เพราะเราอยู่ใต้แสงดาวเดียวกัน

ทำไม ผมนึกถึงเพื่อนคนนั้นขึ้นมา  เราจากกันไปกว่า 11 ปีแล้ว ตั้งแต่จบชั้น ป.1 ได้แล้วล่ะมั้ง

ตลอดเวลา ตั้งแต่ชั้นอนุบาล 1 มาถึง ป.1 ผมกับเขา เปรียบเหมือนเพื่อนสนิทกัน จนเพื่อนคนอื่นๆ แซวล้อว่าเป้นแฟนกันด้วยซ้ำ

เราอยู่ด้วยกันเสมอ ไม่ว่าจะเวลาไหน ตอนอนุบาล เวลาครูให้นอนตอนกลางวัน เธอก็มักจะมานอนใกล้ๆผมเสมอ  บางที เธอก็ให้ผม ร้องเพลงให้ฟัง แล้วเราก็ผลัดกันเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟัง  เราผุกพันกันมาก   พ่อแม่ของผมกับพ่อแม่ของเธอ ต่างก็รู้จักกัน  ตั้งแต่อนุบาล 1 ถึงอนุบาล 3 ส่วนใหญ่ผมมักจะมาโรงเรียนก่อนใครเพื่อน  แล้วก็เป็นเธอ ที่ตามมาติดๆ พร้อมด้วยที่จะเรียกผม "ใบตอง" แทบทุกวัน

ตอนนั้น ถ้าผมโดนเพื่อนแกล้งจนร้องไห้ ก็จะมีเธอคอยปลอบ  ถ้าเธอร้องไห้ ก็จะมีผมคอยปลอบ กันและกัน  

จนกระทั่ง ผมขึ้นชั้น ป.1 เธอเองก็ยังอยู่ห้องเดียวกับผม  แล้วเธอก็ยังนั่งคู่กับผม เหมือนสมัยอนุบาลไม่มีผิด  กินขนมก้มักจะกินด้วยกันเสมอ  จนครูเคยหาว่าผมกับเธอ แก่แดดเกินเด็กด้วยซ้ำ ผมก้ไม่เข้าใจตัวเองนะ  ตอนนั้น ผมแอบชอบเพื่อนอีกคนนึงอยู่  แต่ทำไม ผมกลับรู้สึกผูกพันกับเพื่อนคนนี้อย่างบอกไม่ถูก  แทนที่เธอจะเข้ากลุ่มเล่นกับเด็กผู้หญิงด้วยกัน แต่เธอกลับเล่นอยู่กับผม


ตอนที่โรงเรียนมีกิจกรรมนาฏศิลป์ ผมก็ได้รำคู่กับเธอ  เสมือน ฟ้าลิขิตให้เราคู่กัน  ผมก็ดีใจที่ได้คนที่รู้ใจเราและเราก็รู้ใจเขา ได้ร่วมกิจกรรมคู่กัน  ตลอดเวลา 4 ปีที่อยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะโดนเพื่อนแกล้ง โดนครูดุ  ก็จะคอยมีเธอคอยให้กำลังใจ และยามที่เธอร้องไห้ ก็จะมีผมคอยปลอบ  ผมถึงมีความสุขที่ได้มาเรียนแล้วได้อยู่กับเธอ  ผมรู้จักบ้านเธอ แต่ผมกลับไม่เคยได้ไปหาเธอที่บ้านเลย ก็เพราะตอนนั้น ยังเด็กมาก    แต่แล้ว  ผมก็ได้รับข่าวไม่ค่อยดี เมื่อรู้ว่า เธอจะย้ายโรงเรียนเมื่อจบ ป.1  วันที่มารับ สมุดพก  ผมตัดสินใจ ให้รูปถ่ายที่เคยคู่กันกับเธอ เพื่อของขวัญชิ้นสุดท้าย  เธอสัญญาว่า เธอจะไม่มีวันลืมผมแน่นอน  ผมโบกมือลาเธอ  และนั่นก็คือ ครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอกับเธอคนนั้น

หลายปีผ่านไป ผมอยู่ ป.6  ผมโตพอจะไปไหนเองได้แล้ว ผมเลยตัดสินใจไปหาเธอที่บ้าน แต่กลับพบว่า  บ้านหลังเดิมของเธอนั้น มีคนอื่นมาอยู่แทนแล้ว  ครอบครัวของเธอย้ายไปที่ไหนแล้วไม่รู้  ผมอดนึกถึงตอนเด็ก ถ้าผมลองขอเบอร์โทรศัพท์บ้านเธอไว้ คอยติดต่อเธอ  ก้คงไม่ต้องมาเศร้ามาซึมแบบนี้ ไม่รู้เธออยู่ที่ไหน เรียนที่ไหน  และอดคิดไม่ได้ว่า เธอจะยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า

ทุกวันนี้ ผมก็ยังนึกถึงเธอ  เมื่อได้มองเธอ ผ่านรูปถ่ายร่วมรุ่นตอนเด็กๆ ผมยังจำชื่อเธอได้ดี  ไม่มีวันลืม  แล้วผมสัญญาว่าจะไม่มีวันลืมเธออย่างแน่นอน  ถึงเราจะไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้ว และถึงแม้อาจจะได้เจอกัน เธอก็คงจำผมไม่ได้ แต่ผมเชื่อว่า เธอยังอยู่ใกล้ๆผม เพราะเราอยู่ใต้แสงดาวเดียวกัน  อยู่บนแผ่นดินเดียวกัน  ใต้พระอาทิตย์ที่ส่องสว่างในยามเช้าเหมือนกัน  อยากจะฝากดวงดาวบนท้องฟ้า  ไปถึงเธอว่า ผมคิดถึงเธอเสมอ ไม่มีวันลืม....