วันนี้มาพูดถึง Fry & Laurie Reunited - เคยดูแล้ว... แต่ดูอีกก็หัวเราะได้อีก ฮา รักสองคนนี้ซะจริงๆ
หมายเหตุ:
- เป็นการเขียนบล็อกถึงเรื่องที่ออกจะใสบริสุทธิ์ เพียงแต่จขบ.ดันเขียนให้มันแลดูไม่บริสุทธิ์เอง
มีทั้งหมด 5 parts ค่ะ หาดูที่เหลือได้ที่ youtube
จะขอแปลคร่าวๆส่วนที่ทำให้ขำมากเลย (เปิดดูคลิปไปด้วยจะอินได้อีก เพราะเขาทำเป็นภาพการ์ตูนด้วยล่ะ น่ารักดี ชอบภาพการ์ตูนแบบนี้จังแฮะ XD ) มันมีส่วนที่ดูกี่ครั้งก็ขำ ซึ่งก็คือตอนที่ทั้งสอง(ถูกสัมภาษณ์แยกและ)เล่าให้ฟังว่าพบกันได้ยังไง (ซึ่งดูจากคำพูดแล้ว Hughคงถูกสัมภาษณ์หลัง Stephen?) เป็นฉากที่ตัดไปตัดมา ฟังทั้งสองเล่าเรื่อง(ที่ต่างกันแทบทุกรายละเอียด = =; )ให้ฟัง
Hugh: อ่า... Emma Thompson คนที่ผมแสดงด้วยในละครของ Footlights แนะว่าผมควรจะพบกับ Stephen
Stephen: Emmaมาหาผมแล้วบอกว่า "ฉันอยากให้นายไปเจอ Hugh Laurie" ผมบอกตกลง แล้วพวกเราก็เดินไปที่ห้องของ Hugh - เคาะประตู แล้วKatieแฟนของเขาก็มาเปิดประตู
Hugh: ผมคิดว่าเราเจอกันในห้องของเขานะ ที่ Queens A2
Stephen: แล้วเขาก็ถามผมว่าผมอยากดื่มไวน์สักแก้วหรือกาแฟสักถ้วยไหม ผมตอบตกลง--
Hugh: ดูเหมือนผมจะจำได้ว่า... เขาชงชาแล้วก็เอาขนมครัมเพ็ตมาให้... ซึ่งเป็นอะไรที่ออกแนวผู้ใหญ่มากเลย
Stephen: --แล้ว Hugh ก็นั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับกีตาร์อันหนึ่ง--
Hugh: --เขาใส่ทวีดแจ็คเก็ต แล้วก็สูบไปป์ด้วย เชื่อรึเปล่า? (หลังจากนั้น Hugh ก็พล่ามประมาณว่า ถ้ายังไม่ได้เป็นคนใหญ่คนโตล่ะก็อย่าได้คิดจะสูบไปป์เชียว XD )
Stephen: แล้ว Hugh ก็บอกว่าเขาเขียนเพลงเพลงหนึ่ง เขาก็เล่นเพลงนั้นให้ผมฟัง--
Hugh: --เราเล่นหมากรุกกัน เขาเป็นคนที่เล่นหมากรุกเก่งจริงๆเลย--
Stephen: --แล้วเขาก็ถามผมว่าคิดยังไงบ้าง ผมบอกว่ายอดเยี่ยม เยี่ยมไปเลย แล้วเขาก็วางกีตาร์ลง อธิบายว่าเขาซื้อกีตาร์นี้มาจาก Woolworths ในราคา 5 ปอนด์
Hugh: นั่นตอแหลชัดๆ!
Stephen: สุดยอดจริงๆครับ
Hugh: กีตาร์นั่นไม่ได้มาจาก Woolworths ซะหน่อย เป็นกีตาร์ของ Yamaha ต่างหาก ผมยังมีอยู่เลย ราคา 75 ปอนด์
Stephen: แล้วทุกครั้งที่เขาซื้อกีตาร์อื่นๆที่แพงกว่าหรือดีกว่า เขาบอกว่าเขาไม่ได้ชอบมันเท่ากีตาร์ Woolworths อันนั้น
Hugh: --ตอนนี้ผมสงสัยทุกอย่างที่เขาเคยบอกผมแล้วล่ะ
Stephen: มันเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจมากเลย ยอดเยี่ยมและโชคดีที่สุดที่พวกเราได้พบกัน
Hugh: (แล้ว Hugh ก็พูดล้อเล่นประมาณว่าน่าจะลองโทรไปเช็คดูกับกรมตำรวจดูนะว่า Stephen Fry เคยติดคุกจริงๆอย่างที่เขียนในหนังสือชีวประวัติรึเปล่า XD ก่อนจะบอกว่า...) โชคดีกับการผูกเรื่องพวกนี้แล้วกันนะครับ
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เข้ามานั่งจับเข่าคุยกันในวัน reunion ;D คุณ Fry ก็บอกว่า ดูเหมือนพวกเราจะเข้าใจต่างกันว่าพบกันยังไง
Stephen: ถ้างั้น เราเจอกันได้ยังไงล่ะ?
Hugh: เราเจอ... อย่างที่นายก็รู้ดี ในซ่องไง
Stephen: *หัวเราะ*
ว่าโน่นนี่นั่น...
- เข้าใจล่ะที่ Stephen เคยบอกว่าทั้งสองทำให้ต่างฝ่ายต่างหัวเราะตลอดเวลา แม้คนอื่นจะไม่ขำไปด้วยก็ตาม XD
- ชอบตอนที่พูดถึงตอนที่เคยอาศัยอยู่บ้านเดียวกัน แล้วคุยไปคุยมา Hugh หลุดปากเกือบจะพูดชื่อที่อยู่ แล้ว Stephen ก็รีบชี้นิ้วเป็นเชิงบอกให้หยุด และ Hugh ทำทีเป็นต่อว่า Stephen ว่า "อย่าพูดชื่อที่อยู่เซ่"
- สมัยก่อน Hugh (ย้อม)ผมทอง... เอิ๊กกกก จำได้ว่า Stephen ชอบหนุ่มผมทองตาฟ้านะ
- ทั้งคู่ใส่เสื้อเชิร์ตสีฟ้าล่ะ ต่างกันตรงที่เสื้อเชิร์ตของคุณ Fry มีปกขาวและฮีก็ผูกเนคไทสีชมพู(ลายดอกไม้) ชวนให้นึกถึงตอนที่คุณ Fry เคยเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนชอบใส่เสื้อสีเดียวกันโดยบังเอิญบ่อยๆ XD
- ชอบตอนที่คุณ Fry เล่าให้ฟังว่าทั้งคู่เคยทะเลาะกันครั้งหนึ่ง ในช่วงนั้นทั้งสองเขียนตลกด้วยกันตั้งแต่วันจันทร์-ศุกร์ แล้วมีอยู่ครั้งหนึ่งที่คุณ Fry ได้รับคำขอให้ไปทำ documentary สี่วัน (วันศุกร์-จันทร์) แล้วคุณ Fry ก็โกหก Hugh ว่ามาวันศุกร์ไม่ได้เพราะมีธุระบลาๆๆ แต่สุดท้าย Hugh ก็รู้ความจริงจนได้ว่าคุณ Fry บินไปทำ documentary ที่กรีก เลยโกรธสุดๆ (ซึ่งไม่ใช่เพราะ Stephen ขาดงาน แต่เพราะเจ้าตัวโกหก) เลยเขียนจม.ทิ้งไว้ให้ Stephen บอกประมาณว่า "อย่างกับว่านายไม่รู้ว่าฉันรักนายมากแค่ไหน" (กรี๊ดดด) แล้ว Stephen บอกว่าฟังดูไม่สมกับเป็น Hugh เลย เพราะผู้ชายเขาก็ไม่พูดอย่างงั้นกับผู้ชายด้วยกัน - "It was, actually, rather wonderful breakthrough in a way, because it was... sweet." อร๊าย
ส่งท้าย... จขบ.กำลัง re-watch Jeeves and Wooster อยู่น่ะค่ะ เลยอดไม่ได้ที่จะขอแปะนู่นแถมนี่... (ซับบ่ใช่ของจริง)
ระหว่างที่จีฟส์กำลังตรับฟังสิ่งที่เจ้านายกำลังพล่ามให้ฟัง ดวงตาของจีฟส์ก็ลอบมอง "บริเวณที่ไม่อาจเอ่ยถึง" ของมิสเตอร์วุสเตอร์เล็กน้อย...
W: เป็นเรื่องที่น่ากังวลสำหรับบิงโกมากเลยใช่ไหมล่ะ บลาๆๆๆ
J: น่าทุกข์ใจอย่างยิ่งครับท่าน *มือเลื่อนไหลไปบริเวณที่ไม่อาจเอ่ยถึง*
W: โอ้ เอาผ้าขนหนูหรือ จีฟส์
J: ...ครับท่าน
เป็น series ที่ดูแล้วรู้สึกแต่ความสุข (จนน่ากลัว) สำหรับจขบ.แล้วเนี่ย การที่ Sir Wodehouse สามารถเขียนเรื่องราวแสนบริสุทธิ์สมบูรณ์แบบนี้ออกมาได้นี่เป็นเรื่องลึกลับน่าพิศวงมากเลย (ส่วนตัวแล้ว จำไม่ได้ว่าเคยดูหรืออ่านอะไรที่ใสบริสุทธิ์และตลกสุดๆไปได้พร้อมกันแบบนี้)
กลับมาดูอีกครั้งรอบนี้ ทำให้นึกขึ้นได้ว่าช่วงที่พีค J&W คราวที่แล้ว ก็เป็นช่วงวาเลนไทน์เหมือนกัน ถึงจะบังเอิญแต่ก็อดคิดไม่ได้จริงๆว่าสองคนนี้เหมาะกับวาเลนไทน์จังนะ คิดว่า... ถ้าต้องอ่านฟิกที่สองคนนี้ไม่ได้มีความสุขด้วยกันตอนจบคงต้องทรมานมากแน่ๆ (ซึ่งผิดวิสัยจขบ.ที่โอนเอียงชอบฟิกที่จบแบบนั้นมากเป็นพิเศษในช่วงหลังๆ) เหมือนกับว่าเป็นโลกที่ J&W ไม่แฮปปี้ด้วยกันนั้นเป็นโลกที่ไม่อาจจินตนาการได้
แล้วมาดูช่วงนี้ก็เหมือนจะนึกขึ้นมาได้เฉยๆว่า เบอร์ตี้ต้องรวยมหารวยแน่ๆ - ไม่รู้ทำไมไม่เคยฉุกคิดแบบนี้จริงๆจังๆมาก่อน เหมือนกับว่าความรวยเป็นธรรมชาติของเบอร์ตี้จนเกือบลืมไปชอบกล เพราะถ้าเทียบดีๆกับคาแร็คเตอร์ที่อยู่รอบๆตัวเบอร์ตี้ก็รู้สึกเลยแฮะว่า หมอนี่ไม่เคยต้องกังวลเรื่องเงินจริงๆ
อย่างไรก็ตาม ความจริงที่ว่าเบอร์ตี้ตัดสินใจว่าจะไม่แต่งงานและไม่มีลูก แต่เขียนหนังสือที่เกี่ยวข้องกับจีฟส์เป็นเล่มๆได้เนี่ย น่ารักพิลึก (ฮา) /ด้วยความที่ Sir Wodehouse เขียนซีรีส์ Jeeves ในมุมมองของเบอร์ตี้น่ะค่ะ...
จะว่าไปแล้ว... คนบางคนเนี่ย แค่ยืนเขียนโน้ตธรรมดาก็ดู smug สุดๆได้อีกเนอะ
ความคิดเห็น