ทำไม ??

เบื่อกับชีวิต...

ทำไมเราต้องรับงานมากมายขนาดนั้นมาด้วย ??
ทำไมเราต้องเอางานของคนอื่นมาทำด้วย ??
ทำไมเราต้องมานั่งลำบากด้วย ??
ทำไมเราต้องมาถ่างตาทั้งๆที่ง่วงด้วย ??
ทำไมเราต้องได้คะแนนน้อยด้วย ??
ทำไมเราต้องเอาหนังสือไปทุกครั้งด้วย ??
ทำไมเราต้องจัดแจงเรื่องค่ายด้วย ??
ทำไมเราต้องหาคำตอบให้คนอื่นลอกด้วย ??
ทำไมเราต้องเป็นแบบนี้ด้วย ??

ทำไม ? Why ? ??
ทำไม เป็นคำที่อยู่ในประโยคคำถาม เกือบทุกๆคำถาม ??
ทำไม เป็นสิ่งที่เราต้องการรู้ , ทราบ
นั่นก็ว่า ทำไม ??
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ
งานชีวะ โยนมาให้เราทำเลย ทำไม ??
เป็นเพราะ เรามีคอมฯ มีเน็ตหรอ ?? ทำไม ??

ระบบภูมิคุ้มกัน ให้เราทำคนเดียวเลยหรอ ทำไม ??
วัคซีน ให้เราทำคนเดียวเลยหรอ ทำไม ??
เซรุ่ม ให้เราทำคนเดียวเลยหรอ ทำไม ??
ถ้าเกิดไม่มีเรา ก็คงไม่มีงานส่งกันหรอ ทำไม ??
มันไม่ใช่หรอก ถึงไม่มีเรา ก็คงมีงานส่งกัน 

ทำไมหล่ะ ? ทำไมไม่ช่วยกันหา ??
เราต้องทำงาน 4 อย่าง
แต่ในขณะที่เพื่อนอีก 4 คนเอางานเราไปก๊อปกัน เหอะๆ
แล้วนี้สอบ คนพวกนั้นจะให้เราลอกไหม ??
คำตอบ คือ ไม่ ไม่เคยหรอก ไม่มีเลย ?? ทำไมกันล่ะ ??
เห็นเราเป็นแค่...คนโง่ๆ คนนึงหรอ ??
ทำไมไม่แบ่งงานไปทำล่ะ ??
แล้วเราจะอ่านฟิสิกส์ทันไหม 
คำตอบ คือ ไม่ ไม่เลย เราไม่เก่งขนาดนั้น ^_^
เราเนี่ย โง่ที่สุดในกลุ่มแล้ว 55
ตลกดีเน๊อะ ที่เป็นแบบนี้น่ะ...

บางที...อาจถึงเวลาแล้วก็ได้...
...เวลาที่เราต้องเห็นแก่ตัว
เราจะ...จะไม่ยอมแล้ว จะไม่แคร์อะไรแล้ว
ไม่แคร์อะไรทั้งสิ้น

เรารู้ว่าเราโดนนินทา 
เรารู้ว่าเรานิสัยไม่ดี
เรารู้ว่าเราปากไม่ดี
เรารู้ว่าเราเอาแต่ใจตัวเอง
เรารู้ว่าเราชอบยืมของของคนอื่น
เรารู้ว่าเราไม่มีสมอง
เรารู้ว่าเราโง่แค่ไหน
เรารู้ว่าเราใฝ่สูง
เรารู้ว่าเรามันไม่มีอะไรเลย...
ให้ตายเถอะ อะไรนักหนา(วะ)

อืม...อยู่ ม.4 แล้ว
รู้สึกว่าตัวเอง สงบปากสงบบคำไปเยอะ
ความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิม...
อะไรๆมันนเปลี่ยนไปเยอะ เยอะมากจริงๆ...
จะมีไหม ? จะมีใครที่จริงใจกับเราบ้างน่ะ... ??

20.39น.
หลับตลอดกาล...
*T* bear