็...เอ่อ...เอาเป็นว่านานล่ะน่อ"

                    "มีอะไรถึงได้มา  ถ้าจะมาขอของกินฉันไม่มีแล้วนะ(เฟ้ย)"

                    "อ้าว?  เศร้าเลย  เอ๊ย  เห็นแฟรี่นั่งหลับคาโต๊ะตั้งบ่อยนอนตากลมบ่อยๆเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกนิ"

                    "ไม่มีทาง  จนกว่าฉันจะแกคำที่เธอลั่นวาจานั่นได้จะนอนคาโต๊ะก็เอา"ฉันแว้ด

                    "แต่ว่าไม่ออกไปเดินเล่นบ้างมันจะเสียสุขภาพน้า---"

                    "งั้นอาชูร่าเลี้ยงส้มโอลูกนึง  ถ้ามาเดินเล่นกับอาชูร่าพรุ่งนี้"อาชูร่าต่อรอง

                    "งั้นฉันไป"ฉันตอบแบบไม่ทันคิดตามประสาคนอดอยาก  ก่อนจะรีบเอามือตะครุบปากตัวเอง

                    "ตกลงแล้วนะน่อ"

                    "เฮ้ย"ฉันหลุดปาก

                    "งั้นพรุ่งนี้ที่ชายป่าตอน....เที่ยงแล้วกันเนอะ"อาชูร่าบอกเวลาก่อนจะกระโดลงจากหน้าต่างชั้นสอง

                      

                      



     

182 ความคิดเห็น