ความรัก กับ คลอโรฟิลล์

                                             

  

         
         
       ❤   ถ้าเราเอาใบไม้มาตำ ๆ แล้วคั้นออกมาเป็นน้ำ จากนนั้นเอาไปเช็คในห้องทดลองเราก้จะพบกับสารที่เรียกว่า "คลอโรฟิลล์"

       ❤   "คลอโรฟิลล์" เรารู้จักคำนี้อย่างคุ้นเคย ก้เพราะวิชาวิทยาศาสตร์ใช่ไหมคะ ซึ่งเป็นชื่อของกลุ่มสารที่มีสีในตัว (ไม่จำเป็นต้องเป็นสีเขียวอย่างเดียว) สามารถพบเจอได้ในพืชทั่ว ๆ ไป

       ❤   ในวิชาวิทย์ อธิบายว่า การที่คลอโรฟิลล์มีสีในตัวเองนี่เอง ที่ทำให้มีหน้าที่ดักจับพลังงานแสง เพื่อนำมาใช้ในกระบวนการสังเคราะห์แสงซึ่งเกิดขึ้นในชั้น Chloroplast ของใบไม้

       ❤   เราเอง ก้ไม่ได้เรียนสายวิทย์ค่ะ แต่ทุกครั้งที่ได้รับฟังถึงเรื่องราวทางวิทยาศาสตร์ ที่อธิบายถึงกลไลธรรมชาติ ก้อดทึ่งไม่ได้สักที ชอบสิ่งที่เกิดภายในห้องทดลอง ที่ทำให้เรา "รู้ชัด" ไปเลยว่าอะไรคืออะไร ไม่กำกวม ไ่ม่อ้อมค้อม เกือบทุกสิ่งที่เป็นวิทยาศาสตร์มันอธิบายได้ ตอบโจทย์ได้ และมีคำตอบที่ไม่บิดพลิ้วไปเป็นอย่างอื่น

        ❤  ระหว่างที่เขียนกลอนบทนี้ ชั่วขณะหนึ่ง เราจึงอยากให้ "ความรัก" เป็นเหมือนการทดสอบหาสารคลอโรฟิลล์ ตามประสาคนคิดมากค่ะื ที่ทำให้เราคิดว่า ถ้าจับหัวใจของใครคนนั้นมาพิสูจน์หา "สารรัก" ได้ ก้จะได้พิสูจน์ให้รู้ชัีดไปเลยว่าในหัวใจของเขา จะมีความรักให้เราไปตลอดชีวิตหรือเปล่า

        ❤  แต่ก้นั่นแหละ มันเป็นเพียงความคิด จริง ๆ ต้องเรียกว่า "จินตนาการ" ด้วยซ้ำไป เพราะไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ความรักก้ไม่มีทางเป็นวิทยาศาสตร์ ืและไม่มีการทดลองใด ที่จะให้ผลได้แม่นยำในแนวทางความรู้สึก

 

 

รักในวันนี้จะเป็นรักแท้หรือไม่นั้น สิ่งที่จะช่วยพิสูจน์ได้ก้คือ
"TIME"
ภายในห้องทดลองที่ชื่อว่า
"LIFE"