พระชายาใบ้

ตอนที่ 5 : ใบ้ขี้ฟ้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 642 ครั้ง
    13 ต.ค. 61



“องค์ชายเพคะ หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ” ถูกกล่าวหาว่าทำร้ายเจ้าใบ้ โจวซูเจียวย่อมต้องคุกเข่าแก้ต่างขอความเป็นธรรม ขณะเดียวกันก็หันไปหาคนที่ชี้แบะๆ มาที่นาง ถามอีกฝ่ายทั้งน้ำตา “น้องลู่เราสองคนไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ ที่แท้เป็นข้าล่วงเกินอะไรเจ้า เจ้าถึงใส่ร้ายข้าเช่นนี้”

                สาวใช้และบ่าวชายในตำหนักล้วนไม่เป็นอันทำงาน นับตั้งแต่เจ้าใบ้เดินออกมาพร้อมองค์ชาย กระทั่งองค์ชายตรัสถามโจวซูเจียวว่าเป็นคนทำร้ายเจ้าใบ้หรือไม่ จนตอนนี้พวกเขาไม่กล้าหายใจแรงๆ ด้วยซ้ำ โจวซูเจียวเป็นคนเช่นไรพวกเขาอยู่กันมานานย่อมรู้แก่ใจ แต่เจ้าใบ้ที่มาใหม่ต่างหากที่พวกเขาเพิ่งกระจ่าง ว่ามัน...เป็นใบ้ขี้ฟ้องของจริง

                “แบะๆ” ถูกกล่าวหาว่าใส่ความผู้อื่น เจ้าใบ้ก็รีบถลกแขนเสื้อให้ทุกคนดูรอยช้ำ พร้อมกับทำท่าบิดๆ หยิกๆ ฟ้องกลับให้ทุกคนรู้ว่านางถูกทำอย่างไรบ้าง ไม่พอยังเปิดชายเสื้ออวดพุงกลมๆ ที่มีแต่รอยเขียวลักษณะเดียวกันให้ดูอีก หากไม่ถูกองค์ชายเขกหัว นางจะถอดกางเกงขายาวชั้นในออก แล้วยกกระโปรงให้พวกเขาดูขาอ่อนนางด้วยซ้ำ นาง...ช้ำไปทั้งตัวจริงๆ นะ

                “แบะๆ” นางชี้ไปที่โจวซูเจียวแล้วทำท่าหยิกเนื้อ ชี้ที่ปากตัวเองแล้วโบกมือบอกว่าตัวเองพูดไม่ได้ นางใช้มือซ้ายชี้ไปที่องค์ชาย ใช้มือขวาชี้ที่ตัวเอง ก่อนจะนำทั้งสองนิ้วมาชิดกัน แล้วจึงชี้ไปที่โจวซูเจียว ก่อนจะทำมือปาดคอตัวเอง

                “อ่อๆ ข้าเข้าใจแล้ว ที่แท้ซูเจียวอิจฉาที่เจ้าใบ้ใกล้ชิดองค์ชายเลยทำร้ายนาง เพราะคิดว่าเจ้าใบ้พูดไม่ได้ย่อมฟ้องไม่ได้ นี่ถึงขนาดขู่จะฆ่าเลยหรือนี่” พ่อบ้านหลี่แปลความได้ก็รีบร้องบอก หมายจะเอาความดีความชอบเสียหน่อย แต่ครั้นเห็นสีหน้าองค์ชายเขาจึงคิดได้ว่า เจ้าใบ้ผู้นี้น่าจะฟ้องเจ้านายมาแล้วรอบหนึ่งเป็นแน่

                เดิมทีอาศัยเรื่องความใกล้ชิด คนเก่าย่อมดีกว่าคนใหม่ หากให้เลือกพวกเขาย่อมเข้าข้างโจวซูเจียว อีกทั้งที่โจวซูเจียวกล่าวว่าไม่เคยพูดคุยกับเจ้าใบ้ เป็นเจ้าใบ้ใส่ความนางนั้น ฟังดูแล้วมีความเป็นไปได้สูง ทว่า...เจ้าใบ้เพิ่งอายุได้ 7 ปี ไหนเลยจะรู้เรื่องใกล้ชิดชายหญิงเช่นนี้ได้ ดูจากที่เจ้าใบ้อธิบายทุกคนก็พอรู้แล้วจริงๆ ว่าเป็นใครกันแน่ที่ลงมือ

                “องค์ชาย หม่อมฉันไม่ได้ทำจริงๆ เพคะ ขอทรงวินิจฉัยด้วยเพคะ” โจวซูเจียวโขกศีรษะเสียงดัง แสดงความจริงใจ

                ตี้หลี่หมิงนั่งดูละครฉากใหญ่มาได้สักครู่แล้ว เรื่องนี้แม้ไม่มีหลักฐานแต่ก็ใช่ว่าจะมองไม่เห็นว่าใครผิดใครถูก อีกทั้งเขายังเห็นชัดว่าโจวซูเจียวผู้นี้ตั้งใจจะปากแข็งผิดไม่รับ เป็นนางแน่ใจว่าเมื่อไม่มีพยานนางย่อมไม่มีโทษ

                “เจ้าขอให้วินิจฉัย เปิ่นหวางย่อมไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง” องค์ชายรองแค่นยิ้ม ที่ชังที่สุดก็คือคนที่คิดจะเอาเท้ามาลูบหน้าเขา ในสายตาของคนผู้นี้เห็นเขาอ่อนด้อยหรืออย่างไร จึงกล้าตบตา!

                หลักฐานล้วนไม่มี...ข้อนี้จริง หากแต่ที่น่าเชื่อที่สุดกลับเป็นสติปัญญาเท่าปลายเล็บของเจ้าใบ้ ถูกทำร้ายจนเนื้อเปลี่ยนสีจากแดงเป็นเขียวช้ำได้เห็นชัดว่ามันก็ใช้เวลาไม่น้อย กว่าจะกล้ามาฟ้องเขา มูลเหตุเรื่องความใกล้ชิดบ่งชี้ว่าสตรีที่ร่ำไห้ตรงหน้า แท้จริงแล้วมักใหญ่ใฝ่สูงเกินฐานะ!

                และเหนืออื่นใด...

                “สุนัขของเปิ่นหวาง เปิ่นหวางตีได้คนเดียว” ตี้หลี่หมิงยกน้ำชาขึ้นมาจิบ “ที่สำคัญเปิ่นหวางเชื่อสุนัขของตนเองก่อนเสมอ!” พูดจบถ้วยชาในมือก็ปลิวกระทบเข้าที่ศีรษะของโจวซูเจียวในทันที

                “องค์ชาย!” หญิงแซ่โจวร้องอุทานด้วยความแตกตื่น เลือดไหลอาบลงมาจากหน้าผากยังไม่น่าตระหนกเท่ากับคำพูดของผู้เป็นใหญ่ “หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ” เป็นนางคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้าเด็กใบ้นี่จะกล้าฟ้ององค์ชาย และไม่คาดเลยว่าเรื่องเล็กเพียงเท่านี้องค์ชายรองกลับช่วยออกหน้าทวงความยุติธรรมให้มัน สวรรค์...เหตุใดนางจึงโชคร้ายเช่นนี้

                “...” พ่อบ้านหลี่ถึงกับส่ายหน้า คำพูดไม่กี่คำขององค์ชายนั้น หากมีสติปัญญาสักนิดย่อมเข้าใจความหมาย องค์ชายพูดชัดเจนแล้วว่าเข้าข้าง สุนัขน้อยขี้ฟ้องนางบอกว่าผิดองค์ชายย่อมบอกว่าผิด ต่อให้ไม่มีหลักฐานก็ผิดอยู่ดี ความยุติธรรมบนโลกใบนี้ แท้จริงมีเพียงในตำราเท่านั้น ที่มีอยู่แท้จริง...คือความลำเอียงต่างหากเล่า ซูเจียวเอ๋ยซูเจียว เจ้าลงมือผิดคนแล้วจริงๆ

                “องค์ชายเพคะ หม่อมฉันขอความเป็นธรรมด้วยเพคะ หม่อมฉันถูกใส่ร้าย ขอทรงเมตตา” โจวซูเจียวโขกศีรษะไม่หยุด หวังเพียงให้องค์ชายฉุกใจบ้างว่าแท้จริงนางถูกใส่ร้าย

                ตี้หลี่หมิงมองสตรีตรงหน้าอย่างรังเกียจ เขาเติบโตในวัง เห็นเล่ห์เหลี่ยมสตรีมานักต่อนัก ลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ย่อมไม่อาจตบตาเขาได้

                “พ่อบ้านหลี่”

                “พ่ะย่ะค่ะ”

                “ในเมื่อนางต้องการความเป็นธรรม ถ้าเช่นนั้นเปิ่นหวางก็จะประทานให้ โทษที่ตีสุนัขไม่ดูหน้าเจ้าของ เอาไปโบย 30 ครั้ง แล้วเอาสัญญาขายตัวของนางไปขายทิ้งทันที” เขาไม่สั่งให้ขายนำไปขายเป็นทาสแถวชายแดนก็นับว่าปรานีเท่าไหร่แล้ว

                “พ่ะย่ะค่ะ”

                นางถูกขับออกจากตำหนัก!? คิดได้เช่นนี้โจวซูเจียวก็รีบคลานเข้าไปขอความเมตตาทั้งน้ำตาทันที น่าเสียดายที่เหล่าองครักษ์ไม่ปล่อยให้นางทำได้อย่างใจ จึงได้แต่โขกศีรษะขอร้องซ้ำๆ

“องค์ชายเพคะ หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ หม่อมฉันผิดไปแล้ว”

                “ยังไม่รีบไสหัวไปให้พ้นอีก!

                สิ้นคำสั่ง ไม่เพียงโจวซูเจียวจะถูกลากอย่างเร่งรีบไปยังห้องลงทัณฑ์ กระทั่งบ่าวรับใช้ยังพากันแยกย้ายขวัญกระเจิง พวกเขารู้ซึ้งแล้ว ผิดหรือถูกอยู่ที่องค์ชาย และที่ต้องท่องจำให้ดีก็คือ อย่ากลั่นแกล้งคนขี้ฟ้องจะดีที่สุด

                “ที่เปิ่นหวางทำเช่นก็เพื่อรักษาเกียรติของตนเอง อย่าได้คิดว่าเปิ่นหวางเข้าข้างเจ้า” ตี้หลี่หมิงพูดด้วยสีหน้าเฉยชา “...หากครั้งหน้าเจ้ายังปล่อยให้ผู้อื่นรังแกจนเสื่อมเสียมาถึงเปิ่นหวางอีก ถึงตอนนี้เปิ่นหวางจะไล่เจ้าไปเป็นสาวใช้ขนอุจจาระ”

                “แบะๆ” ได้ยินว่าจะถูกส่งให้ไปขนของเหม็น เจ้าใบ้ก็รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธทันที นางตบอกปุๆ แล้วทำมือชกไปมา

                ตี้หลี่หมิงมองตามการกระทำของสาวใช้ “ขนาดเป็นใบ้ยังขี้โม้ขนาดนี้ หากพูดได้เปิ่นหวางคิดไม่ออกเลยว่าเจ้าจะขี้คุยเพียงใด”

                “...” หยางลู่เหลียนหน้าบึ้งทันที เจ้าคนผี!

                เดิมทีของล้ำค่าย่อมเปล่งประกาย เห็นดวงหน้าเง้างอนของเจ้าใบ้ ปลายนิ้วของตี้หลี่หมิงก็คว้าหมับเข้าที่คางน้อยๆ ของนาง

                “แบะๆ” เจ้าจะทำอะไร! จู่ๆ ก็ถูกลากคางเช่นนั้นหยางลู่เหลียนย่อมตกตื่นอยู่มาก หากแต่ดิ้นหนีจากปลายนิ้วของเขาไม่ได้ นางจึงได้แต่มองเขาอย่างตื่นกลัว

                ตี้หลี่หมิงพินิจพิจารณา ดูท่าที่เขาคาดเดาไว้อาจไม่ผิด เด็กคนนี้ที่มามีเงื่อนงำจริงๆ ดวงหน้ารูปเม็ดแตง หน้าผากโค้งไม่คับแคบบ่งบอกถึงวาสนา คิ้วของนางดกเข้มเสริมความงามให้ดวงตายิ่งโดดเด่น จมูกและริมฝีปากรับกันราวกับวาด ดูๆ ไปแล้ว ใบหน้าเช่นนี้แทบไม่มีทางเป็นบุตรสาวของสามัญชนคนทั่วไปแน่ เป็นเขายิ่งมองยิ่งเห็นชัด ว่าวันหน้าเด็กน้อยผู้นี้จะเติบใหญ่ กลายเป็นหญิงงามอย่างแน่นอน ดูจากที่นางกล้ามาฟ้องขอความเป็นธรรมจากเขา ก็นับได้ว่ามีความกล้าและไหวพริบ สมควรส่งเสริม

                “ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป เปิ่นหวางจะให้เจ้าเรียนหนังสือ” หนทางข้างหน้าอีกยาวไกล หมากหญิงงามต้นทุนต่ำสมควรเพาะเลี้ยงไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ครั้นนึกได้ว่าเจ้าใบ้และไท่จื่อมีอายุเท่ากันเขาก็ยิ่งพอใจจนยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

                “แบะๆ” ไม่ๆ ข้าไม่อยากเรียน! คิดว่าต้องเขียนต้องคัดตำราแบบเจ้าองค์ชายชั่วเจ้าใบ้น้อยก็รีบปฏิเสธจนหัวคลอน

                ถูกขัดใจ องค์ชายรองจึงคว้าหมับเข้าที่ใบหูน้อยของนางแล้วลากไปมา

                “ทำไมไม่รักดี หือ” ถามคำหนึ่งก็ลากหูน้อยๆ ขึ้นลง

                “แบะๆ” หูข้าๆ เจ้าใบ้วิ่งตามหูน้ำตารื้น นางไม่อยากเรียนนี่นา ไม่อยากท่องตำรา ใช้ชีวิตทุกข์ยากเช่นนั้น

                “จะเรียนดีๆ หรือจะต้องให้เปิ่นหวางตีเจ้าสักหลายทีก่อน” ตี้หลี่หมิงข่มขู่คน ทั้งที่หัวเราะขบขันอยู่ในใจ เจ้าใบ้ช่างโง่งมนัก บ่าวไพร่คนทั่วไปล้วนได้ดีเพราะการศึกษา คงมีแต่เจ้าหมาน้อยตัวนี้กระมัง ที่บอกให้เรียนแล้วทำท่าเหมือนถูกบังคับให้กลืนยาพิษเช่นนี้ ช่างเป็นเด็กไม่รู้ความจริงๆ

                หยางลู่เหลียนมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาอย่างขัดเคือง จะส่ายหน้าไม่กล้า จะพยักหน้าก็ไม่อยาก

                “ได้ยินที่ถามหรือไม่”

                “แบะๆ” เจ้าใบ้จำใจพยักหน้าทั้งที่ใจจริงอยากกระโดดเข้าไปกัดเขาใจแทบขาด

                “ดี” องค์ชายรองพยักหน้า กำลังจะคลายมีจากใบหูน้อยกลับพบว่า “นี่เจ้ายังไม่ได้เจาะหูอีกหรือ”

                “แบะๆ” เกี่ยวอะไรกับเจ้า!

                ตี้หลี่หมิงเคยได้ยินมู่เฟย (มารดาผู้เป็นสนม เสด็จแม่จะหมายถึงฮองเฮา จึงไม่สามารถเรียกแม่ตัวเองว่าเสด็จแม่ได้ เพราะจะเท่ากับเป็นการเทียบชั้นฮองเฮา) พูดคุยกับเหล่าพระสนมว่า ใบหูสตรีนี้ยิ่งเจาะหูช้าเท่าไหร่ก็ยิ่งสวยน้อยเท่านั้น หากเจาะตอนอายุ 10 ปีขึ้นไปจะมีโอกาสเกิดตุ่มไตในติ่งหู อีกทั้งรูที่เจาะจะไม่เรียบเนียนอีกด้วย

                ไม่ได้ๆ หมากสาวงามของเขาไม่อาจชักช้า องค์ชายรองปล่อยมือจากสาวใช้ตัวน้อย

                “ข้างนอกมีใครอยู่บ้าง”

                “เพคะองค์ชาย” สาวใช้ร่างอวบรีบเดินเข้ามาในห้องโถง

                “ไปตามจางกูกูมา”

                “เพคะองค์ชาย”

                หนึ่งเค่อหลังจากนั้นเจ้าใบ้ก็ร้องอ๊าเสียงดังเมื่อถูกจับเจาะหูอย่างไม่ปรานี

 

                เจ้ามายุ่งอะไรกับหูข้า เป็นบิดาลุงป้าหรือก็ไม่

            เรื่องสตรีควรหรือต้องใส่ใจ ขอจงใช้สมองตรองให้ดี

 

                “ฮือออ” เจ้าใบ้ร้องฮือๆ ในลำคอ ผ่านมาหนึ่งคืน ยามนี้ใบหูที่ราบเรียบของนางกำลังแสบร้อนบวมเบ่ง ยามนั้น คนชั่ว จี้จุดนางไว้ ทำให้ขยับตัวหนีไม่ได้ ปลายหูทั้งสองข้างของนางจึงถูกท่านป้าจางใช้เข็มแทงแล้วร้อยด้วยด้ายสีแดงเอาไว้ ตอนถูกเจาะหูก็เจ็บมากแล้ว มาตอนนี้กลับปวดยิ่งกว่า พลิกซ้ายก็สะดุ้ง พลิกขวาก็สะท้าน

                “เจ้าใบ้ ยามเหม่าแล้วยังไม่รีบลุกอีก” เฉินอีตบประตูห้องเล็กดุคนข้างใน

                “แบะๆ” หยางลู่เหลียนขานรับหน้าบูดบึ้ง นางเจ็บหูจนแทบไม่ได้นอนทั้งคืน ยามนี้ยังต้องไปปรนนิบัติคนที่ทำร้ายนางอย่างเลือดเย็นอีก สวรรค์! ที่แท้ท่านกำลังทดสอบความอดทนของข้าใช่หรือไม่

                ครั้นไปถึงห้องครัวเจ้าใบ้ก็ถึงกับแปลกใจ เมื่อพบว่าน้ำร้อนในกาทองเหลืองถูกต้มเอาไว้ก่อนแล้ว

                “พี่หยาง ข้าช่วยท่านต้มน้ำเอาไว้แล้ว” เซียวเหมยลี่เห็นคนมาก็รีบยิ้มกว้าง สองมือจับเข้าที่แขนของอีกฝ่าย “พี่หยาง ข้าแซ่เซียว ชื่อเหมยลี่ ข้าถามท่านลุงทั้งสองแล้ว ข้าอ่อนเดือนกว่าท่าน เช่นนั้นข้าขอนับท่านเป็นพี่สาวได้หรือไม่”

                “แบะๆ” เจ้าใบ้งุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมคนผู้นี้จะต้องมาช่วยนางด้วย จู่ๆ ก็จะมานับพี่นับน้องกับนาง แปลกเกินไปแล้วกระมัง

                เมื่อเจ้าใบ้ร้องแบะๆ คนแซ่เซียวจึงสรุปทันทีว่านางตกลง

                “ขอบคุณท่านพี่ เช่นนั้นต่อไปข้าจะเรียกท่านว่าพี่ลู่เหลียนนะเจ้าคะ”

                หัวหน้าพ่อครัวเหวินผัดกับข้าวหน้าเตา ทว่ามุมปากกลับยกยิ้ม เข้าใจเจตนาของเซียวเหมยลี่เป็นอย่างดี ยามนี้เจ้าใบ้มีโอกาสกลายเป็นหงส์ ใครมีสติปัญญาบ้างย่อมต้องหาทางติดตามนาง เรื่องน้ำใจบุรุษนั้นยากจะคะเนได้ ไม่แน่ว่าบางที หงส์อาจไม่มีวันเป็นหงส์ นกกระจาบไร้ค่าไม่โดดเด่นอะไร...อาจเป็นผู้ฉวยโชคของผู้อื่นไปก็มีให้เห็นอยู่มาก ตามบ้านขุนนางก็มีตัวอย่างอยู่ ในวัง...ทุกยุคทุกสมัยก็เห็นอยู่มิใช่หรือ

                “เหมยลี่ ยังไม่รีบมาล้างผักอีก” พ่อครัวคนหนึ่งร้องสั่ง

                “เจ้าค่ะๆ” รับคำแล้วคนแซ่เซียวจึงรีบวิ่งไปทำงานต่อ

                เจ้าใบ้เกาหัวอย่างงุนงงก่อนจะลงมือเทน้ำร้อนลงอ่าง แล้วยกไปดูแลคนผู้นั้น

                “แบะๆ” เจ้าหมูตื่นได้แล้ว เจ้าใบ้ทำเช่นเดิม กล่าวคือรวบม่านหน้าเตียง แล้วทำการปลุกคน

                “อืม” เขาลุกขึ้นนั่งที่หน้าเตียง รอให้สาวใช้เข้ามาปรนนิบัติล้างหน้า ระหว่างนั้นเฉินอีก็สั่งให้คนขนน้ำสำหรับอาบเข้ามา

                “...” หยางลู่เหลียนเช็ดหน้าให้เขา หน้าผากก็ดี คิ้วก็ดูมีสติปัญญา ไม่น่าต้องให้นางมาดูแลเช่นคนพิการอย่างนี้เลยสักนิด

                ตี้หลี่หมิงใช้จังหวะที่เจ้าใบ้เช็ดคอให้ มองปลายหูที่บวมแดงของนางอย่างแปลกใจ ไม่คิดว่าใบหูของสตรีจะมีเรื่องน่ารำคาญใจถึงเพียงนี้

                “เฉินอี”

                “พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีคนสนิทรีบเดินเข้ามารับคำสั่ง

                “เจ้าไปที่ห้องบัญชี เบิกตุ้มหูทองมาให้เสี่ยวลู่สักคู่”

                เฉินอีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรับคำ “พะ...พ่ะย่ะค่ะ”

                เจ้าใบ้เบิกตากว้าง มองเจ้าของคำสั่งตาค้าง ในที่สุดเจ้าเสือโง่ก็สำนึกแล้วว่าควรตอบแทนน้ำใจนางที่ช่วยชีวิตเขา!

                “เจ้าอย่าได้คิดเป็นอื่น เปิ่นหวางเป็นคนสั่งให้เจาะหูเจ้า ยามนี้เมื่อมันบวมเป่งถึงเพียงนี้ เปิ่นหวางย่อมต้องรับผิดชอบ มอบตุ้มหูทองแก้อาการ มิใช่เพราะเหตุอื่น เมื่อหูหายบวมแล้วค่อยนำมาคืน” เป็นเขาเพิ่งนึกออก น้องหญิงต่างมารดาทั้งสองของเขานั้น ตอนอายุได้ 3 ปีถูกแม่นมใช้เข็มทองเจาะหู และแขวนตุ้มหูทองนี่เอง หูของน้องหญิงจึงไม่บวมน่าเกลียดเช่นเจ้าใบ้

                “แบะๆ” เจ้าคนขี้เหนียว!  เจ้าใบ้ปากยื่น ที่แท้ก็ให้ยืมเท่านั้นหรอกหรือ

                ยามนั้นหยางลู่เหลียนไหนเลยจะรู้ว่า ต่างหูน้อยๆ คู่นั้น ตี้หลี่หมิงให้นาง ยืมชั่วชีวิต

 

หูของเจ้าเจาะไว้แขวนของดี เดี๋ยวสามีจะหามาใส่ให้

            แขนกลมกลึงไว้สวมหยกกำไล ส่วนหัวใจใส่ข้าไว้เท่านั้นพอ

 

               

                           

 

 

 

 

            

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 642 ครั้ง

1,000 ความคิดเห็น

  1. #993 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 19:40
    แงงงงงงกลอนน่ารักมาก
    #993
    0
  2. #672 Khunseal (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:22

    โอ้ยยยยยยยยชอบอ่ะ น่ารัก แอ๋ย\\\\(^^)////

    #672
    0
  3. #625 mengliufei (@nuknik2001) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:57
    ชอบกลอนมากเยจ้าาาา
    #625
    0
  4. #555 The.zmb (@awsdec) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:40
    กลอนเลี่ยนมากกกก
    #555
    0
  5. #509 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 21:48

    ใหห้ยืมตลอดชีวิต แทนของหมั้นอะเปล่าเนี่ย

    #509
    0
  6. #460 IIaom (@iiaomjompoan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 23:25
    ขออนุญาตหมั่นไส้กลอนได้ไหมคะ 5555 เกี้ยวตลอดอ่านไปเขินไป55555
    #460
    0
  7. #396 AupaSribot (@AupaSribot) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 11:35
    กลอนแทนใจ
    #396
    0
  8. #395 deyaa_nana (@deyaa_nana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 11:16
    มีทุกบทเลยกลอน ชอบมาก แต่งได้ดีมาก

    ทำให้อยากอ่านต่อเรื่อยๆ
    #395
    0
  9. #272 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 01:49

    ตุ้มหูทองของหมั่นเหรอเพคะองค์ชาย5555

    #272
    0
  10. #263 Tea cup (@Deeans) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 13:15
    มีกลอนทุกบทเลยชอบๆ
    #263
    0
  11. #258 LaLaWhanNa (@LaLaWhanNa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 20:13

    เขินกลอนบทนี้
    #258
    0
  12. #207 พอลล่า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 15:10

    รออยู่นะคะ

    #207
    0
  13. #188 01192552 (@01192552) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 14:42

    ใบ้โตไวๆนะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png

    #188
    0
  14. #176 ฝันหนึ่งตื่น (@yaowarak_w) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 09:54
    มีแผนร้ายกันได้ตลอดเลย ดูสิพอโตจะตัดใจได้ไหม
    #176
    0
  15. #175 ioy17114 (@ioy17114) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 05:48
    วาบไปตอนโตเลยได้มั้ยย ชอบบบบ
    #175
    0
  16. #172 KetsudaKraisalee (@KetsudaKraisalee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 18:31

    ต่อค่ะต่อ
    #172
    0
  17. #170 WinkDevy (@jeda-jidapa1234) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 15:23
    โอ๊ยไรท์แต่งดีมากเลย อ่านแล้วอิ่มอกอิ่มใจ ปนเขิน😝😝😝
    #170
    0
  18. #169 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 11:06
    กลอนสุดท้ายนี่อย่างหวานเลยอะ
    #169
    0
  19. #168 Opcinnamon (@Opcinnamn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 08:46
    มาด่วนเลยค่า พร้อมเปย์เล่มแล้ว หลงรัก ใบ้ขี้ฟ้อง
    #168
    0
  20. #165 Cnpt (@Sweetbt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 01:40
    ชอบบบบ รอนะคะ
    #165
    0
  21. วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 20:00

    แหม เราจะคอยดูตอนเจ้าใบ้โต อย่ายึดหมากตัวนี้ไว้ซะเองล่ะ

    #159
    0
  22. #158 ิben (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 19:56

    โบย น่าจะเรียกเป็นไม้ โบย 30 ไม้ แทนครั้งรึเปล่าคะ

    #158
    0
  23. #157 adw213455 (@adw213455) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 19:28

    หลี่หมินแน่ใจหรอว่าจะไว้เป็นหมากไท่จื่อ ไม่ใช่โตขึ้นแล้วจับน้องใบ้กินเองหรอกนะ หึๆๆๆ เท่าที่อ่านมาตั้งแต่ภาคของถั่วกับเต่าฉิน ปลาน้อยกับหมา จนมาภาคหลี่หมินกับน้องใบ้ บอกได้เลยผู้เรื่องนี้มันเจ้าเล่ห์ทุกคน 5555

    #157
    0
  24. #155 Brink Pitt (@bpitt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 18:21
    กลอนเสี่ยวๆส่งท้ายอ่า แน่ใจหรอจะชุบเลี้ยงหมากสตรีคนนี้ไว้ล่อไท่จื่ออ่า เหอๆๆ ทำใจปล่อยได้หรอเจ้าคะ
    #155
    0
  25. #154 ☪пʏx (@yohime-sama) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 17:29

    ชอบตรงที่นางไม่เหมือนนางเอกเรื่องอื่น มีอะไรก็ไปฟ้องเลย ฉลาดค่ะ

    #154
    0