เกาะเวทย์มนต์

ตอนที่ 8 : ถูกโจมตี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ก.พ. 49

                    ..........เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นทำให้ฉันตื่นขึ้นมา  ก็เลยลองตั้งใจฟัง  เสียงคนเดินนี่นาใครฟะมาเดินตอนดึกๆดื่นแบบนี้  แถม  แถม  ตอนนี้อยู่หน้าห้อง(สมุด)เราอีกต่างหากเชื่อเล้ย  ยัยโจรนั่นรึเปล่า?  ฉันก็เลยค่อยๆแง้มประตูเปิดออกดู  อ่านะ  มีคนเดินออกไปจริงด้วยแต่มืดไปหน่อยแฮะดูไม่ออกเลยว่าเป็นใคร  ถ้าลองเดินตามไปดูชั้นล่างมันจะมหน้าต่างอยู่  วันนี้ข้างขึ้นซะด้วย  ถ้าตามไปก็ต้องรู้แน่ว่าเป็นใคร   ฉันก็เลยหยิบเสื้อคลุมมาสวม  ก่อนจะเดินตามมันไป

ตุบ  ตุบ (เฮ้ยเสียงเท้ามันนะ)

                     ฉันเดิมตามมันไปเรื่อยๆ  ดูท่าทางมันจะออกทางประตูหน้าบ้านเลย   แปลก...แปลกมาก   ถ้าเป็นโจรจริงๆมันจะโง่ขนาดนั้นเลยเหรออุตส่าห์ออกทางประตูหน้าเนี่ย  แต่ก่อนที่ฉันจะได้คิดอะไรต่อมันก็เดินไปถึงหน้าต่างแล้ว (คิดอะไรเป็นไม่ได้ถูกขัดจังหวะทุกที )  แสงจันทร์กระทบตัวกับบุคคลที่หน้าสงสัยนั้น  และนั้นทำให้ ฉันรู้สึกรำคาญขึ้นมาทันที ไอ้คูล นี่เอง  ท่าทางเจ้านั่นจะยังไม่รู้ตัวเลยถึงได้เดินต่อไปเรื่อยๆจนถึงประตูหน้าบ้าน  ฉันก็เลยเดินเข้าไปตั้งใจว่าจะถามว่าออกไปทำไมก็เลย

โครม!!! 

                     อ...อ...ไอ้กล่องบ้าเอ๊ย  บังเอิญฉันไปสะดุดกล่องอะไรก็ไม่รู้เข้าก็เลยล้มลงแล้วก็ลากเจ้าหมาล้มลงด้วย
                     "แฟรี่ !?" เจ้าหมาพูดออกมาอย่างตกใจ 

                     "ก็ใช่น่ะสิ  ฉันเองแฟรี่(อารมณ์เสียนิดๆ)"

                     "ธ..เธอมาทำอะไรที่นี่?"เจ้าหมานั่นถาม

                     "ฉันต่างหากที่ควรจะถามนาย  นายจะไปไหนห๊ะ  ดึกๆดื่นๆป่านนี้แล้วน่ะ" ฉันที่ไม่ใช่คนเก็บอารมณ์  ก็เลยว่าเข้าไป

                     "อ..อ๋อก็กะจะไปเดินเล่นไง  มันร้อนจนนอนไม่หลับนี่"

                     "ร้อน?" ฉันเลิกคิ้มขึ้นเป็นเชิงถาม

                     "อ้าว  ก็ร้อนน่ะสิถามแปลกๆ  แล้วเธอยังใส่เสื้อคลุมของเธอแบบนั้นอีก  เห็นแล้วร้อนชะมัดเลย  เธอนี่ทนต่อความร้อนดีชะมัดเลยนะ"เจ้าหมาว่า

                     "ก็งั้นสิ  ฉันเป็นคนที่ทนต่อความร้อนเก่งกว่าคนทั้งหมู่บ้านซะอีก  อ๊ะ  อย่าพึ่งเปลี่ยนเรื่องสิ  ตกลงนายจะไปไหน"

                     "ก็จะไปเดินเล่นแถวๆชายป่าโน่นแน่ะ..  แฟรี่"

                     "อะไร?"

                     "เธอจะไปเดินเล่นด้วยกันมั้ย?"เจ้าหมาถามแบบที่ฉันไม่นึกและไม่เคยคิดว่ามันจะชวน  มันกล้าซะที่ไหน   เอาวะ "ไปก็ไป  แต่นายอย่าคิดอะไรพิลึกๆนะ(เฟ้ย)"

                     "อะไรกันคนเค้าอุตส่าห์ชวนดีๆ  ยังมาว่ากันอีก  ไม่น่ารักเล้ย..."

 โป๊ก!!!!

.                  "นายว่าอะไรนะ  บ่นมากไปแล้วมั้ง  อยากโดนตื้บมะ"แล้วฉันก็ตบะแตก --  --"
 
                   "ง่า.....(เจ้านั่นเอามือลูบหัว)ไม่ว่าอะไรแล้ว  ไปกันเหอะ"

  *******************************

                      ฉัน(กับมัน)เดินมาเรื่อยๆจนถึงแถวๆชายป่า  ตรงที่ไอ้คูลมันมาเป็นกรรมกรแบกหามนั่นแหละ    ในแม่น้ำสะท้อนแสงของดวงจันทร์จนดูเหมือนมีลูกบอลสีเงินในแม่น้ำ  ต้นไม่กำลังเอนเอียงไปกับสายลงที่พัดมา  ถ้าดูแบบเด็กๆก็คงเหมือนสัตว์ประหลาดที่กำลังขยับใกล้เข้ามา  ฉันยังไม่ทันได้ดูอย่างอื่นต่อ  ไอ้คูลก็พูดขึ้นมาทำลายความเงียบ

                     "อะ  นี่แฟรี่  เธอคิดยังไงกับฉันเหรอ" หือ?  มันถามอะไรแปลกๆแฮะคิดอะไรของมันอยู่เนี่ยแถม  แถมยังเดินเข้ามาใกล้อีก

                     "หา?  คิดยังไงน่ะเหรอ  ก็ ลูกหมา  งี่เง่า  แพ้ผู้หญิง  ล่ะมั้ง"ฉันตอบไปแบบไม่ทันคิด           เหอๆ    แทงใจดำทั้งน้านเลยนะนั่นน่ะ

                     "เฮ้  แฟรี่นี่ฉันถามเธอดีๆแล้วนะ"เจ้านั่นโวยขึ้น

                     "ฉันก็ตอบไปแล้วไง  ดีแล้วนะนั่นน่ะ"ฉันเถียงกลับไป  คำตอบมันดีแล้วนี่  จริงๆนะ

                      เจ้านั่นเลิกเถียง  แต่หันหน้าไปที่แม่น้ำที่สะท้อนแสงของดวงจันทร์ พลางพูดต่อ "นี่แฟรี่....ฉันเอ่อ..ง่า..ช..ชอบเธอมากนะ" o__Oแหงะ  อะไรของมันวะเนี่ย  

                     "นี่ไอ้คูล  เลิกพูดเล่นไม่เป็นเรื่องได้แล้วนะ!!!"ฉันตวาด

                     "ก็ฉันพูดจริงนี่นา..จะให้ว่าอะไรได้ล่ะ"ไม่ว่าเปล่ายังเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีก  ฉันถอยกรูดไปข้างหลังโดยอัตโนมัติแต่ดั๊นไปติดหินแถวนั้นซะอีก  "นี่แก...ถ้ายังไม่เลิกบ้าละก็....."รู้สึกฉันจะบอกช้าไปแล้วเพราะเจ้านั่นอยู่ห่างจากฉันไม่ถึงฟุต  แล้วหน้ามันยังอยู่ห่างไม่ถึงคืบ...
 
                    ฉันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว  มันอยู่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆและ...
ผัวะ!!!!

                       
                     "เลิกเล่นบ้าๆได้แล้ว  รู้มั้ยฉันอุตส่าห์ยอมออกมาที่นี่เพื่อที่จะไม่ให้คนอื่นเค้าโดนไปด้วยแท้ๆ  นายยังมีหน้ามาเล่นอีกเหรอ  ฉันรู้หรอกน่าไอ้ภูติงี่เง่าเอ๊ย!!!  เสร็จฉันแน่"แล้วฉันก็เอาคฑาฟาดๆๆๆ
มัน
 
                    "เฮ้แฟรี่  เล่นบ้าอะไรใครเป็นภูติที่ไหน  ฉันเป็นภูติที่ไหนกัน"ไอ้ภูติ(คูล)ร้องโวยวาย  

                   "ไม่ต้องเลย  มันมีจุดเด่นเห็นกันอยู่ตั้งหลายที่"ฉันเถียง

                   "ไม่จริง  ฉันนี่แหละคูล"

                   "เฮอะ!  คิดว่าฉันโง่มากนักรึไง  อย่างแรกเลย  ไอ้คูลน่ะ  เวลาหลับปกติมันจะหลับยาวไม่ตื่นขึ้นมาง่ายๆหรอก   สอง  ถ้ามันกล้าชวนฉันออกไปเดินเล่นล่ะก็ไม่ใช่มันแน่  สาม  มันไม่กล้าถามหรอกว่าฉันคิดยังไงกับมันคำตอบมันแทงใจดำไป  สี่ ตอนที่แกมาใกล้ๆฉันน่ะไม่ได้ยินเสียงหายใจเลย  มีแต่พวกภูติเท่านั้นแหละที่ทำแบบนี้ได้น่ะ  ห้า อันนี้สำคัญที่สุด ไม่มีใครกล้ามาจูบฉันหรอกนะเว้ย  เพราะไม่งั้นจะโดนถีบเหมือนที่แกโดนน่ะแหละ"แล้วการจับผิดอันแสนยาวเหยียดที่ใส่อารมณ์เข้าไปด้วยของฉันก็จบลง

                   "....โห  สมกับเป็นแม่มดจริงๆ  ดูออกด้วยแฮะ  ทั้งๆที่ความจริงดูยากมากนะนี่.."

                   "อ้อ  มีอีกข้อนึง  ตัวแกเย็นผิดมนุษย์  มนา แกเป็นไอ้ภูติน้ำตัวนั้นใช่มั้ย"(ภูติน้ำ : ไม่ฟังกันเล้ย(สี่แยก))
                     
                   "หา...ไอ้ภูติน้ำชั้นต่ำพรรค์นั้นน่ะอย่าเอามาเทียบกับฉันเชียวนา  ภูติอย่างฉันเป็นภูติน้ำที่แปลงร่างได้  อย่าเอาไปเทียบกับไอ้พวกนั้นที่มีแตพลังไม่มีสมอง"ไอ้ผีตัวนี้..  น่ารังเกียจซะไม่มี  ยี้ๆ  แต่แสดงว่ามันปลอมตัวมาจริงๆอะสิ  

                   "เฮะๆ  ในเมื่อรู้ตัวจริงแล้วก็ช่วยไม่ได้  ตอนแรกกะจะจับเป็น  แต่ในเมื่อรู้ตัวแล้วคงไม่ยอมไปด้วยง่ายๆแน่  ขอจับตายเลยแล้วกัน!!!"แล้วมันก็พุ่งเข้ามา  จากประสบการณ์อยู่ในป่า 1 เดือน พร้อมกับเล่นวิ่งไล่จับกับพวกปีศาจทั้งหลาย(เหอๆ)  ฉันก็เลยกระโดหลบไปอีทางนึงและไม่วาย  เอาคทาฟาดๆๆลงไปอีก

                      ฉันเริ่มร่ายเวทย์ "เดมาทัส  อาซาเรย์  กาลาเทีย!!"แล้วไฟก็ลุกพรึบขึ้นอีกครั้ง  แต่ว่า  จู่ๆไฟก็ดับไปเสียเฉยๆ"!!!"อะไรกันไม่ได้ดับง่ายๆนะ  นอกจากว่า "แกเป็นภูติน้ำเหรอ!!?"

                     "ปิ๊งป่อง  แต่ฉันก็บอกไปแล้วไง ว่าอย่าเอาไปรวมกับภูติชั้นต่ำพวกนั้น  พวกนั้นหยุดไฟของเธอได้ก็จริงแต่กว่าจะถึงตอนนั้นพลังก็สูญสิ้นไปเยอะแล้วใช่มั้ยล่ะ?  แต่ของพวกชั้นสูงอย่างฉันไม่ใช่  พวกเราสามารถหยุดพลังของเธอได้สบายๆอยู่แล้ว  "

                    "อ๋อ งั้นก็หมายความว่าแกกระจอกที่สุดในกลุ่มน่ะสิ"ฉันเหน็บ  พยายามทำให้มันเลืดขึ้นหน้ามาที่สุด
                  
                    "จ..จะมากไปแล้ววว!!!!"เจ้านั่นตะโกนก้อง  เหอะๆ  ได้ผลแฮะ  ดีๆ "อ้าว  ก็จริงไม่ใช่เหรอ  พวกชั้นสูงที่แกว่าน่ะเห็นว่าแกน่ะพูดมากน่ารำคาญเลยส่งมาฆ่าฉันมากกว่ามั้ง"

                    "หนวกหู! แล้วแกจเสียใจ"แล้วมันก็พูดภาษประหลาดๆ  แปลกๆของภูติออกมา  แล้ว  น้ำในแม่น้ำก็พุ่งขึ้นมาและพุ่งอย่างเร็วมาที่ฉัน"อามาทัส  ดาซาเนีย !!"

ซ่า!!!

                    เสียงน้ำแตกกระจาย  พร้อมกับกำแพงทรายที่อยู่ตรงหน้าฉัน " จะดูถูกกันเกินไปหน่อยแล้วมันไอ้เมือกคิดเหรอว่าแค่นั้นจะทำอะไรฉันได้น่ะ"
                     
                    "ก..แกเรียกใครว่าไอ้เมือก(วะ)"

                    "อ้าว  โง่ชะมัดเลย  ก็เรียกแกไงเล่า  พาราโอเน่  ปอง" แล้วสายฟ้าก็ฟาดเปรี้ยงเข้าใส่เป้าหมาย  ฝุ่นทรายคลุ้งอยู่  ซักพักก็ค่อยๆจางออก  เงาของเป้าหมายยังยืนอยู่เบื้องหน้าแต่ก็เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บจากสายฟ้าเมื่อกี๊เหมือนกัน 

เฟี้ยว

                    เสียงหวีดแหลมของลมดังขึ้นพร้อมกับวัตถุที่มาด้วยกัน  ฉันพยายามหลบแต่ว่าทรายยังคลุ้งอยู่มองไม่ค่อยเห็นและ..มันมีมากเกินไป  " โมนาเร  เดซาโอ!!!"  กำแพงทรายตั้งสูงขึ้น  ก่อนที่จะรับการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด  เฮ้อ.เกือบไปๆ   

                      "อ๊าาา"โดนจนได้  แขนของฉันตอนนี้เลือดเริ่มไหลออกมา    อุตส่าห์สร้างโล่ป้องกันไปแล้วแท้ๆทำไมยังมีเหลืออีก  

                      "หึๆ  ตกใจล่ะสิ  บอกแล้วไงพวกเราน่ะเป็นพวกชั้นสูง  แถมแถวนี้มีน้ำตั้งเยอะ  เป็นการเพิ่มพลังแบบง่ายๆไปเลยไง  แม้จะใชข้พลังได้ไม่เต็มร้อย  แต่ว่า  แค่นี้ก็คตงพอแปล้วมั้ง"มันพูพลางหัวเราะเบาๆ   คราวนี้ทรายที่คลุ้งอยู่จางออกไปหมดแล้ว  แต่ภาพตรงหน้าทำให้ฉันใจหายวาบ  เบื้องหน้าไม่ใช่คูล  เอ๊ย  ภูติน้ำตัวเดียวอีกต่อไปแล้ว  แต่ดันมีเพิ่มขึ้นอีก 20 กว่าตัว  ยังไงก็ต้องลดจำนวนลงก่อนล่ะ  ลุยล่ะเฟ้ย  "เดมาทัส  อาซาเรย์  กาลาเทีย"ไฟลุกท่วมขึ้น  ก่อนที่ภูติน้ำที่มันสร้างขึ้น*  จะหายไป 

                       "ต่อให้ลดจำนวนลงได้ก็ใช่ว่าจะชนะนา"ถ้าตอนนี้คนพูดเป็นไอ้ภูติน้ำ  แต่ดันปลอมเหมือนคูลแล้วมาพูดแบบนี้ก็ยิ่งอารมณ์เสียไปอีก  "คิดอะไรอยู่ล่ะ  เสียสมาธิเพราะการโจมตีเมื่อกี๊แล้วรึไง  อยากรู้ล่ะสิว่ามันคืออะไร (ใครอยากรู้ฟะ)  มันคือ..นี่ไงล่ะ"แล้วน้ำในแม่น้ำก็พุ่งขึ้นมา  แต่ว่ามในดูไม่เหมือนคลื่น  มันเหมือนใบมึดคมๆเสียมากกว่า  แล้วมันก็พุ่งมาที่ฉันอีก  แถมยังเร็วกว่าเดิมซะด้วย "ม..โมนาเดร  เดซาโอ"  แล้วคราวนี้ฉันถึงได้รู้ว่าทำไมโล่เมื่อกี๊มันถึงป้องกันไม่ได้  ก็เพราะน้ำมันเป็นของเหลวเลยทะลุโล่เข้ามานี่เอง   

                        น้ำที่ทะลุโล่ยังไม่หยุดก็ยังพุ่งมาและบาดเนื้อไป  เริ่มจากที่หน้า  แขน ขา "อึก..." เลือตอนนี้เริ่มไหลรินออกมาทำให้แถวนั้นฟุ้งกลิ่นคาวเลือดไปหมด  ส่วนฉันรู้สึกมันจะจงใจเล็งมาที่ขาเป็นพิเศษก็ถึงกับทรุดลง

                       
                         "เกี๊ยก ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า  อะไรกัน  แค่นี้ก็ทรุดซะแล้วอย่างว่าแหละเด็กก็คือเด็กแหละน้า  เอาล่ะคราวนี้มาเริ่มโชว์การแสดงเวทีประหารได้แล้วล่ะมั้ง  เอาล่ะ  เริ่มจากส่วนไหนดี....." มันพูดอย่างสะใจ  ซาดิสต์ชะมัด  จะลุกหนีก็ลุกหนีไม่ได้แล้วแท้ๆ  เจ็บใจชะมัด  แต่ถ้าไม่ลุกก็ตาย ลุกไม่ไหวก็ต้องลุกล่ะเฟ้ย 

                           "แน่ะยังจะลุกขึ้นมาอีก  ยอมตายง่ายๆก็ดีแล้วแท้ๆ "

                            "หนวกหู  พาราโอเน่  ปอง!!!"สายฟ้านับสิบๆสายพุ่งลงมา  ไม่โดนก็ต้องโดนซักสายแหละว้า  เรื่องอะไรจะยอมตายคนเดียว  ต้องลากมันไปด้วย  "!!!"  จู่ๆไอ้เลือดบ้าก็พุ่งกระฉูดออกมาจากแผล  เชอะ!  แก๊พุ่งออกมาทำมายยิ่งปวดๆอยู่

                            "หึ  ดูท่าสังขารของเธอจะหมดลงแค่นี้แหละ  แล้วยังมีหน้ามาเล่นงานฉันซะบาดเจ็บขนาดนี้ซะอีก  ในเมื่อเป็นอย่างงี้แล้วก็ตายๆไปซะ  "  แล้วต้นไม้บริเวณนี้จู่ๆก็แห้งลงไปทันที  อะไร มันคิดจะทำอะไร  อ๊ะ!  ภูติน้ำ..ต้นไม้เเห้ง..มันเก็บรวบรวมพลังจากน้ำในต้นไม้งั้นเหรอ!!!

                             "เอาล่ะตายซะ!!!" แล้วใบมีดน้ำขนาดใหญ่ก็เตรียมที่จะพุ่งทะลุตัวฉันเข้าไปทันที

***********************

อ๋อยกว่าจะอัพตอนนี้ได้เลือดก็คงจะสาดมากกว่าแฟรี่ล่ะมั้ง  ที่ยากที่สุดในตอนนี้ก็คือไม่รู้จะบอกว่าน้ำกรีดเนื้อแฟรี่ได้ยังไง  คราวหน้าจะวาดรูปให้ดูก็แล้วกันเน้อ


              

                       






182 ความคิดเห็น